Chapter 919 รอโอกาสความผิดพลาด

ทะเลโคลนแห่งความตาย.

ตี้เซียนเซียนที่นำหมาป่าร้อยตนเข้าต่อสู้กับแส้เถาวัลย์มากมายมหาศาล.

หมาป่าคูมู่ดูเหมือนว่ามันจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ  และยังมีรวมตัวกันช่วยกันและกัน อีกทั้งในช่วงเวลานี้พวกมันกำลังติดสัดทำให้พลังของมันเพิ่มขึ้นสูงมาก จากขยะไร้ค่ากลายเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งทรงพลัง.

นอกจากนี้การร่วมมือกันของหมาป่าคูมู่นั้นนับว่าไร้เทียมทานเลยก็ว่าได้.

ทั่วท้องฟ้าเวลานี้เต็มไปด้วยแส้เถาวัลย์ อีกทั้งยังมีแสงสีเขียวหุ้มเอาไว้อีก การโจมตีออกไปแต่ละครั้งนั้นทรงพลังราวกับปราณกระบี่ ทุก ๆ การตวัดเถาออกไปปรากฎเป็นจำนวนนับหมื่นสาย.

หากเผชิญหน้ากับหมาป่าคูมู่หนึ่งต่อสองหรือแม้แต่หนึ่งต่อห้า นับรบหมาป่าไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวแม้แต่น้อย ทว่ามันกับมีมากมายจนนับไม่ไหว เวลานี้แส้เถาวัลย์ที่มากมายเต็มท้องฟ้า แทบจะบอกไม่ได้ว่ามันมีจำนวนมากเท่าไหร่กัน.

"ฟรึบ!"

เถาวัลย์ที่พุ่งเข้ามาพันแข้งพันขา เหล่านักรบหมาป่าในทันที เถาวัลย์ที่ราวกับมีชีวิตเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว.

แส้เถาวัลย์ ที่แม้แต่เผ่าหม่าป่า ระดับเซียนสวรรค์ยังไม่สามารถต้านเอาไว้ได้.

"ฉับบ!"

"อ๊ากก~~~~~~~~~~~~~~~~! ”

เผ่าหมาป่าที่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แส้เถาวัลย์ที่ทะลวงท้องของมันเข้ามา.

ภายใต้การต่อสู้ที่หนักหน่วงรุนแรง ไม่สามารถที่จะป้องกายได้ทั้งหมด แม้ว่าไม่ทำให้เสียชีวิต ทว่าหากทะลวงหลาย ๆ ครั้ง ก็ยากที่จะมีใครช่วยเหลือได้เช่นกัน.

"ตูมม~~~~~~~~~~~~~~~~!”

ประกายแสงสีขาวที่ตัดผ่านระเบิดออกมาเสียงดัง แส้เถาวัลย์ที่อยู่รอบ ๆ แตกสลายกระจายหายไปด้วยแรงระเบิด.

เผ่าหมาป่าที่ถูกช่วยเอาไว้.

"ขอบคุณจือจุ้น!"เผ่าหมาป่าที่บาดเจ็บเอ่ยออกมา.

เห็นชัดเจนว่าแสงสีขาวนั้นเป็นฝีมือของเซียนเซียนที่ส่งออกไปช่วยเหลือเผ่าหมาป่าที่กำลังวิกฤติ.

"อ๊ากก~~~~~~~~~~~~~~~~ ~! ”

ที่ไกลออกไปอีก เสียงเจ็บปวดของเผ่าหมาป่าก็ดังขึ้น เซียนเซียนที่ขมวดคิ้วไปมา ก่อนที่จะฟาดฝ่ามือออกไป.

พลังที่แข็งแกร่งทรงพลังโจมตีไปยังหมาป่าคูมู่ที่อยู่ในทะเลในทันที.

"ฟิ้ว!"หมาป่าตนดังกล่าวที่หลุดออกมาหนีจากฝีมือของหมาป่าคูมู่ได้.

"จื่อจุ้น!"หมาป่าตนดังกล่าวที่ได้รับบาดเจ็บ ใบหน้าที่แสดงความขอบคุณ.

ภายในใจที่รู้สึกซาบซึ้ง สามปีก่อน ขณะที่พวกเขาถูกตี้เซียนเซียนกำราบ และปฏิญาณที่จะรับนางเป็นจื่อจุ้น และในเวลานี้ เมื่อพวกเขากำลังได้รับบาดเจ็บ ตี้เซียนเซียนก็ยื่นมือเข้ามาช่วย ไม่คิดเลยว่านางจะมองเห็นค่าของพวกเขาด้วย.

ในเวลานี้เผ่าหมาป่ามากมายที่เริ่มได้รับบาดเจ็บจากหมาป่าคูมู่.

"หมาป่าคูมู่ ทางที่ดีอย่าได้ขัดขืนดีกว่า ไม่เช่นนั้นพวกเจ้าจะถูกกำจัดไปทั้งเผ่าแน่นอน!"หมาป่าที่ได้รับบาดเจ็บที่เริ่มส่งเสียงต่อรองออกมา.

"ฟิ้ว!"

ที่ไกลออกไป เผ่าหมาป่าที่ต้องให้ตี้เซียนเซียนเริ่มมีมากขึ้น.

มีเผ่าหมาป่าหลายตนที่ได้รับบาดเจ็บ ทำให้สถานการณ์ภายในค่อนข้างตึงเครียด.

ด้วยการช่วยเหลือของตี้เซียนเชียนทำให้เผ่าหมาป่าหลายตนที่สามารถหนีออกมาได้จากความตาย แน่นอนว่านางที่เอาใจใส่คนของนาง.

ด้วยต้องช่วยเผ่าหมาป่าหลายตน ทำให้ตี้เซียนเซียนยังไม่สามารถออกมาได้.

อาวุโสจิวโถวเวลานี้เต็มไปด้วยความเป็นกังวล.

"ตี้เซียนเซียนยังไม่ออกมาอีกรึ?"อาวุโสจิวโถวที่กล่าวสอบถามเหล่าหมาป่าที่ออกมาได้แล้ว.

"อีกไม่นาน จื่อจุ้นต้องออกมาอย่างแน่นอน!"เหล่าหมาป่าเองก็เต็มไปด้วยความกังวล ทว่าทำได้แค่ภาวะนาในใจเงียบ ๆ เท่านั้น.

จากนั้น นักรบหมาป่าเกือบทั้งหมดก็ได้หนีออกมาจากวงล้อมได้แล้ว ทว่ามีเพียงแค่ตี้เซียนเซียนเท่านั้นที่อยู่ด้านใน.

แส้เถาวัลย์ที่ปกคลุมไปทั่วอากาศ จนไม่สามารถมองเห็นด้านในได้เลย แต่ก็มีช่องเล็ก ๆ ที่พอจะมองลอดเข้าไปได้เช่นกัน ที่เห็นเพียงประกายแสงสีขาวกำลังไล่ล่าสังหารเหล่าหมาป่าคูมู่อยู่.

นั่นคือตี้เซียนเซียน!

เป็นการต่อสู้ที่รุนแรงกว่าเดิมมาก เหล่าแส้เถาวัลย์ที่ระเบิดออกมาไม่หยุดมากมายนับไม่ถ้วน.

ตี้เซียนเซียนถูกล้อมอย่างงั้นรึ?

เหล่าเผ่าหมาป่าที่ออกมาได้เต็มไปด้วยความกังวล ต้องการเข้าไปช่วย ทว่าก็รับรู้ว่าไม่สามารถทำอะไรได้เลย นอกจากนี้พวกเขายังได้รับบาดเจ็บ มีแต่จะกลายเป็นภาระให้กับจื่อจุ้น.

ทำอย่างไรดี? ทำอย่างไร?

"ใช่ อาวุโสจิวโถว ท่านกล่าวว่าที่นี่มีอันตรายซ่อนอยู่!"เผ่าหมาป่าตนหนึ่งที่กล่าวออกมาด้วยความเจ็บปวด.

"ข้าได้แจ้งไปยังเซิ่งหวังแล้ว หวังว่าเซิ่งหวังจะมาทัน!"อาวุโสจิวโถวกล่าว.

"ไกลถึงเพียงนั้น จะเป็นไปได้อย่างไร?"ใบหน้าของเผ่าหมาป่าที่เต็มไปด้วยความเศร้า.

"หวังว่าตี้เซียนเซียนจะถ่วงเวลาจนถึงเวลานั้น!"อาวุโสจิวโถวที่ส่ายหน้าไปมา.

"ด้วยพลังของจื่อจุ้น จะต้องไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน!"เหล่าเผ่าหมาป่าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังที่เต็มเปี่ยม.

-----------------------------------------------------

ในเวลาเดียวกันที่ยอดเขาอีกแห่งหนึ่ง.

กลุ่มคนของศาลเทพอู๋เซียง ไท่จื่อสามที่ถือยันต์ปลูกรักเอาไว้ จดจ้องมองไปยังสนามรบที่อยู่ไกลออกไป.

สามารถมองเห็นเหตุการณ์ด้านในจากช่องเล็ก ๆ เท่านั้น.

"ไท่จื่อสาม ตี้เซียนเซียนจะเป็นอะไรหรือไม่?"เสนาธิการคนหนึ่งที่กล่าวด้วยท่าทางกังวล.

"ด้วยสายโลหิตบรรพชนเปลี่ยนร่าง เป็นไปไม่ได้ที่จะตกตายไป หมาป่าคูมู่นั้น ที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกมันเป็นเพียงแค่มหาเซียนระดับปลาย ขอแค่ให้ไม่ใช่ระดับเซียนโบราณ ตี้เซียนเซียนย่อมไม่เป็นไร แม้ว่าจะประสบความลำบากอยู่ก็ตาม!"ไท่จื่อสามกล่าว.

"แต่ว่า ในเวลานี้เป็นช่วงติดสัดของเผ่าหมาป่าคูมู่ พวกมันจะมีพลังเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า!"เสนาธิการคนหนึ่งที่เอ่ยออกมาในทันที.

ไท่จื่อสามที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ครุ่นคิดและกล่าวออกมาว่า "อืม! อย่าได้กังวล ข้ารู้ดีอีกอย่างหากลงมือเวลานี้ไม่สามารถที่จะฝังยันต์ปลูกรักเข้าไปในร่างของตี้เซียนเซียนได้อย่างแน่นอน."

"ทำไมรึ?"

"ตี้เซียนเซียนนับว่ามีฝีมือไม่น้อย นางย่อมสามารถหลบได้ พวกเราจะต้องรอให้นางอยู่ในภาวะอ่อนแรง เมื่อเวลานั้นนางย่อมไม่สามารถหลบ การจะฝังยันต์เข้าไปในร่างนาง จะต้องเป็นเวลาที่ข้าออกไปช่วยนาง!"ไท่จื่อสามที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"วีรบุรุษช่วยเหลือสาวงาม นอกจากนี้ยังฝังยันต์ปลูกรักเข้าไปในร่างนางด้วย เมื่อถึงเวลานั้นตี้เซียนเซียนย่อมไม่สามารถหลุดมือไท่จื่อสามไปได้!"เสนาธิการอีกคนที่กล่าวประจบ.

ไท่จื่อสามที่เผยยิ้มด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายแสดงท่าทางพอใจออกมา.

----------------------------------------------------------------

บนใจกลางทะเลที่ดำทมิฬ ตี้เซียนเซียนต้องต่อสู้กับแส้เถาวัลย์มากมายมหาศาล.

เมื่อเหล่านักรบหมาป่าถูกส่งออกมาแล้ว ภายในใจของตี้เซียนเซียนก็เบาใจ เวลานี้นางที่โจมตีเหล่าหมาป่าคูมู่เต็มกำลัง ด้วยเถาวัลย์ที่มากมายมหาศาล ทำให้นางใช้พลังออกมาเต็มกำลัง.

เถาวัลย์ของหมาป่าคูมู่นั้นไม่สามารถที่จะรั้งตี้เซียนเซียนเอาไว้ได้เลย ด้วยระดับที่แตกต่างกันมาก ตี้เซียนเซียนที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ.

ทว่าในเวลาเดียวกันนั้น เถาวัลย์สีแดงก็ปรากฎขึ้นมันพุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว.

เถาวัลย์โลหิตที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วแสง พริบตาเดียวก็มาถึงตี้เซียนเซียนแล้ว ดวงตาของนางที่หดเกร็ง ภายในมือปรากฎกระบี่สีทองขึ้นพร้อมกับฟันออกไปเสียงดังสนั่นหวั่นไหว.

"ตูมมมมม!"เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว กระบี่ของตี้เซียนเซียนปะทะเถาวัลย์โลหิต.

ทว่าเถาวัลย์โลหิตนั้นกลับมีอยู่มากมายหลายเส้น.

ราชาหมาป่าคูมู่ ซึ่งเป็นตัวที่ดูน่าเกลียดที่สุดเริ่มลงมือแล้ว.

"ราชาหมาป่าคูมู่ แส่หาความตาย!"ตี้เซียนเซียนที่เผยความโกรธออกมา กระบี่สีแดงที่สะบัดร่ายรำไปมาบนอากาศ ริ้วแสงกระบี่ที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงโจมตีออกไป.

"ตูมมม!" "ตูมมม!" "ตูมมม!" ..............................

เสียงดังสนั่นหวั่นดังกึกก้องไม่ยอมหยุด กระบี่ของตี้เซียนเซียนนั้นเร็วมาก เคลื่อนที่เข้าปะทะกับเถาวัลย์โลหิตที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงเช่นกัน นอกจากนี้ดูเหมือนว่าแส้เถาวัลย์โลหิตนี้จะมีอำนาจของภูตผี ทุกครั้งที่ถูกโจมตีมันจะฟุ้งกระจายออกไปรอบ ๆ .

ในเวลานี้ทั่วร่างของตี้เซียนเซียนเต็มไปด้วยคราบโลหิต ทำให้นางดูราวกับอสุรกาย.

การต่อสู้ที่รุนแรง แส้เถาวัลย์ที่โจมตีไม่หยุด ตี้เสวียนชาที่สามารถทำลายหมาป่าคูมู่ทั่วไปได้อย่างง่ายดาย ทว่ากับราชาหมาป่าคูมู่ในเวลานี้นับว่าแข็งแกร่งไร้เทียมทานเป็นอย่างมาก หากไม่เพราะว่าเวลานี้มีหมาป่าคูมู่ทั่วไปคอยรบกวน นางคงทุ่มสุดกำลังกำจัดราชาหมาป่าคูมู่ไปแล้ว ทว่าตอนนี้นางนับว่าเสียเปรียบไม่น้อย.

หลังจากการต่อสู้ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม.

“!”

ท้ายที่สุด ข้อมือขวาของตี้เซียนเซียนก็ถูกแส้พันรัดเอาไว้ได้.

ใต้ทะเล ราชาหมาป่าคูมูที่เผยรอยยิ้มที่พึงพอใจเป็นอย่างมาก แม้แต่กระบี่ของตี้เสวียนชายังไม่สามารถทำลายตัดเถาวัลย์โลหิตออกไปได้ ในเวลานี้ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถหนีไปไหนได้แล้ว?

ในเวลาเดียวกันนั้น แส้เถาวัลย์มากมายที่พุ่งตรงมายังร่างของตี้เซียนเซียนจากทุกทิศทุกทาง.

ในเวลาวิกฤตินี้ หากว่าแส้เถาวัลย์สีแดงนี้ทะลวงร่างของนาง จะต้องได้รับบาดเจ็บหนักแน่นอน นางไม่สามารถหนีได้แล้วอย่างงั้นรึ?

พื้นที่รอบ ๆ  เกิดเป็นระลอกคลื่นของแส้เถาวัลย์ที่เคลื่อนที่ออกไปด้วยความเร็วเห็นเล็ดลอดผ่านช่องเล็ก ๆ ออกมาด้านนอก.

"ตี้เซียนเซียนเสียท่าแล้ว!"เสนาธิการคนหนึ่งที่เอ่ยออกมาด้วยความประหลาดใจ.

สบโอกาสแล้วไท่จื่อสาม เวลานี้ไม่สามารถปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไปอย่างแน่นอน มือของเขาที่สะบัด ทำให้ยันต์กลายเป็นริ้วแสง ก่อนที่จะโจมตีพุ่งผ่านไปยังช่องเล็ก ๆ ของแส้เถาวัลย์ พริบตาเดียวเท่านั้น มันถูกยิงออกไปด้วยความเร็วสูง.

"ดี ทุกคนเข้าไปสังหารพวกมันพร้อมกับข้า!"ไท่จื่อสามกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น.

"รับทราบ!"

ส่วนอีกฝั่งหนึ่ง เหล่าหมาป่ามากมายที่เห็นตี้เซียนเซียนถูกรัดข้อมือเอาไว้ ทุกคนรู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก ในเวลาเดียวกัน ช่องว่างเล็กก็ถูกปิดไป ไม่สามารถมองเห็นด้านในได้.

"ทำอย่างไร ทำอย่างไรดี ข้าจะรายงานเซิ่งหวังอย่างไร?"อาวุโสจิวโถวที่กล่าวออกมาด้วยความกังวล.

ที่ด้านใน แส้เถาวัลย์สีแดงชาดที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงพุ่งไปยังร่างของตี้เซียนเซียน ราชาหมาป่าคูมู่ที่เผยท่าทางตื่นเต้นดีใจ.

ตี้เซียนเซียนที่ถูกจับ จ้องมองไปยังราชาหมาป่าคูมู่ด้วยแววตาท่าทางรังเกลียด กับการเห็นสิ่งอัปลักษณ์ที่สุด เป็นอสุรกายที่น่าเกลียดจริง ๆ  น่าเกลียดยิ่งกว่าต้นไม้ทุกต้น เป็นเพียงท่อนไม้ดำเมี่ยมที่มีรูปร่างเหมือนกับต้นไม้เท่านั้น.

ตี้เซียนเซียนที่เผยท่าทางรังเกลียดราชาหมาป่าคูมู่ โดยที่นางไม่ได้รู้สึกกังวลแม้แต่น้อย.

ในเวลาเดียวกัน ตี้เซียนเซียนที่เก็บกระบี่ยาวสีทอง.

"ฟิ้ว!"ที่ด้านหลังของตี้เซียนเซียนปรากฎเป็นแผนภาพสีดำขึ้น.

พริบตาเดียวที่แผนภาพสีดำปรากฎขึ้น แสงสีดำก็พุ่งตรงมาทันที แผนภาพสีดำที่เคลื่อนที่มาบังร่างของตี้เซียนเซียน แสงสีแดงที่ถูกสะท้อนตรงไปยังร่างของราชาหมาป่าคูมู่ในทันที.

"ซี่!"

เถาวัลย์สีแดงที่รัดข้อมือของตี้เซียนเซียนทันใดนั้นก็หลุดออกมาในทันที.

ส่วนตี้เซียนเซียนก็หายในทันทีเช่นกัน.

แสงสีแดงที่พุ่งเข้าไปในร่างของหมาป่าคูมู่แทรกเข้าไปในร่างของมันทำให้มันหยุดนิ่ง ราชาหมาป่าคูมู่ที่รู้สึกประหลาดใจ จากนั้นก็กวาดตามองค้นหาตี้เซียนเซียน.

ถัดจากนั้น ตี้เซียนเซียนก็ไปปรากฎตัวขึ้นที่ด้านหน้าของชายผู้หนึ่งในชุดราชวงศ์เก้ามังกร อยู่ในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าของเซียนเซียนที่มีความสุขเป็นอย่างมาก มือทั้งสองข้างของนางที่รั้งคอของเขาเอาไว้.

จากนั้น คนทั้งสองที่หลบหนีออกมา ด้วยความเร็วที่แปลกประหลาด เพียงแค่ช่องเล็ก ๆ ในดงเถาวัลย์ เป็นความเร็วที่เกินกว่าจะพรรณนาถึง ราชาหมาป่าคูมู่แทบไม่อยากเชื่อแม้แต่น้อย.

"ตูมมมมมม!"

อีกทิศทางหนึ่ง คนอีกกลุ่มหนึ่งที่แหวกเข้ามาในดงเถาวัลย์ เป็นไท่จื่อสามที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ เขาที่นำผู้ใต้บุกเข้ามาด้วยพลังอำนาจที่ไร้เทียมทานเช่นกัน.