บทที่ 22: เกราะพลังวิญญาณที่แท้จริง!

"ไม่เคยได้ยินเลย"

ฟางสวินส่ายหน้า เขาไม่สนหรอกว่าจะเป็นตระกูลอะไร

เขาสนใจแค่เรื่องเดียวเท่านั้น

"พวกคุณมาหาใคร?"

"ฟางเจียงฉิน" เผยหร่วนหร่วนมองฟางสวินแล้วเอ่ยปากถาม "เธออยู่ไหม?"

"ไม่อยู่" ฟางสวินส่ายหน้าตอบกลับไปตรงๆ

"นายเห็นพวกเราเป็นคนโง่หรือไง ยัยนั่นไม่ใช่ฟางเจียงฉินรึไง?" หวังไคซินไม่เคยถูกใครเมินใส่แบบนี้มาก่อน จึงชี้ไปที่เจียงฉินตรงๆ

"เอามือของนายลงซะ" ฟางสวินหรี่ตาลงเล็กน้อย

เบื้องหน้าของเขา หน้าต่างสถานะกำลังสั่นไหว ตัวเลขหลังค่าพละกำลังเริ่มหมุนอีกครั้ง

ไม่มีใครหน้าไหนมาแตะต้องน้องสาวของเขาได้

"ถ้านายคิดจะทำอะไร ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะไปเมืองหลวงอะไรนั่น แล้วถล่มตระกูลเผยอะไรนั่นให้เละเป็นโจ๊กหรอกนะ"

"เฮอะ นี่ยังจะปากดีอีกนะ" หวังไคซินปัดชายเสื้อออก เผยให้เห็นเข็มขัดที่อยู่ด้านใน

เขาเพิ่งจะคิดโชว์ของเพื่อข่มขวัญฟางสวิน ก็ได้ยินเสียงฟางสวินร้องอุทานออกมา

"เข็มขัดคาบูโตะ? รุ่นลิมิเต็ด?"

"เชี่ยเอ๊ย?" ชายหนุ่มก็ร้องอุทานออกมาเช่นกัน

"ก้าวเดินบนวิถีแห่งสวรรค์"

"เพื่อปกครองทุกสรรพสิ่ง"

ชั่วพริบตา ฟางสวินก็วางใจลง คนที่ชอบคาบูโตะไม่มีทางเป็นคนเลวไปได้หรอก

"หวังไคซิน"

"ฟางสวิน"

"ยินดีที่ได้รู้จัก"

"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน"

"พี่ชายก็เป็นแฟนคลับไรเดอร์เหมือนกันเหรอ? ชอบไรเดอร์คนไหนล่ะ?" หวังไคซินถามอย่างกระตือรือร้น

"ชอบหมดเลย!"

"ฉันก็เหมือนกัน!" หวังไคซินยิ่งกระตือรือร้นขึ้นไปอีก "อยากไปเมืองหลวงด้วยกันไหม ฉันจะให้ดูของสะสมของฉัน?"

"บังเอิญจัง ฉันก็สะสมไว้ส่วนหนึ่งเหมือนกัน เดี๋ยวจะให้ดูของสะสมของฉันบ้าง"

พูดก็พูดเถอะ การได้เจอแฟนพันธุ์แท้ทำให้ฟางสวินรู้สึกดีใจจริงๆ

ปกติอยู่บ้าน น้องสาวเอาแต่บ่นว่าทำไมถึงมีเข็มขัดประหลาดแบบนี้อยู่ได้

"เข้าบ้านไหม?"

ฟางสวินเปิดประตูออกดังปัง

"ขอบใจนะ!"

ทั้งสองคนเดินตามกันเข้าไปด้านใน

เหลือเพียงเจียงฉิน เผยหร่วนหร่วน และจางเทียนซื่อสามคนที่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

เมื่อกี้บรรยากาศยังดุเดือดอยู่เลย ตอนนี้กลับเรียกพี่เรียกน้องกันแล้วเนี่ยนะ?

"พวกเขาก็เป็นแบบนี้แหละ" เจียงฉินค่อนข้างจะมีภูมิคุ้มกันกับเรื่องพวกนี้แล้ว

โดยเฉพาะกับเสียงอุทานที่ดังมาจากข้างใน...

"เชี่ยเอ๊ย นี่มันเครื่องต้นแบบของมาสค์ไรเดอร์แซดแซดแซดเหรอ? ฉันเคยเห็นในนิตยสารไรเดอร์ ไม่นึกเลยว่าจะอยู่ในมือนาย!"

"แม่เจ้า นี่มันเข็มขัดรุ่นสะสมพิมพ์ครั้งแรกของหมายเลข 1 นี่! แถมยังเป็นหมายเลข 01 อีก?"

"ลูกพี่ ขอร้องล่ะลูกพี่ ขายต่อให้ฉันเถอะนะลูกพี่!"

เผยหร่วนหร่วน: "........."

จางเทียนซื่อ: "........."

ฟางเจียงฉิน: "สรุปก็คือ ปกติพี่ชายฉันก็เป็นแบบนี้แหละ"

"ไม่ได้เรื่องเลย เห็นของเล่นแค่ไม่กี่ชิ้นก็ก้าวขาไม่ออกแล้ว" จางเทียนซื่อวิจารณ์เพื่อนสนิทของตัวเองอย่างไร้เยื่อใย

ในตอนนั้นเอง เสียงดูแคลนของหวังไคซินก็ดังมาจากข้างในอีกครั้ง

"ทำไมถึงมีสปาร์คเลนส์แบบนี้ด้วยล่ะ? มันมีประโยชน์อะไร? ขยับก็ไม่ได้ เสียงเอฟเฟกต์ก็ไม่มี"

จางเทียนซื่อ: "?"

"ฉันเข้าไปดูหน่อยดีกว่า"

พูดจบ จางเทียนซื่อก็เดินเข้าไป

"เชี่ยเอ๊ย พร็อพต้นฉบับจากทีวีเหรอ? สภาพดีขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?"

"ลูกพี่ ขอร้องล่ะลูกพี่ ขายต่อให้ฉันเถอะนะลูกพี่!"

เผยหร่วนหร่วน: "?"

ฟางเจียงฉิน: "?"

เจียงฉินคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคนแปลกๆ แบบนี้จะมีเยอะขนาดนี้

แต่เจียงฉินก็ไม่ได้แปลกใจที่มีของประหลาดพวกนั้นอยู่ เพราะตั้งแต่เธอจำความได้ พี่ชายก็ง่วนอยู่กับของพวกนี้มาตลอด

ในตอนนั้น ของพวกนั้นคงหามาได้ง่ายๆ ล่ะมั้ง

ปล่อยให้เสียงของพวกคนแปลกๆ ดังระงมอยู่ข้างใน เจียงฉินมองเผยหร่วนหร่วนแล้วถามด้วยความสงสัยว่า

"คุณมีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ?"

"ฉันอยากให้เธอไปเรียนที่มหาวิทยาลัยจิงต้า มาเข้าชมรมของพวกเราเถอะ มาเข้าชมรมอัจฉริยะไร้เทียมทานของพวกเรา"

เผยหร่วนหร่วนยื่นมือออกมา พร้อมกับเอ่ยคำเชิญอย่างจริงจัง

พูดตามตรง เจียงฉินอยากจะบ่นชื่อชมรมนี้จริงๆ

แถมเธอยังดูไม่ออกเลยว่าไอ้คนแปลกๆ สองคนที่เพิ่งเข้าบ้านไปแล้วร้องโวยวาย แถมยังอวยพี่ชายของเธอจนออกนอกหน้านั้น มีตรงไหนที่ดูเหมือนอัจฉริยะบ้าง

"ไม่ล่ะค่ะ"

เจียงฉินปฏิเสธ "ฉันอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยตงเฉิง ไม่อยากไปมหาวิทยาลัยจิงต้าค่ะ"

"อะไรนะ?" เผยหร่วนหร่วนทำหน้าตกตะลึง "เธอไม่อยากไปมหาวิทยาลัยจิงต้าเนี่ยนะ! มหาวิทยาลัยตงเฉิงมีอะไรดี มหาวิทยาลัยจิงต้าคือสถาบันการศึกษาที่ดีที่สุดในหัวเซี่ยเลยนะ!

เธอรู้ไหมว่าการได้ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยจิงต้ามันหมายความว่ายังไง!"

"หมายความว่าพี่ชายฉันจะไม่มีข้าวกินไงคะ" เจียงฉินมองเข้าไปในห้องอย่างจนใจ มองดูฟางสวินที่กำลังชูสปาร์คเลนส์กับเข็มขัดหมายเลข 1 ราวกับเป็นพระเยซูที่กำลังได้รับการเคารพบูชา

"พี่ชายฉันหยิบจับอะไรไม่เป็น แยกแยะธัญพืชไม่ออก แม้แต่ทำกับข้าวก็ยังทำไม่เป็นเลย

ถ้าฉันไม่อยู่บ้าน เขาต้องตายแน่ๆ"

"................"

เผยหร่วนหร่วนรู้สึกว่านี่เป็นแค่ข้ออ้าง จะมีคนอดตายได้ยังไงกัน

ตอนอยู่ที่โรงเรียนก็ไม่มีแม่บ้านทำกับข้าวให้เธอเหมือนกัน แต่เธอก็ยังสั่งอาหารเดลิเวอรีเป็นนี่นา!

เผยหร่วนหร่วนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า

"ถ้าเธอคิดว่าคะแนนไม่พอ ฉันช่วยจัดการให้ได้นะ อัตราการผสานร่างกับเกราะพลังวิญญาณ 23% ก็มากพอที่จะทำให้เกณฑ์การรับเข้าเรียนบางอย่างลดลงมาต่ำสุดได้แล้ว"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ" เจียงฉินส่ายหน้าอีกครั้ง "ฉันอยากไปแค่มหาวิทยาลัยตงเฉิง ฉันกับเสี่ยวถังนัดกันไว้แล้วว่าจะเรียนที่มหาวิทยาลัยตงเฉิง"

"อยู่ที่นี่มีแต่จะทำให้พรสวรรค์ของเธอสูญเปล่า" เผยหร่วนหร่วนขมวดคิ้ว "ช่างเถอะ ตามฉันมา ฉันจะทำให้เธอรู้เองว่าถ้าไปมหาวิทยาลัยจิงต้า เธอจะได้อะไรบ้าง"

เผยหร่วนหร่วนพูดจบก็กดลิฟต์ ไม่นานลิฟต์ก็เปิดออก

เธอเดินเข้าไป

"ตามฉันมา"

เจียงฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยอมเดินตามเข้าไป

เธอรู้สึกได้ว่าถ้าไม่คุยกับคนคนนี้ให้รู้เรื่อง อีกฝ่ายคงไม่ยอมแพ้แน่ๆ

หลังจากที่เจียงฉินเดินเข้าไป เผยหร่วนหร่วนก็กดปุ่มชั้นดาดฟ้า

ไม่นาน ทั้งสองคนก็มายืนอยู่บนจุดสูงสุดของตึกนี้

วิวบนดาดฟ้าค่อนข้างดี มีสายลมยามเย็นพัดผ่าน ทำให้รู้สึกเย็นสบายอยู่บ้าง

เผยหร่วนหร่วนพาเจียงฉินเดินไปที่ลานกว้างตรงกลางดาดฟ้า จากนั้นก็ยื่นมือของตัวเองออกมาแล้วโชว์ให้เจียงฉินดู

"ดูสิ นี่คือเกราะพลังวิญญาณที่ยอดเยี่ยมที่สุด"

เจียงฉินมองตามเสียง บนข้อมือเรียวเล็กของเผยหร่วนหร่วนมีสร้อยข้อมือเส้นหนึ่งสวมอยู่ และบนสร้อยข้อมือเส้นนั้นก็มีคริสตัลพลังวิญญาณเจ็ดเม็ดกำลังเปล่งประกายเจิดจ้า

"นี่คืออุปกรณ์ที่หาได้เฉพาะในเมืองหลวงเท่านั้น ถ้าอยู่ที่ตงเฉิง เธอจะไม่มีวันได้รับโควตาเกราะระดับนี้เด็ดขาด นี่เป็นกฎที่รู้กันดี

มีคนช่วยเธอไปยื่นเรื่องขอเกราะระดับที่สูงกว่านี้แล้วใช่ไหมล่ะ?

เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว เมืองระดับล่างไม่มีโควตาให้หรอก

แม้แต่ชิ้นเดียวก็ไม่มี"

"อ้อ"

เจียงฉินร้องอ้อออกมาคำหนึ่ง ราวกับไม่ได้ใส่ใจอะไร

"รอให้เธอได้เห็นพลังของมันก่อนเถอะ แล้วเธอจะรู้ มาดูนี่สิ นี่แหละคือเกราะพลังวิญญาณที่แท้จริง ไม่ใช่เศษเหล็กแบบที่พวกเธอใช้กันหรอกนะ"

เผยหร่วนหร่วนพูดพลางดีดนิ้วเบาๆ พร้อมกับโพสท่าอย่างงดงาม

"พลังวิญญาณ เบ่งบาน"

แสงสว่างอันนุ่มนวลค่อยๆ เบ่งบานออก สว่างไสว ทว่ากลับดูแฝงเร้น

ส่วนเสื้อผ้าบนร่างของเผยหร่วนหร่วนก็ถูกแสงสว่างนั้นห่อหุ้มเอาไว้ แล้วค่อยๆ เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสีม่วงอ่อนอันหรูหรา

ลวดลายทุกจุดล้วนประณีตและงดงามยิ่งนัก

รอยจีบทุกรอยล้วนขับเน้นความงามของเผยหร่วนหร่วนให้โดดเด่นยิ่งขึ้น

"เป็นไงล่ะ?" เผยหร่วนหร่วนยิ้มอย่างอ่อนโยนหลังจากแปลงร่างอย่างหรูหราเสร็จ "อยากได้ไหม?"

"ไม่อยากค่ะ" เจียงฉินส่ายหน้า "ก็แค่ดูหรูหราขึ้นมาหน่อยเท่านั้นเอง การต่อสู้เขาไม่ได้ดูกันที่ตรงนี้สักหน่อย"

"พรืด"

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงฉิน เผยหร่วนหร่วนก็หลุดขำออกมา

"เธอคิดว่ามันแค่ทำให้ดูหรูหราขึ้นงั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเธอก็คิดผิดแล้วล่ะ

เกราะพลังวิญญาณที่ยอดเยี่ยมถึงจะสามารถดึงพลังของผู้มีคุณสมบัติสวมเกราะพลังวิญญาณออกมาได้

แถมยังแข็งแกร่งกว่าด้วย

เกราะพลังวิญญาณทั่วไป ขีดจำกัดล่างต่ำ ขีดจำกัดบนก็ต่ำเหมือนกัน

ถ้าไม่เชื่อก็ลองดูสิ

ตรงนี้แหละ"

"อืม หมายความว่าแค่เอาชนะคุณได้ คุณก็จะไม่มาวุ่นวายกับฉันอีกใช่ไหมคะ?" เจียงฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่าคนคนนี้รับมือยากจัง

"เอาชนะฉัน? พรืด" เผยหร่วนหร่วนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอีกครั้ง

หลายปีมานี้เธอไม่เคยได้ยินเรื่องตลกที่น่าฟังขนาดนี้มาก่อนเลย

"เอาเถอะ ถ้าเธอคิดแบบนั้นจริงๆ ก็ได้ รอให้เธอรู้ถึงความห่างชั้นระหว่างพวกเราก่อนเถอะ แล้วเธอจะรู้ว่าตัวเองคิดผิด

เข้ามาเลย ไม่ต้องออมมือ"

เผยหร่วนหร่วนถอยหลังไปหนึ่งก้าว เพื่อเปิดพื้นที่ให้เจียงฉินโจมตีเข้ามา

ยัยเด็กนี่ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว คิดว่าพรสวรรค์คือทุกสิ่งทุกอย่างจริงๆ งั้นเหรอ?

ไม่มีอาจารย์ที่ดี ไม่มีอุปกรณ์ที่ดี

พรสวรรค์ก็ไม่มีความหมายอะไรเลย

"งั้นฉันลุยแล้วนะคะ" เจียงฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยอมตกลงตามข้อเสนอของเผยหร่วนหร่วน

"เอาสิ เข้ามาเลย"

"ตกลงกันก่อนนะ ห้ามร้องไห้ขี้มูกโป่ง ห้ามไปฟ้องพี่ชายฉัน แล้วก็ห้ามไปบอกพี่ชายฉันด้วย"

"ฮ่าๆๆ ไม่หรอก ยัยหนู เธอนี่ตลกจังเลยนะ"

"งั้นฉันลุยล่ะนะ!"

หลังจากเจียงฉินยืนยัน เธอก็ก้าวเท้า พุ่งตัวไปข้างหน้า แล้วเหวี่ยงหมัดออกไป

เมื่อเห็นเจียงฉินพุ่งเข้ามาตรงๆ ทื่อๆ แบบนั้น เผยหร่วนหร่วนก็รู้สึกตลก

ยัยเด็กนี่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการต่อสู้เลยจริงๆ ใครเป็นคนสอนมาเนี่ย เสียของจริงๆ

เผยหร่วนหร่วนใช้คทาเวทมนตร์วาดโล่พลังงานออกมาอย่างลวกๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า

"ยัยเด็กโง่ เธอเหมือนจะลืมเบ่งบานชุดวิญญาณนะ"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ"

หมัดพุ่งมาถึง

"ทำลาย!"

"เอ๊ะ?

เอ๊ะ!!!!!"