บทที่ 54 มีวาสนาเป็นได้แค่อนุ

สองพี่น้องแซ่เสิ่นต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

เมื่อไม่กี่วันก่อนยังเป็นหญิงมีใจ แต่ชายไร้รักอยู่เลยมิใช่หรือ?

ผ่านไปแค่ไม่เท่าไหร่ เหตุใดถึงกลายเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ไปได้ล่ะ!?

ไม่สิ... พี่สะใภ้ใหญ่!?

“พวกท่านจะแต่งงานกันหรือ?” เสิ่นหานเยว่เบิกตาโพลง

เพราะความตกใจ เสียงของนางจึงดังขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

“เบาเสียงหน่อย!” เสิ่นถิงอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาหันไปมองเรือนหลักที่เสิ่นซื่อพักอาศัยอยู่ แล้วเอ่ยปรามว่า

“อย่าส่งเสียงรบกวนท่านอาหญิงสิ”

เรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ ท่านอาหญิงยังไม่รู้หรือ?!

เสิ่นหานเยว่ยกมือขึ้นปิดปาก มองชุยลิ่งเหยาที่กำลังผลัดเปลี่ยนชุดแต่งตัวอยู่ด้านใน

“ท่านพี่จะแต่งญาติผู้น้องเป็นภรรยาเอกหรือ?” นางเอ่ยถามเสียงเบา

“ไม่ผิด” เสิ่นถิงอวี้กล่าวเสียงเรียบ

“เจ้าเองก็พ้นวัยปักปิ่นมาหนึ่งปีแล้ว ควรหัดทำตัวให้สุขุมหนักแน่นขึ้นบ้าง อย่าได้ตื่นตูมโวยวายนัก”

เสิ่นหานเยว่ “……”

พี่ชายผู้มีรูปโฉมหล่อเหลาสูงส่งดั่งเทพเซียนของนาง จะแต่งงานรับญาติผู้น้องซึ่งเป็นหญิงกำพร้า ไร้บิดา ไร้คนหนุนหลัง ทั้งยังมาขอพึ่งพิงอาศัยจวนของนางอยู่…

มาเป็นภรรยาเอกเนี่ยนะ!

เกิดเรื่องพรรค์นี้ จะให้นางทำตัวสุขุมใจเย็นได้อย่างไร! กรงว่าทั่วทั้งตระกูลเสิ่นคงได้สะเทือนเลื่อนลั่นจนฟ้าพลิกแผ่นดินคว่ำเป็นแน่!

“ท่านพ่อท่านแม่รู้เรื่องนี้หรือยัง?” นางรู้สึกหวาดหวั่นพรั่นพรึง

“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องสอดรู้สอดเห็น ทำเป็นมิเคยได้ยินก็พอ…”

เสิ่นถิงอวี้ไม่ได้มีความคิดที่จะอธิบายความนัยรายละเอียดให้น้องสาวทั้งสองฟัง ทำเพียงกำชับว่า

“เมื่อก่อนพวกเจ้าปฏิบัติต่อเหยาเหยาอย่างไร ก็ทำต่อไปเช่นเดิมเถอะ”

ระหว่างที่สามพี่น้องกำลังยืนพูดคุยกัน ชุยลิ่งเหยาก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ด้วยไม่อยากปล่อยให้คนอื่นต้องยืนรอนาน นางจึงรั้งชายกระโปรงแล้วลุกขึ้นยืน เดินออกมาจากห้องอย่างรวดเร็ว

สายตาของคนทั้งสามที่อยู่ด้านนอก ล้วนจับจ้องไปที่นาง…

วันนี้ไปร่วมงานเลี้ยงใหญ่ ย่อมไม่อาจแต่งกายด้วยชุดอยู่บ้านธรรมดาได้

นางสวมชุดกระโปรงหรูฉวินแบบคาดอกสีชมพูอ่อน สวมทับด้วยเสื้อคลุมสีเหลือง ชายกระโปรงและปลายแขนเสื้อปักลายดอกบัว เนื้อผ้าทำจากผ้าไหมสู่จิ่นชั้นดี

ยามอาภรณ์ต้องแสงตะวัน ก็ทอประกายออกมางดงาม ขับเน้นผิวพรรณที่ขาวผ่องของนางให้ดูเนียนละเอียดยิ่งขึ้น ทำเอาผู้ที่ได้พบเห็นถึงกับตาพร่ามัว

“รอนานไหมเจ้าคะ”

ชุยลิ่งเหยาเดินก้าวออกมาไม่กี่ก้าวก็เอ่ยขอโทษพร้อมรอยยิ้ม

“เป็นข้าที่ไม่ดีเอง วันนี้ตื่นสายไปหน่อย”

ริมฝีปากแดงระเรื่อ ฟันขาวสะอาด ดวงตากลมโตสุกใส

ยามแย้มยิ้ม… ช่างงดงามหมดจดยิ่งกว่าหมู่มวลผกา

ฮวาเตี้ยนลายดอกหลิงหลานที่วาดประดับอยู่กลางหน้าผาก ไม่เพียงแต่ดูสดใสเย้ายวนแบบดรุณีน้อย แต่ยังแฝงความรู้สึกสูงศักดิ์ห่างเหินจางๆ อย่างไร้สาเหตุ

กลิ่นอายสง่างามที่แผ่ซ่านออกมา ทำให้ผู้คนมิกล้าล่วงเกินได้โดยง่าย

เสิ่นหานเยว่ถึงกับอึ้งงัน ไม่กล้าเอ่ยทักทายไปชั่วขณะ

นางรู้ดีอยู่แก่ใจว่าญาติผู้น้องคนนี้มีหน้าตางดงามโดดเด่น เป็นหญิงงามที่หาตัวจับยาก

แต่ทว่า... มันก็เพียงแค่นั้น

สำหรับตระกูลขุนนางอย่างพวกเขา เรื่องของความงามก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องแปลกใหม่อันใด

หากมีฐานะชาติตระกูลคู่ควรกัน ย่อมต้องได้รับการยกย่องให้เกียรติ และแต่งเข้ามาเป็นภรรยาเอกอย่างสมศักดิ์ศรี

แต่หากชาติกำเนิดต่ำต้อย… การเป็นแค่อนุ, เป็นแค่สาวใช้, หรือแม้แต่เป็นนางรำเพื่อคอยรับแขก ก็เป็นเรื่องธรรมดาสามัญเช่นกัน

หากมีความงามที่ไร้ที่ติ แต่ไร้ซึ่งชาติตระกูลอันแข็งแกร่งคอยหนุนหลัง ก็เป็นได้แค่ของเล่นฆ่าเวลาของบุรุษเท่านั้น

ในยุคที่บ้านเมืองสงบร่มเย็นใต้เบื้องพระยุคลบาท ในหมู่ตระกูลขุนนางใหญ่โต สิ่งที่ขาดแคลนน้อยที่สุดก็คือหญิงงามนี่เอง

แต่ไฉนเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วัน… ญาติผู้น้องของนางคนนี้กลับมีกลิ่นอายที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

ใบหน้าก็ดูเหมือนจะเป็นใบหน้าดวงเดิม รูปร่างก็ยังเป็นรูปร่างบอบบางเช่นเดิม

แต่กลับงดงามจับตา และสูงสง่าจนคนไม่กล้ามองตรงๆ มิใช่หญิงงามดาษดื่นอีกต่อไปแล้ว

เมื่อเทียบกับน้องสาวทั้งสองที่ตกตะลึงจนเหม่อลอย สีหน้าของเสิ่นถิงอวี้ดูเป็นธรรมชาติกว่ามาก

เขาลอบสังเกตใต้ตาของหญิงสาวอย่างแนบเนียน เมื่อไม่เห็นรอยคล้ำดำใต้ตา ก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า

“รอไม่นานหรอก ไปกันเถอะ…”

ชุยลิ่งเหยาตอบรับคำหนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปจูงมือสองพี่น้องเสิ่นหานเยว่และเสิ่นหานอวิ๋น… พวกนางถูกจูงไปตามทางราวกับคนที่วิญญาณหลุดออกจากร่าง

รถม้าสองคันจอดรอที่หน้าจวนอยู่ก่อนแล้ว

คันหนึ่งสีดำสนิททั้งหลังคาและตัวรถ ไม่มีแม้แต่เครื่องประดับตกแต่งลวดลายใดๆ ส่วนอีกคันหนึ่งสีสันสดใสกว่า

ทั้งสองฝั่งของประตูรถยังมีป้ายหยกแขวนประดับอยู่ ด้านล่างห้อยพู่เส้นหนาสีแดง

เจ้าของรถเป็นใคร… แทบจะมองออกได้ในพริบตา

ชุยลิ่งเหยาไม่ได้สนใจสายตาที่ดูตัดพ้อเล็กน้อยของเสิ่นถิงอวี้ นางเดินขึ้นรถม้าของเสิ่นหานเยว่ไปดื้อๆ

ไม่นานนัก, รถม้าก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากประตูจวนสกุลเสิ่น

ห้องโดยสารภายในกว้างขวาง โอ่งน้ำแข็งสองใบพ่นไอเย็นออกมา จึงทำให้หญิงสาวสามคนที่นั่งอยู่ข้างใน ไม่ได้รู้สึกอึดอัดหรือร้อนอบอ้าวแม้แต่น้อย

ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยคำพูดไปชั่วขณะ…

ชุยลิ่งเหยายังไม่ได้รับประทานมื้อเช้า เมื่อเห็นว่าบนโต๊ะน้ำชามีจานใส่ขนมปิงเกาที่ดูประณีตวางอยู่ จึงหยิบขึ้นมากินชิ้นหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ

กิริยามารยาทในการกินไม่ได้ตั้งใจประดิษฐ์ประดอยนัก ดูเปิดเผยตรงไปตรงมา แต่ก็ยังคงความงดงามเหมาะสมทุกกระเบียดนิ้ว

เห็นได้ชัดว่ากฎระเบียบมารยาทของนาง ต่อให้เป็นผู้ฝึกสอนที่เข้มงวดที่สุดในจวนกั๋วกง ก็คงจับผิดนางไม่ได้เลยสักนิด

แต่ทว่าเผยซูเหยาคนก่อนก็ไม่ได้คุ้นเคยสนิทสนมกับบรรดาลูกพี่ลูกน้องในจวนกั๋วกงมากนัก เสิ่นหานเยว่จึงไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกตินี้แต่อย่างใด

นางยังคงจมดิ่งอยู่กับความตกตะลึงของคำว่า ‘พี่สะใภ้ใหญ่’ อยู่

เมื่อฝืนดึงสติกลับมาจากความช็อก นางก็หันไปมองญาติผู้น้องที่กินขนมเสร็จด้วยสายตาที่ซับซ้อนยากจะบรรยาย

“เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ?” ชุยลิ่งเหยาชะงักมือ

“เหตุใดท่านพี่ถึงมองข้าแบบนี้ล่ะ?”

เสิ่นหานเยว่เม้มมุมปาก นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง… ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยปากถามนาง

“เจ้าตั้งใจจะแต่งเป็นภรรยาเอกของพี่ชายข้าจริงๆ หรือ?”

เสิ่นหานอวิ๋นที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด

ในฐานะคุณหนูสายรอง ซ้ำบิดายังถือกำเนิดจากอนุภรรยา… เมื่อเป็นเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวพันถึงสายหลัก นางจึงไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถามสอดปาก

แต่สายตาของทั้งสองคนก็จับจ้องไปที่ชุยลิ่งเหยาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นตาเดียว

เห็นนางส่งเสียง ‘อืม’ ตอบรับเบาๆ

“ท่านพี่บอกว่าเขาไม่รับอนุ รับแต่ภรรยาเอกเจ้าค่ะ”

ไม่รับอนุ รับแต่ภรรยาเอก... ช่างเป็นคำพูดที่ฟังดูเหลวไหลสิ้นดี

อารมณ์ของเสิ่นหานเยว่ยิ่งซับซ้อนขึ้นไปอีกขั้น

การได้อยู่ร่วมกันพูดคุยช่วงไม่กี่วันมานี้ ทำให้นางมีมุมมองที่เปลี่ยนไปต่อญาติผู้น้องคนนี้จริงๆ

ถึงขนาดที่นางเคยคิดว่า… หากพี่ชายยอมละทิ้งอคติแล้วลองเปิดใจพูดคุยกับนาง ก็อาจจะเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อนางได้เช่นกัน

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าอีกฝ่ายจะมีคุณสมบัติคู่ควรกับตำแหน่งภรรยาเอกของพี่ชายตน

ภรรยาเอกของทายาทคนโตแห่งตระกูลเสิ่น นั่นก็คือตำแหน่งฮูหยินกั๋วกงในวันข้างหน้าเชียวนะ

ภายในจวนต้องจัดการดูแลเรื่องจุกจิกต่างๆ ทั้งการบัญชี การมอบรางวัลและลงโทษบ่าวไพร่ ต้องใช้ทั้งพระเดชและพระคุณให้ถูกต้อง

ตระกูลเสิ่นมีสายรองมากมาย ความสามารถมีทั้งแข็งและอ่อน ความสัมพันธ์มีทั้งสนิทและห่างเหิน ล้วนต้องไปมาหาสู่กันตลอด

อะไรหนักอะไรเบา… มิอาจทำผิดพลาดได้เลย

ภายนอกจวน ก็ต้องรู้ถึงความสัมพันธ์อันสลับซับซ้อนของบรรดาตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง ทุกคำพูดทุกการกระทำล้วนเป็นตัวแทนของหน้าตาจวนกั๋วกงทั้งสิ้น

นิสัยอ่อนข้อเกินไปก็ไม่ได้ แข็งกร้าวเกินไปก็ไม่ดี ต้องรู้จักวางตัวให้เหมาะสม

หญิงกำพร้าที่มีดีแค่ความงาม จะไปยืนหยัดอยู่ในตำแหน่งสูงส่งเช่นนั้นได้อย่างไร?

เกรงว่าแม้แต่บ่าวไพร่ที่เกิดและเติบโตในจวนก็ยังสยบไม่อยู่เสียด้วยซ้ำ

“เรื่องนี้ท่านพ่อ, ท่านแม่, ท่านปู่, ท่านย่า, ไม่มีทางยอมรับหรือเห็นดีเห็นงามแน่ หากพี่ชายข้ายังคงดึงดัน เกรงว่า...”

สำหรับเรื่องความวุ่นวายนี้ ชุยลิ่งเหยาเองก็จนใจ

ตัวนางเองกลับรู้สึกว่าเป็นเพียงอนุภรรยาก็ยังพอขัดตาทัพได้ อย่างไรเสียนางก็ต้องกลับบ้านไม่ช้าก็เร็ว ไม่ได้คิดจะอยู่ในโลกนี้นานเกินไปอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น, มันก็เป็นแค่แผนการรับมือเฉพาะหน้า

การเป็นภรรยาเอกหรือเป็นอนุ… สำหรับนางแล้ว ไม่เห็นจะต่างกันตรงไหน

แต่ในเมื่อตอนนี้เสิ่นถิงอวี้อุตส่าห์กำลังออกหน้าต่อสู้เพื่อให้ได้แต่งงานกับนาง นางย่อมไม่อาจไปเที่ยวป่าวประกาศบอกคนอื่นในเวลานี้ว่าตัวเองยินดีเป็นอนุ เพื่ออวดอ้างความใจกว้างและรู้สถานการณ์ของตน

แบบนั้นมันก็หักหลังกันชัดๆ ไม่ใช่หรือ?

ภายในรถม้าตกอยู่ในความเงียบงัน…

เสิ่นหานเยว่ไม่ใช่คนไร้เหตุผล นางรู้นิสัยของพี่ชายตัวเองดี, ภายนอกดูอ่อนโยนอารมณ์ดี แต่ความจริงแล้วทำอะไรเด็ดขาด และมีความคิดเป็นของตัวเอง

อีกทั้งญาติผู้น้องก็เคยแสดงออกว่าเต็มใจเป็นอนุ การที่จู่ๆ เปลี่ยนมาแต่งเป็นภรรยาเอก เป็นไปได้ได้ว่าคือการตัดสินใจของพี่ชายนางฝ่ายเดียว

เสิ่นหานเยว่ถอนหายใจอย่างกังวล

“ต่อให้พี่ชายข้าจะไม่คิดถึงตัวเอง ก็ควรคิดถึงเจ้าบ้าง! ว่าจะสามารถรับมือกับตำแหน่งนายหญิงใหญ่แห่งตระกูลเสิ่นได้หรือไม่”

นายหญิงใหญ่ผู้ดูแลเรือนหลังของตระกูลขุนนางใหญ่ มันเป็นกันได้ง่ายๆ เสียที่ไหน

“……” ชุยลิ่งเหยาถึงกับพูดไม่ออก

หากเป็นเผยซูเหยาคนก่อน ที่แม้แต่ลูกคิดก็แทบจะไม่เคยแตะต้อง… หากได้แต่งให้เสิ่นถิงอวี้ ก็คงมีวาสนาเป็นได้แค่อนุจริงๆ

แต่นางเคยเป็นถึงพระชายาเอกของว่าองค์ชายรัชทายาทมาตั้งสามปี

ตำแหน่งภรรยาเอกของคุณชายใหญ่จวนกั๋วกง… นางมั่นใจว่าสามารถรับมือได้อยู่แล้ว

ก็แค่ต้องเหนื่อยสมองเพิ่มขึ้นหน่อยเท่านั้นแหละ