บทที่ 45 : แผนการสร้างเมืองใหม่​!

บทที่ 45 : แผนการสร้างเมืองใหม่​!

เเม่น้ำลองตันตะวันตก

เเม่น้ำนี้เป็นแม่น้ำขนาดใหญ่ที่ครอบคลุมหลายประเทศของทวีปลัวเมิน

นอกจากนี้ยังเป็นเส้นทางอันล้ำค่าทางการพาณิชย์!

มีสินค้าจำนวนนับไม่ถ้วนที่ไหลผ่านแม่น้ำสายนี้ และพวกมันได้ถูกหมุนเวียนเพื่อขายในประเทศต่างๆ ทั้งสองฝั่งแม่น้ำ….จนเกิดเป็นมูลค่าและความมั่งคั่งมหาศาล

ดังนั้น, ตระกูลขุนนางที่สามารถควบคุมอำนาจของเมืองที่อยู่​รอบๆเเม่น้ำลองตันตะวันตกได้ก็จะร่ำรวยมากเป็นพิเศษ​

แน่นอนว่าเมืองบิตันก็เป็นหนึ่งในเมืองที่อยู่รอบๆเเม่น้ำลองตันตะวันตกเช่นกัน!

เเละรากฐาน​เช่นนี้เเหละที่ทำให้พวกเขามีทหารและประชากรชั้นยอดเช่นนั้น

“ท่านพ่อ ข้าได้ยินมาว่าสาวมนุษย์​งูก็มีรสชาติไม่เลว…..งั้นไว้เรามาลองด้วยกันไหม 5555!”

ในเวลานี้,​ อัศวินอีวานกำลังหัวเราะอย่างอารมณ์ดี​

เเละเมื่อพูดเรื่องนี้ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาก็เริ่มชั่วร้ายและลามกมากขึ้น

“ไม่มีปัญหา.....เมื่อเจ้ากลับมา ทุกสิ่งทุกอย่างจะเป็​นของเจ้า!” ไวเคานต์วิลล์​ตอบด้วยรอยยิ้ม​

"งั้นข้าไปล่ะท่านพ่อ”

“ออกเดินทางได้!”

อัศวินอีวานโบกมือและนำกองกำลังของเขาออกเดินทางทันที

ระยะทางระหว่างเมืองบิตันและหมู่บ้านเกรย์สโตนนั้นอยู่ไม่ไกลนัก

การเดินทางปกติ​จะใช้เวลาเพียงสามหรือสี่วันเท่านั้น…..เเละถึงแม้จะเป็นฤดูหนาวก็อาจใช้เวลาเพียงห้าวัน!

ดังนั้นสำหรับพวกอีวาน, ความคาดหวังในการจบภารกิจ​นี้คงจะเป็นจริงได้ภายในสิบวัน!​ (รวมวันกลับด้วย….เเต่จะได้กลับใหมน้าาาา)

ถ้าอย่างนั้นก็รีบออกเดินทางดีกว่า

ไปเร็วก็ได้กลับมาเร็ว!

ฮ่าๆๆ!

……..

สี่วันต่อมา

บนถนนของหมู่บ้านเกรย์สโตน

เรย์มอนด์กำลังเดินไปรอบๆถนนสายนี้เพื่อวางเเผนการสร้างเมืองใหม่

“ที่นี่ใช้ไม่ได้, การวางผังเมืองเเย่เกินไป, ระบบสุขภาพก็ต้องปรับเปลี่ยน, ยิ่งการขับถ่ายแบบเปิดนี้น่ารังเกียจมาก” เรย์มอนด์บ่นพึมพำ

ฤดูหนาวกำลังจะสิ้นสุดลง และตอนนี้, โครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่ของเขาจะต้องถูกบรรจุไว้ในวาระการประชุม

ท้ายที่สุดแล้ว….เขาทนไม่ไหวอีกเเล้ว​กับสภาพแวดล้อมที่สกปรกและยุ่งเหยิงเช่นสลัมแบบนี้

ยิ่งไปกว่านั้น การวางผังเมือง การจราจรบนถนน และแม้แต่วงแหวนแรก วงแหวนที่สอง วงแหวนที่สามในชีวิตที่แล้ว….ล้วนอยู่ในใจของเขา

ดังนั้น, เขาสามารถลอกเลียนแบบมันได้…..เเม้ว่ามันจะไม่เหมือนต้นเเบบเป๊ะๆ

แต่เขาก็พอใจเเล้ว, ถ้าความคล้ายคลึงกันจะอยู่สัก 40-50%

เพราะไม่ว่าจะแย่แค่ไหน….ผังเมืองใหม่ก็จะดีกว่าที่เป็นอยู่​ในตอนนี้อย่างแน่นอน

…….

ในเวลานี้

การปรากฏตัวของเรย์​มอน​ด์ยังคงทำให้เกิดความโกลาหลในหมู่ผู้คนตลอดทาง

“ดูสิ นั่นคือลอร์ดของหมู่บ้านเกรย์สโตนของเราใช่ไหม”

“ใช่แล้ว! เป็นเขาจริงๆ….. นั่นคือบารอนเรย์มอนด์, เขาเป็นคนแจกจ่ายเนื้อให้เราและขายข้าวให้เราในราคายุติธรรม, ปีนี้ไม่มีใครในครอบครัวของข้าเสียชีวิตเลย​ ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณท่านลอร์ด​บารอน”

“ข้าก็เหมือนกัน, ปีที่แล้วถ้าโชคร้ายเราอาจจะอดตายหรือแข็งตาย แต่เรากลับมีช่วงเวลาที่ดี…..มีอาหารและเนื้อสัตว์ให้กินและยังมีเนื้อสัตว์​เวทย์อีก​ด้วย!”

"ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณความเมตตาของท่านบารอนที่มีต่อเรา!"

“เราจะไปขอบคุณท่านลอร์ดยังไงดีล่ะ?”

“ท่านลอร์ดเป็นขุนนางและเราเป็นเพียงสามัญชน….ท่านลอร์ด​จะรังเกียจที่จะพูดคุยกับเราหรือเปล่า?”

“ท่านลอร์ดแตกต่างจากขุนนางคนอื่นๆ, ข้าเชื่อว่าเขาจะไม่รังเกียจ​นะ”

…..

ขณะที่คนอื่นๆกำลังพูด

จู่ๆก็มีร่างหนึ่งวิ่งออกมาจากมุมถนน เเละไปหาเรย์มอนด์อย่างประหม่า…..จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นแล้วพูดอย่างสั่นกลัว

“ท่านลอร์ด​ของข้า, นี่เป็นเนื้อที่เราเพิ่งเตรียมไว้ มันยังร้อนอยู่….ท่านอยากลองชิมดูไหม?”

เขาเป็นเด็กผู้ชายอายุประมาณสิบสี่หรือสิบห้าปี เขาดูผอมมาก….แต่เขาก็เต็มไปด้วยพลังและมีชีวิตชีวา

บนมือของเขามีเนื้อชิ้นใหญ่ที่พึ่งถูกย่าง…..และส่วนนี้ก็เยอะเกินปริมาณเนื้อที่แจกไปทุกครั้ง!

เมื่อ​เห็น​เช่นนี้, เรย์มอนด์ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

ในขณะเดียวกันเขาก็เหยียดมือออกไป……แบ่งเนื้อออกเป็นสองส่วนแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“กินด้วยกันเถอะ, เเล้วไม่ต้องตัวสั่นขนาดนั้น…..ข้าไม่ได้กินคนนะ”

ขณะที่เขาพูด เขาก็หยิบเนื้อขึ้นมาแล้วเริ่มกิน

เด็กชายตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็รีบหยิบเนื้ออีกชิ้นแล้วพูดอย่างตื่นเต้น!

"ขอบคุณท่านลอร์ด​บารอน ท่านช่วยชีวิต​พวกเราไว้, ถ้าไม่มีท่าน….แม่ของข้าคงจะต้องอดตายในหน้าหนาวนี้แน่ๆ”

“ท่านเป็นลอร์ดที่ดีที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเห็นเลย!” เด็กชายกล่าวอย่างกระตือรือร้น​

“ข้าขอทราบชื่อของเจ้าได้ไหม?” เรย์มอนด์ถามด้วยรอยยิ้ม

“โอลดามัน!”

“ท่านลอร์ด ข้าชื่อโอลดามัน!”

“เจ้ามาจากที่อื่นเหรอ?”

"ใช่ครับ..." โอลดามันพยักหน้าและพูดด้วยสีหน้ามืดมน!

"เดิมทีเราอาศัยอยู่ในเมืองหน้าผาใกล้ชายแดน แต่กองทัพของอาณาจักรดิ๊กบุกทะลุชายแดนประเทศของเรา……คนทั้งเมืองจึงต้องหลบหนีเเละถูกบังคับให้เร่ร่อนมาที่นี่"

“ระหว่างทาง…..พ่อและปู่ของข้าตายไปแล้ว มีเพียงแม่กับข้าเท่านั้นที่รอดชีวิต”

“ถ้าไม่ใช่เพราะท่านลอร์ด​…..พวกเราก็คงจะต้องตายเหมือนกัน!”

"ข้าต้องขอบคุณท่านบารอนอย่างมาก!"

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, เรย์มอนด์ก็เอื้อมมือไปตบไหล่แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม!

“ถ้าเจ้าต้องการขอบคุณข้าจริงๆ…..ต่อไปนี้เจ้าต้องพึ่งพาตัวเองให้มากๆ, ออกกำลังกายให้มากขึ้น​เพราะอีกไม่นานข้าจะสร้างทีมยาม, ทีมลาดตระเวน, และแม้แต่กระบวนการคัดกรองกองทัพ”

“ข้าหวังว่า….จะเห็นเจ้ามาเข้าร่วมในตอนนั้นนะ!”

โอลดามันตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที!

“ข้าจะฝึกฝน​ตัวเองให้พร้อมที่สุด, ท่านลอร์ด​ของข้า!”

เรย์มอนด์ยิ้มอีกครั้ง….ตบไหล่ของเขา, จากนั้นก็โบกมือและจากไป

"ไปแล้ว…"

เมื่อมองดูแผ่นหลังของเรย์มอนด์

ดวงตาของโอลดามันยังคงเป็นสีแดง, หมัดของเขากำแน่น และทั้งร่างกายของเขากำลังสั่นสะท้าน​

มันราวกับว่าเขาได้ตัดสินใจบางอย่าง​ที่สำคั​ญในชีวิต​

เเละมันไม่ใช่แค่เขา….แต่ทุกคนตลอดทางที่ได้ยินสิ่งที่เรย์มอนด์พูด

มันดูเหมือนพวกเขาทั้งหมดจะสัมผัสได้เช่นเดียวกับที่โอลดามันสัมผัส​

ท่านลอร์ด​บารอน, เขาเป็นคนดีจริงๆ!

และพวกเขาจะไม่ปล่อยให้ท่านบารอนต้องผิดหวังอย่างแน่นอน...

…….

หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง

ณ​ ปราสาทของตระกูลไบรอัน

“ยิร์มารา แผนการก่อสร้างเมืองที่ข้าขอให้เจ้าเตรียมไว้เป็นยังไงบ้าง?”

“มันเสร็จแล้วครับท่านบารอน”

“ตามแนวคิดที่ท่านกล่าวไว้ก่อนหน้านี้…..นี่คือการออกแบบเบื้องต้นที่คนของเราร่างขึ้น” ยิร์มารากล่าวอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขาก็หยิบภาพวาดการออกแบบขนาดใหญ่ออกมา!

เรย์มอนด์หยิบมันขึ้นมาและกางออก

แล้วเขาก็พบกับรูปลักษณ์ที่คุ้นเคยในนั้นทันที...

………………………