บทที่ 102 - ยาเสริมพลังเผ่ามนุษย์ การลอกคราบของคนธรรมดา (ฟรี)

บทที่ 102 - ยาเสริมพลังเผ่ามนุษย์ การลอกคราบของคนธรรมดา

ยอดเขาตี้ท่า ภายในห้องลับ

หลิงเยี่ยนมองดูโอสถสีแดงเลือดนับร้อยเม็ดที่ลอยอยู่เหนือเตาเทพอัคคีเก้ามังกรด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

"สำเร็จ!"

สิ่งนี้ เขาตั้งชื่อมันว่า ยาเสริมพลังเผ่ามนุษย์เวอร์ชัน 1.0

ยาทุกเม็ดอัดแน่นไปด้วยพลังชีวิตอันมหาศาลและบริสุทธิ์ เพียงพอที่จะทำให้มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งผลัดกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็นได้เลยทีเดียว

แน่นอนว่า นี่เป็นเพียงทฤษฎีเท่านั้น

ผลลัพธ์จริงๆ จะเป็นอย่างไร ยังต้องทดสอบดูเสียก่อน

"หยางฉาน" หลิงเยี่ยนส่งกระแสจิตออกไปนอกห้องลับ

"ท่านอาจารย์ ท่านออกจากด่านแล้วหรือเจ้าคะ?"

น้ำเสียงของหยางฉานเจือความดีใจ นางรีบผลักประตูเดินเข้ามา พอเห็นโอสถที่ส่งกลิ่นหอมประหลาดลอยอยู่ในเตา ก็อดถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ "ท่านอาจารย์ นี่คือ... ยาเสริมพลังที่ท่านบอกหรือเจ้าคะ?"

"ใช่แล้ว" หลิงเยี่ยนพยักหน้า สะบัดมือเบาๆ โอสถเม็ดหนึ่งก็ลอยมาตกลงบนฝ่ามือของเขา

เขาพิจารณาโอสถเม็ดนั้นอย่างละเอียด บนตัวยาที่แดงก่ำมีลวดลายสีทองไหลเวียนอยู่จางๆ ดูเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง

"ไปหาคนธรรมดามาสักคน" หลิงเยี่ยนสั่งหยางฉาน "เอาคนที่ร่างกายแข็งแรง และซื่อสัตย์ไว้ใจได้นะ"

"หาคนธรรมดา?" หยางฉานชะงักไป "ท่านอาจารย์ จะเอาคนมาทดลองยาหรือเจ้าคะ?"

นางแอบเป็นกังวล การทดลองยาปรุงใหม่นั้นมีความเสี่ยงมาแต่ไหนแต่ไร หากยานี้มีปัญหาจนทำให้เกิดอันตรายถึงชีวิตขึ้นมาจะทำอย่างไร?

หลิงเยี่ยนดูออกว่านางกำลังกังวล จึงยิ้มอธิบาย "วางใจเถอะ ข้าคำนวณสรรพคุณของยานี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แม้ฤทธิ์ยาจะรุนแรง แต่ก็รับรองว่าปลอดภัย ไม่ทำให้ถึงตายแน่นอน อย่างมากก็แค่... ทรมานมากหน่อยในระหว่างที่ยาออกฤทธิ์"

"ก็ได้เจ้าค่ะ" เมื่อเห็นอาจารย์มั่นใจขนาดนั้น หยางฉานก็ไม่ซักไซ้ต่อ

นางลองคิดดูครู่หนึ่ง ก็มีตัวเลือกผุดขึ้นมาในใจ

"ท่านอาจารย์ ในหน่วยองครักษ์ที่ตีนเขามีคนหนึ่งชื่อ หวังอู่ เป็นทายาทของกลุ่มคนที่ติดตามท่านอาจารย์มาตั้งแต่หกร้อยปีก่อน เขาเป็นคนซื่อสัตย์ตรงไปตรงมา จงรักภักดีต่อท่านอาจารย์อย่างยิ่ง แถมยังมีพละกำลังมหาศาล ร่างกายแข็งแรงมากเจ้าค่ะ"

"งั้นก็เอาเขาแหละ" หลิงเยี่ยนพยักหน้า "พาเขาไปที่ลานฝึกด้านหลังเขา ข้าจะตามไปเดี๋ยวนี้"

"เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์"

หยางฉานรับคำสั่งแล้วรีบเดินออกไป

ไม่นานนัก ณ ลานฝึกอันกว้างขวางด้านหลังยอดเขาตี้ท่า ชายร่างกำยำผิวคล้ำคนหนึ่งก็ยืนรออยู่ด้วยสีหน้าตื่นเต้นระคนประหม่า

เขาคือหวังอู่

ตอนที่ท่านเซียนกูหยางฉานไปหาเขา และบอกว่าท่านเซียนเรียกพบ เขาดีใจจนแทบจะกระโดดตัวลอย

พวกเขาเหล่าองครักษ์ แม้จะรับหน้าที่พิทักษ์ยอดเขาตี้ท่ามาหลายชั่วอายุคน แต่โอกาสที่จะได้พบท่านหลิงเยี่ยนตัวเป็นๆ นั้นมีน้อยมาก ในใจของพวกเขา ท่านหลิงเยี่ยนคือเทพเจ้าที่ทำได้ทุกอย่าง

การที่ได้ถูกท่านเซียนเรียกพบเป็นการส่วนตัวเช่นนี้ ถือเป็นเกียรติยศอันสูงสุดสำหรับเขา

"ศิษย์หวังอู่ คารวะท่านเซียนขอรับ!" ทันทีที่เห็นหลิงเยี่ยนเดินมา หวังอู่ก็ทิ้งตัวคุกเข่าลงดัง "ตุ้บ" และกราบกรานอย่างเต็มพิธีการ

"ลุกขึ้นเถอะ" หลิงเยี่ยนยกมือขึ้นเบาๆ พลังอ่อนโยนสายหนึ่งก็พยุงตัวหวังอู่ให้ลุกขึ้น

เขามองสำรวจชายร่างยักษ์ตรงหน้า แล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

สูงเก้าฉื่อ ไหล่กว้างเอวหนา กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ เลือดลมสูบฉีดแข็งแรง นับเป็นโครงสร้างที่ยอดเยี่ยมมาก

"หวังอู่ เจ้าเต็มใจจะทำเรื่องเรื่องหนึ่งให้ข้าหรือไม่?" หลิงเยี่ยนถามตรงเข้าประเด็น

"ขอเพียงท่านเซียนสั่งมา หวังอู่ผู้นี้ขอสู้ตายถวายชีวิตขอรับ!" หวังอู่ตอบกลับเสียงดังฟังชัดอย่างไม่ต้องคิด

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก" หลิงเยี่ยนยิ้ม แบมือออก เผยให้เห็นโอสถสีแดงเลือดเม็ดนั้น "ข้ามียาเม็ดหนึ่งที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ๆ หากกินเข้าไป มันจะช่วยให้เจ้าผลัดกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็น และมีพละกำลังเหนือมนุษย์"

"แต่ทว่า ขั้นตอนการเปลี่ยนแปลงมันจะเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส ราวกับมดหมื่นตัวกัดกินหัวใจ ถูกสับเป็นพันชิ้น เจ้า... กล้าลองหรือไม่?"

หวังอู่มองดูโอสถที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนตรงหน้า พอได้ยินว่าต้องเจ็บปวดทรมาน ใบหน้าก็ฉายแววลังเลเล็กน้อย

แต่พอได้เห็นแววตาที่สงบนิ่งของหลิงเยี่ยน ความลังเลในใจก็มลายหายไปในพริบตา

ท่านเซียนจะมาทำร้ายเขาทำไม!

นี่ต้องเป็นบททดสอบจากท่านเซียนแน่ๆ! และเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ด้วย!

"ข้ากล้าขอรับ!" หวังอู่กัดฟัน ตอบเสียงหนักแน่น "การได้ทดลองยาให้ท่านเซียน ถือเป็นบุญวาสนาของหวังอู่! อย่าว่าแต่ถูกสับเป็นพันชิ้นเลย ต่อให้ต้องลงกระทะทองแดง หวังอู่ผู้นี้ก็จะไม่ขมวดคิ้วแม้แต่นิดเดียว!"

"ดี!" หลิงเยี่ยนพยักหน้าชื่นชม "ใจกล้าดี! กินมันซะ"

"ขอรับ!"

หวังอู่รับโอสถมา แล้วกลืนลงคอไปรวดเดียวโดยไม่ลังเล

โอสถละลายทันทีที่แตะปลายลิ้น กลายเป็นกระแสความอบอุ่นไหลลื่นลงสู่ช่องท้อง

ในช่วงแรก หวังอู่ยังไม่รู้สึกอะไร เพียงแค่รู้สึกอุ่นๆ สบายท้อง

แต่ไม่นาน กระแสความอบอุ่นนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นลาวาเดือดพล่าน ระเบิดออกในร่างกายของเขาอย่างรุนแรง!

"อ๊ากกกก—!"

หวังอู่แผดเสียงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ร่างกายล้มลงไปกองกับพื้น และชักกระตุกอย่างรุนแรง

เขารู้สึกเหมือนอวัยวะภายในกำลังถูกแผดเผา เนื้อทุกตารางนิ้ว กระดูกทุกชิ้น กำลังถูกพลังอันบ้าคลั่งฉีกกระชากและประกอบขึ้นใหม่!

ความเจ็บปวดนั้น มันเหนือคำบรรยายใดๆ

เขาอยากจะกรีดร้อง แต่กลับพบว่าตัวเองไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะอ้าปาก สติเริ่มเลือนลาง ภาพตรงหน้ามืดดับ รู้สึกเหมือนตัวเองพร้อมจะขาดใจตายได้ทุกเมื่อ

หยางฉานที่ยืนดูอยู่ข้างๆ อกสั่นขวัญแขวน ใบหน้าซีดเผือด

"ท่านอาจารย์ เขา... เขาจะไม่เป็นไรใช่ไหมเจ้าคะ?"

"ไม่เป็นไร" หลิงเยี่ยนยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย สัมผัสเทวะอันทรงพลังของเขาครอบคลุมร่างของหวังอู่ไว้ตลอดเวลา คอยสังเกตการเปลี่ยนแปลงทุกอณูในร่างกายของเขา

เขาสามารถ "มองเห็น" ได้ชัดเจนว่า เซลล์ในร่างกายของหวังอู่กำลังแบ่งตัวและวิวัฒนาการอย่างบ้าคลั่ง เส้นใยกล้ามเนื้อเริ่มเหนียวแน่นขึ้น ความหนาแน่นของมวลกระดูกเพิ่มสูงขึ้น สิ่งสกปรกในสายเลือดถูกขับออกมาตามผิวหนัง กลายเป็นคราบสีดำที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่า

นี่คือกระบวนการทำลายเพื่อสร้างใหม่

ความเจ็บปวด คือราคาของการเกิดใหม่

กระบวนการนี้กินเวลานานถึงหนึ่งก้านธูปเต็มๆ

เมื่อพายุพลังงานในร่างของหวังอู่สงบลง เขาก็กลายสภาพเป็น "มนุษย์ถ่าน" ไปแล้ว ทั่วทั้งตัวถูกปกคลุมไปด้วยคราบสกปรกเหม็นเน่า เขานอนนิ่งสนิทราวกับคนตาย

"ท่านอาจารย์..." หยางฉานเรียกด้วยความกังวล

"ไม่ต้องรีบ"

สิ้นคำพูดของหลิงเยี่ยน นิ้วมือของหวังอู่ที่นอนอยู่บนพื้นก็กระตุกเบาๆ

จากนั้น เขาก็เบิกตาโพลงขึ้นมาทันที!

ดวงตาคู่นั้นช่างทรงพลัง!

มันสาดประกายเจิดจ้า เปี่ยมไปด้วยพลังอันบ้าคลั่ง ราวกับสามารถมองทะลุจิตใจคนได้!

"ข้า... ข้ายังไม่ตาย?" หวังอู่ก้มมองมือทั้งสองข้าง แล้วคลำไปตามร่างกายอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เขาไม่เพียงแต่ไม่ตาย แต่กลับรู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

ร่างกายเต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลังมหาศาลที่ใช้ยังไงก็ไม่มีวันหมด!

"ไป ล้างตัวให้สะอาดแล้วค่อยมาคุยกัน" หลิงเยี่ยนชี้ไปที่ลำธารเล็กๆ ข้างๆ

"ขอรับ ท่านเซียน!"

หวังอู่ลุกขึ้นยืน รู้สึกตัวเบาหวิวราวกับขนนก ก้าวเพียงสามก้าวก็กระโดดลงไปในลำธารเสียงดัง "ตู้ม"

เมื่อเขาล้างคราบสกปรกออกหมดและเดินกลับมา หยางฉานก็ถึงกับร้องอุทานออกมา

หวังอู่ตรงหน้า แตกต่างจากเมื่อก่อนราวกับคนละคน!

ผิวพรรณของเขาขาวเนียนดุจหยก แถมยังมีประกายเงางามจางๆ รูปร่างแม้จะยังกำยำเหมือนเดิม แต่เส้นสายกล้ามเนื้อกลับดูสมส่วนและลื่นไหล เต็มไปด้วยพลังระเบิด ดูรวมๆ แล้วราวกับเทพแห่งสงครามที่ถูกแกะสลักมาจากหยกขาวชั้นดี!

"ท่านเซียน ข้า... ข้าเป็นอะไรไป..." หวังอู่มองเงาสะท้อนของตัวเองในน้ำ ตื่นเต้นจนพูดจาตะกุกตะกัก

"รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?" หลิงเยี่ยนถาม

"รู้สึก... โคตรดีเลยขอรับ!" หวังอู่กำหมัดแน่น สัมผัสถึงพลังที่พลุ่งพล่านในกาย แล้วตอบอย่างตื่นเต้น "ข้ารู้สึกว่าตอนนี้ ข้าสามารถชกวัวตายได้ด้วยหมัดเดียวเลยขอรับ!"

"ต่อยหน้าวัวจะไปสนุกอะไร" หลิงเยี่ยนชี้ไปที่แม่กุญแจหินสีเขียวหนักนับพันชั่งที่วางอยู่ข้างลานฝึก "ไป ยกมันขึ้นมาสิ"

แม่กุญแจหินนั้นมีไว้สำหรับให้คนที่แข็งแรงที่สุดในหน่วยองครักษ์ใช้ฝึก แม้แต่หวังอู่คนก่อน ก็ทำได้แค่ขยับมันเขยื้อนเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีทางยกมันขึ้นมาได้เลย

"ขอรับ!"

หวังอู่สูดลมหายใจลึก เดินไปที่แม่กุญแจหิน โค้งตัวลง ใช้สองมือจับที่หูจับ แล้วออกแรงดึง!

"ฮึบ!"

ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของหยางฉาน แม่กุญแจหินหนักพันชั่งนั้น ถูกหวังอู่ยกขึ้นเหนือหัวได้อย่างง่ายดาย!

แถมดูจากท่าทางแล้ว เหมือนเขายังไม่ได้ออกแรงเต็มที่ด้วยซ้ำ!

"นี่... เป็นไปได้อย่างไร?!" หยางฉานตกใจจนต้องเอามือปิดปาก

เมื่อชั่วยามก่อน หวังอู่ยังเป็นแค่คนธรรมดาที่มีแรงเยอะหน่อยเท่านั้น

แต่ผ่านไปแค่ชั่วยามเดียว เขากลับมีพละกำลังนับพันชั่ง!

ยาเม็ดเล็กๆ นี้นี้ มันช่างมีสรรพคุณที่ฝืนกฎสวรรค์เสียจริง!

แต่หลิงเยี่ยนกลับดูพอใจมาก

นี่เป็นเพียงแค่ความแข็งแกร่งทางกายภาพล้วนๆ หากเขาสอนเคล็ดวิชาฝึกลมปราณและวิทยายุทธ์พื้นฐานให้ พลังต่อสู้ของหวังอู่จะเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตัว เพียงพอที่จะต่อกรกับผู้บำเพ็ญเพียรระดับเริ่มต้นได้เลย

และที่สำคัญที่สุดคือ การเสริมพลังนี้สามารถทำซ้ำได้เป็นจำนวนมาก!

"หวังอู่" หลิงเยี่ยนเอ่ยปากอีกครั้ง

"ศิษย์อยู่นี่ขอรับ!" หวังอู่ที่กำลังยกกุญแจหินอยู่ ตอนนี้ความเลื่อมใสที่มีต่อหลิงเยี่ยนทะลุปรอทไปแล้ว

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าคือผู้บัญชาการคนใหม่ของหน่วยองครักษ์ยอดเขาตี้ท่า" หลิงเยี่ยนประกาศ "ข้ายังมียาเสริมพลังอีกหนึ่งร้อยเม็ด เจ้าไปคัดเลือกองครักษ์ที่ซื่อสัตย์และกล้าหาญที่สุดมาหนึ่งร้อยคน แล้วให้พวกเขากินมันซะ"

"ข้ามีคำสั่งเพียงข้อเดียว"

หลิงเยี่ยนจ้องมองหวังอู่ เอ่ยทีละคำอย่างหนักแน่น "ข้าต้องการให้เจ้า ฝึกฝนกองทัพมนุษย์ธรรมดาที่สามารถต่อกรกับเทพเซียนได้ ให้ข้า ในเวลาที่สั้นที่สุด!"

คนธรรมดา ต่อกรกับเทพเซียน?

หัวใจของหวังอู่เต้นกระหน่ำ เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของหลิงเยี่ยน รู้สึกเหมือนมีเลือดร้อนๆ พุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง!

เขาทิ้งแม่กุญแจหินลง คุกเข่าข้างหนึ่ง แล้วตะโกนสุดเสียง "หวังอู่ รับคำสั่ง! ขอสู้ตายถวายชีวิตเพื่อรับใช้ท่านเซียนขอรับ!"