Chapter 925 ทัพหน้าของต้าเจิ้ง.

อาณาเขตจวงหลุนภาคใต้ ตำหนักเทียนซี.

"อะไร? เจ้าว่าอะไรอย่างงั้นรึ?"ไท่จื่อสามที่ลุกขึ้นยืนดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยว.

"ทันทีที่ต้าเจิ้งยกทัพลงมาทางใต้ สงครามแรก เมืองสี่เมืองรู้สึกหวาดกลัว จึงขอยอมจำนนต่อต้าเจิ้งในทันที!"เสนาธิการคนหนึ่งกล่าวออกมาด้วยความเศร้า.

"เป็นไปไม่ได้!"ไท่จื่อสามที่กล่าวออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว.

"ฝ่าบาท เป็นความจริง เจ้าเมืองทั้งสี่ของเมืองชายแดน พวกเขายอมแพ้แทบจะในทันที ไม่มีแม้แต่ขัดขืน พวกเขายอมจำนนเข้าร่วมศาลเทพต้าเจิ้ง ทำให้ทัพของต้าเจิ้งไม่เสียหายเลยแม้แต่น้อย!"เสนาธิการกล่าวรายงาน.

"เป็นไปไม่ได้ เจ้าเมืองทั้งสี่ของเมืองชายแดนนั่น ข้าเป็นคนเลือกด้วยตัวเอง เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะทรยศข้า เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะทรยศศาลเทพอู๋เซี่ยง!"ไท่จื่อสามที่กล่าวออกมาเสียงดัง.

"นี่คือรายงานการของหน่วยสังเกตการณ์ ไท่จื่อสามโปรดดู!"เสนาธิการคนหนึ่งที่ยื่นแผ่นริ้วหยกออกไป.

สัมผัสเทวะที่กวาดออกไป ใบหน้าของไท่จื่อสามถึงกับเปลี่ยนเป็นขาวซีด.

"ปัง!"

ไท่จื่อสามที่บดขยี้หยกบันทึกก่อนที่จะทรุดตัวลงนั่งด้วยความขมขื่น.

"พวกมันทั้งสี่คาดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นสายลับที่ต้าเจิ้งส่งมาเป็นเจ้าเมือง พวกมันเป็นคนของจงซานตั้งแต่แรก เกินไปแล้ว มันจะเกินไปแล้ว!"ไท่จื่อสามที่คำรามออกมาเสียงดัง.

"ไท่จื่อสาม เห็นชัดเจนว่าศาลเทพต้าเจิ้งมีเจตนาที่จะรุกที่นี่มาตั้งนานแล้ว!"เสนาธิการคนดังกล่าวเอ่ยออกมาด้วยความกังวล.

"พื้นที่ที่เหลือตอนนี้พักรบไปก่อน ข้าจะต้องจัดการปัญหาเหล่านี้ ต้านทานกองทัพต้าเจิ้งเอาไว้ก่อน พวกเจ้าส่งจดหมายไปยังราชวงศ์สวรรค์อื่น ๆ ที่อยู่รอบ ๆ ต้าเจิ้ง ให้พวกเขาร่วมมือกันเข้าปิดล้อมต้าเจิ้งพร้อมกับพวกเรา."ไท่จื่อสามที่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเกลียดชัง.

"รับทราบ!"

"จงซาน ข้าบอกแล้วว่าจะฉีกเจ้าออกเป็นชิ้น ๆ  คาดไม่ถึงเลยว่าจะเร็วขนาดนี้!"ไท่จื่อสามที่กล่าวออกมาด้วยเสียงเย็นชา.

------------------------------

เมืองซ่าง เมืองปู่ซือ ในท้องพระโรง.

จงซานนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร ฟังรายงานจากเหล่าเสนาธิการ พร้อมกับเคาะพนักพิงมังกรเบา ๆ .

"เซิ่งหวัง ทัพของเราบุกลงใต้ ตอนนี้ยึดครองมาได้สามสิบสองเมือง เจ้าเมืองสี่คนเป็นคนของเรา ส่วนอีก 28 เจ้าเมืองยอมสวามิภัคต่อพวกเราแต่โดยดี!"เสี่ยวหวังที่กล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น.

ทัพหน้าที่บุกไปนั้น คาดไม่ถึงเลยว่าจะราบรื่นขนาดนี้ การโจมตีเมืองที่ใหนจะง่ายดายขนาดนี้กัน!

ในเวลานี้ เสี่ยวหวังที่ได้แต่ถอนหายใจกับความยอดเยี่ยมของเซิ่งหวัง หวังจิงเหวิน ศัตรูด้านในที่ยอดเยี่ยม ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนของต้าเจิ้ง เป็นเรื่องอัศจรรย์นัก หลายปีมานี้ที่หวังจิงเหวินใช้ทัพของศาลเทพอู๋เซี่ยงยึดครองภาคใต้ สุดท้ายแล้วก็ถูกส่งต่อให้กับต้าเจิ้งไปในที่สุด.

หากว่าครั้งนี้สามารถรวมอาณาเขตจวงหลุนได้แล้วล่ะก็ ถือว่าหวังจิงหวินได้รับความดีความชอบลำดับหนึ่งอย่างแน่นอน.

"อืม กับรายชื่อเองนั้นข้ารับรู้แล้ว ภายในอาณาเขตภาคใต้ของอาณาเขตจวงหลุน เสี่ยวหวัง เจ้ารับผิดชอบการเคลื่อนกำลังทั้งหมดก็แล้วกัน.

"น้อมรับคำสั่ง!"

"เซิ่งหวัง เนี่ยนเปิ่นเวลานี้ได้ส่งสารไปยังเหล่าราชวงศ์วาสนาที่อยู่รอบ ๆ พวกเรา หวังที่จะยืมมือเข้าโจมตีศาลเทพต้าเจิ้งของพวกเรา!"อี้เหยี่ยนที่ก้าวออกมาและกล่าวรายงาน.

"พวกเขาไม่กล้าเคลื่อนทัพอย่างแน่นอน ใครจะยอมเสียเลือดเนื้อเพื่อให้เนี่ยนเปิ่นรับผลประโยชน์ไปอย่างงั้นรึ? ดังนั้น ความเร็วจึงนับเป็นเรื่องสำคัญ ทางเหนือเหลือ 24 ราชวงศ์สวรรค์ 18 แดนเทวะ พวกเราก็บุกยึดครองในครั้งเดียวเลย."จงซานที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"ภายในโลกใบเล็ก ต้าเจิ้งของพวกเราเมื่อครั้งเป็นแค่ราชวงศ์ราชันย์ยังสามารถยึดครอง 24 ราชวงศ์ราชันย์ได้อย่างง่ายดาย แม้แต่ราชวงศ์สวรรค์ยังถูกยึดครองด้วยราชวงศ์ราชันย์ด้วยซ้ำ เวลานี้การจะเอาชนะศัตรูที่ด้อยกว่า การรวบรวมราชวงศ์สวรรค์ด้วยระดับศาลเทพนั้น ไม่ได้ยากเลย เซิ่งหวังโปรดวางใจ!"อี้เหยี่ยนกล่าว.

"อืม! อาณาเขตจวงหลุน เผ่าหมาป่าได้ถูกรวมเป็นหนึ่งแล้ว จะทำให้พวกเราสะดวกขึ้นกว่าเดิม.

"ครับ!"

----------------------------------------------

ตำหนักเทียนซี.

"โครม ~~~~~~~~~~~~~~~!”

ไท่จื่อสามที่ล้มโต๊ะบัญชาการด้านหน้าด้วยความโกรธ.

"ไท่จื่อสาม ห้าสิบสี่เมือง ตอนนี้พวกเราถูกต้าเจิ้งยึดครองไปหมดแล้ว พวกเขาต่างก็ยอมศิโรราบโดยที่ไม่แม้แต่จะต่อต้าน คนเหล่านี้? ไม่ใช่ว่า....!"เสนาธิการคนหนึ่งที่เผยท่าทางหวาดผวา.

ไท่จื่อสามที่สูดหายใจลึก หลับตาครุ่นคิดฝืนทำให้ตัวเองสงบลง จากนั้น ก็นึกถึงคำพูดของหวังจิงเหวินปรากฎขึ้นมาอีกครั้ง.

----------

"ข้าต้องการให้คนเหล่านี้ เป็นเจ้าเมือง!"ไท่จื่อสามที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"ไท่จื่อสาม คนเหล่านี้ไม่รู้ที่มาที่ไป เฉินไม่เห็นด้วยให้พวกเขามาเป็นเจ้าเมือง พวกเขาไม่มีคุณสมบัติที่จะได้รับ!"หวังจิงหวินกล่าว.

"ไม่มีคุณสมบัติอย่างงั้นรึ? แล้วคนที่เจ้าเลือกเท่านั้นถึงจะมีคุณสมบัติอย่างงั้นรึ? เพราะคนเหล่านั้นมีพื้นเพที่ชัดเจนอย่างงั้นรึ?"ไท่จื่อสามที่กล่าวออกมาด้วยความเหยียดหยัน.

"คนที่ผู้น้อยเป็นคนเลือกนั้น ข้าได้ตรวจสอบมาด้วยตัวเอง แม้ว่าจะไม่รู้พื้นเพอย่างชัดเจน ทว่าพวกเขาภัคดีต่อตำหนักเทียนซีอย่างแน่นอน!"หวังจิงเหวินที่กล่าวออกมาด้วยความเคารพ.

"คนเหล่านี้ที่ข้าเลือก ก็คัดมาด้วยตัวเอง พวกเขาซื่อสัตย์ต่อตำหนักเทียนซีอย่างแน่นอน ไม่ต้องกล่าวแล้ว เรื่องนี้ข้าได้ตัดสินใจแล้ว!"ไท่จื่อสามกล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

หวังจิงเหวินที่ถอนหายใจเบา ๆ  และกล่าวออกมาว่า "หวังว่าไท่จื่อสามจะตัดสินใจถูกต้อง ผู้น้อยลาก่อน!"

----------

คิดถึงเรื่องในอดีตที่หวังจิงเหวินกล่าวเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไท่จื่อสามแทบจะลุกขึ้นมาตบหน้าตัวเอง.

"ไท่จื่อสาม ต้าเจิ้งรุกเข้ามาเร็วจนเกินไป เหล่าข้าราชบริพารของพวกเรา กลายเป็นสายลับของต้าเจิ้งเป็นจำนวนมาก แล้วเหล่าเจ้าเมืองที่เหลือ พวกเราจะทำอย่างไรดี?"เสนาธิการคนหนึ่งกล่าว.

ไท่จื่อสามที่ส่ายหน้าไปมา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้า "เจ้าเมืองทุกเมืองข้าเป็นคนเลือกด้วยตัวเอง ตอนนี้ไม่สามารถทำอะไรได้ ไม่รู้ว่าใครที่เป็นสายลับ หากสั่งปลดพวกเขาจะเกิดความวุ่นวายใจแน่! จงซาน? เจ้าทำได้แสบมาก!"

ในเวลาเดียวกัน เสนาธิการคนหนึ่งที่เร่งรีบเข้ามา.

"ไท่จื่อสามสถานการณ์ไม่ดีแล้ว ราชวงศ์สวรรค์สี่แห่งที่เหลืออยู่ของภาคใต้ เวลานี้พวกเขาได้ฉวยโอกาสรุกพวกเราเข้ามาแล้ว."เสนาธิการคนดังกล่าวเอ่ยออกมาด้วยท่าทางร้อนใจ.

……

เช้าวันถัดมา ไท่จื่อสามที่เต็มไปด้วยความหดหู่.

"รายงานความพ่ายแพ้ที่ถูกส่งมาทุกวัน ตอนนี้ข้าไม่รู้แล้วว่าเมืองใหนเป็นเมืองของข้า."ใบหน้าของไท่จื่อเต็มไปด้วยความเศร้า.

"ไท่จื่อสาม ตามตัวหวังจิงเหวินกลับมาเถอะ!"เสนาธิการอีกคนที่เอ่ยออกมาในทันที.

"ใช่ ไท่จื่อสาม ภายในหนึ่งปี หวังจิงเหวินต้องยังกลับไปไม่ถึงอาณาเขตอู๋เซี่ยงแน่ ไท่จื่อสามมีตราประทับสีม่วงของเซิ่งหวัง หากใช้สั่งการออกไป เขาจะต้องกลับมาอย่างแน่นอน."

"เพื่อที่จะให้ราชวงศ์อู๋เซี่ยงของพวกเรายืนอยู่ในภาคใต้ได้ แม้ว่าจะเสียหายไปบ้าง แต่อูฐผอมก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า พวกเราจะต้องรักษาฐานที่มั่นเอาไว้ ไม่เช่นนั้นสิบปีที่ลงทุนลงแรงไป ทัพของต้าเจิ้งจะกวาดไปทั้งหมด ขอแค่ให้หวังจิงเหวินกลับมา พวกเราก็จะปลอดภัย!"

ในเวลาเดียวกันนี้ เหล่าเสนาธิการต่างก็คิดถึงหวังจิงเหวิน.

"อืม คงทำได้แค่เพียงเท่านั้นสินะ."ไท่จื่อสามเผยใบหน้าเปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์ ทว่าก็ไม่สามารถทำอะไรได้.

หนึ่งปีหลังจากนั้น.

ภายในตำหนักเทียนซี.

ไท่จื่อสามที่อยู่ในห้องโถงจดจ้องมองไปยังเหล่านางรำ ในเวลานี้เหล่าเสนาธิการได้เร่งรีบเข้ามารายงาน.

"หากว่ารายงานความพ่ายแพ้ไม่จำเป็นต้องเอ่ยให้ข้าฟัง ข้าไม่สามารถทนได้อีกต่อไปแล้ว!"ไท่จื่อสามที่ส่ายหน้าไปมา.

ตลอดหนึ่งปีมานี้ มีรายงานความพ่ายแพ้กลับมาทุกวัน ไท่จื่อสามฟังจนไม่อยากจะได้ยินแล้ว ตลอดหนึ่งปีมานี้พวกเขาพ่ายแพ้เสียหายอย่างหนัก ทำไมก่อนหน้านี้ถึงได้ต่างไปจากตอนที่หวังจิงเหวินช่วยเหลือ ทำไมพอตัวเขาลงมือเองถึงได้พ่ายแพ้ไม่หยุด? ทำไม?

ทำไมกัน? ทำไมเหล่าทหารนักรบที่แท้จริงยังเทียบกับหวังจิงหวินไม่ได้ ไม่รู้ว่ามีอะไรต่าง การบัญชาการ การบัญชาการอย่างงั้นรึ? ในการเคลื่อนทัพพลังบ่มเพาะก็ไม่สามารถเทียบได้กับการบัญชาการอย่างงั้นรึ?

กับการพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจของไท่จื่อสามที่ไร้ซึ่งเรียวแรง มีเพียงแค่การชมนางรำร่ายรำเท่านั้นถึงจะทำให้เขาดีขึ้นมา.

"ไท่จื่อ ไท่จื่อสาม พวกเรากลับมาแล้ว หวังจิงเหวิน หวังจิงเหวินเขา..!"

"หวังจิงเหวินกลับมาแล้วอย่างงั้นรึ? ไท่จื่อสามที่ลุกขึ้นได้สติในทันที.

"ไม่ หวังจิงเหวินนั้นไม่ได้รู้ว่าเขาเปลี่ยนเส้นทางไปใช้เส้นทางใหน ตอนนี้พวกเราไม่สามารถหาร่องรอยเขาได้เลย.