บทที่ 53 : ราคาสูงเสียดฟ้า, แกนเวทมนตร์ระดับเจ็ด!

บทที่ 53 : ราคาสูงเสียดฟ้า, แกนเวทมนตร์ระดับเจ็ด!

บุตรชายของบารอนเล็กๆคนหนึ่ง…..สามารถเอาชนะท่านจูกูเลียนเเละจับเขาเป็นเชลยได้งั้นหรือ?

นั่นจะต้องเป็นเรื่องโกหกอย่างไม่ต้องสงสัย!

นี่ยังไม่ได้พูดถึงเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านจูกูเหลียนคนอื่นๆอีก

ดังนั้น…..นี่จะต้องเป็นข้อมูลเท็จอย่างเเน่นอน

"ตามข้อมูล, ชายที่ชื่อบารอนเรย์มอนด์น่าจะอายุไม่เกิน 20 ปี.." เอิร์ลกูตันพูดขึ้นอีกครั้ง และคำพูดนี้ของเขาก็เหมือนระเบิดลงกลางที่ประชุม​!

“อายุต่ำกว่ายี่สิบปีเหรอ? เป็นไปได้ยังไง.....นี่มันเป็นไปไม่ได้!”

กริฟฟินพูดด้วยสีหน้าเหมือนเห็นผี….เขาไม่ยอมรับเรื่องนี้เด็ดขาด​

ต้องรู้ก่อนว่าเขานั้นได้รับการยกย่องว่าเป็นนักรบอัจฉริยะมาตั้งแต่เด็กๆ

ยิ่งไปกว่านั้น พ่อของเขา, เอิร์ลกูตัน ยังทุ่มเทความพยายามเเละทรัพยากร​ทั้งหมดเพื่อฝึกฝนเขา!

แต่​ถึงกระนั้น, เขาก็มีอายุเกือบสามสิบห้าปีก่อนที่จะไปถึงระดับหก ได้สำเร็จ

เเต่ตอนนี้มีคนมาบอกว่าอีกฝ่าสามารถ​ไปถึงระดับหกได้​ ด้วยอายุน้อยกว่ายี่สิบปีงั้นเหรอ?

สิ่งนี้, มันจะเป็นไปได้อย่างไร?

“ออสซิส, เจ้าอายุเท่าไหร่ตอนที่กลายเป็นอัศวิน​ระดับหก?” เอิร์ลกูตันถามขึ้นอีกครั้ง

“ยี่สิบเจ็ด...ไม่สิ, ข้าทำได้ตอนอายุเกือบยี่สิบแปด!” ออสซิสพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ในขณะนี้…..แม้แต่อัจฉริยะที่แท้จริงอย่างเขาก็ยังถูกข่ม

ผู้เชี่ยวชาญระดับหก, ที่อายุน้อยกว่ายี่สิบปี….นี่เขายังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า?

แม้กระทั่งตอนที่เขาร่ำเรียนอยู่ที่อาณาจักรดิ๊ก….เขาก็ยังไม่เคยได้ยินว่ามีสัตว์ประหลาดเช่นนี้มาก่อน

……

ในเวลานี้ จู่ๆเอิร์ลกูตันก็พูดขึ้น​อีกครั้ง

“เอาล่ะ…..ทีนี้มาพูดถึงความคิดเห็นของพวกเรากัน”

“ข้ามีสองคำถาม, หนึ่งพวกเจ้าอยากช่วยจูกูเลียนไหม?.....เเละสอง​ พวกเจ้าต้องการแก้แค้นเรื่องนี้ไหม”

“ท่านเอิร์ล ถ้าอีกฝ่ายเป็นผู้แข็งแกร่งระดับหกซึ่งมีอายุน้อยกว่า 20 ปีจริงๆ…..ข้าขอแนะนำว่าเราควรจะระมัดระวังให้มากขึ้น”

“ไม่ต้องพูดถึงนครรัฐเลนของเรา……แม้ว่าจะอยู่ในอาณาจักรดิ๊ก ข้าก็ยังไม่เคยพบเห็นอัจฉริยะ​ระดับสัตว์​ประหลาด​แบบนี้เลย!”

“เเละเบื้องหลังของสัตว์ประหลาดชนิดนี้….คงจะทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ, ไม่อย่างนั้น​ เขาจะสามารถ​เเสดงพลังที่น่าทึ่งเช่นนี้ได้อย่างไร” ออสซิสเอ่ยอย่างจริงจัง

“ท่านพ่อ, ข้าคิดว่าเราต้องระมัดระวังเรื่องนี้ให้มากเช่นกัน​….อย่าพึ่งพูดถึงเรื่องอื่นเลย แค่ความแข็งแกร่งของเขาและสัตว์เวทย์ที่บินได้”

“นั่นก็ไม่รู้ว่าเราต้องจ่ายราคาเท่าไหร่เพื่อที่จะฆ่าเขา…..หรือแม้กระทั่งว่าเราจะฆ่าเขาได้หรือไม่​ ทั้งหมดนี้เป็นเครื่องหมายคำถามว่าถ้าการลงมือของเราล้มเหลว…..มันจะเป็นหายนะครั้งใหญ่สำหรับเราอย่างเเน่นอน!” เลเลียก็เอ่ยอย่างเคร่งขรึม​เช่นกัน

เอิร์ลกูตันพยักหน้ารับความเห็น​ของทั้งสอง

จากนั้น, เขาก็มองไปทางกริฟฟินลูกชายของเขา​

“กริฟฟิน….เจ้าคิดว่าไง”

“ข้าเเล้วเเต่ท่านพ่อเลย”

“เอาล่ะ….งั้นคำถามสุดท้าย” เอิร์ลกูตันถอนหายใจและกล่าวต่อ

“อีกฝ่ายต้องการเเกนเวทย์มนตร์ระดับเจ็ดสองชิ้นเพื่อเป็นการไถ่ตัวจูกูเลียน…..ไม่ต้องพูดถึงว่าข้าไม่มีสิ่งเหล่านี้, เเต่แม้ว่าข้าจะมี,​ พวกเจ้าคิดว่ามันคุ้มหรือไม่!”

เมื่อได้ยินคำถามนี้​ ทุกคนก็เงียบทันที

แกนเวทย์มนตร์ระดับเจ็ด!

แล้วยังต้องการถึงสองชิ้น?

พูดตรงๆ…..ราคาที่อีกฝ่ายขอมานั้นมันแพงมากเกินไป

แต่อย่างไร​ก็​ตาม, จะให้พวกเขาเพิกเฉยต่อ​จูกูเลียน…..มันก็เป็นไปไม่ได้!

ท้ายที่สุดแล้ว เขาอยู่ในระดับหก และเขาภักดีต่อเอิร์ลกูตันเป็นอย่างมาก!

กล่าวอีกนัยหนึ่ง

ปัญหาของพวกเขาตอนนี้กลายเป็น

ต่อสู้?.....เเต่ก็ไม่กล้าสู้!

ไถ่ถอน?......เเต่ก็ไม่สามารถแลกได้

ยอมแพ้?.....แต่ก็ไม่เต็มใจที่จะทำเช่นนั้น!

เป็นสภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกโดยสมบูรณ์​!

เมื่อเห็นฉากนี้, เอิร์ลกูตันก็ถอนหายใจและหันไปถามพ่อบ้านโอฮาร์​ต!

“ผู้เฒ่า ข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า เจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไรดี…..ตอนนี้ข้าเริ่มสับสนนิดหน่อยแล้ว​”

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, โอฮาร์ตก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง​

จากนั้นเขาก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้น, เเละพูดออกมาอย่างช้าๆ

“ท่านลอร์ด​ของข้า, ข้าคิดว่าท่านจูกูเลียนต้องได้รับการไถ่ถอน”

"ทำไม?" เอิร์ลกูตันถามทันที​

“ก่อนอื่น ท่านจูกูเหลียนเป็นคนที่ภักดีต่อท่านอย่างแท้จริง มันคุ้มค่าที่จะช่วยเหลือเขา…..เเละในอนาคต​เขาจะมอบรางวัลที่ยิ่งใหญ่กว่าให้กับท่าน!”

“ประการที่สอง, ท่านจูกูเลียนเป็นอัจฉริยะ​เช่นเดียวกับท่านออสซิส……เขามีความหวังที่จะไปถึงระดับเจ็ด”

“ท่านลอร์ด​ของข้า, ท่านควรเข้าใจว่าโอกาสไปถึงระดับเจ็ดนี้หายากมากเเค่ใหน….หากท่านสูญเสียไปหนึ่ง, ข้าเกรงว่าท่านคงจะต้องใช้เวลาอีกหลายปีกว่าจะได้คืนมา”

"ซึ่งมันไม่คุ้มค่าต่อท่านเลย!"

เมื่อได้ยินคำเเนะนำ​นี้….ทุกคนก็พยักหน้ารับเงียบๆ

แท้จริงแล้ว, ในหมู่พวกเขา​ คนที่มีความหวังมากที่สุดในการขึ้นสู่ระดับเจ็ดนั้น

คนแรกคือออสซิสเเละคนที่​สองก็คือจูกูเลียน!

และถึงแม้มันจะเป็นเพียงโอกาส…..แต่มันก็มีค่ามากอยู่แล้ว

“และถ้าเราคิดจากอีกมุมหนึ่ง เงินนี้ไม่ใช่แค่เงินค่าไถ่ตัวเชลย…..แต่ยังเป็นเงินลงทุนด้วย”

ดวงตาที่ขุ่นมัวของโอฮาร์ตส่องประกายด้วยแสงแห่งปัญญาเเละกล่าวต่อเบาๆ

“เราไม่ต้องสนว่าเขาจะมีภูมิหลังที่แข็งแกร่งหรือไม่….เพียงเเค่เขามีพรสวรรค์ระดับสัตว์ประหลาดเช่นนี้​, มันก็คุ้มค่าที่จะลงทุนในตัวเขาเเล้ว”

“อัจฉริยะระดับหกที่มีอายุน้อยกว่ายี่สิบปี…..ข้าไม่รู้ว่าขีดจำกัดของเขาจะอยู่ที่ระดับไหน, แต่เขาจะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญ​ระดับเจ็ดได้อย่างแน่นอน”

“เเละถ้าให้เวลาเค้าสักหน่อย….การเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับแปด, ก็มีความเป็นไปได้​สูงมาก”

“ยิ่งกว่านั้น ถ้าเขาไปถึงตำนานระดับเก้าล่ะ”

“ท่านเอิร์ล….ข้าคิดว่านี่เป็นโอกาสที่ดีจริงๆ,​ ท่านคิดว่าไง”

ทันทีที่ข้อความนี้ออกมา ทุกคนก็ตกตะลึงเเละอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

ใช่…..เขาคืออัจฉริยะระดับหก ที่อายุน้อยกว่ายี่สิบปี

เเล้วเเบบนี้ขีดจำกัดในอนาคตของเขาจะอยู่ที่ไหน?

ระดับเจ็ด?…..นั่นเป็นเรื่องง่ายอย่างแน่นอน, เเละเเค่​ ณ จุดๆนี้การลงทุนของพวกเขาก็น่าจะได้รับการชำระคืนแล้ว!

จากนั้น, มันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาไปถึงระดับแปด? หรือแม้กระทั่งระดับเก้า?

เเบบนั้น….พวกเขาจะได้รับประโยชน์​มากมาย​เลยไม่ใช่เหรอ

แล้วทำไมพวกเขาถึงไม่คิดได้เเบบนี้บ้างนะ​ (พ่อบ้าน​ MVP​ 5555)

"ฮ่าๆๆๆ!"

หลังจากกวาดล้างหมอกควันเเห่งความ​สับสน​ก่อนหน้านี้ออกไปได้เเล้ว

ในที่สุด​เอิร์ลกูตันก็หัวเราะออกมา

ถูกต้อง….ค่าไถ่นี้ต้องชำระ!

เพราะนี่คือข้อกำหนดเบื้องต้นสำหรับพวกเขาที่จะมีโอกาสในการผูกมิตรกับผู้ยิ่งใหญ่​ในอนาคต​!

เเละมันจะคุ้มค่าอย่างมาก!

……….

“แต่เราจะทำอย่างไรกับแกนเวทย์มนตร์ระดับเจ็ด?”

“เราจะหาจากใหนตั้งสองชิ้น!” ทันใดนั้น​เลเลียก็พูดอย่างเป็นกังวล

ราคาตลาดของแกนเวทมนตร์ระดับเจ็ดมีราคา,​ หนึ่งแสนเหรียญทองขึ้นไป

แล้วสำหรับ​สองชิ้นล่ะ….นั่นมากกว่าสองแสนเหรียญทอง!

และปัญหาอีกอย่าง​​คือ​ นี่เป็นเพียงราคาตลาดเท่านั้น ไม่มีทางที่ราคาขายจริงจะต่ำขนาดนี้!

นี่เป็นทรัพยากรเชิงกลยุทธ์จึงไม่มีใครกล้าขายมัน

ดังนั้น, หากเจ้าต้องการซื้อแกนเวทมนตร์ระดับเจ็ด​ 2 ชิ้น…..เจ้าจะต้องเริ่มต้นด้วยเงินอย่างน้อย 300,000 เหรียญทอง!

เเละแม้ว่าจะเข้าใกล้ราคา 400,000 เหรียญ​ทอง, มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ดังนั้น, การซื้อเเกนเวทย์​มนต์​ระดับเจ็ดนี้จะทำให้ความมั่งคั่งของพวกเขาลดลง​อย่างแน่นอน

ที่สำคัญกว่านั้น…..พวกเขาอาจจะไม่สามารถหาซื้อได้เลย, เเละนี่คือปัญหาที่ใหญ่ที่สุด!

ในที่สุด, เอิร์ลกูตันก็หลับตาและเอ่ยออกมา

“ตอนนี้ข้าไม่มีแกนเวทย์มนตร์ระดับเจ็ด….เเละถ้าข้าต้องการซื้อ มันก็มีเพียงสองวิธีเท่านั้น”

“หนึ่งคือหอการค้าฟีนิกซ์, และสองคือราชวงศ์​”

“เเต่สำหรับ​ราชวงศ์, เราไม่ต้องคิดถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำ”

“มันเป็นไปไม่ได้สำหรับพวกเขาที่จะขายสิ่งสำคัญเช่นนี้ให้กับเรา…..ดังนั้น,​ มีเพียงหอการค้าฟีนิกซ์เท่านั้นที่มีความหวังมากที่สุด”

“เเต่อย่างไร​ก็ตาม, ตามราคาของแกนเวทมนตร์ระดับเจ็ด 2 แกน…..เราไม่น่าจะมีเงินพอที่จะซื้อพวกมันได้!”

ในฐานะเอิร์ล, เขารู้จักหอการค้าฟีนิกซ์เป็นอย่างดี

ของถูกย่อมถูกมาก….และของแพงก็จะแพงมากเช่นกัน, ซึ่งพวกเขาถนัดการหาเงินจากทรัพยากรเชิงกลยุทธ์เช่นนี้!

เจ้าต้องการมันอย่างเร่งด่วนใช่หรือไม่?......ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ต้องกัดฟันแล้วซื้อในราคาที่แพงกว่าปกติ​!

“ท่านเอิร์ล…..อันที่จริงเเล้ว,​ เราไม่จำเป็นต้องซื้อแกนเวทย์มนตร์ระดับเจ็ดถึงสองชิ้นก็ได้” โอฮาร์ตพูดขึ้นอีกครั้ง

“ข้าได้อ่านจดหมายของลอร์ดจูกูเลียนแล้ว เเละอีกฝ่ายเพิ่งจะเอ่ยถึงข้อเเลกเปลี่ยน​…..ดังนั้นเราสามารถ​ยื่นข้อเสนอตอบโต้”

“นอกจากนี้ ข้าคิดว่านี่เป็นโอกาสพิเศษ​ด้วย”

"โอกาส….โอกาสอะไร?" เอิร์ลกูตันถามอย่างสงสัย

“เขาต้องการแกนเวทย์มนตร์ระดับเจ็ด​ 2 ชิ้นใช่ใหม?”

“เราก็ส่งหนึ่งชิ้นไปก่อน, แล้วเราก็เป็นหนี้เขาอีกหนึ่งชิ้น”

“จากนั้น, เราก็อ้างว่าไม่สามารถจ่ายชิ้นที่ค้างอยู่ได้ในขณะนี้ ดังนั้นเราจะใช้กำลังคนของเราเพื่อ​ชำระ​เงินส่วนนี้ไปก่อน……ข้าคิดว่าเราสามารถ​ให้หน้าที่​นี้เป็นของเลเลียไปได้”

“ท่านเอิร์ล ถ้าเราได้ใกล้ชิด​กับเขามากขึ้น….นี่ไม่ใช่เป้าหมายสูงสุดของเราหรือ?”

“นอกจากนี้ คุณหนูเลเลียก็ไม่ต้องการ​ที่จะแต่งงานกับเจ้าชายคนที่หกด้วย…ดังนั้นนี่ก็ถือเป็นโอกาสเช่นกัน”

“และเรายังสามารถใช้โอกาสนี้เพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับภูมิหลังและความแข็งแกร่งที่แท้จริงของบารอนเรย์มอนด์​ได้ด้วย!”

“เรียกได้เลยว่านี้คือ​ การบรรลุเป้าหมายได้หลายอย่างด้วยหินก้อนเดียว!”

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ทุกคนก็ตกตะลึงอีกครั้ง

จากนั้น, เลเลียก็ยืนขึ้นและพูดด้วยน้ำเสียง​ตื่นเต้น

“ลุงโอฮาร์ต…..ลุงเป็นอัจฉริยะจริงๆ”

“ใช่แล้ว…..ข้าไม่ต้องการแต่งงานกับเจ้าเเคเกิลไร้ค่านั่น”

“ท่านพ่อ ให้ข้าไปเถอะ….ข้าเต็มใจที่จะไปอยู่กับบารอนเรย์มอนด์”

[แคเกิล-เลน]…..เจ้าชายคนที่หกแห่งนครรัฐเลน, ขยะบริสุทธิ์ที่เป็นที่รู้จักกันทั่วประเทศ!

เขามีสติปัญญาต่ำและไร้ประโยชน์มาก…..แต่เขาได้รับการหมั้นหมายกับเลเลียแล้ว,​ และนั่นพึ่งจะเกิดขึ้นไม่นานนี้เอง

พูดตรงๆ…..นี่เป็นภัยคุกคามและการควบคุมจากราชวงศ์​

เเต่พวกเขาก็ทำได้เพียงเชื่อฟังเท่านั้น

แต่ถ้าหากมีโอกาสแก้ไขเรื่องนี้ได้

หากสามารถ​ทำให้การแต่งงานครั้งนี้พังทลายลงได้, เธอก็เต็มใจที่จะทุ่มเทความพยายามทุกอย่าง

…….

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง, เอิร์ลกูตันก็ถอนหายใจและพูดขึ้นมา

“เลเลีย ไปที่หอการค้าฟีนิกซ์แล้วถามเกี่ยวกับแกนเวทมนตร์ระดับเจ็ด”

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, ใบหน้าที่สวยงามของเลเลียก็เเสดงความประหลาดใจในทันที

จากนั้นดวงตาของเธอก็เริ่มมีสีแดง

“ขอบคุณ​ท่านพ่อ….ขอบคุณ!”

"ไปได้​เเล้ว" เอิร์ลกูตันโบกมือและพูดอย่างช่วยไม่ได้!

“ข้ารู้ว่าเเคเกลไม่ใช่คนดี….แต่เจ้าก็ต้องรู้ด้วยว่าข้าทำอะไรไม่ได้”

“แต่ถ้ามีโอกาสที่จะกอบกู้สถานการณ์​เเบบนี้, เลเลีย ลูกสาวของข้า….โปรดอย่าลังเลที่จะทำ ส่วนข้าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสนับสนุนเจ้าทุกทาง!

"ขอบคุณ​ค่ะ, ท่านพ่อ!"

……

ในไม่ช้า ใบเสนอราคาจากหอการค้าฟีนิกซ์ก็ส่งมาถึง

และแน่นอนว่าราคาของมันสูงเสียดฟ้า!

ราคาของเเกนเวทย์​มนต์​ระดับเจ็ดหนึ่งชิ้น….คือเหรียญทอง​ 230000 เหรียญ

และมีในสต็อก!

เเค่ถ้าอยากลดราคาก็ทำได้

หากเจ้าซื้อสินค้านี้จากประเทศอื่นก็ต้องรอถึงสามเดือน….เเละราคาจะลดลง 30,000 เหรียญ, แต่ก็ยังต้องใช้เหรียญทองเต็ม 200,000 เหรียญ​

เเละในที่สุด

เอิร์ลกูตันและคนอื่นๆก็เลือกที่จะจ่ายเงินอย่างเชื่อฟัง

สามหมื่นเหรียญทองเเต่ต้องรอสามเดือนงั้นหรือ?

พวกเขารอนานขนาดนั้นไม่ได้​หรอก​ (เดี๋ยว​เรย์มอนด์​มันเชือดเชลยทิ้ง)​

ด้วยวิธีนี้, สามวันต่อมา….ด้วยการสูญเสียเลือด 230,000 เหรียญทอง

เอิร์ลกูตันและคนอื่นๆก็ประสบความสำเร็จในการซื้อแกนเวทมนตร์ระดับเจ็ดจากหอการค้าฟีนิกซ์!

จากนั้น, นำโดยเลเลียและทีมเล็กๆที่ประกอบด้วยสมาชิกไม่ถึงห้าคน…..พวกเขาออกจากเมืองเเฮนเซน เพื่อเดินทาง​ไปหมู่บ้านเกรย์สโตนอย่างเงียบๆ

……..

อีก​ด้าน​หนึ่ง​

หลังจากเดินทางมาหลายวัน…..ในที่สุดเรย์มอนด์และคนอื่นๆ ก็มาถึงจุดหมายปลายทาง——หุบเขาโฟโด้!

นี่เป็นที่ราบที่ดูกว้างใหญ่ไพศาลราวกับไม่มีที่สิ้นสุด

ทิวทัศน์โดยรอบสวยงามเเละเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจี

สายลมพัดอยู่ตลอดเวลา​ ทำให้รู้สึกสบายตัวมาก!

"เรย์มอนด์, นี่คือผู้เชี่ยวชาญด้านการก่อสร้างเมืองที่ข้าซื้อมาจากเมืองดยุค…..โอนีล!"

“เขาเป็นสถาปนิกระดับปรมาจารย์ที่มีเชื้อสายคนแคระ”

“และภายใต้ฝีมือ​เขา มีเมืองอย่างน้อยสามเมืองที่มีประชากรเกิน 100,000 คนถือกำเนิดขึ้น”

“แต่ตอนนี้ประเทศของเขาได้รับความเดือดร้อน….จนนำไปสู่ความพินาศแห่งสงคราม”

“และเขาก็เป็นหนึ่งในเหยื่อของสงครามและกลายเป็นทาสเช่นนี้”

แมตต์-เยอร์มัน, พาผู้ชายคนหนึ่งมาเเนะนำ​ให้เรย์มอนด์​รู้จัก​

“เรียนท่านลอร์ด…..ข้าเป็นทาสของท่าน, ชื่อโอนีล” ชายชราผมขาวพูดกับเรย์มอนด์ด้วยท่าทีระมัดระวัง

"ทาส….งั้นหรอ"

เรย์มอนด์รู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย

สำหรับเขา….นี่เป็นคำที่น่าสะเทือนใจ​มาก, แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าในโลกนี้ การดำรงอยู่ของทาสนั้นอยู่ใกล้ตัวเขามากจริงๆ!

“โอนีล ข้าต้องการความช่วยเหลือบางอย่าง​จากเจ้า”

“อย่างที่เจ้าเห็น ข้าต้องการสร้างเมืองใหม่ที่นี่…..ถ้าเจ้าช่วยข้า, ข้าจะถอดเจ้าออกจากสถานะทาสทันที”

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, โอนีลก็สับสน​อยู่ครู่หนึ่ง

เเต่หลังจาก​นั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น​ เเละจ้องมองที่เรย์มอนด์อย่างไม่อยากจะเชื่อ!

“ท่านบารอน ท่านพูดจริงหรือ?”

เมื่อ​ได้เห็นฉากนี้….แมตต์-เยอร์มันก็ได้เเต่ถอนหายใจ

เขาเดาไว้แล้วว่าด้วยพฤติกรรมในปัจจุบันของเรย์มอนด์…..บารอนของเขาคงจะทำแบบนี้เช่นนี้จริงๆ

"ที่อื่นจะเป็นอย่างไรข้าไม่สนใจ"

“เเต่ในดินเเดนของข้า….ทุกคนจะต้องมีอิสระ​ในชีวิต​ของตน, เเละจะไม่อนุญาติ​ให้มีการค้าทาสในดินแดน​นี้เด็กขาด”

เรย์มอนด์กล่าวอย่างเคร่งขรึม​

จากนั้นเขาก็ยิ้มอีกครั้งแล้วพูดว่า!

“โอนีล, เจ้าสามารถพึ่งพาความสามารถของเจ้าในการรับเงินนับจากนี้ไป……ยินดีด้วย, เจ้าเป็นอิสระแล้ว!”

(ถ้าเป็นทาสจะโดนใช้งานฟรีไปตลอด​ชีวิต​)​

………………