บทที่ 201 - สิบเอ็ดเหรียญทอง (ฟรี)

บทที่ 201 - สิบเอ็ดเหรียญทอง

แต่โรเซนไม่เหมือนกัน

เขามีความเย่อหยิ่ง มันเป็นสิ่งที่แผ่ออกมาจากข้างในกระดูก ไม่ใช่เพราะเลเวลสูงหรือมีอุปกรณ์ดีๆ หรอก แต่เป็นเพราะเขามีต้นทุนนั้นจริงๆ ลูกศิษย์ระดับตำนาน, นักเล่นแร่แปรธาตุ Lv.10, หัวหน้าปาร์ตี้ประจำของหอคอยทดสอบ เอาแค่ข้อใดข้อหนึ่งมาอวด คนธรรมดาก็เอาไปคุยโวได้ทั้งชาติแล้ว

แต่เขาไม่ได้มีแค่ความเย่อหยิ่ง เขายังกล้าทำในสิ่งที่คนอื่นไม่กล้าทำ และยังคิดถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่คนอื่นนึกไม่ถึงด้วย

สิ่งที่โรเซนให้ไปนั้นไม่ใช่การทำทาน แต่เป็นการลงทุน เป็นการลงทุนในตัวเพื่อนร่วมทีม เป็นการลงทุนเพื่อเพิ่มโอกาสสำเร็จของภารกิจ เขารู้ดีว่า แค่ตัวเองรอดชีวิตกลับมาได้มันไม่ได้เรียกว่าเก่งหรอก การพาคนทั้งปาร์ตี้รอดชีวิตกลับมาได้ต่างหากล่ะ ถึงจะเรียกว่ามีฝีมือของจริง

มุมปากของซูหรานยกยิ้มขึ้นมานิดๆ หมอนี่เป็นหัวหน้าปาร์ตี้ที่ดีใช้ได้เลย

เขาดึงสติกลับมา แล้วออกเดินทางต่อ ไกลออกไป โครงร่างของสันเขาทั้งสามลูกเริ่มปรากฏให้เห็นลางๆ แล้ว

หลังจากข้ามสันเขาทั้งสามลูกมาได้ ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เปิดกว้างขึ้น

มีหุบเขายาวแคบซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางหมู่มวลขุนเขา ตรงทางเข้ามีหอสังเกตการณ์แบบง่ายๆ ตั้งอยู่สองหลัง บนหอนั้นมีเงาคนสั่นไหวไปมา พอเห็นพวกเขาทั้งห้าคนเดินเข้าไปใกล้ คนบนหอสังเกตการณ์ก็ง้างคันธนูจนสุด แต่ยังไม่ได้ยิงลงมา

"หยุดอยู่ตรงนั้น! พวกแกเป็นใคร?"

โรเซนหยุดเดิน ชูสองมือขึ้นเพื่อแสดงให้เห็นว่าไม่ได้มาร้าย "มาขอเข้าร่วมกับท่านนายพล ได้ข่าวว่าที่นี่รับคนเพิ่ม"

ทหารยามกวาดสายตามองสำรวจพวกเขาอยู่หลายรอบ สายตาไปหยุดอยู่ที่ชุดเกราะเงินของคาลันกับเสื้อคลุมเวทของซูหรานอยู่นานที่สุด จากนั้นเขาก็ลดคันธนูลง แล้วตะโกนสั่งคนข้างล่าง "เปิดประตู"

ประตูไม้แบบง่ายๆ ค่อยๆ เปิดออก ทั้งห้าคนเดินเข้าไปข้างใน

หุบเขาด้านในดูกว้างขวางกว่าที่มองจากข้างนอกเยอะเลย ตรงผนังภูเขาทั้งสองฝั่งมีการขุดเจาะเป็นถ้ำเอาไว้หลายแห่ง ส่วนที่ก้นหุบเขาก็มีกระท่อมไม้ปลูกเรียงรายอยู่เป็นแถวๆ บางคนกำลังตีเหล็ก บางคนกำลังฝึกวิชาต่อสู้ บางคนก็กำลังซ่อมแซมอุปกรณ์อยู่ บรรยากาศของทั้งค่ายดูเก่าและทรุดโทรม แต่กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกทรหดอดทนอย่างน่าประหลาด

ชายวัยกลางคนในชุดเกราะหนังเก่าๆ คนหนึ่งเดินเข้ามาหา ดูท่าทางน่าจะเป็นคนดูแลที่นี่ เขากวาดตามองพวกเขาทั้งห้าคนแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้า "ตามฉันมา"

เขาพาพวกเขาทั้งห้าคนไปที่หน้าเต็นท์ที่ดูใหญ่ขึ้นมาหน่อย เลิกม่านขึ้น "เข้าไปสิ ท่านกุนซือรอพวกนายอยู่ข้างใน"

ภายในเต็นท์แสงค่อนข้างสลัว แต่ก็พอมองเห็นข้าวของเครื่องใช้ได้ ตรงกลางเต็นท์มีโต๊ะไม้เก่าๆ ตั้งอยู่หนึ่งตัว ด้านหลังโต๊ะมีชายวัยกลางคนร่างผอมบางนั่งอยู่ เขาใส่เสื้อคลุมยาวที่ซักจนสีซีด สวมแว่นตาอ่านหนังสือ กำลังก้มหน้าก้มตาดูเอกสารอะไรบางอย่างอยู่

พอได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา เขาก็เงยหน้าขึ้น

"พวกนายอยากจะเข้าร่วมกับพวกเรางั้นเหรอ?"

โรเซนพยักหน้า "ใช่"

ชายร่างผอมบางวางเอกสารลง ถอดแว่นตาออก แล้วกวาดสายตามองสำรวจพวกเขาทั้งห้าคนอย่างละเอียด สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ชุดเกราะเงินของคาลันกับคทาเวทของเซซิเลียนานที่สุด

"ที่นี่เรารับคน แต่ก็มีกฎอยู่" เขาพูดขึ้น "ไม่ว่าเมื่อก่อนพวกนายจะเคยเป็นใครทำอะไรมา ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็ต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าพวกนายมีประโยชน์"

โรเซนไม่ได้พูดอะไร รอให้เขาพูดต่อ

ชายร่างผอมบางชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว "กระทะเหล็กสิบใบ กับเกลือหยาบหนึ่งถุง"

เขาเว้นจังหวะ แล้วอธิบายต่อ "กระทะเหล็กคือของที่ขาดแคลนที่สุดในตอนนี้ กระทะที่ทหารใช้กินข้าวมันพังไปตั้งนานแล้ว แต่ก็ไม่มีของใหม่มาเปลี่ยน ส่วนเกลือก็เป็นของที่ใช้แทนเงินได้ ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ ถ้าพวกนายหาของพวกนี้มาได้ พวกเราก็ถือว่าเป็นพวกเดียวกัน"

ซูหรานรีบคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว

กระทะเหล็กกับเกลือหยาบ ถึงจะเป็นแค่ของใช้พื้นฐาน แต่ในทุ่งหญ้าอันห่างไกลแบบนี้ มันก็เป็นของที่หาได้ยากจริงๆ นั่นแหละ

โรเซนฟังจบ ก็พยักหน้ารับ "ตกลง จะให้ไปหามาจากไหน?"

ชายร่างผอมบางชี้ออกไปนอกหุบเขา "เดินทางลงใต้ไปประมาณครึ่งวัน จะมีตลาดนัดอยู่ ที่นั่นมีของขายทุกอย่าง ขอแค่มีเงินก็พอ"

โรเซนไม่ได้ถามอะไรให้มากความ หันหลังเดินออกไปทันที

ตลาดนัดนั่น ใหญ่กว่าที่ซูหรานคิดไว้เยอะเลย

มีเต็นท์กับเพิงไม้ตั้งเบียดเสียดกันอยู่หลายสิบหลัง มีของขายสารพัดอย่าง ไม่ว่าจะเป็นอาวุธ, เครื่องหนัง, ยารักษาโรค, เสบียงอาหาร, อุปกรณ์เครื่องใช้... ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา ดูคึกคักสุดๆ

โรเซนพาทั้งสี่คนเดินตรงดิ่งไปที่ร้านตีเหล็ก

ช่างตีเหล็กเป็นผู้ชายร่างกำยำ ถอดเสื้อโชว์กล้ามกำลังตีเหล็กอยู่ พอเห็นพวกเขากำลังเดินเข้ามา ก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเลยด้วยซ้ำ "จะเอาอะไร?"

โรเซน: "กระทะเหล็ก สิบใบ"

ช่างตีเหล็กวางค้อนลง แล้วเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "สิบใบ? เอาไปทำอะไรเยอะแยะ?"

โรเซนไม่ได้อธิบาย "มีไหมล่ะ?"

ช่างตีเหล็กพยักหน้า "มี ใบละหนึ่งเหรียญทอง"

ซูหรานถึงกับหนังตาตกระตุก กระทะเหล็กใบละหนึ่งเหรียญทองเนี่ยนะ

เขาใช้ชีวิตอยู่ในเขตวงแหวนชั้นนอกมาตั้งนาน เขารู้ดีว่ากระทะเหล็กธรรมดาๆ ใบหนึ่ง อย่างมากก็ราคาแค่ 1 เหรียญเงินเท่านั้น ที่นี่แม่งโก่งราคาขึ้นมาตั้งร้อยเท่าเลย

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป

โรเซนล้วงถุงเงินออกมาจากอกเสื้อ หยิบเหรียญทองออกมาสิบเหรียญ แล้ววางลงบนโต๊ะของช่างตีเหล็ก

ช่างตีเหล็กอึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง "รอเดี๋ยวนะ"

เขาหันหลังเดินเข้าไปในเพิงด้านหลัง ไม่นานก็ยกกระทะเหล็กใบใหม่เอี่ยมสิบใบซ้อนกันออกมา

โรเซนเก็บกระทะเหล็กพวกนั้นเข้ามิติเก็บของส่วนตัว แล้วหันหลังเดินจากไปทันที แผงขายเกลือหยาบอยู่ตรงอีกฝั่งหนึ่งของตลาด

มีตาแก่ร่างผอมแห้งคนหนึ่งนั่งเฝ้าถุงเกลืออยู่หลายถุง พอเห็นพวกเขาเดินเข้ามา ตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"จะรับเกลือเหรอ?"

โรเซน: "หนึ่งถุง ราคาเท่าไหร่?"

ตาแก่ชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว "หนึ่งเหรียญทอง"

โรเซนก็ไม่ได้ต่อราคาเหมือนเดิม จ่ายเงินแล้วหยิบของไปเลย

หลังจากซื้อของเสร็จ ฟ้าก็มืดพอดี ทั้งห้าคนหาที่หลบลมตรงชานตลาดนัดเพื่อตั้งแคมป์

กองไฟถูกจุดขึ้น โรเซนนั่งอยู่ข้างกองไฟ หยิบสมุดเล่มเล็กๆ ออกมาจดๆ เขียนๆ อะไรบางอย่าง