ตอนที่8 การประชุม

ณ ห้องครัวในคฤหาสน์ เคที่ย์นั่งอยู่บนม้านั่งพร้อมจานบนตักเธอโดยมีขนมปังที่เพิ่งอบเสร็จสดๆร้อนอยู่บนจาน เธอฉีกขนมปังเป็นชิ้นเล็กๆก่อนที่เธอจะนำเข้าปาก เธอรู้สึกกลัวเกินไปที่จะออกไปจากห้องครัวหลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนที่โถงหลัก ดังนั้นเธอยืนกรานว่าจะอยู่ในห้องครัว ในห้องครัวกำลังยุ่งไปกับการเตรียมอาหารสำหรับการรวมตัวที่จะเกิดขึ้นในวันนี้ ในห้องครัวเต็มไปด้วยเสียงกระทบกันของเครื่องใช้ภายในครัว ทั้งผู้ชายและผูหญิงต่างตะโกนเพื่อให้งานเสร็จอย่างรวดเร็วในขณะที่บางคนกำลังหัวเราะและคุยกัน

“นี่จริงจังหรอ พวกเธอกำลังทำอะไรกันยืนเดินเล่นอยู่ตรงนั้นในขณะที่มันมีงานมากมายที่จะต้องทำให้เสร็จ ขยับตัวเดี๋ยวนี้ ให้ไว!”  ผู้หญิงรูปร่างอวบสั่งการและจ้องมองไปที่เด็กหญิงที่กำลังยืนอยู่ และพวกเขาก็ได้ลุกลี้ลุกลนเดินออกไปจากที่ของพวกเขา

เมื่อสายตาของผู้หญิงคนนั้นจ้องมองไปที่เคที่ย์ หญิงอวบถามเคที่ย์ว่า “ทำไมเธอเป็นเพียงคนเดียวที่ได้ขนมปัง?” “นี่เอาแก้วใส่นมมาให้ทางนี้หน่อยสิ” หญิงสาวได้เรียกใครบางคนที่อยู่ไกลสุดจากเธอ

“ครับ คุณฮิคส์!” เด็กหนุ่มตอบกลับพร้อมนำแก้วใส่นมอุ่นๆมาให้ เขาส่งแก้วนมให้เคที่ย์และมองไปยังคนสั่งการ “มันโอเคหรอครับที่อนุญาตให้แขกเข้ามาภายในห้องครัว นอกเหนือจากนั้นยังให้รับประทานในครัวอีกแทนที่จะรับประทานในโถงหลัก” เด็กชายถาม

“เธอคนนี้เป็นมนุษย์ ฉะนั้นมันควรที่จะเป็นอย่างนี้” คุณฮิคส์ ตอบกลับไปและตรงไปตรวจสอบคนอื่นๆ

ซิลเวียกำลังยุ่งและอีเลียทก็ด้วย เนื่องจากเคที่ย์อยู่ในห้องครัวดูผู้คนทำงาน สักพักเคที่ย์ก็ได้เดินตามคุณฮิคส์ไปทั่วห้องครัวเหมือนกับแมวตัวเล็กๆในขณะที่ผู้หญิงอวบสั่งงาน ในขณะนั้นเธอก็ได้พบกับเด็กชายคนหนึ่งที่ชื่อว่าคอรีย์ คอรี่ย์มีอายุที่มากกว่าเธอสี่ปี และเขาก็ได้พับเรือจากกระดาษหนังสือพิมพ์ให้เธอดู

“นี่คือตรงที่เธอจะต้องพับแล้วก็พลิกมันกลับมาอีกด้าน” เขาพูดพร้อมกลับด้านกระดาษหนังสือพิมพ์อย่างช้าๆ เด็กหญิงมองด้วยความสงสัย “เห็นมั้ย เสร็จแล้ว!” เด็กผู้ชายร้องอุทานโดยถือเรือไว้บนสองมือของเขาและนั่นก็เป็นเวลาที่ซิลเวียมาหาเคที่ย์

“อยู่นี่นี่เอง พวกเราต้องเตรียมพร้อมสำหรับการประชุมที่รัก เธอสามารถเล่นกับคอรี่ย์ได้ในภายหลัง” เธอกล่าวพร้อมยกมือขึ้นให้เด็กหญิงจับ เคที่ย์ดูลังเลใจที่จะออกจากสถานที่ที่เธอสบายใจที่เธอสร้างขึ้นมา อย่างไรก็ตามเธอก็ได้จับมือซิลเวียและโบกมือลาเด็กชายในขณะที่เธอเดินออกจากห้องครัว

เมื่อไปถึงห้องเธอถูกเตรียมให้ใส่ชุดดราคาแพงและเมื่อหญิงใช้ให้การช่วยเหลือเธอเสร็จ เด็กหญิงดูเหมือนแวมไพร์ชนชั้นสูง ชุดเดรสสีดำของเธอแตะอยู่บนพื้นและโบที่ถูกทำจากผ้าแพรก็ได้ผูกที่รอบเอวของเธอ ซิลเวียพาเธอไปยังโถงหลักในที่ที่การประชุมเกิดขึ้น มันเป็นการรวมตัวของแวมไพร์ชนชั้นสูงและมนุษย์ที่ทำงานให้กับพวกเขาหรือพันธมิตรที่พวกเขาสร้างร่วมกัน เพลงเบาๆได้ถูกเปิดเพื่อให้สถานที่แห่งนั้นมีชีวิตชีวามากขึ้นในขณะที่ชายและหญิงคุยกัน

“การมาเยี่ยมที่สถานที่ของพวกเรานั้นช่างเป็นเกียรติอย่างมาก...”

“...อย่าไรก็ดี คุณก็ได้รู้ว่าเธอเป็นยังไง ฉันหมายถึง…” พวกเขาเดินผ่านกลุ่มผู้คนเพื่อไปยังที่ที่อาเล็ซานเดอร์ยืนอยู่

“และเด็กสาวคนนี้คือใคร?” ชายที่ยืนอยู่ข้างหน้าอาเล็กซานเดอร์ได้กล่าวถาม

“นี่คือแคทเธอรีน คนสนิทของฉัน” อาเล็กซานเดอร์แนะนำเธอ

“สวัสดี เด็กหญิงแคทเธอรีน” ผู้ชายคนนั้นโค้งคำนับในขณะที่ทักทายเธอ เธอได้โค้งคำนับกลับเพื่อตอบรับการทักทายของชายคนนั้นแต่เธอก็ได้รูสึกถึงมือที่บีบไหล่ของเธออยู่ ผู้ชายคนนั้นหัวเราะออกมาอย่างจริงใจในขณะที่อาเล็กซานเดอร์ยิ้ม

เคที่ย์ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆในขณะที่คนอื่นๆพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องต่างๆที่เธอไม่สามารถเข้าใจ สักพักเธอก็ได้ดึงแขนของซิลเวีย และถามว่าเธอขอออกไปข้างนอกได้มั้ย ซิลเวียพยักหน้าก่อนที่จะบอกเธอว่าให้อยู่ใกล้ๆอย่าเดินออกไปไหนไกล เมื่อเธอก้าวเท้าออกจากคฤหาสน์ เธอได้ถูกต้อนรับด้วยลมพัดอย่างอ่อนๆและต้นไม้ที่พลิ้วไหวไปมา ด้วยความกระตือรือร้นที่จะไปดูสวนที่เธอเคยมองเห็น เธอก้าวขาไปได้แค่เพียงไม่กี่ก้าวเธอก็โดนหยุดด้วยกีเซล

“เธอกำลังจะไปไหน มนุษย์?”

กีเซลเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเคที่ย์ที่กอดมือของตัวเองอยู่

“เธอเป็นมนุษย์ดังนั้นเธอครอยู่ในที่ที่เธอควรอยู่โดยไม่ข้ามเส้น พ่อแม่ของเธอไม่เคยสอนเธอหรือ?”

กีเซลกระแทกเสียงใส่เธอในขณะที่จ้องมองเธออย่างเกลียดชัง “กลับไปที่ที่เธอสมควรอยู่ซะ” กีเซลพูดเพื่อทำให้เด็กหญิงกลัว

เมื่อเคที่ย์เดินกลับไปยังคฤหาสน์ กีเซลก็ได้มาขวางทางเธอไว้

“ไม่ใช่ในคฤหาสน์ ออกไปเดี๋ยวนี้-”

“นั่นมันช่างไม่งดงามเลยนะ คุณกีเซล” เสียงเสียงหนึ่งได้ขัดจังหวะแทรกเข้ามาก่อนที่เธอจะพูดอะไรต่อ นิโคลัส รูนเป็นหนึ่งในลอร์ดของอณาจักร เขาเพิ่งเดินออกมาจากคฤหาสน์เพื่อสูดอากาศและเห็นหญิงสาวที่กำลังข่มขวัญเด็กผู้หญิง เขาเป็นผู้ชายที่สูงและมีไหล่กว้าง ผมสีน้ำตาลของเขาได้ถูกหวีไปในทางที่ที่ทำให้เขาสามารถแสดงดวงตาสีแดงที่เขาภูมิใจ

“ล ลอร์ด นิโคลัส” กีเซลพูดอย่างตะกุกตะกัก หน้าของเธอได้ซีดเซียวในขณะที่มองไปยังชายคนนั้น “พวกเราแค่เล่นกัน” เธอขำแบบเจื่อนๆ

“แน่นอนพวกเธอกำลังเล่นกัน ฉันเชื่อว่าเธอควรที่จะกลับไปยังที่ประชุมตอนนี้?” เขายิ้มก่อนที่เขาจะแสดงสีหน้าออกถึงความจริงจัง

“ค ค่ะ แล้วเจอกัน” เธอพูดและรีบเดินเข้าคฤหาสน์ไป ชายคนนั้นโค้งตัวลงมาเพื่อที่จะอยู่ในระดับสายตาของเด็กหญิงและเห็นเธอฟุดฟิดอย่างเบาๆ

“เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหมที่รัก?” เขาถามอย่างนุ่มนวลและเธอก็รีบพยักหน้า “เธออยากจะกลับเข้าไปในที่ประชุมหรือเปล่า?” เขาเห็นเธอมองตรงไปยังสวน ดังนั้นเขาเลยพาเธอไปที่สวน

เขาเดินช้าลงเพื่อที่เด็กหญิงจะได้ตามทัน ในขณะที่พวกเขาเดิน เขาได้เห็นเธอมองไปที่ดอกไม้ด้วยความสนใจ เขาสงสัยว่าเธอเป็นลูกสาวของแขกคนไหนเพราะเขาไม่เคยเห็นเธอมาก่อนเลย มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นยากมากที่แขกจะนำลูกๆของพวกเขามาที่คฤหาสน์แวมไพร์ในขณะที่พวกเขารู้ว่าแวมไพร์นั้นชอบเลือดสดๆ มันนานแค่ไหนกันแล้วนะที่เขาได้ดื่มเลือดของเด็ก? เขายิ้มให้ตัวเองกับความคิดนั้น มันผ่านมาเพียงแค่หนึ่งอาทิตย์เท่านั้น

ถ้าหาเด็กหญิงไม่ได้เกี่ยวข้องกับครอบครัวชนชั้นสูง มันจะหมายความว่าเด็กหญิงคนนี้เป็นคนที่ถูกเล่าลือว่าท่านลอร์ดอาเล็กซานเดอร์ได้นำเด็กกลับมา

“อย่างไรก็ตาม ฉันขื่อนิโคลัส เธอชื่ออะไร?” เขาถามเธอเพื่อที่จะมองจีบปากของเธอ

“แคทเธอรีน” เธอตอบกลับ

“อันไหนที่เธอชอบตรงนี้? ฉันหมายถึงดอกไม้” เขาถามเธอ

“อันนั้น” เธอชี้ไปที่ดอกไม้สีแดงดอกเล็กๆ เดินไปข้างหน้าเพียงไม่กี่ก้าว นิโคลัสก็ได้ดึงดอกไม้ออกมาจากรากและวางไปที่มือของเด็กหญิง

“นี่” เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

“ขอบคุณค่ะ” เคที่ย์กล่าวด้วยเสียงเล็กๆของเธอและมองไปยังดอกไม้ที่อยู่บนมือของเธอ

นิโคลัสและเคที่ย์กลายเป็นเพื่อนกันอย่างรวดเร็วในขณะที่พวกเขาพูดคุยกันถึงเรื่องต่างๆ ครึ่งชั่วโมงผ่านไปพวกเขาก็ได้นั่งพักอยู่พักใต้ต้นไม้สักพักหนึ่ง

อาเล็กซานเดอร์ที่อยู่ในการประชุมขอตัวเขาจากผู้คนรอบๆข้างและไปมองหาเคที่ย์เพราะเขาไม่เห็นเธอในโถงหลักเลย ในขณะที่เขากำลังจะข้ามทางเดินอันใหญ่ เขาได้เห็นลอร์ดนิโคลัสอุ้มเคที่ย์ที่นอนหลับอยู่บนแขนของเขา

“ขอบคุณที่อุ้มเธอเอาไว้ นิโคลัส” ลอร์ดแห่งวาเลอเรียพูดอย่างห้วนๆ

“ไม่มีปัญหาอะไรเลย เธอดูเครียดกับสิ่งแวดล้อมใหม่ๆแล้วเธอก็ดันเผลอหลับในตอนที่เรานั่งอยู่ด้วยกันที่สวน” นิโคลัสกล่าวโดยมองไปที่อาเล็กซานเดอร์

“อธิบายถึงดอกไม้” อาเล็กซานเดอร์พูดพึมพำ มองไปที่มือของเคที่ย์ที่จับดอกไม้อยู่

“ฉันถอนมันขึ้นมา” นิโคลัสตอบ ยิ้มให้เด็กหญิงและมองไปที่นาฬิกาของเขา “เวลาของฉันช่างผ่านไปรวดเร็ว ฉันจะกลับเดี๋ยวนี้ ราตรีสวัสดิ์”

“ราตรีสวัสดิ์” อาเล็กซานเดอร์อวยพรและขึ้นไปส่งเคที่ย์เข้านอน เขาถอนหายใจและมองไปที่เธอ เขาไม่เคยได้ส่งแมวเข้านอนตอนที่แมวของเขายังเป็นลูกแมว เด็กคนนี้ทำให้เขาทำอะไรหลายๆอย่าง ในขณะที่เขาดึงผ้าห่มขึ้น เขาได้เห็นดอกไม่ที่เธอถือไว้ในมือ เขาจึงเอาออกจากมือเธออย่างอ่อนโยนและห่มผ้าให้เธออย่างระมัดระวัง

ทั้งอาเล็กซานเดอร์และนิโคลัสไม่ใช่เพื่อนกันจริงๆแต่ก็ไม่ใช่ศัตรู พวกเขาไม่ยุ่งเรื่องของกันและกันโดยรู้ว่าอีกคนสามารถทำอะไรได้บ้าง การที่เค้าเป็นผู้คุ้มครองดูแลของเด็กหญิง เขาไม่ได้ต้องการอิทธิพลจากลอร์ดแห่งตะวันออก

ในขณะที่เขาออกจากห้อง เขาหยุดอยู่ที่หน้าต่างบานใหญ่เพื่อที่จะโยนดอกไม้ทิ้งก่อนที่จะกลับไปยังที่ประชุม