Chapter 1187 เริ่มต้น.

ทวีปหนานจ้านปู่ วิหารหงจวินตะวันตก.

หงจวิน แม้นว่าจะไม่ได้ลงมือ ทว่า ต้าเจิ้งจงซานเป็นคนออกโรง ด้วยความแข็งแกร่ง ก็ทำให้ผู้ฝึกตนมากมายหวาดหวั่น วิหารทิศใต้และวิหารทิศเหนือ พวกเขาถูกขับไล่กลับไป?

มีเพียงวิหารหงจวินของจริงเท่านั้น ที่สามารถต่อกรกับศัตรูทั้งสองพร้อมกันได้ และมีเพียงแค่วิหารหงจวินของปลอมเท่านั้นถึงจะร่วมมือกันเพื่อรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง.

ทันใดนั้น ผู้ฝึกตนมากมายที่เริ่มเชื่อว่าวิหารหงจวินตะวันตกนั้นคือวิหารหงจวินที่แท้จริง.

แน่นอน ว่ายังมีบางคนที่ไม่เชื่อเหมือนก่อนหน้า พวกเขาที่เชื่อข่าวลือที่เซอคงได้สร้างขึ้นมามากกว่า ว่าวิหารเต๋านั้นเป็นจงซานจงใจสร้างขึ้น.

ไม่ว่าอย่างไร เรื่องที่เกิดขึ้นก็สร้างความสนใจให้กับผู้คนมากขึ้นและก็มากขึ้น ทำให้เป้าหมายของจงซานเองประสบความสำเร็จแล้วเช่นกัน.

การต่อสู้จบแล้ว จงซานที่ตรวจสอบพื้นที่รอบ ๆ  ไม่รอให้หมี่เทียนปรากฎตัว.

จงซานสามารถที่จะบอกได้ว่า หมี่เทียนนั้น ยังไม่กล้าที่จะต่อสู้ในเวลานี้.

ตอนนี้อาณาเขตหนานจานปู่เต็มไปด้วยยอดฝีมือมากมาย เป็นที่รวมตัวของเซียนบรรพชน ไม่ใช่สถานที่จะประมาทได้เลย.

หากหมี่เทียนลงมือกับจงซานตอนนี้ ไม่เพียงแต่ไม่เป็นประโยชน์ ทว่ารอบ ๆ  เซียนบรรพชนที่เล็งตำแหน่งเขาอยู่ คงไม่นั่งรอคอยให้หมี่เทียนรักษาตัวก่อนแน่นอน.

อย่างไรก็ตาม ผู้ฝึกตนที่อยู่รอบ ๆ เวลานี้ยังคงรอคอยอย่างใจเย็น รอคอยให้การแสดงนี้เป็นไปด้วยดี จงซานที่จัดการวิหารเต๋าทางเหนือและใต้ไป พวกเขาย่อมต้องส่งคนมาใหม่อีกครั้งแน่.

วิหารเต๋าทางเหนือ.

ภายในห้องโถง.

ปราชญ์เทพเจียงยวีที่จ้องมองไปยังเซียนบรรพชนกลุ่มหนึ่ง.

มีสองคนที่กำลังตัวสั่นงันงก จากการจ้องมองของเจียงยวี.

"ปราชญ์เทพเจียง ข้าและคนอื่นทำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่นายน้อยมารสวรรค์ยังถูกคนของจงซานจัดการอย่างง่ายดาย!"ชายคนดังกล่าวที่เอ่ยรายงานเจียงยวี.

"อาจารย์ หงจวินพวกเขาไม่ได้ผลแล้ว ทุกคนต้องรู้ว่าเป็นแผนการของจงซาน ครั้งนี้จะต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่นอน วิหารเหนือและใต้ถูกลบหลู่ ศิษย์ขอเป็นตัวแทนออกไปจัดการ ล้างแค้นแทนนายน้อยมารสวรรค์!"ชายในชุดสีแดงที่เอ่ยปากขันอาสา.

"ใครบอกหงจวินไม่ได้ผล?"เจียงยวีที่เอ่ยออกมาเล็กน้อย.

"หืม?"ทุกคนที่ชำเลืองมองเล็กน้อย.

ปราชญ์เทพเจียงหมายความว่าอย่างไร? หงจวินฟื้นคืนชีพแล้วอย่างงั้นรึ? เป็นไปไม่ได้?

"อาจารย์ จริง ๆ รึ?หงจวินฟื้นคืนชีพแล้วอย่างงั้นรึ?เมื่อไหร่กัน? แล้วตำหนักจื่อเซียวในเวลานี้ล่ะ?"ชายในชุดสีแดงที่เอ่ยออกมาด้วยความประหลาดใจ.

"ไม่ หงจวิน น่าจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาแล้ว ข้ารู้สึกได้ก่อนหน้านี้แล้ว ก่อนหน้านี้ไท่ซ่าง เจี่ยหยิน และจุนถีที่คืนชีพกลับมา หงจวินเองก็น่าจะคืนชีพด้วยเช่นกัน!"เจียงยวีที่ครุ่นคิดพร้อมกับกล่าวออกมา.

"?เป็นไปได้ด้วยรึ? ฟื้นคืนชีพแล้วอย่างงั้นรึ? เหตุการณ์ใหญ่ที่เกิดขึ้นในทวีปตะวันออก หมี่เทียนได้ระเบิดแท่นบูชาฟ้าดินของตัวเองเพื่อเรียกเนตรเทียนชูออกมา ทำให้ไท่ซ่าง เจี่ยหยิน จุนถี ต้องตายไปในที่สุด แล้วหงจวินยังจะรอดชีวิตอยู่อีกรึ?"ชายในชุดแดงกล่าว.

"ข้าคิดว่าไม่ผิดแน่ หงจวิน ตัวจริงยังมีชีวิตอยู่ เนตรเทียนชู? ในอดีตเขากล้าต่อต้านเทียนชู แน่นอนว่าต้องมีวิธีต่อกรกับเทียนชู ส่วนซ่อนอยู่ที่ใหนนั้น ไม่มีใครรู้."เจียงยวีที่ส่ายหน้าไปมา.

"ซ่อนตัว? ทำไมเขาถึงต้องซ่อนตัว?"ชายในชุดสีแดงที่เผยท่าทางประหลาดใจ.

"บางที เขาอาจจะกำลังรออะไรบางอย่าง."เจียงยวีที่กำลังครุ่นคิดอยู่.

"รออะไรกัน?"

"ข้าเองก็ไม่รู้ หงจวินรออยู่ บางทีโอกาสยังมาไม่ถึง ทว่าข้ารู้ตำหนักจื่อเซียวนั้น หงจวินต้องการมันอย่างแน่นอน."เจียงยวีที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"หงจวินต้องการตำหนักจื่อเซียวอย่างงั้นรึ? ตำหนักจื่อเซียวอยู่ในอาณาเขตหนานจานปู่ นั่นก็หมายความว่าวิหารหงจวินตะวันตกเป็นของหงจวินจริงอย่างงั้นรึ?"ชายในชุดสีแดงที่ขมวดคิ้วไปมา.

"ไม่ วิหารตะวันตกนั้นไม่ใช่หงจวิน เป็นฝีมือของจงซาน!"เจียงยวีที่กล่าวอย่างมั่นใจ.

"อาจารย์?"ทุกคนที่ขมวดคิ้วไปมา.

"อาจารย์ เรื่องนี้ไม่เห็นต้องคิดเลย นายน้อยปิศาจพ่ายแพ้ต่อคนของจงซาน พวกเราต้อง............!”ชายชุดสีแดงที่เอ่ย.

ทว่ายังกล่าวไม่จบประโยคด้วยซ้ำ เจียงยวีที่กล่าวหยุดเขาทันที.

"พ่ายแพ้? ข้าจงใจให้นายน้อยมารสวรรค์ไปรับความพ่ายแพ้เอง!"เจียงยวีเอ่ย.

"?"ชายในชุดสีแดงที่ชะงักขมวดคิ้วไปมา.

"นายน้อยมารสวรรค์ไม่ควรอยู่ในโลกใบใหญ่ ประโยชน์ของเขาได้ถูกใช้แล้ว ควรจะให้จงซานส่งกลับไปซะ."เจียงยวีเอ่ยออกมาเบา ๆ .

"หืม? อาจารย์ ท่าน ท่านรู้อยู่แล้วว่านายน้อยมารสวรรค์ไม่มีทางที่จะชนะจงซานได้อยู่แล้วงั้นรึ?"ชายในชุดสีแดงที่เผยท่าทางไม่เข้าใจ.

"เมื่อครั้งจงซานต่อสู้กับหยิงเห่านั้น จงซานสามารถเปิดโลกมารสวรรค์ได้ นายน้อยมารสวรรค์ไม่ใช่คู่มือของจงซานแน่นอน แม้นว่าเขาจะมีร่างกายที่พิเศษ ทว่าท้ายที่สุดการร่วมมือกับนายน้อยมารสวรรค์ไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก ดังนั้นข้าจึงให้เขาไป."เจียงยวีที่เอ่ยตอบ.

"เรื่องนี้ เรื่องนี้...!"ชายในชุดสีแดงถึงกับพูดไม่ออก.

"ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ เพียงแค่เฝ้ามองวิหารตะวันตกให้ดี ไม่ให้ผิดพลาดแต่อย่างใด นอกจากนี้คนของเราสองคนยังไม่ได้บาดเจ็บอะไร ตอนนี้เฝ้ามองก่อนชั่วคราว ส่งคนของพวกเราจับตาเอาไว้ให้ดี!"เจียงยวีที่เอ่ยออกมาอย่างนุ่มนวล.

"รับทราบ!"ทุกคนที่ตอบรับอย่างพร้อมเพรียง.

เจียงยวีได้ยืมมือจงซานกำจัดนายน้อยมารสวรรค์ด้วยความจงใจอย่างงั้นรึ? แล้วหงจวินแท้จริงแล้วอยู่ที่ใดกันแน่?

พวกเขาทุกคนเวลานี้จำเป็นต้องวิเคราะห์ข้อมูลเพิ่มใหม่อีกครั้ง.

----------------------------------------------------------------

อาณาเขตหนานจานปู่ วิหารหงจวินทิศใต้.

ห้องโถงราชันย์เทพตะวันออกไท่อี้.

รายงานของวิหารทางตะวันตกแน่นอนว่าถูกส่งมาอย่างรวดเร็ว.

ภายในห้องโถงที่ค่อนข้างมืดเล็กน้อย ราชันย์เทพตะวันออกไท่อี้ที่มีขนาดสิบเมตร ดวงตาหรี่เล็กลง รับฟังรายงานจากอสูรที่กำลังคุกเข่าให้ ทั้งสองผู้ฝึกตนที่คุกเข่าแสดงความเคารพสองแถว ส่วนเหริ่นชุนและกุยเชอเองก็อยู่ในแถวด้วยเช่นกัน.

"ศาลเทพต้าเจิ้ง? จงซาน? นายน้อยมารสวรรค์อย่างงั้นรึ?"ไท่อี้ที่มีนิ้วเหมือนกับกงเล็บเหยี่ยวกำลังเคาะไปมาเบา ๆ บนพนักพิง.

"ที่หุบเขาวานร ซุนเฉินได้ไปรักษาตัวในห้องโถงบำเพ็ญ แล้วถูกลอบสังหาร ตกตายไปอย่างอนาถ มือสังหารค่อนข้างพิเศษ หายไปไร้ซึ่งร่องรอย!"อสูรตนหนึ่งที่คุกเข่ารายงาน.

ดวงตาของไท่อี้ที่ฉาบไปด้วยความเย็นชา.

"ราชันย์เทวะเทพ วิหารตะวันตก พวกเรา.....!"จีเมิ่งที่เป็นคนเอ่ยปากออกมาในทันที.

"ไม่จำเป็น ซุนเฉินตายไปแล้ว วิหารทางเหนือที่คอยรบกวนพวกเรา ถอยหนึ่งก้าวเพื่อรอคอยโอกาส สำเร็จล้มเหลวตัดสินเพียงหนึ่งกระบวน ไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว ไม่เช่นนั้นอาจจะเกิดปัญหา! ส่วนจงซาน รอให้แผนการของพวกเราสำเร็จ ค่อยจัดการเขา!"ไท่อี้กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา.

"รับทราบ!"ทุกคนที่กล่าวรับคำในทันที.

"ถอยเพื่อคอยโอกาส ราชันย์เทวะเทพ ตำหนักจื่อเซียวได้ปรากฎขึ้นแล้ว พวกเราไม่ก้าวต่อไปอย่างงั้นรึ?"ข้าราชบริพารในชุดสีดำล้วนที่เอ่ยปากออกมา.

จี่เมิงที่อยู่ข้าง ๆ เผยยิ้มออกมาเล็กน้อย "เซียนเซิงโหยวหมิงไม่จำเป็นต้องกังวลไป."

"หืม?"เซียนเซิงโหยวหมิงในชุดสีดำล้วนที่เอ่ยออกมาด้วยท่าทางสงสัย.

"เกี่ยวกับวิชาคำสาปในโลกใบใหญ่มีอยู่สี่วิชา ตำราสาปสวรรค์ของตระกูลเทียน ตำราชีวิตและความตายของทวีปตะวันออก ทั้งสองวิชายังด้อยกว่า ตำราแห่งบาปของราชันย์เทวะเทพ ด้วยตำราแห่งบาปที่เป็นตำราคำสาปที่ยืนอยู่เหนือสุดของตำราคำสาปทั้งสี่ จะทำให้พวกเราสามารถค้นหาตำหนักจื่อเซียวได้!"จี่เมิ่งที่กล่าวออกมาด้วยความมั่นใจ.

"โอ้ว? คาดไม่ถึงเลยว่าจะมีเรื่องเช่นนี้ด้วย?"เซียนเซิงโหยวหมิงที่กล่าวออกมาด้วยความประหลาดใจ.

จี่เมิ่งพยักหน้ารับ.

"แล้วทำไมพวกเราไม่ใช้มันเพื่อนำตำหนักจื่อเซียวมาไว้ก่อนเลยล่ะ?"เซียนเซิงโหยวหมิงที่ขมวดคิ้วไปมา.

"เซียนเซิงโหยวหมิง บางอย่างก็ไม่ใช่สิ่งที่ท่านควรถาม เรื่องบางอย่างก็ต้องรอเวลา เมื่อถึงเวลาแล้วตำหนักจื่อเซียวต้องประกฎตัวออกมาแน่ ทุกอย่างนั้นอยู่ในแผน......!"จี่เมิ่งที่ขมวดคิ้วไปมาเล็กน้อย.

"อืม!"เซียนเซิงโหยวหมิงที่พยักหน้ารับและไม่กล่าวอะไรต่อไป.

ทุกคนที่จ้องไปยังราชันย์เทพตะวันออกไท่อี้.

ราชันย์เทพตะวันออกไท่อี้ไม่ได้กล่าวตำหนิพวกเขาแต่อย่างใด ทว่ายกมือขึ้น ก่อนที่จะปรากฎกระดาษสีเหลืองมากมายขึ้นในทันที.

อักขระบนกระดาษสีเหลือง มากมายเต็มไปหมดไม่สามารถเข้าใจได้ ดวงตาของราชันย์เทพตะวันออกที่เต็มไปด้วยความเย็นชา ก่อนที่อักขระบนกระดานจะหายไปทันที เหลือเพียงอักขระไม่กี่ตัวที่ยังคงลอยอยู่บนอากาศ.

อักขระที่ลอยอยู่ กลิ่นอายแห่งการชำระล้างที่แผ่ออกไปรอบ ๆ  ก่อนที่จะค่อย ๆ ปรากฎเป็นตำหนักขนาดใหญ่ค่อย ๆ ปรากฎออกมาช้า ๆ .

ทุกคนสามารถบอกได้ในทันที นี่ก็คือตำหนักจื่อเซียว ไท่อี้สร้างภาพของมันขึ้นมาก เป็นภาพของวิหารจื่อเซียวที่ไท่อี้เคยเห็นในอดีต.

ตำหนักจื่อเซียวที่ปรากฎขึ้น รอบ ๆ มีอักระมากมายที่กำลังหมุนวน.

ปากของราชันย์เทวะเทพไท่อี้ที่กำลังบริกรรมคาถา เป็นอาคมที่ไม่มีใครสามารถเข้าใจได้ อักขระสีทองที่กำลังถูกส่งออกไปจากปากของไท่อี้กำลังลอยอยู่รอบ ๆ ตำหนักจื่อเซียวช้า ๆ .

"ดูดกลืน!"ไท่อี้ที่กล่าวออกมาเสียงดัง.

วูซซซซ!

เกิดเสียงระเบิดดังลั่นประกายแสงที่สว่างจ้าขึ้นบนแผนที่อาณาเขตหนานจานปู่ที่อยู่ใจกลางห้อง จุดดังกล่าวที่ตำหนักจื่อเซียวลอยอยู่.

"ครืนนนนน!"

แสงสว่างที่ค่อย ๆ สลายหายไป ทุกคนที่อยู่ด้านในที่เผยท่าทางชื่นชมเป็นอย่างมาก.

"เหริ่นชุน และกุยเช่อ เห็นสถานที่ดังกล่าวได้ชัดเจนหรือยัง?"ไท่อี้กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"ขอรับ!"ทั้งสองคนที่รับคำในทันที.

"เข้าใจว่าอย่างไร?"

"ค่ายกลที่เฉินได้วางเอาไว้ ที่หนึ่งแห่งที่อยู่ที่นั่นด้วย!"เหริ่นชุนที่กล่าวออกมาในทันที.

"ไป หลังจากนี้ห้าวัน ข้าจะทำการตรวจสอบอีกครั้ง นำตำหนักจื่อเซียวกลับมา! อย่าให้ล้มเหลว!"ไท่อี้กล่าวอย่างเคร่งขรึม.

"น้อมรับบัญชา!"ทั้งสองที่รับคำในทันที.

จากนั้น เหริ่นชุน กุยเชอที่ออกจากห้องโถง พร้อมกับบินตรงไปยังทิศทางที่ปรากฎในแผนที่ก่อนหน้านี้ ด้วยความเร็วสูง.

ตำราแห่งบาป นี่คือตำราคำสาปที่ทรงพลังที่สุด ด้วยผู้ฝึกตนมากมายแม้แต่ปราชญ์เทพยังไม่สามารถค้นหาเจอ คาดไม่ถึงว่าไท่อี้กับทำได้ในทันที ไม่แปลกใจเลยว่าไท่อี้ไม่ได้ร้อนใจให้ความสำคัญกับมันมากนัก.

-------------------------------------------------

วิหารเต๋าตะวันตก.

ในเวลานี้มีผู้ฝึกตนมากมายมาเฝ้ามองสังเกตการณ์รอคอยการต่อสู้ใหญ่ที่จะเกิดขึ้น ทว่าวิหารทางใต้ วิหารทางเหนือเองก็เงียบเช่นกัน คาดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะเงียบไม่กระทำอะไรต่อไป.

เรื่องนี้ หมายความว่าอย่างไร?

หลาย ๆ คนคาดไม่ถึงแม้แต่น้อย รู้สึกสับสนอย่างชัดเจน เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?

ทำไมวิหารทางใต้และวิหารทางเหนือ ยอมแพ้ที่จะชิงชัยกับวิหารตะวันตกแล้วรึ? หมายความว่าอย่างไร? เป็นไปได้ว่าวิหารหงจวินตะวันตกคือวิหารแท้จริง ๆ รึ?

ไม่ว่าผู้ฝึกตนจะครุ่นคิดอย่างไร ไม่รู้รู้ว่าคนอื่น ๆ จะสงสัยในตัวตนของจงซาน ทว่าการมีอยู่ของวิหารตะวันตกนั้น เป็นการจัดเตรียมเวทีให้กับเซิ่งกงเป้าเลยก็ว่าได้.

ทุกอย่างที่เงียบสงบยังไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น.

อาณาเขตหนานจานปู่ เมืองเล็ก ๆ ที่เป็นเมืองปุถุชน ที่ทางเข้าเมืองนั้นมีคนสองคนปรากฎขึ้น.

หนึ่งอ้วนหนึ่งผม สองสหาย เฟยเกอและจูกาน.

คนทั้งสองที่มีใบหน้ามีแสงสีแดงเล็กน้อย ปากที่คาบไม้จิ้มฟัน ขณะที่ก้าวออกมาจากประตูเมืองจดจ้องมองผู้คนมากมายด้วยความประหลาดใจ.

"เฟยเกอรสชาติของหมูน้ำแดงที่ร้านนั่นยอดเยี่ยมจริง ๆ !"จูกานที่เอ่ยออกมา.

"อืม ก็ดี หลังจากนี้พวกเราจะได้กินอย่างอิ่มหนำสำราญ บิดาไม่ได้กินอาหารมานานมากแล้ว ผู้ฝึกตนไม่ต้องกินอาหารอย่างงั้นรึ? ผู้ฝึกตนไม่เห็นจะต้องผอมเลย กองทัพต้องเดินด้วยท้องเสมอ!"เฟยเกอที่กล่าวตอบ.

"เฟยเกอ หลังจากนี้พวกเราจะได้กินอาหารทุกวันใช่ไหม"จูกานที่เผยยิ้มแหย ๆ .

"เลิกพูดมาก รีบไปได้แล้ว."

คนทั้งสองที่พูดคุยเกี่ยวกับอาหาร ขณะที่กำลังเดินมุ่งไปสู่ป่า.

"เฟยเกอ การขุดสุสานบรรพชนจะทำให้พวกเราได้เพลิดเพลิน บางทีไม่ใช่ว่าอาจจะเป็นเหมือนการฆ่าตัวตายไม่ใช่รึ?"จูกานที่ลอบ ๆ ถามออกมา.

"ไม่ ๆ "

"ทำไม?"

"หากพวกเราต้องการกินอาหารทุกมื้อ ก็ต้องหาเงิน ไม่มีเงินแล้วจะได้เพลิดเพลินรึอย่างไร!"เฟยเกอที่พ่นไม้จิ้มฟันทิ้ง.

ระหว่างที่กล่าวนั้น ทันใดนั้นที่เอวของเฟยเกอปรากฎแสงสีทองมากมายปรากฎขึ้น.

"อะไรนี่ เกิดอะไรขึ้น?"เฟยเกอที่เริ่มกุมไปที่เอวของตัวเองในทันที.