บทที่ 11 สมบัติของลอร์ด ปรมาจารย์ช่างฝีมือ

บทที่ 11 สมบัติของลอร์ด ปรมาจารย์ช่างฝีมือ

ห้องถ่ายทอดสด

"อะไรกันเนี่ย? ในแม่น้ำนี่มีสัตว์ประหลาดอยู่จริงๆ เหรอนั่น?"

"นี่นับว่าเป็นมินิบอสหรือเปล่า?"

"ฉันละเกลียดไอ้พวกตัวเมือกๆ แบบนี้ที่สุดเลย ต่างโลกนี่มันน่าสยองจริงๆ โชคดีนะที่คนข้ามมิติไปไม่ใช่ฉัน"

"อ้าว? สัตว์ประหลาดโผล่มาแป๊บเดียวตายแล้วเหรอ? ฉันก็นึกว่าอย่างน้อยมันจะคาบชาวบ้านไปกินสักคนซะอีก..."

"โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว ทำไมฉันรู้สึกว่าชาวบ้านสองคนนั้นดูเหมือนสัตว์ประหลาดมากกว่าอีตัวนี้อีกนะ?"

"ไว้อาลัยให้สัตว์ประหลาดหนึ่งวินาที"

"สัตว์ประหลาดตัวนี้ดันมาเจอคนใช้โปรโกง ถือว่าซวยแบบกู่ไม่กลับจริงๆ"

"ผู้เล่นประเทศอื่นกำลังรากเลือดกับการฆ่าซอมบี้แค่ตัวเดียว แต่ผู้เล่นบ้านเรากำลังหั่นมินิบอสเป็นผักเลยเหรอ?"

..."สัตว์ประหลาดตัวนี้ให้แต้มเยอะมาก!"

ฉินหยางมองดูแต้มของตัวเองที่พุ่งพรวดเกิน 100 ในคราวเดียวด้วยความยินดี

เขาข่มความปรารถนาที่จะเข้าไปสุ่มรางวัลในทันทีเอาไว้ก่อน แล้วก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจสอบซากของสัตว์ประหลาด

สิ่งที่ต่างจากซอมบี้ก็คือ ซากของสัตว์ประหลาดจะไม่เน่าสลายและย่อยสลายไปเองโดยอัตโนมัติหลังจากตาย

"กลิ่นเหม็นชะมัด"

เมื่อเขาเข้าไปใกล้ซากศพ กลิ่นคาวปลาคละคลุ้งผสมกับกลิ่นดินก็โชยออกมาอย่างรุนแรง

ผิวหนังของสัตว์ประหลาดกำลังสูญเสียน้ำและเหี่ยวลงอย่างรวดเร็ว ขนาดตัวของมันหดเล็กลงอย่างเห็นได้ชัดในชั่วพริบตา

ฉินหยางไม่กล้าใช้มือสัมผัสซากสัตว์ประหลาดโดยตรง เขาจึงหาไม้แถวๆ นั้นมาเขี่ยดูตามซากที่เหลือ

"หือ?"

ในไม่ช้าเขาก็สังเกตเห็นว่าหัวปลาขนาดมหึมาของสัตว์ประหลาดกำลังเปล่งแสงจางๆ ออกมา

"ดูเหมือนว่านี่จะเป็นของดรอปแฮะ"

ในเกมออนไลน์ นี่มันเอฟเฟกต์พิเศษเวลาบอสตายแล้วดรอปไอเทมชัดๆ!

เพื่อความปลอดภัย เขาจึงสั่งให้หวังเป่าเฉียงเป็นคนดึงหัวปลาขนาดใหญ่นั้นออกมา

หวังเป่าเฉียงก้าวไปข้างหน้า และทันทีที่เขาหยิบหัวสัตว์ประหลาดขึ้นมา เนื้อหนังบนหัวนั้นก็ละลายและหลุดลอกออกไปอย่างรวดเร็ว

เพียงไม่กี่วินาที หัวปลาขนาดมหึมาก็กลายเป็นกะโหลกสีขาวโพลน

แปะ—

ลูกตาปลาสีขาวสี่ลูกร่วงหลุดจากเบ้าตาลงบนผืนหญ้าข้างล่าง

เมื่อเห็นว่าหวังเป่าเฉียงไม่เป็นอะไรตอนถือหัวปลา ฉินหยางก็รู้สึกว่ามันน่าจะปลอดภัยแล้ว

เขาก้าวเข้าไปใกล้และยื่นมือไปแตะที่กะโหลกสัตว์ประหลาด

【คุณได้รับสมบัติของลอร์ดระดับบรอนซ์ 'หัวสัตว์ประหลาดปลา'】

【หัวสัตว์ประหลาดปลา

คุณภาพ: บรอนซ์

ผลลัพธ์: การเฝ้าสังเกต เมื่อสวมกะโหลกสัตว์ประหลาดไว้บนหัว คุณจะสามารถสังเกตการณ์ผู้ที่พกลูกตาสัตว์ประหลาดติดตัวได้จากระยะไกลผ่านทางเบ้าตาของกะโหลก】

"มันคือสมบัติจริงๆ ด้วย!"

ฉินหยางตรวจสอบกะโหลกสีขาวขนาดใหญ่ในมือด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง

"เฝ้าสังเกตทางไกลงั้นเหรอ? ฟังก์ชันนี้ไม่เลวเลยแฮะ"

เขาลองสวมหัวสัตว์ประหลาดปลาลงบนหัวของตัวเอง

พื้นที่ภายในกะโหลกค่อนข้างกว้างขวาง นอกจากจะหนักไปนิดหน่อยแล้ว มันก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดเวลาสวมใส่แต่อย่างใด

มีรูขนาดต่างๆ กระจายอยู่ด้านข้างของกะโหลก โดยรูที่ใหญ่ที่สุดสี่รูเรียงตัวอยู่ด้านหน้า ซึ่งน่าจะเป็นเบ้าตาของสัตว์ประหลาดปลานั่นเอง

ฉินหยางส่งสัญญาณให้หวังเป่าเฉียงและติงต้าลี่เก็บลูกตาปลาจากพื้นขึ้นมา

ทันใดนั้น ภาพลวงตาที่ดูเหมือนฟองสบู่อันเลือนรางก็ลอยออกมาจากเบ้าตาของกะโหลกสองรู

หลังจากฟองสบู่สั่นไหว ภาพเหตุการณ์ก็ปรากฏขึ้นข้างในนั้น มันแสดงภาพจากมุมมองของลูกตาที่ทั้งสองถืออยู่ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้ยินเสียงลอดออกมาจากรูด้านข้างทั้งสองฝั่ง แถมยังเป็นระบบเสียงรอบทิศทางเสียด้วย

"ช่างมหัศจรรย์จริงๆ!"

"กะโหลกสัตว์ประหลาดปลาตัวนี้เหมือนชุดจอภาพ ส่วนลูกตาก็เหมือนกับกล้องวงจรปิดที่กระจายอยู่ตามจุดต่างๆ"

"ด้วยสิ่งนี้ ในอนาคตฉันก็แค่ให้ลูกน้องออกไปสำรวจ ส่วนฉันก็นั่งควบคุมทุกอย่างอยู่ที่บ้านอย่างเดียวก็พอ!"

...หลังจากให้หวังเป่าเฉียงและติงต้าลี่ไปตักน้ำมา ฉินหยางก็นำพวกเขากลับไปยังอาณาเขต

เว่ยตงที่เฝ้าอยู่ได้สร้างกำแพงไม้ขึ้นมาใหม่สามส่วนที่แนวป้องกัน แต่การจะสร้างให้ครบทั้งหมดคงยังต้องใช้เวลาอีกนาน

หลังจากส่งหวังเป่าเฉียงและติงต้าลี่ที่เหนื่อยล้าไปพักผ่อน ฉินหยางก็นั่งลงบนพื้นข้างกองไฟที่ดับสนิทแล้ว และเปิดหน้าต่างสุ่มรางวัลด้วยแต้มออกมาอย่างใจจดใจจ่อ

【คุณต้องการใช้ 110 แต้มเพื่อสุ่มรางวัล 11 ครั้งหรือไม่?】

"สุ่มเลย!"

【คุณได้รับ 4 เหรียญทอง】

【คุณได้รับ 1 เหรียญทอง】

【คุณได้รับ 3 เหรียญทอง】

【คุณได้รับชาวบ้าน 1 คน】

...【คุณได้รับพิมพ์เขียวสิ่งก่อสร้าง: กระท่อมนายพราน】

...การสุ่ม 11 ครั้ง

ฉินหยางได้รับรางวัลเหรียญทองถึง 7 ครั้ง รวมทั้งหมดได้มา 20 เหรียญทอง

ตอนนี้เหรียญทองทั้งหมดของเขามีถึง 104 เหรียญแล้ว ซึ่งเพียงพอต่อความต้องการในการอัปเกรดศูนย์บัญชาการ

นอกจากนี้ เขายังโชคดีที่สุ่มได้ชาวบ้านมา 1 คน พิมพ์เขียวสิ่งก่อสร้าง 1 ใบ รวมถึงน้ำแร่ 4 ขวด และเมล็ดข้าวสาลี 1 ถุง

"คราวนี้ผลลัพธ์ช่างอุดมสมบูรณ์จริงๆ!"

ฉินหยางดีใจมากและรีบไปตรวจสอบชาวบ้านที่เพิ่งสุ่มได้ทันที

【ชาวบ้านคนใหม่มาถึงแล้ว ต้องการอัญเชิญทันทีหรือไม่?】

หลังจากฉินหยางเลือกอัญเชิญ ม่านของเต็นท์หนังสัตว์ก็ถูกเลิกขึ้น และชาวบ้านชายคนหนึ่งก็ก้าวออกมา

เขาตัวสูงกว่า 180 เซนติเมตร ร่างกายกำยำเหมือนวัว ผมสีดำยาว ใบหน้ากลม และมีหนวดเคราดกหนา สวมชุดเอี๊ยมผ้าหยาบ

"คารวะท่านลอร์ด!"

ชายคนนั้นประสานมือทำความเคารพ

"ทำไมถึงเป็นผู้ชายอีกแล้วเนี่ย? ไม่มีชาวบ้านผู้หญิงบ้างหรือไงนะ?"

ฉินหยางบ่นพึมพำกับตัวเองพลางพยักหน้าให้สมาชิกใหม่

จากนั้นเขาก็เปิดหน้าต่างข้อมูลบุคคลขึ้นมาดู:

【วิศวกรเกิง】

【ความอึด: 190/190】

【คุณสมบัติ: พลังชีวิต 22/22, พลังโจมตี 2, พลังป้องกัน 0】

【ความจงรักภักดี: 100% (เต็มถาวร)】

【พรสวรรค์ติดตัว: ช่างฝึกหัด (เชี่ยวชาญการผลิตเครื่องมือ 10 ประเภท มีโอกาส 1% ที่จะผลิตเครื่องมือคุณภาพสูง) → ปรมาจารย์ช่างฝีมือ (เชี่ยวชาญการผลิตเครื่องมือ 1000 ประเภท มีโอกาส 100% ที่จะผลิตเครื่องมือคุณภาพสูง)】

"ชื่อคนคนนี้ทำให้ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ แฮะ"

ฉินหยางเหลือบมองหินก้อนใหญ่ที่ปากทางเข้าอาณาเขตซึ่งใช้แทนถังเก็บน้ำ

"แต่ถ้าเขาสามารถผลิตเครื่องมือต่างๆ ได้ อะไรหลายๆ อย่างก็น่าจะสะดวกขึ้นเยอะ"

ยกตัวอย่างเช่น การไปตักน้ำที่แม่น้ำเมื่อครู่

เพราะในอาณาเขตไม่มีแม้แต่ถังน้ำสักใบ เขาเลยไม่มีทางเลือกนอกจากต้องใช้ก้อนหินนั่นไปตักน้ำอีกรอบ

หรืออย่างเช่น ถ้ามีเครื่องมืออย่างรถเข็นไม้สำหรับขนฟืน... แต่ก็นะ มันคงไม่สะดวกเท่าติงต้าลี่แบกหินไปมาหรอกมั้ง~

เมื่อพิจารณาว่าการผลิตและการใช้ชีวิตในอาณาเขตขาดน้ำไม่ได้

ตั้งแต่นี้ไป คงต้องส่งคนไปตักน้ำที่แม่น้ำทุกวัน ดังนั้นเครื่องมือเก็บกักน้ำจึงเป็นสิ่งที่ต้องการมากที่สุดในตอนนี้

ฉินหยางออกคำสั่งกับวิศวกรเกิง "เอาละ อาณาเขตของเรายังขาดแคลนภาชนะเก็บน้ำ เจ้าช่วยเริ่มจากการทำถังไม้หรืออ่างเก็บน้ำก่อนได้ไหม? เจ้าสามารถใช้ทรัพยากรที่มีอยู่ในอาณาเขตได้ตามสบายเลย"

"รับทราบครับ!"

วิศวกรเกิงผู้มีหนวดเครารีบประสานมือรับคำสั่ง

จากนั้นเขาก็หยิบเครื่องมือสำหรับผลิตออกมาราวกับเล่นกล—พวกชาวบ้านมักจะมีเครื่องมือที่เกี่ยวข้องกับพรสวรรค์ติดตัวติดมาด้วยเสมอ มีเพียงค้อนไม้สำหรับก่อสร้างเท่านั้นที่ชาวบ้านทุกคนจะมีเหมือนกัน

หลังจากวิ่งออกไปนอกเต็นท์เพื่อเลือกไม้บางส่วน เขาก็เริ่มผลิตเครื่องมือตามที่ฉินหยางต้องการ

ฉินหยางยืนมองอยู่ข้างๆ พลางคิดในใจว่า แม้ชายเคราคนนี้ภายนอกจะดูหยาบกร้านและบึกบึน แต่จริงๆ แล้วเขาเป็นคนที่มือไม้คล่องแคล่วมาก ไม้ไม่กี่ชิ้นถูกเขาเหลาจนกลายเป็นโครงร่างของถังไม้ได้อย่างรวดเร็ว

เขาพยักหน้าอย่างพอใจขณะที่ความง่วงเริ่มเข้าจู่โจม

เมื่อคืนเขานอนไม่ค่อยหลับ และตอนนี้เขาก็เริ่มรู้สึกงัวเงียเต็มที

ฉินหยางรีบกวาดตาดูพิมพ์เขียวสิ่งก่อสร้างที่เพิ่งได้รับมา

กระท่อมนายพรานหลังนี้อยู่ในสายงานเดียวกับกระท่อมชาวประมง ฟังก์ชันหลักของมันคือการเพิ่มความหลากหลายของอาหารในอาณาเขต และยังช่วยฝึกฝนทักษะการล่าสัตว์ให้กับพวกชาวบ้านอีกด้วย

มันจะสามารถสร้างได้ก็ต่อเมื่อเราควบคุมพื้นที่ป่าได้อย่างสมบูรณ์แล้ว

เขาสะบัดศีรษะไล่ความง่วง ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในเต็นท์หนังสัตว์แล้วมองดูที่นอนหนังสัตว์ที่แสนจะซอมซ่อของตัวเอง

"วันนี้คงต้องให้วิศวกรเกิงทำเตียงนอนสักสองสามหลังแล้วละ นอนบนพื้นตลอดแบบนี้มันไม่ไหวจริงๆ"