ตอนที่ 9 เกมหมากรุก

สามอาทิตย์ได้ผ่านไปหลังจากวันแห่งการชุมนุมที่คฤหาสน์ เคที่ย์ค่อยๆเรียนรู้และปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ เธอคุ้นเคยกับคนใช้บางคนที่ใจดีต่อเธออย่างมากในขณะที่คนอื่นๆไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอระแวง สิ่งที่เธอระแวงนั้นคือคนที่ซ่อนความเกลียดเธอไว้ภายใต้รอยยิ้ม

เคเที่ย์ไปเยี่ยมพ่อแม่ของเธอที่สุสานสองครั้งในสามอาทิตย์ที่ผ่านมา เธอใช้เวลาทั้งวันของเธอที่นั่น ไม่ทำอะไรนอกจากจ้องมองไปที่หลุมศพจนกระทั่งอีเลียทมารับเธอ อีเลียท ซิลเวีย และอาเล็กซานเดอร์ยุ่งอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่เคที่ย์ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องของเธอ คอกม้า หรือที่ห้องครัวในคฤหาสน์ มันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและสบายใจในเวลาที่เธอไปยังสุสาน คิดว่าพ่อแม่ของเธอกำลังนอนหลับใหลอย่างสงบเหมือนที่เธอมาเยี่ยมพวกเขาครั้งก่อนโดยไม่รู้ว่าวันหนึ่ง พวกเขาจะกลายเป็นเพียงซากกระดูกที่เหลืออยู่

ในอีกมุมหนึ่งเด็กกำพร้าที่กำลังพยายามทำตัวกลมกลืนโดยไม่รู้ถึงโชคชะตาของเธอในขณะที่อีกมุมหนึ่งมีสี่ดินแดนของอณาจักรที่ดูเหมือนจะมีความขัดแย้งภายในในขณะที่ลอร์ดของทางเหนือเลือกที่จะลาออกจากยศท่านลอร์ด ชายคนนั้นไม่มีผู้สืบทอดสายตรงที่จะมาแทนที่ของเขาและนั่นทำให้ทั้งชายและหญิงต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงที่ของเขา

ดินแดนตะวันตกอยู่ภายใต้การควบคุมของลอร์ด เดลโครอฟ ส่วนดินแดนตะวันออกอยู่ภายใต้การควบคุมของลอร์ดนอร์แมนผู้ที่ยึดดินแดนทางใต้

เพื่อที่จะรักษาความสงบสุขระหว่างทั้งสี่ดินแดน สภาได้ถูกตั้งขึ้นเพื่อพยุงความยุติธรรม ท่ามกลางสี่อณาจักรที่เป็นที่รู้จักกันดีโดยทั่วไป ลอร์ดที่เป็นมนุษย์ชื่อนอร์แมนเป็นคนที่โลภมากโดยนิสัย เขาไม่สนใจความแข็งแกร่งของแวมไพร์และหากว่าโชคขะตาเหนือกว่า เขาต้องการปกครองดินแดนทั้งหมดของอณาจักร แม้ว่าเค้าจะเริ่มแก่ลงเรื่อยๆและวันหนึ่งเค้าจะไม่ได้กลายเป็นอะไรเลยนอกจากผงฝุ่น แต่เขาก็ต้องการต้องการเป็นหนึ่งเดียวในผู้นำ

ในตอนบ่าย หลังจากการลาดตระเวนไปยังเมืองใกล้ๆ อาเล็กซานเดอร์ได้อยู่บนเตียงกับหญิงสาวคนหนึ่ง

“วันนี้คุณมีพละกำลังที่เยอะมากท่านลอร์ด” หญิงสาวครางในขณะที่อาเล็กซานเดอร์ผลักสะโพกของเขาเข้าไปในของเธออย่างแรง หญิงสาวนั้นเป็นคนรับใช้ในคฤหาสน์ และมันเป็นเวลาเกือบชั่วโมงแล้วตั้งแต่ที่พวกเขาเริ่มการกระทำที่น่าพอใจนี้

เขาจมเขี้ยวของเขาลงไปที่คอของเธอและดื่มเลือดจากแวมไพร์หญิงสาว มันไม่มีความหมายสำหรับเขาถ้าหากว่ามันจะเกิดรอยแผลเป็นในภายหลัง ในขณะที่ฟันของเขาได้ทิ่มลึกลงไปบนเนื้อสดๆ

การเป็นทายาทของสายเลือดบริสุทธิ์ เขาสามสรถดื่มเลือดจากแวมไพร์ตั่วอื่นได้เพื่อที่จะเติมเต็มความกระหายเลือดของเขา

ด้วยเหตุผลบางประการความพึงพอใจของเขายังไม่มากพอ เลือดหรือหญิงสาวยังไม่สามารถทำให้เขาพอใจในขณะที่เขาฉีกเนื้อของหญิงสาวออกมาจากคอของเธอทำให้หญิงสาวอ่อนแรงและตกลงไปที่เตียง ผ้าปูเตียงสีขาวได้ดูดซึมเลือดรอบๆคอของหญิงสาว

อาเล็กซานเดอร์มองไปที่ร่างที่ไร้ชีวิต เขาเสยผมหนาๆของเขาและถอนหายใจ เขาดึงชุดคลุมสีดำที่วางพาดอยู่บนเก้าอี้มาปกคลุมร่างกายของเขา และเขาได้จุดบุหรี่และสูดเข้าไปอย่างลึกเพื่อให้ควันเติมเต็มไปที่ปอดของเขาก่อนที่เขาจะเป่าควันออกมาจากปากเขาสู่ในอากาศในขณะที่เขานั่งอยู่ข้างๆหน้าต่าง

เขาสังเกตได้ว่าพระอาทิตย์ใกล้จะตกแล้วด้วยทางยาวสีส้มบนท้องฟ้า

หลายปีผ่านไป อาเล็กซานเดอร์ได้กลายเป็นลอร์ดแวมไพร์ที่มีอำนาจที่สุดที่ผู้คนเริ่มจะเบื่อหน่าย เขามีการวางตัวที่นิ่งเงียบที่ทำให้ผู้คนกลัวมากกว่าแวมไพร์ตัวอื่นที่มีความใจร้อนและเจ้าอารมณ์เพราะเขามีแนวทางของตัวเองที่จะจัดการกับปัญหาและเหตุการณ์ต่างๆ มันคือความสงบก่อนที่พายุจะเข้า

ประตูได้ถูกเคาะและถูกเปิดขึ้นซึ่งเปิดเผยอีเลียทที่กำลังถือหนังสือที่อ่านว่า ‘นิทานก่อนนอน’ เขาขมวดคิ้วในขณะที่เขาสูดกลิ่นและมองไปที่เตียงด้วยคิ้วที่กระดกขึ้น

“ท่าน… คุณได้ฆ่าผู้หญิงไปสองคนแล้วในอาทิตย์นี้และก็อีกหนึ่งคนเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว คุณรู้ใช่ไหมว่าผู้หญิงไม่ได้เติบโตเหมือนไก่ในฟาร์ม” อีเลียทกล่าวอย่างรู้สึกไม่สงบกับการมองเห็นร่างที่เสียชีวิตอยู่บนเตียงข้างๆเขาในขณะที่เขานั่งอยู่บนขอบเตียง

“บอกให้คนรับใช้มาทำความสะอาดก่อนที่พวกเราจะกลับมาจากสภา” อาเล็กซานเดอร์สั่งในขณะที่เขาเคาะขี้เถ้าจากบุหรี่อย่างค่อยๆ

“คุณรู้ใช่ไหมว่าสภาจะตัดสินในวันพรุ่งนี้?” อีเลียทถาม และชี้นิ้วไปที่คอของหญิงสาว

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง” อาเล็กซานเดอร์ตอบในขณะที่มองไปที่เส้นขอบฟ้า

“ใช่ แต่คุณไม่รู้สิ่งต่างๆมากมายที่เกิดขึ้นแล้ว หรืออะไรที่กำลังจะเกิดขึ้นกับอณาจักร” ผู้บังคับบัญชาลำดับที่สามถามเขาและหัวเราะหึๆ “ในการที่รู้จักคุณ ฉันเชื่อว่าคุณได้ตัดสินใจแล้วว่าคุณอยากให้ผลลัพธ์มันออกมาเป็นอย่างไร” เขากล่าวและทำให้ลอร์ดแวมไพร์ยิ้ม

“อณาจักรนั้นเหมือนกับเกมแข่งหมากรุก” อาเล็กซานเดอร์กล่าว เขาสูบบุหรี่คำสุดท้ายก่อนที่จะโยนมันทิ้งออกจากหน้าต่าง เขาลุกขึ้นและเดินไปยังตู้เสื้อผ้า “ในขณะที่ชายและหญิงกำลังสู้กันเพื่อที่จะเป็นผู้นำ ฉันได้เดินเบี้ยหมากรุกไปแล้ในขณะที่เกมนั้นยังไม่เริ่ม” เขายิ้มเย้ย

“ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะไปที่ประตูถัดไปละกัน” อีเลียทกล่าว ตบหนังสือด้วยมือที่ว่างของเขาและเริ่มเดินแต่เขาหยุดกลางทางเพื่อที่จะหันหลังกลับไป “นายไม่คิดหรอว่านายควรจะเปลี่ยนห้องให้เคที่ย์ด้วยกิจกรรมที่เกิดขึ้นภายในห้องของนาย?” เขาสะบัดหัวไปที่เตียง

“ห้องมันเก็บเสียงยกเว้นสำหรับฉันหรอ ทำไม? นายอยากให้เธออยู่ข้างๆห้องของนายหรอ? อาเล็กซานเดอร์ถามและทำตาแคบทำให้อีเลียทยกมือยอมแพ้

“แค่ถามเฉยๆ อย่างไรก็ตามเธอก็เป็นเพียงเด็กที่ไร้เดียงสา” เขาพูดอย่างระมัดระวังก่อนที่จะออกจากห้องไป

เช้าวันต่อมา อาเล็กซานเดอร์และอีเลียทออกจากคฤหาสน์โดยขึ้นไปในรถกับชายสองสามคนที่ตามพวกเขาเพื่อไปยังสภา มันเป็นการเดินทางสองวันเนื่องจากสภาถูกตั้งอยู่ท่ามกลางป่าบนเขา หนทางเริ่มปกคลุมไปด้วยหมอกในขณะที่พวกเขากำลังเดินทางไปยังสภา ตึกนั้นเก่าแก่และสร้างขึ้นจากหินอ่อน ข้างหน้าของทางเข้ามีเสาสูงตั้งอยู่หลายต้น เพดานนั้นสูงราวกับเท่ากับท้องฟ้า คนที่ทำงานในสภาถูกผสมกันระหว่างมนุษย์และแวมไพร์เพื่อที่จะคงไว้ซึ่งความสมดุลและเป็นธรรม ในขณะที่พวกเขาเดินเข้าไปยังอาคารพวกเขาข้ามฐานเริ่มต้นในที่ที่เอกสารของอณาจักรถูกทำให้เสร็จโดยคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะของพวกเขา

เมื่อไปถึงยังศาล พวกเขาได้เข้าไปในโถงใหญ่ที่ที่มนุษย์ ลอร์ดนอร์แมนอยู่ พยายามที่จะได้รับความโปรดปรานจากมัทธีอัสผู้ซึ่งเป็นหนึ่งในสมาชิกของสภา

“เป็นวันที่ดี ลอร์ดอาเล็กซานเดอร์ ฉันหวังว่าการเดินทางมาที่นี่ของท่านราบรื่น” มัทธิอัสต้อนรับเขาอย่างสุภาพเมื่อเขาเห็นลอร์ดแห่งวาเลอเรียเข้ามาโดยไม่ได้สนใจในอะไรก็ตามที่ลอร์ดมนุษย์พูดเมื่อหลายวินาทีก่อน

“มันราบรื่นอย่าแท้จริงอย่างที่การดำเนินเรื่องในวันนี้จะเกิดขึ้น” อาเล็กซานเดอร์ตอบ ใช้เวลาในการมองไปรอบๆเขา “ลอร์ดนอร์แมน มันน่าประหลาดใจที่เจอท่านที่นี่ ฉันคิดว่าครั้งล่าสุดที่เราเจอกันนั้นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เจอท่าน” เขาหัวเราะ

หลังจากที่ได้ยิน ตาของลอร์ดมนุษย์เปล่งไปด้วยความโกรธแต่เขาปิดบังมันไว้ด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีเช่นกัน ลอร์ดอาเล็กซานเดอร์ ฉันจะพูดอะไรได้ โลกนั้นมันกลมทำให้พวกเราต้องเจอกันแบบนี้” เขาตอบ “ดูเหมือนว่าสภาจะเริ่มในเร็วๆนี่”

มันง่ายมากที่จะตรวจพบว่าเขาเกลียดชังแวมไพร์แค่ไหน หรือมันจะเป็นเพราะความแข็งแรง เป็นอมตะ หรือ รูปร่าง อาเล็กซานเดอร์เหนือกว่าในทุกๆอย่าง

“ลอร์ดอาเล็กซานเดอร์ มันเป็นเรื่องจำเป็นที่จะต้องทำให้เขาปั่นป่วนทุกครั้งก่อนที่สภาจะเริ่มต้น?” มัทธิอัสถามโดยมองไปที่ลอร์ดนอร์แมนที่กำลังเดินออกไป

“ฉันรู้สึกว่ามันสนุกดีที่เห็นเขาโกรธและพูดสิ่งที่อยู่ในใจเขาออกมา” อาเล็กซานเดอร์กล่าว

“คุณเห็นมันเป็นเรื่องตลก แต่พวกเราสมาชิกสภาในทางกลับกันต้องเป็นคนที่จัดการกับเขา” ชายคนนั้นกล่าวด้วยการแสดงออกที่เหนื่อยหน่าย เขาเห็นหัวหน้าสภากำลังไปที่ที่นั่งของเขา “ฉันคิดว่ามันถึงเวลาที่พวกเราจะไปนั่งที่ของพวกเราแล้ว”

หัวหน้าสภานั่งอยู่บนเก้าอี้สูงในขณะที่สมาชิกสภาห้าคนนั่งลงในชั้นที่ต่ำกว่า สมาชิกสภาคนอื่นๆ และพวกลอร์ดนั่งที่ตรงข้ามพวกเขา เผชิญหน้ากับหัวหน้าสภา

“เป็นวันที่ดีที่ทุกคนมาอยู่ที่นี่ในศาลสภา” รูเบน หัวหน้าสภาทักทายทุกคน “ฉันเขื่อว่าทุกคนจำเป็นต้องดำเนินการต่อไปโดยไม่รีรอกับการประชุมวันนี้ที่จัดตังขึ้นที่นี่กับพวกเรา อย่างที่ทุกคนทราบว่าลอร์ดเฮอร์เบิร์ทได้ลาออกจากตำแหน่งของเขาหลังจากที่ปกครองดินแดนใต้มาร้อยกว่าปี”

มันเป็นประเพณีที่เชื้อสายจะต้องสืบทอดยศของเขา แต่หากทว่าลอร์ดเฮอร์เบิร์ทไม่มีผู้สืบทอด ดังนั้นตำแหน่งดังกล่าวจึงได้ถูกเปิดให้ผู้คนได้แต่งตั้งผู้ที่เป็นผู้สมัครอย่างแท้จริงที่เหมาะสมกับตำแหน่ง ทั้งนี้ตำแหน่งได้เปิดโอกาศให้กับผู้มีชื่อเสียงที่แสดงความกล้าหาญด้วย มีใครคัดค้านการพิจารณาครั้งนี้ไหม?” เขาถามอย่างชัดเจนและเสียงดังพอที่ทุกคนจะได้ยิน

“ฉันคัดค้าน” คำตอบมากจากที่นั่งตรงกลางระหว่าหัวหน้าสภา