Chapter 1186 การตายของซุนเฉิน.

ฮือ? นายน้อยมารสวรรค์ที่ได้แต่จ้องมองห้วงมิติกำลังปิดลง เขากำลังหัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ทั้งหวาดกลัว ทั้งเศร้าใจหดหู่ ทำไมถึงได้เป็นเช่นนี้?

นายน้อยมารสวรรค์ที่หวาดผวาจนน้ำตาไหลออกมา จ้องมองประตูที่หายไป หัวใจของเขาที่เวลานี้เจ็บปวดไม่มีทางที่จะกล่าวอะไรออกไปเพื่อให้จงซานและหวนจีให้โอกาสเขาได้ ทุกอย่างจบแล้ว!

ผู้ฝึกตนที่อยู่รอบ ๆ เวลานี้ ไม่เคยเห็นจงซาน เพียงได้ยินชื่อมาบ้างเท่านั้น ทว่านับจากวันนี้ไป พลังอำนาจของจงซานได้ประทับลงไปในใจของพวกเขาแล้ว.

จงซานแข็งแกร่งขนาดใหนนั้น ไม่มีใครรู้ ดูเหมือนว่าตั้งแต่ต้นจนจบเขาจะไม่ได้ลงมือแม้แต่น้อย ทว่าถึงเขาจะไม่ลงมือ ก็ไม่มีใครกล้าดูแคลนเขา คนอ่อนแอจะสามารถควบคุมเหล่าเซียนบรรพชนให้เป็นข้าราชบริพารได้อย่างงั้นรึ?

มารสวรรค์ล้านล้านตน สตรีคนนั้นกับดูดหายไปหมด? นายน้อยมารสวรรค์เป็นเซียนบรรพชนที่น่าเกรงขาม ตัวตนของเขาที่ร้ายกาจยากจะมีใครต่อกร ต่อหน้าสตรีผู้นี้กลับถูกจัดการง่าย ๆ เพียงแค่สะบัดมืออย่างงั้นรึ?

โลกมารสวรรค์ที่เป็นดั่งตำนาน คาดไม่ถึงเลยว่านางจะเปิดโลกมารสวรรค์ได้? ไม่ต้องบอกเลยว่าปรกติมีเพียงปราชญ์เทพเท่านั้นที่ทำได้ นางเป็นใครกัน?

ขณะที่เซียนบรรพชนที่ยอมเข้าร่วมต้าเจิ้ง จ้องมองหวนจี แววตาของพวกเขาที่ตื่นเต้นดีใจ ที่ได้เข้าร่วมต้าเจิ้ง พวกเขาที่ไม่คิดว่าต้าเจิ้งแข็งแกร่งขนาดนี้ ต้าเจิ้งต้องทำให้พวกเขาแข็งแกร่งได้แน่ เวลานี้พวกเขาไม่รู้สึกแม้แต่น้อยและยังถูกแทนที่ด้วยความดีใจ.

ในเวลาเดียวกันเหล่าผู้ฝึกตนที่ปฏิเสธเซิ่งกงเป้า ในเวลานี้เผยใบหน้าแปลกประหลาดออกมา.

นับตั้งแต่ปราชญ์เทพร่วงหล่นจากสวรรค์ ทุกคนต่างก็รับรู้ว่ายุคสมัยแห่งความวุ่นวายกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว เป็นเรื่องแน่นอนที่ผู้ฝึกตนไร้สังกัดจะต้องหาผู้หนุนหลัง เมื่อยุคสมัยแห่งความวุ่นวายมาถึง ทั่วทั้งโลกใบใหญ่จะกลายเป็นความวุ่นวายไม่มีสิ้นสุด ผู้คนมากมายต้องตายไป มีเพียงแค่กลุ่มอิทธิพลขนาดใหญ่ที่ยังเหลือรอด พวกเขาในเวลานี้จำเป็นต้องคัดเลือกผู้หนุนหลัง หลาย ๆ คนลังเล เพราะการเข้าร่วมก็คล้ายกับการฝากชีวิตเป็นการเดิมพัน ไม่สามารถบอกได้ว่าจะดีหรือจะร้าย.

ก่อนหน้านี้พวกเขาต่อต้านเซิ่งกงเป้าก็ด้วยเหตุผลนี้ เวลานี้ตราบเท่าที่เซิ่งกงเป้าเอ่ยปาก พวกเขาจะต้องตกลงอย่างแน่นอน.

ที่ด้านนอกวิหารเต๋า เหล่าผู้ฝึกตนมากมายที่เฝ้าดูอยู่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ก่อนหน้านี้เห็นมารสวรรค์หลายล้านล้านตน ทำให้ทุกคนรู้สึกราวกับว่าจบสิ้นแล้ว หากแต่สตรีคนดังกล่าวเพียงแค่ยื่นมือออกไปเท่านั้น?

ภาพเงาสตรีขนาดใหญ่สีขาวคือร่างเงาอย่างงั้นรึ? มันคืออะไรกัน?

ที่ไกลออกไป สถานที่แห่งหนึ่ง มีชายในชุดสีขาวยืนอยู่ ชายผู้นี้เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไป ทว่าไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้.

ชุดสีขาวใบหน้าที่ถูกปกปิด ทว่าเพียงแค่เห็นร่าง จงซานย่อมจำได้ เขาก็คือปราชญ์เทพหมี่เทียน!

"ต้นกำเนิดมาร?"หมี่เทียนที่จ้องมองร่างเงาสีขาว ด้วยความประหลาดใจ.

หมี่เทียนที่ครุ่นคิดอะไรบางอย่างก่อนที่จะแค่นเสียงเย็นชาออกมา "สตรีผู้นั้นคาดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นต้นกำเนิดมาร และยังถูกควบคุมอยู่อย่างงั้นรึ? จงซาน เจ้าจะโชคดีเกินไปแล้ว.

ต้นกำเนิดมาร นั่นคือนามเดิมของหวนจี ทว่าหวนจีในเวลานั้นไม่ได้มีเชาว์ปัญญา นางคือรูปปั้นหยกขาวเท่านั้น ทุกคนที่เรียกนางว่าต้นกำเนิดมาร.

บางทีคงมีเรื่องที่หมีเทียนคาดไม่ถึง หยกรูปปั้นสีขาวนั้น ได้เปิดเชาว์ปัญญาได้อย่างคาดไม่ถึง.

เต้าเหรินถูที่สังหารไม่หยุดจนโลหิตอาบไปทั่วร่าง เซียนอสูรหลายพันคน เพียงไม่นานเหลือเพียงไม่กี่คน.

และในเวลาเดียวกันเหล่าเซียนอสูรเองก็ไม่มีกะจิตกะใจจะสู้ พวกเขาที่ถูกล่าอยู่ฝ่ายเดียว ไม่นานพวกเขาจะต้องตายไปทั้งหมด.

พริบเตาเดียว เหล่าเซียนอสูรที่หนีไปทุกทาง ก็ไม่สามารถหนีพ้น ฆ่า!ฆ่า!ฆ่า!ฆ่า!ฆ่า!

ส่วนสองเซียนบรรพชนผู้ช่วยนายน้อยมารสวรรค์ นับตั้งแต่ต้นจนจบก็เสียเปรียบสู้ไม่ได้ พวกเขาที่รอให้นายน้อยมารสวรรค์สังหารจงซานไปก่อน พวกเขาจึงจะตัดสินใจถล่มวิหารเต๋า.

ทว่านายน้อยมารสวรรค์กลับทำให้พวกเขาผิดหวังเป็นอย่างมาก สู้ไม่ได้แม้แต่ถ่วงเวลาด้วยซ้ำ.

นี่ยังเรียกว่าการต่อสู้อีกรึ? ไม่ต่างจากการวิ่งมาหาความตาย.

พวกเขาที่ได้ยินปราชญ์เทพเจียงยวีเอ่ยถึง ตบหน้าปราชญ์เทพสองครั้ง และไล่กลับไปอย่างงั้นรึ? ในเวลานั้นทั้งคู่ราวกับจะคิดอะไรได้แล้ว ในเวลานี้พวกเขาที่ถูกฝ่ามือของโหยวซานและโหยวสุ่ย ก่อนที่จะทำได้แค่เร่งรีบพุ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว.

หนี?

โหยวซาน โหยวสุ่ยที่จ้องมองเตรียมไล่ตามไป.

"ไม่จำเป็นต้องไล่ตาม ไปช่วยโหยวฉวน!"จงซานเอ่ย.

"รับทราบ!"

ทั้งสองที่พุ่งตรงไปยังการต่อสู้ของซุนเฉิน.

ซุนเฉินที่ค่อนข้างเหนือกว่าจินเผิง จากนั้นโหยวฉวนได้เข้ามาช่วย ทำให้เขาเริ่มเสียเปรียบ? ทว่าจากสองเวลานี้กลายเป็นสี่คนที่เข้าล้อมกรอบซุนเฉิน พวกเขาที่เตรียมสังหารซุนเฉิน.

สถานการณ์เวลานี้ที่พลิกไปอีกฝั่งเรียบร้อยแล้ว.

วิหารเต๋าทางเหนือ พ่ายแพ้จากไปหมดแล้ว.

วิหารเต๋าทางใต้ แม้ว่าจะยังไม่พ่ายแพ้ ทว่าก็ยังอยู่ในสภาพที่ขมขื่น.

หนึ่งพันมหาเซียนอสูร เวลานี้ตกตายไปเกือบหมด สี่เซียนบรรพชนกำลังล้อมสังหารซุนเฉิน ซุนเฉินที่เวลานี้ใช้วิชาลับออกมาเพื่อเพิ่มพลังขึ้นมหาศาล ทว่าก็ยังนับว่ายากลำบาก.

"ตูมมม ~~~~~~ ตูมมม ~~~~~~~~ ตูมมม ~~~~~~~~~!”

ก่อนหน้านั้นจินเผิงที่เสียเปรียบไม่น้อย จินเผิงที่ผลักเขาขึ้นไปสู่บนอากาศตั้งแต่แรก? ดูเหมือนว่าจะรอคอยให้คนมาสนับสนุนตั้งแต่แรกแล้ว.

เมื่อครั้งที่นายน้อยมารสวรรค์มาถึง ซุนเฉินเองก็เห็น.

ในเวลานั้นเขาลอบดูแคลนจงซานในใจ สวรรค์ไม่ช่วยจงซานแล้ว เจ้าต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย.

เขาที่คาดหวังว่า กลุ่มคนนายน้อยมารสวรรค์จะล้อมสังหารจงซานตกตายไปซะ ทว่าต้องตกใจจงซานกลับมีผู้ใต้บังคับบัญชามากขนาดนี้เลยรึ? ทำไมถึงได้มากเช่นนี้กัน?

นายน้อยมารสวรรค์พ่ายแพ้ วิหารทิศเหนือก็พ่ายแพ้ไปแล้วเช่นกัน ส่วนเซียนอสูรที่เขานำมากำลังจะถูกสังหารทั้งหมดในไม่ช้า.

สี่เซียนบรรพชนที่เข้าล้อม? และยังมีหนึ่งพันเซียนอสูรอีก ทั้งที่มั่นใจเป็นอย่างมาก ทว่าใครจะคิดว่ากลับกลายเป็นตัวเขาเองที่เวลานี้มีสี่เซียนบรรพชนเข้าล้อม?

จงซานที่ไม่จำเป็นต้องลงมือ ก็สามารถสังหารเขาได้แล้วอย่างงั้นรึ?

"อ๊ากกก ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!”

ซุนเฉินที่คำรามออกมาด้วยความโกรธ ไม้ท้าทองม่วงของขาที่แข็งแกร่งขึ้น สี่เซียนบรรพชนที่ล้อมกรอบ หากแต่ยังไม่สามารถเอาชนะเขาได้ ซุนเฉินนั้นไม่ได้อ่อนแออย่างแน่นอน หากเขาย่อยของตกทอดที่จุนถีมอบให้ บางทีการต่อสู้นี้ ถึงสี่คนก็หาได้อยู่ในสายตาของเขา ทว่าในเวลานี้......

ห้วงอากาศที่เวลานี้กำลังสั่นไหวไปมา.

หวังคูที่ด้านล่างได้เอ่ยปากออกมาว่า "เซิ่งหวังซุนเฉินได้รับบาดเจ็บหนัก ทว่าข้ากังวลเขาจะมีไม้ตายบางอย่าง! เมื่อถึงเวลานั้นซุนเฉินจะไม่ตาย และจะสร้างปัญหาในอนาคตได้."

"ซุนเฉิน ต้องตาย!"จงซานที่เผยแววตาเย็นชาออกมา.

สำหรับซุนเฉินนั้น ได้หาเรื่องจงซานมาไม่หยุดหย่อน ซุนเฉินเวลานี้ จงซานไม่มีทางที่จะปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน.

"เฉินจะไปสนับสนุน ป้องกันไม่ให้ซุนเฉินหนีไปใหนได้!"หวังกูเอ่ย.

จงซานที่จ้องมองขึ้นไปบนอากาศ ส่ายหน้าไปมา.

"หืม?"หวังคูที่ไม่เข้าใจ.

"ระวังพื้นที่รอบ ๆ  บนอากาศไม่มีอะไรต้องกังวล!"จงซานเอ่ย.

บนอากาศไม่มีอะไรต้องกังวล? ดวงตาของหวังคูที่เป็นประกายมืดครึ้ม ผู้ฝึกตนช่วงชิงชะตาจื่อหยางจิงหงที่เผยท่าทางประหลาดใจเช่นกัน.

"ศัตรู? เซิ่งหวังจง ท่านคิดว่ารอบ ๆ นี้มีปราชญ์เทพซุ่มโจมตีเราอย่างงั้นรึ?"จื่อหยางจิงหงที่เผยท่าทางประหลาดใจ.

"ข้าคาดเอา หากแต่ท่านพยากรณ์ก็จะรู้!"จงซานเอ่ย.

จื่อหยางจิงหงที่ทำการนับนิ้วพยากรณ์ในทันที ก่อนที่ส่ายตาของเขาจะจ้องมองไปยังทิศทางทิศ ๆ หนึ่ง.

พริบตาเดียวที่จื่อหยางจิงหงมองไป ร่างของหมี่เทียนก็ขยับและหายไปในทันที.

"พยากรณ์ได้ว่าอย่างไร?"จงซานสอบถาม.

"เซิ่งหวังจงกล่าวถูก เป็นปราชญ์เทพ ทว่าเขารู้ว่าข้าพยากรณ์ เขาก็จากไป ข้าจึงไม่รู้ว่าเป็นใคร!"จื่อหยงจิงหงที่สูดหายใจลึกส่ายหน้าไปมา.

ทุก ๆ ก้าวในเวลานี้จำเป็นต้องระมัดระวังทุกก้าว.

หวังคูในเวลานี้ไม่ได้บินขึ้นไปบนท้องฟ้า.

"ฆ่า ~~~~~~~~~~~~!”

ที่ไกลออกไป เต้าเหรินถูที่สังหารเซียนอสูรคนสุดท้าย ใบหน้าที่เผยท่าทางพึงพอใจ.

เต้าเหรินถูที่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า.

ร่างของเขาที่พุ่งเข้าไปในสนามรบอีกคน.

ภายในสนามรบ มงกุฎทองม่วงของซุนเฉินพังแตกสลายลงไปแล้ว ทรงผมของเขาที่กระเซอะกระเซิง ชุดเกราะสีทองที่แตกหักเสียหาย ไม้เท้ามังกรทองม่วงในมือเองก็บิดเบี้ยวจากการต่อสู้.

ทั่วร่างที่ได้รับบาดเจ็บหนัก หนึ่งต่อสี่ไม่มีทางที่จะต้านทานได้ ซุนเฉินกำลังจะตกตายอย่างงั้นรึ?

การต่อสู้ในครั้งนี้รุนแรงมาก เกิดเป็นหลุมดำขึ้นรอบ ๆ จากการโจมตี ร่างกายของซุนเฉินได้รับบาดเจ็บหนักเกินจะทน.

"ปัง!”

บนศีรษะของเขาถูกง้าวของจินเผิงฟาด เสียงดังสนั่น ถึงแม้นว่าร่างกายจะมีวิถีสวรรค์คลุมอยู่ ทว่าก็สร้างความเสียหายไปไม่น้อย ร่างกายที่สั่นสะเทือนบาดแผลที่ปรากฎทั่วร่าง สมองที่กลายเป็นงุนงง.

ในเวลานี้ เขาได้รับบาดเจ็บหนักกระจายไปทั่วร่าง.

"พุ!"

ในเวลานั้นขณะที่เขาพ่นโลหิตคำโต ซุนเฉินที่เห็นเต้าเหรินถูที่เร่งรีบบินขึ้นมาจากด้านล่าง.

อมหิต? จงซานอมหิตจริง ๆ ? ข้าต้องตายที่นี่อย่างงั้นรึ?

"โฮกกก ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!”

ซุนเฉินที่เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าก่อนที่จะคำรามออกมาเสียงดัง ร่างกายของเขาทีเปล่งแสงสีทอง ซุนเฉินที่กระตุ้นร่างกายด้วยวิชาลับ เพื่อเพิ่มพลังให้กับตัวเองอีก เพราะว่าซุนเฉินรับรู้ว่าเต้าเหรินถูมาเพิ่มอีกคนแล้ว เวลานี้เขาจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย.

ของตกทอดที่จุนถีได้ทิ้งเอาไว้ สามารถใช้วิชาลับกระตุ้นพลัง ในเวลาอันสั้นนั้นมันสามารถเพิ่มพลังให้กับตัวเองห้าเท่า ทว่าร่างกายของเขาที่บาดเจ็บทั่วร่างทำให้มันไม่สามารถเพิ่มพลังได้มากมายนัก.

ด้วยพลังที่เพิ่มขึ้นไม่มาก มันยังไม่พอทำให้เขารับมือสี่เซียนบรรพชนได้ ห้วงมิติรอบ ๆ ที่กำลังสั่นไหวไปมาอย่างรุนแรงจนดูน่าหวาดกลัว

ซุนเฉินที่พุ่งขึ้นไปข้างบนอีก สายตาที่จ้องมองลงมายังจงซานด้วยความเจ็บแค้น.

"จงซาน ฝากไว้ก่อน ข้าจะต้องสังหารเจ้าทั้งตระกูล ~~~~~~~~~~~~~~!”

เสียงคำรามออกมาด้วยความโกรธ ก่อนที่ซุนเฉินจะหันหน้าบินตรงพุ่งไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้.

"จะไปใหน!"จินเผิงที่คำรามออกมาเสียงดัง.

"ปัง  ปัง  ปัง~~~~~~~~~~~~~~~~~~!”

ซุนเฉินที่หลบหนี ไม่สามารถรับมือโหยวสุ่ยและโหยวซานที่มาเพิ่ม ปากเขาที่พ่นโลหิตออกมาอย่างบ้าคลั่ง แต่กระนั้นก็กระตุ้นวิชาลับพุ่งตรงหนีไปอย่างบ้าคลั่ง.

จินเผิงที่ยกง้าวฟางเทียนฮวาจีเตรียมที่จะไล่ตามไป.

"กลับมาก่อน!"หวังคูที่ตะโกนออกไปเสียงดัง.

เสียงที่ดังก้องไปทั่วท้องฟ้า เซียนบรรพชนทั้งห้าที่เตรียมไล่ซุนเฉินไปดวงตาเบิกกว้าง กลับมา? ทั้งที่เป็นโอกาสหากไล่ตามไปจะต้องสังหารซุนเฉินได้อย่างแน่ ซุนเฉินต้องตาย!

ทว่าหวังคูที่ตะโกนออกมานั้น ย่อมต้องได้รับคำสั่งจากเซิ่งหวัง พวกเขาที่ค่อย ๆ บินกลับมาด้วยใบหน้าไม่ยินดีนัก.

"เซิ่งหวัง เหลือเพียงนิดเดียวเท่านั้น!"จินเผิงที่เผยท่าทางไม่เข้าใจ.

"โปรดวางใจ ซุนเฉินไม่สามารถหนีได้!"จงซานกล่าว.

"หืม?"

----------------------------------------------------------------------------------

อาณาเขตหนานจานปู่ ดินแดนของอสูรวานร.

ซุนเฉินที่ได้รับบาดเจ็บหนักได้ร่อนลงสู่พื้น.

เหล่าวานรมากมายที่พบซุนเฉินได้ในทันที ทุก ๆ ตนที่เผยท่าทางประหลาดใจขึ้นมาทันที.

เหล่าอสูรที่กลุ่มหนึ่งที่เตรียมพุ่งเข้าไปหา ทว่าในเวลานั้นมีอสูรตัวใหญ่ที่เร่งรีบหยุดพวกมันเอาไว้ก่อนที่จะก้าวเข้าไปหา.

"อาวุโส ท่าน เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?"อสูรวานรที่กล่าวออกมาด้วยความประหลาดใจ.

"ปกป้องคุ้มกันข้า ข้าต้องการรักษาตัว!"ซุนเฉินที่กล่าวออกมาในทันที.

"รับทราบ!"

เหล่าวานรที่แข็งแกร่งเร่งรีบรับคำสั่งในทันที.

ซุนเฉินที่ดูเหมือนว่าจะคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างมาก ราวกับว่านี่เป็นที่อยู่อาศัยของเขา.

ไร้ซึ่งลังเลใด ๆ  ซุนเฉินที่นำตำหนักออกมา ก่อนที่จะก้าวเข้าไปด้านในทันที ซุนเฉินเข้าใจว่าตัวเองนั้นบาดเจ็บหนัก ไม่สามารถรออยู่นานได้ หากไม่เร่งรีบเซียนบรรพชนจะต้องตามมาทัน เมื่อถึงเวลานั้นชีวิตของเขาก็ต้องจบสิ้น.

อสูรวานรเหล่านี้เขารู้จักดี นอกจากนี้ทุกคนยังยอมจำนนต่อราชันย์เทพตะวันออกไท่อี้ การมารักษาตัวที่นี่ นับว่าดีที่สุด.

ประตูตำหนักที่ปิดลง ซุนเฉินที่เร่งรีบสร้างค่ายกลปกป้องอย่างรวดเร็ว.

"จงซาน เจ้าสารเลว เจ้าทำข้าเกินไปแล้ว ข้าจะสังหารครอบครัวของเจ้า ข้าจะสังหารภรรยาเจ้า สังหารข้าราชบริพารของเจ้า ข้าจะ...!"ขณะที่เขาสร้างค่ายนั้น ใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความดุร้าย.

ในเวลานั้น ทั่วร่างของซุนเฉินที่รู้สึกขนลุก หัวใจที่สัมผัสได้ถึงความเป็นตายมาเยือน.

"ฉับ!"

กระบี่สีม่วงที่พุ่งทะลวงจากด้านหลังพุ่งตรงไปยังเรือนม่วง เร็วมาก และยังอาบไปด้วยพิษ ซุนเฉินที่ไม่มีเวลาให้ตอบสนอง แน่นอนเพราะเขาบาดเจ็บหนักไม่สามารถตอบสนองได้เช่นกัน.

ซุนเฉินไม่อยากเชื่อแม้แต่น้อยว่าต้องมาตายที่นี่? เขาต้องตายอย่างงั้นรึ? เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร? เป็นไปไม่ได้.

ข้าคือซุนเฉิน! เป็นศิษย์อรหันต์ ศิษย์หลักจุนถี และยังมีพลังตกทอดของจุนถีที่มอบให้ก่อนตาย รับใช้ราชันย์เทพตะวันออกไท่อี้ ยัง เร็วเกินไป หลังจากนี้ข้ายังต้องสั่นคลอนโลกหล้า.

ข้าไม่ตาย ข้าจะไม่ตาย! ลอบสังหาร ใครกัน ทำไมเป็นเช่นนี้?

"ฉับ!"

กระบี่บางสีม่วงที่ถูกดึงและทะลวงไปยังร่างของซุนเฉินอีกหลายครั้ง.

"ฉับ!" "ฉับ!" "ฉับ!" ........................

กระบี่ที่ทะลวงร่างซุนเฉิน ในเวลานี้ชีวิตของเขาจบสิ้นแล้ว.

อย่างไรก็ตามด้วยความเศร้าอัดแน่นไปด้วยความไม่พอใจเขาที่ได้แต่ส่ายหน้าไปมา.

ชายในชุดดำที่ยืนต่อหน้าเขา ไม่สามารถมองเห็นรูปร่างได้ ร่างกายของฝั่งตรงข้ามที่เต็มไปด้วยความมืดและกลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อม ในมือของเขานั้นมีกระบี่สีม่วงที่แผ่ไอเย็น จิตสังหารที่รุนแรงพร้อมทะลวงเข้ามาในร่างของเขาอีกหลายครั้ง.

"เจ้า เจ้าเป็นใคร?"ซุนเฉินที่กำลังตายเต็มไปด้วยความอยุติธรรมจนต้องเอ่ยออกมา.

"ฉับ!"ชายชุดดำที่ทะลวงเข้าไปยังคอหอยของซุนเฉิน ทำให้เขาไม่สามารถพูดได้อีก.

"จากโลกใบเล็ก ข้าตามติดเจ้ามาตลอด เซิ่งหวังที่ให้ความสำคัญกับเจ้า มีเมตตาต่อเจ้า แม้แต่เตรียมการหลายอย่างให้กับเจ้าด้วย รอคอยให้มันสุกงอม ทว่าด้วยนิสัยของเจ้าไม่สามารถทำให้เซิ่งหวังพอใจ ไม่รู้ว่าทำไมในวันนี้ เซิ่งหวังกับมีบัญชาให้ซุนเฉินตาย!"ชายในชุดสีดำที่เอ่ยออกมาเบา ๆ .

ซุนเฉินในสภาพอ่อนแอกุมคอตัวเองเอาไว้ ดวงตาที่เผยท่าทางไม่อยากเชื่อ.

จากโลกใบเล็ก? เซิ่งหวัง? เขา คนของจงซาน เป็นไปได้อย่างไร? เขาคือผู้ใต้บังคับบัญชาของจงซาน?

"เจ้าต้องการรู้ชื่อข้าอย่างงั้นรึ? ความจริง เจ้ามีคุณสมบัติที่จะรู้ หากแต่คนที่รู้จักสถานะของข้า ทุกคนล้วนแต่เป็นคนตาย! ยกเว้นเซิ่งหวังแล้ว ไม่มีใครมีคุณสมบัติพอที่จะรู้นามของข้าได้."ชายในชุดดำเอ่ย.

"เจ้าจำไว้ให้ดี ข้าคือหยิงเหว่ยต้าเจิ้ง ผู้บัญชาการองค์รักษ์เงา อันหวง! ตายด้วยคมกระบี่ของข้า เป็นวาสนาของเจ้าแล้ว!"อันหวงที่กล่าวออกมาอย่างนุ่มนวล.

"ฉับ!"

อีกหนึ่งกระบี่ ซุนเฉินก็ถูกสับขาดเป็นสองท่อนตายไปอย่างสมบูรณ์.

จงซานมีบัญชาให้อันหวงลงมือ ซุนเฉินจึงต้องตกตายไปทั้งร่างกายและวิญญาณ ไม่สามารถปรากฎตัวได้อีก!