บทที่ 38 : ค้นพบ?

บทที่ 38 : ค้นพบ?

แต่ยังไงพวกเขาก็มาเเล้ว….เเถมยังพาคนมาเยอะมาก

เเละนี่​ มันก็เพื่อเหตุผลเดียวเท่านั้น…..นั่นคือเหมืองแร่เหล็กคุณภาพสูง!

แน่นอนว่าไม่ใช่มีเพียงแค่แมตต์-เยอร์มันเท่านั้นที่รู้เรื่องเหมืองเเร่เหล็ก….แต่ยังมีคนอื่นๆที่รู้เรื่องนี้ด้วยเช่นกัน, อย่างน้อยก็นักรบหัวโล้นที่ชื่อโจ-บัตต์อีกหนึ่งคน!

เมื่อเห็นจูกูเลียน(อัศวิน​ระดับหก)​เอ่ยปาก…..ลอร์ด​เบรย์ตันก็หยุดพูดทันที

ในเวลาเดียวกัน, โจ-บัตต์ก็ก้มหัวลงแล้วพูดด้วยความเคารพ!

“ขอรับท่านจูกูเลียน…..ข้าจะพาท่านไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!”

"ก๊าาาา!"

เเต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ….มันก็มีเสียงคำรามดังมาจากบนท้องฟ้า

ทันใดนั้น, นกตัวใหญ่ตัวหนึ่งซึ่งปกคลุมไปด้วยขนสีขาวดำเเละมีความสูงประมาณครึ่งคนก็บินมาด้วยความเร็วสูง

สุดท้ายมันก็บินมาเกาะที่แขนของชายผู้แต่งกายคล้ายพรานซึ่งขี่นกอินทรีสายฟ้าอยู่

"ก๊าาาาา""

หลังจากที่นกขนสีขาวดำกระซิบอยู่ครู่หนึ่ง….จากนั้นทุกคนก็เห็นท่าทางของชายคนนั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“อุมะ เกิดอะไรขึ้น?” จูกูเลียนถามขึ้นทันที​

“ท่านจูกูเลียน….ดูเหมือนว่าเราจะมีปัญหาเล็กน้อย” อุมะพยักหน้าเเละตอบด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

“อีกฟากหนึ่งของภูเขาลูกนี้, มีคนกลุ่มหนึ่งอยู่ที่ตีนเขา…..พวกเขาน่าจะวางแผนเข้าไปในภูเขาและจำนวนของพวกเขาก็คล้ายกับพวกเรานั่นคือมีมากกว่า 100​ คน!”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้, การแสดงออกของทุกคนก็เปลี่ยนไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่งนักเวทย์เฒ่าผู้ขี่จิ้งจอกแดงซึ่งดูกังวลมากกว่าคนอื่น

“อะไรนะ….เกินร้อยคนงั้นเหรอ?!”

“นี่มันช่วงคลื่นความหนาวเย็นของเดือนกุมภาพันธ์นะ, ผู้ฝึกหัดระดับหนึ่งไม่สามารถรับมือกับมันได้เลย”

“เเล้วเเบบนี้เจ้าจะบอกเราว่า​ เรากำลังจะต้องเผชิญหน้า​กับกองทัพของผู้เชี่ยวชาญระดับสองงั้นหรือ!”

“นี่เเสดงว่าพวกเราถูกค้นพบโดยคนจากตระกูลโอแลนเดอร์เเล้วสิ”

ทำไมทหารของพวกเขาถึงเริ่มที่ระดับสอง…..นั่นเพราะเนื่องจากนี่เป็นเดือนกุมภาพันธ์ซึ่งเป็นช่วงที่หนาวที่สุด, ในฐานะผู้ฝึกหัดระดับหนึ่งพวกเขาไม่มีทางทนไหว!

ระดับหนึ่งสำหรับผู้ฝึกหัด​ ยังไม่มีจิตวิญญาณเเห่งการต่อสู้ด้วยซ้ำ…..อย่างน้อยต้องเป็นนักรบระดับสองขึ้นไปถึงจะฝึกฝนจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ได้

แต่ปัญหาคือกองทัพระดับสองนี้​ มีจำนวนมากกว่า 100 คน

มันไม่ใช่สิ่งที่ขุนนางธรรมดาๆทั่วไปจะมีได้

แน่นอนว่าคนที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดก็คือเจ้าเหนือหัวที่แข็งแกร่งที่สุดในพื้นที่นี้ - ตระกูลโอแลนเดอร์!

…..

“อย่าถามคำถามโง่ๆ แบบนี้กับข้านะเคลาส์” อุมะเหลือบมองเขาแล้วพูดอย่างเย็นชา

"ข้าบอกเจ้าได้อย่างแน่นอนว่ามันเป็นเรื่องจริง!......มันเป็นกองกำลังที่มีคนมากกว่าร้อยคน,​ และสัตว์เลี้ยงของข้าไม่เคยทำพลาด"

“แล้วพวกเขาเป็นใคร?”

"ข้าก็ไม่รู้!"

“เเต่จุดหมายปลายทางของพวกเขาคือภูเขา….ดังนั้นบางทีพวกเขาอาจจะกำลังมุ่งหน้าไปยังเหมืองเหล็กเหมือนพวกเรา”

ทันทีที่ข้อความนี้ออกมา,​ สีหน้าของทุกคนก็ยิ่งแย่ลงไปอีก

ทำไมพวกเขาถึงเดินทางไกลมาที่นี่?.....มันก็เพื่อเหมืองแร่เหล็กคุณภาพสูงเหมืองนั้น

เเล้วจะเกิดอะไรขึ้น….ถ้ามันถูกคนอื่นแย่งชิงไปล่วงหน้า?

นั่นจะเลวร้ายยิ่งกว่าการฆ่าพวกเขาเสียอีก!

“โจ-บัตต์ เจ้าแน่ใจใช่ใหมว่าเจ้าเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องเกี่ยวกับเหมืองแร่เหล็กคุณภาพสูงนี้” จูกูเลียนเอ่ยถามในขณะที่เขามองไปทางโจ-บัตต์

แต่ฝ่ายหลังส่ายหัวแล้วพูดอย่างรวดเร็ว!

“ท่านจูกูเลียน…..อันที่จริงยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่งที่ค้นพบเหมืองแร่เหล็กคุณภาพสูงนี้ก่อนหน้าข้า”

“ข้านั้นรู้เรื่องนี้…หลังจากที่ข้าเเอบติดตามพวกเขาไป”

หลังจากหยุดพักหายใจ….เขาก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง

“นั่นเป็นอัศวินระดับสูงระดับสี่ 2​ คน​ และขยะระดับต่ำบางส่วน…..แต่ข้าได้ใช้กลอุบายเพื่อล่อหมาป่าสายลมฝูงหนึ่งให้มาโจมตี​พวกเขา!”

“ท่านจูกูเลียน ความแข็งแกร่งของฝูงหมาป่าสายลมนั้นแข็งแกร่งมาก......เพราะราชาหมาป่าสายลมมีความแข็งแกร่งถึงระดับห้า…..แล้วยังมีหมาป่าในฝูงอีกมากกว่าร้อยตัว!”

“ก่อนหน้า​นี้, ข้าจึงคิดว่าพวกเขาตายหมดแล้ว!”

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, ลอร์ดเบรย์ตันผู้เย่อหยิ่งก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาด้วยความโกรธ

“ตายหมดแล้วงั้นเหรอ แล้วคนพวกนี้มาจากไหนล่ะ?”

“ก่อนหน้านี้ทำไมเจ้าไม่บอกเรื่องสำคัญแบบนี้กับพวกเรา?.....นี่เจ้าอยากตายหรือเปล่าโจ-บัตต์!”

“ข้า….ข้าขอโทษครับ​ ท่านลอร์ดเบรย์ตัน!”

“เเต่ข้าบอกเรื่องนี้กับท่านเอิร์ลแล้วจริงๆ…..แต่ดูเหมือนเขาจะคิดว่ามันไม่มีอะไร ดังนั้น...”

“นี่เจ้ากำลังใช้ท่านเอิร์ลมาข่มขู่ข้างั้นหรือ!” ลอร์ดเบรย์ตันยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก

"พอเเล้ว!" ในที่สุดจูกูเลียนก็เอ่ยขึ้นมาอย่างเย็นชา

“ถ้าอยากรู้ว่าพวกมันมีเป้าหมาย​เดียวกัน​กับ​เราใหมก็ไปต่อเถอะ….ยังไงซะ ตราบใดที่นกของอุมะยังอยู่แถวนี้, พวกมันก็หาเราไม่เจอหรอก”

“แต่ว่า…ท่านจูกูเลียน”

“จะเกิดอะไรขึ้นถ้านั่นเป็นสมาชิกของตระกูลโอแลนเดอร์จริงๆ?” เบรย์ตันยังคงถามต่อไป

"เราควรทำอย่างไรดีงั้นหรือ ฮ่าๆ..."

“นี่เจ้ากลัวหรอ​ เบรย์ตัน?”

“ถ้ากลัวก็กลับไปซะ เจ้าไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกเเล้ว!” จูกูเลียนกล่าวสรุปอย่างรวดเร็ว

เเละคำพูด​นี้ก็ทำให้ใบหน้าของลอร์ดเบรย์ตันเปลี่ยนเป็นสีม่วงทันที

แต่อย่างไรก็ตาม, เขาก็ไม่กล้าปฏิเสธ​อีกฝ่าย

“ไม่ว่ายังไง ในเมื่อเราทุกคนมาที่นี่เเล้ว…..ดังนั้นเหมืองเหล็กนี้ก็ต้องเป็นของเรา, ไม่มีใครสามารถเอามันออกไปได้!”

“แล้วถ้าเป็นตระกูลโอแลนเดอร์ล่ะ?”

“ถ้าพวกเขาต้องการตายก็ปล่อยให้พวกเขาเข้ามา!”

จูกูเลียนพูดอย่างเย็นชา, เเละออร่าของเขาตอนนี้ก็เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอันรุนแรง​!

เมื่อได้ยิน​เช่นนี้, ทุกคนต่างก็มองหน้ากัน

จากนั้นพวกเขาก็ทำได้แค่พยักหน้า​เห็นด้วย, พร้อมรอยยิ้มที่ทำอะไรไม่ถูก

ท้ายที่สุดแล้ว ท่านจูกูเลียนเป็นผู้นำการเดินทางของพวกเขา….และเขายังเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาพวกเขาทั้งหมด

ด้วยระดับหก ที่สง่างามเเละเเข็ง​เเกร่ง……ตราบใดที่อีกฝ่ายตัดสินใจใดๆ​ พวกเขาก็แค่ต้องทำตาม!

ไม่มีอะไรที่พวกเขาสามารถทำได้เกี่ยวกับเรื่องนี้อีกเเล้ว

…….

แต่อย่างไร​ก็​ตาม, มันยังมีสิ่งที่พวกเขาไม่รู้

นั่นคือในเวลานี้, ที่อยู่และการดำรงอยู่ของพวกเขาได้ถูกเปิดเผยแล้ว

ท้ายที่สุดแล้วในสัตว์​เวทย์​ประเภทบินจะมีอะไรจะเทียบได้กับตระกูลกริฟฟอน หรือแม้แต่รอยัลกริฟฟอนซึ่งเป็นสัตว์​เวทย์​ระดับหก?

นกระดับสี่นั่นน่ะเหรอ….ความสามารถ​ไม่ได้ใกล้กันเลยสักนิด!

“อะไรนะอัลเดอร์สัน….นอกจากพวกเราแล้ว ยังมีคนอื่นๆอยู่ที่เทือกเขานี้ด้วย!”

เรย์มอนด์รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับข้อมูลที่อัลเดอร์สันเเจ้งเขา

“เมื่อสักครู่​, ข้าพบนกตัวน้อยบนท้องฟ้าที่กำลังจ้องมองพวกท่านอยู่”

“ข้าจึงแอบตามมันไป….เเละพบว่ามีคนกลุ่มหนึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของภูเขาลูกนี้!”

“และเป้าหมายของพวกเขา….อาจจะอยู่บนภูเขาลูกนี้เช่นเดียวกันกับเรา”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้, เรย์มอนด์ก็หรี่ตาของเขาลงเล็กน้อย​

“แอบมองพวกเราอยู่งั้นเหรอ?”

…………………..