บทที่ 3: มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็นอนเถอะ

บทที่ 3: มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็นอนเถอะ

ฟู่...

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องเช่าแบบสตูดิโอขนาดเล็ก เจียงเหมียนก็สะบัดรองเท้าออก ปล่อยให้มันกระเด็นไปตกตรงไหนก็ช่าง แล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนเตียง

"เกือบไปแล้ว... เกือบตายแล้วไหมล่ะ"

ถ้าไม่ได้เตรียมตัวมาดีแถมยังงัดสกิลการแสดงระดับรางวัลออสการ์ออกมาใช้ พอหาคำอธิบายดีๆ ไม่ได้ เจ้าหน้าที่ความมั่นคงก็คงจับเธอขังลืมไปอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์แน่ๆ

แล้วยาระงับอาการที่ฉีดเข้าไปมันก็ออกฤทธิ์ได้แค่ครึ่งเดือนเท่านั้นเองนะ!

อาจจะเป็นเพราะความหิวด้วยล่ะมั้ง แต่ตั้งแต่ตื่นรู้มา เธอยังไม่เคยเฉียดเข้าใกล้ขอบเขตของขั้นที่หนึ่งเลยด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงการปลดปล่อยพลังออกมาแบบเต็มรูปแบบหรอก

เส้นทางแห่งการตื่นรู้ทั้งห้าของโลกนี้ได้แก่ สรรพสัตว์ วิญญาณ ธาตุ แสงสว่าง และสงคราม

ในทางตรงกันข้าม เส้นทางแห่งหายนะประกอบไปด้วย ความตายอันเงียบงัน ฝันร้าย ภัยพิบัติทางธรรมชาติ ความโกลาหล และการสังหารหมู่

สรุปสั้นๆ ก็คือ "เส้นทาง" เป็นเพียงวิธีการจัดหมวดหมู่ของสายพลังต่างๆ เท่านั้น

พลังของเธอ—วันสิ้นโลก—ตั้งอยู่บนจุดสูงสุดของเส้นทางภัยพิบัติทางธรรมชาติ สามารถควบคุมทุกพลังที่เกี่ยวข้องกับภัยพิบัติทางธรรมชาติได้

หากเติบโตจนถึงขีดสุด ระยะการทำลายล้างของมันจะก้าวข้ามพลังสายหายนะอื่นๆ ทั้งหมด

อย่างไรก็ตาม การจะเปิดใช้งานมันได้ เธอจำเป็นต้องอยู่ในสภาวะที่ "อิ่มตัวในระดับหนึ่ง" ซึ่งทำได้โดยการกลืนกินแกนหายนะ... หรือไม่ก็เลือดเนื้อของผู้ตื่นรู้

เจียงเหมียนคิดว่าสุขภาพจิตของตัวเองยังปกติดีอยู่ การกินคนจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างสิ้นเชิง

แต่การจะล่าพวกหายนะได้นั้น จำเป็นต้องมีตัวตนของผูู้ตื่นรู้อย่างเป็นทางการ และต้องมีความแข็งแกร่งมากพอที่จะเอาชีวิตรอดจากการล่ามาให้ได้

และนี่แหละคือปัญหา

เธอกินไม่อิ่ม ก็เลยเปิดใช้งานพลังไม่ได้

พอไม่มีพลัง เธอก็ออกล่าไม่ได้ ผลก็คือต้องทนหิวต่อไป

เป็นวงจรอุบาทว์ที่สมบูรณ์แบบจริงๆ

ถ้าเธอเลิกใช้ยาระงับอาการแล้วฝืนใช้งานจิตใจต่อไปเรื่อยๆ เธออาจจะผลักดันตัวเองให้เข้าสู่ขั้นที่หนึ่งได้สำเร็จ—แต่ก็ต้องแลกมากับการลดระยะเวลาการออกฤทธิ์ของยาและเร่งการกลายพันธุ์ให้เร็วขึ้น

"นี่มันชีวิตบ้าอะไรกันเนี่ย..."

เธอขยี้ผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด เส้นผมที่เคยเรียบลื่นกลายเป็นยุ่งเหยิงพันกันไปหมด

จริงอยู่ว่าเธอสลับเพศหลังจากทะลุมิติมา แต่ถึงอย่างนั้นพลังของเธอกลับกลายเป็นดีแต่เปลือก เส้นทางลำดับที่สามฟังดูยิ่งใหญ่อลังการ แต่มันกลับไม่เคยมอบสกิลเริ่มต้นให้เธอเลยสักสกิลเดียว—ยกเว้นแต่จะนับรวมความอยากอาหารที่ไม่มีวันสิ้นสุดเข้าไปด้วยน่ะนะ

ตั้งแต่ตื่นรู้ กระเพาะของเธอก็กลายเป็นหลุมดำที่ไม่มีก้นบึ้ง

ตัวเธอในอดีตแค่อิ่มได้ด้วยข้าวเพียงชามเดียว แต่ตอนนี้ข้าวพูนๆ สามชามยังเป็นแค่ออเดิร์ฟเรียกน้ำย่อยเท่านั้น

สภาพร่างกายที่ดีขึ้นต้องแลกมาด้วยราคาที่ต้องจ่าย ค่าอาหารเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า สูบเงินในกระเป๋าตังค์ที่แฟบอยู่แล้วจนเกลี้ยง

"โธ่เอ๊ย ต้องไปหาเงินมาซื้อยาอีกแล้ว..."

เธอลุกขึ้นอย่างเหนื่อยล้า เงินที่เหลือในกระเป๋ายังพอประทังชีวิตไปได้อีกระยะหนึ่ง แต่เธอจะเอาเงินเก็บมากินเล่นไปตลอดไม่ได้หรอกนะ

เธอลากเท้าอันหนักอึ้งเดินไปที่ห้องน้ำ ถอดแว่นตาออก เปิดก๊อกน้ำ แล้ววักน้ำเย็นๆ ล้างหน้า

หยดน้ำเย็นฉ่ำไหลกลิ้งลงมาตามพวงแก้ม เธอเงยหน้าขึ้นและมองเข้าไปในกระจก

ใครเห็นภาพสะท้อนใบหน้านี้ก็ต้องบอกว่าเป็นเด็กดีและอ่อนโยน ทั้งยังแฝงไปด้วยความละมุนละไมแบบเด็กๆ

มิน่าล่ะ คุณลุงเจ้าหน้าที่ความมั่นคงถึงดุไม่ออกหลังจากถามไปได้แค่ไม่กี่ประโยค—

รูปลักษณ์ในตอนนี้ของเธอมันชวนให้คนรอบข้างอยากเข้ามาปกป้องซะเหลือเกิน

เธอพยายามทำสีหน้าน่าสงสารแบบเดียวกับที่ใช้ในสำนักงานความมั่นคงสาธารณะอีกครั้ง แต่ทำไปได้ครึ่งทางเธอก็หลุดหัวเราะเยาะตัวเองออกมา

"นี่ฉันกำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย..."

เธอตบแก้มตัวเองเบาๆ โยนแว่นตาทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียง แล้วรื้อค้นหาเสื้อผ้าสะอาดๆ ในตู้เสื้อผ้าก่อนจะเดินไปอาบน้ำ

แม้จะตื่นรู้สำเร็จแล้ว แต่การยกระดับสมรรถภาพทางร่างกายก็ยังไม่แสดงผล

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนที่เธอยังหิวโซอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ ความหวังที่ว่าพลังจะช่วยรักษาสายตาสั้นให้หายได้นั้นคงต้องรอไปก่อน

สายตาของเธอไม่ได้สั้นมากนัก—ประมาณสามร้อย—ต่อให้ไม่ใส่แว่นก็ยังมองเห็นได้ชัดเจนพอสมควร แต่เธอก็ยังชอบใส่แว่นด้วยความเคยชินมากกว่า

กว่าเธอจะจัดการตัวเองเสร็จและเดินออกมาในชุดนอนแขนกุด เข็มนาฬิกาก็เดินเลยตีสามไปแล้ว

ปกติเธอใช้ชีวิตอย่างประหยัดมัธยัสถ์ และเวลาอยู่บ้านก็ไม่ค่อยสนใจเรื่องภาพลักษณ์เท่าไหร่นัก ยังไงซะเธอก็อยู่คนเดียวนี่นา

แม้จะกลายเป็นผู้หญิงมาหลายสัปดาห์แล้ว แต่มันก็ยังรู้สึกเหมือนฝันไป ความรู้สึกทางร่างกายมันเปลี่ยนไปหมด—

เธอก้มมองลงไปเบื้องล่าง ยอดเขาสีขาวอวบอิ่มทั้งสองลูกแกว่งไกวไปตามจังหวะการก้าวเดิน ความขาวเนียนของมันสว่างวาบจนแทบจะแยงตา

ทำไมใบหน้าที่ดูบริสุทธิ์และเงียบขรึมถึงได้มาพร้อมกับส่วนโค้งเว้าที่โตเกินวัยขนาดนี้นะ? มือข้างเดียวยังกุมไว้ไม่มิดเลยด้วยซ้ำ เพราะเหตุนี้ ทั้งเจียงเหมียนในอดีตและปัจจุบันถึงได้เลือกใส่ชุดนักเรียนตัวโคร่ง หรือไม่ก็เสื้อฮู้ดสีดำแบบที่ใส่ในวันนี้

เธอเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสาม เหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียวก็จะถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว แต่เรื่องเรียนกลับไม่เคยอยู่ในหัวของเธอเลย—มีแต่เรื่องเงิน ยา และการเติมเต็มกระเพาะอาหารเท่านั้น

วิกฤตทางจิตใจเพิ่งจะทุเลาลง ซึ่งควรจะเป็นเรื่องที่น่าโล่งใจ แต่พอคิดถึงเรื่องอื่นๆ มันก็กลับกลายเป็นความหนักอึ้งในอก

เธอคงไม่พึ่งพาหน้าตาตัวเองไปตกป๋าเสี่ยเลี้ยงหรอกมั้ง?

เธอเคยเป็นผู้ชายมาก่อนนะ เธอยอมอดตายหรือโดดตึกตายยังดีกว่าต้องไปอ้อนวอนขอผู้ชายคนอื่นเพื่อความอยู่รอด

เพราะงั้น... มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็นอนเถอะ

หมดหนทางแก้ปัญหา เธอจึงผลักภาระไปให้ตัวเองในวันพรุ่งนี้

ฟี้...

...เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงเหมียนมุ่งหน้าไปโรงเรียนพร้อมกับรอยคล้ำจางๆ ใต้ตา พลางกลั้นหาวไปตลอดทาง

ถ้าไม่มีเรื่องเมื่อคืนเกิดขึ้น เธอคงไม่ต้องมาจบลงที่การได้นอนแค่สามชั่วโมงแบบนี้หรอก

"ทำไม... ทะลุมิติมาแล้วยังต้องมาเรียนซ้ำชั้นม.ปลายปีสามอีกเนี่ย...?"

โรงเรียนมัธยมหมายเลข 5 เป็นโรงเรียนรัฐบาลชั้นนำในเขตใต้ที่เจริญรุ่งเรือง ผลิตผู้สำเร็จการศึกษาที่ "โดดเด่น" ออกมามากมายในแต่ละปี

ซึ่งคำว่า "โดดเด่น" ในที่นี้ หมายถึงนักเรียนที่กลายเป็นผู้ตื่นรู้นั่นเอง

ในโลกใบนี้ ทุกโรงเรียนจะแบ่งนักเรียนออกเป็นสองสาย

สายแรก: ผู้เข้าสอบสายต่อสู้—ผู้ที่ตื่นรู้แล้ว

เมื่อคุณตื่นรู้ การสอบก็ถือเป็นอันสิ้นสุด คุณจะเรียนจบตรงนั้นทันทีและสามารถเลือกเข้ามหาวิทยาลัยไหนก็ได้

ด้วยพลังของผู้ตื่นรู้เส้นทางแสงสว่างที่คอยเบิกทางผ่านสายหมอก ในที่สุดเมืองฐานที่มั่นต่างๆ ก็สามารถค้าขายและเดินทางไปมาหาสู่กันได้ พ่อของเธอก็เสียชีวิตระหว่างการสร้างหนึ่งในเส้นทางเหล่านี้นี่แหละ

แม้ว่าโครงการนี้จะช่วยเรื่องการเชื่อมต่อระหว่างเมือง แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งอะไรกับมันเลย

สายที่สอง: ผู้เข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยทั่วๆ ไป ซึ่งก็คือระบบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยระดับชาติแบบในชีวิตก่อนของเธอนั่นแหละ

แม้จะเรียนจบแล้ว แต่งานในแต่ละเมืองฐานที่มั่นก็ยังขาดแคลน—พนักงานส่งของ สายพานการผลิตในโรงงาน... แม้กระทั่งพนักงานทำความสะอาดก็ยังมีคนทำจนล้นมือ

ถ้าการลาออกมันไม่ยุ่งยากวุ่นวายล่ะก็ เธอคงลาออกไปตั้งนานแล้ว

ยังไงซะ ใบปริญญาก็ไม่มีความหมายอะไรในที่แห่งนี้ แถมเธอยังต้องเก็บงำความลับของการเป็นพวกกลายพันธุ์ไว้อีก

ส่วนเรื่องการปลอมแปลงตัวตนเป็นผู้ตื่นรู้—เธอก็เคยคิดไว้เหมือนกัน ด้วยทักษะการแสดงของเธอ บวกกับการก้าวเข้าสู่ขั้นที่หนึ่ง เธอสามารถเลียนแบบพลังของเส้นทางธาตุได้สบายๆ

ทุกๆ ปีจะมีพวกหัวรั้นที่ล้มเหลวพยายามทำการตื่นรู้เป็นครั้งที่สอง—และบางคนก็ทำสำเร็จจริงๆ เสียด้วย

ถ้าเธอสามารถปลุกพลังของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์และหาโอกาสลอกเลียนแบบมันได้ล่ะก็... เธอครุ่นคิดถึงไอเดียนี้ขณะเดินเหม่อลอยเข้าไปในห้องเรียนมัธยมปลายปีสาม ห้อง 8

วินาทีที่เธอปรากฏตัว สายตาหลายคู่ก็จับจ้องมาที่เธอ รวมถึงเพื่อนซี้บางคนจากชีวิตก่อนด้วย

หนังหัวของเธอชาวาบ แม้จะผ่านไปเป็นเดือนแล้ว แต่เธอก็ยังรับมือกับ "ความกระตือรือร้น" ของพวกเขาไม่ได้อยู่ดี

การถูกแก๊งเพื่อนผู้ชายคนสนิทมองด้วยสายตาหื่นกระหายเนี่ย... โคตรน่ากลัวเลย!