Chapter 918 ช่วงเวลาติดสัด

ตี้เซียนเซียนที่หยุดลอยอยู่บนอากาศ จดจ้องมองไปยังท่อนไม้มากมาย หรือที่เรียกว่าหมาป่าคูมู่.

เซียนเซียนที่ขมวดคิ้วไปมาจดจ้องมองครู่หนึ่ง "ในโลกนี้ยังมีหมาป่าที่อัปลักษณ์ขนาดนี้อย่างงั้นรึ?"

ที่ด้านหน้านั้นเป็นท่อนไม้ใหญ่ ที่มีขนาดหลายพันจั้ง เป็นเหมือนกับต้นไม้ที่ไม่มีเปลือก กำลังลอยน้ำอยู่ ท่อนไม้เหล่านี้ ไม่มีใครที่คิดว่ามันดูงดงามแม้แต่น้อย.

แม้นว่าร่างมันจะดูเหมือนท่อนไม้ สามารถลอยน้ำได้ ทว่าหัวของมันนั้นกับดูเหมือนหมาป่า เป็นรูปร่างที่ดูแปลกประหลาดพิลึกกึกกือ

หมาป่าอย่างงั้นรึ? หรือว่าเป็นต้นไม้? ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด ก็ดูอัปลักษณ์ทั้งนั้น.

หมาป่าคูมู่มากมายที่ไม่ขยับ ถึงแม้นว่ากลุ่มหมาป่ามากมายมาถึงแล้วนั่นเอง พวกมันก็ยังอยู่นิ่ง ๆ ราวกับว่าไม่ได้พบกับตี้เซียนเซียนและคนอื่น ๆ .

ที่ไกลออกไปนั้น ตี้เซียนเซียนสามารถมองเห็นเหล่าหมาป่าคูมูล้อมรอบอยู่ ปราณทมิฬที่ปกคลุมหนาแน่น และยังมีเสียงเบา ๆ ดังออกมาจากด้านในเป็นระยะ ๆ .

กลิ่นอายที่ทรงพลังเป็นอย่างมาก พร้อมกับปลดปล่อยปราณทมิฬออกมา ดูเหมือนว่าด้านในนั้นจะมียอดฝีมืออยู่ด้วย.

เซียนเซียนที่นำกลุ่มหมาป่าบินเข้าไปด้านใน ขณะที่บินตรงไป เหล่าหมาป่าคูมู่เริ่มเคลื่อนไหวทันที เถาต้นไม้ที่สะบัดไปมา เหมือนกับแส้.

ไม่ได้มีแค่ตนเดียว มีนับร้อยนับพันไปจนถึงล้าน มีเถาวัลย์มากมายเหมือนแส้มากมายที่กวัดแกว่งออกมาขวางพร้อม ๆ กัน.

"หยุด!"หมาป่าคูมู่ที่เอ่ยปากออกมาในทันที.

เสียงที่แหบเครือดูหยาบกระด้างออกมาจากท่อนไม้.

"ข้าต้องการพบกับผู้นำของเจ้า!"เซียนเซียนที่กล่าวออกมาอย่างจริงจัง.

"หยุด!"หมาป่าคูมู่ที่เริ่มเอ่ยออกมาอีกครั้ง.

ดูเหมือนว่าเชาว์ปัญญาของหมาป่าคูมูนั้นจะไม่ได้สูงนัก มันเข้าใจเพียงแค่ว่าต้องปกป้องไม่ให้ใครเข้าไปด้านในเท่านั้น.

ด้านใน มีอะไรด้านใน? เซียนเซียนที่รู้สึกสนใจขึ้นมาในทันที.

-------------------------------------------------------------------------------

เมืองซ่าง ห้องอักษรจงซาน.

จงซานที่กำลังปรึกษาเรื่องสำคัญกับอี้เหยี่ยนและคนอื่น ๆ  ทันใดนั้นองค์รักษ์ก็เร่งรีบเข้ามา.

เห็นองค์รักษ์ที่เร่งรีบเข้ามา จงซานที่ขมวดคิ้วไปมา ห้องอักษรของจงซานนั้นปรกติจะห้ามใครเข้ามารบกวนเด็ดขาด มีเพียงแค่องค์รักษ์ไม่กี่คน ทว่าองค์รักษ์เหล่านั้นย่อมเข้าใจดี ว่าจะต้องเป็นเรื่องหนักหนาที่ต้องให้จงซานตัดสินใจเท่านั้นถึงจะเข้ามาได้.

"เกิดอะไรขึ้น?"จงซานที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

"เรียนเซิ่งหวัง จากสถานที่ของตี้เซียนเซียนได้รายงานมา ขอให้เซิ่งหวังตัดสินใจ!"องค์รักษ์ที่กล่าวออกมาในทันที.

"พูดมา!"จงซานที่ขมวดคิ้วไปมาเล็กน้อย.

"ตี้เซียนเซียนอยู่ในอันตราย ให้รีบไปช่วย!"องค์รักษ์คนดังกล่าวเอ่ยออกมาในทันที.

ดวงตาของจงซานเบิกกว้าง และกล่าวออกมาทันที "ข่าวถูกส่งมาเมื่อไหร่? ที่ใหน?"

"ข่าวถูกส่งมาเมื่อร้อยลมหายใจที่แล้ว สถานที่คือทะเลโคลนแห่งความตาย เป็นสัญญาณของอาวุโสจิวโถว!"องค์รักษ์ที่กล่าวรายงาน.

"ทะเลโคลนแห่งความตาย? มีข่าวอื่นหรือไม่?"จงซานที่ขมวดคิ้วไปมาเล็กน้อย.

"ไม่มีแล้ว!"องค์รักษ์กล่าวรายงานในทันที.

อี้เหยี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ ที่ทำการคำนวณอะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว.

"ไม่ได้การแล้ว!"อี้เหยี่ยนที่กล่าวออกมาในทันที.

"เจ้ารู้อะไรมาอย่างงั้นรึ?"จงซานที่ขมวดคิ้วไปมา.

"ทะเลโคลนแห่งความตาย ข้าเพิ่งคิดได้ว่าเมื่อห้าปีที่แล้วได้ข้อมูลบางอย่างจากทะเลโคลนแห่งความตายมา ที่ด้านในนั้นมีเผ่าหมาป่าคูมู่ เป็นเผ่าที่แปลกประหลาด ทรงพลังเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะการต่อสู้ร่วมมือกัน ดูเหมือนว่าในเวลานี้จะอยู่ในช่วงเวลาที่ไม่ค่อยดีนัก!"อี้เหยี่ยนที่กล่าวออกมาในทันที.

"ช่วงเวลานี้อย่างงั้นรึ?"จงซานที่ขมวดคิ้วไปมา.

"ในทุก ๆ หนึ่งร้อยปีนั้น เผ่าหมาป่าคูมู่นั้นจะเข้าสู่ช่วงเวลาติดสัด ในเวลานั้นจะอยู่ในช่วงเวลาสืบพันธ์ที่จะมีขึ้นร้อยปีต่อหนึ่งครั้ง ในเวลานี้เผ่าหมาป่าคูมู่จะแข็งแกร่งกว่าปกติมาก เป็นช่วงที่มีพลังมากที่สุด!"อี้เหยี่ยนที่ขมวดคิ้วไปมา.

ช่วงเวลาติดสัดอย่างงั้นรึ? จงซานที่ขมวดคิ้วไปมา.

"มีแผนที่หรือไม่!"จงซานที่เอ่ยออกมาในทันที.

อี้เหยี่ยนที่สะบัดมือนำแผ่นริ้วหยกออกมา "เฉินมีอยู่ที่นี่อันหนึ่ง!"

จงซานที่อ่านแผ่นริ้วหยกนั้นในทันที จากนั้นร่างของเขาก็หายไปจากห้องอักษร.

"เซิ่งหวังไปแล้ว ตอนนี้ทำอย่างไรดี?"ข้าราชบริพารคนหนึ่งเอ่ยออกมา.

"รีบไปแจ้งโหลวซิงเฉิน หวังคูให้พวกเขาเดินทางไปช่วยที่ทะเลโคลนแห่งความตาย ช่วยเซิ่งหวัง!" อี้เหยี่ยนที่กล่าวต่อเหล่าเสนาธิการที่อยู่ด้านหลัง.

"รับทราบ!"

----------------------------------------------------------------------------

ทะเลโคลนแห่งความตาย.

หลังจากการต่อรออยู่นาน เซียนเซียนก็ไม่สามารถทนกับกลุ่มหมาป่าอัปลักษณ์ได้อีกต่อไป หมาป่าคูมู่ที่เงอะง่าเซ่อซ่า พวกมันที่ออกมามากมายเต็มไปหมด รอบ ๆ นั้นเต็มไปด้วยหมาป่าคูมู่ พื้นที่รอบ ๆ หนาแน่นไปด้วยหมาป่าคูมู มันออกมาขวางพื้นที่ใจกลางของทะเลเอาไว้ หมาป่าคูมู่กว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ออกมาช่วยกันทั้งหมด!

"เปิดทาง!"เซียนเซียนที่เอ่ยออกมาในทันที.

"รับทราบ!"กลุ่มหมาป่าที่รับคำและนำอาวุธออกมาในทันที.

หมาป่าคูมู่ ที่มีเถายื่นออกมามากมายกระจายเต็มท้องฟ้า ปกป้องกลุ่มของหมาป่าเอาไว้ไม่ให้เข้าไป.

กลุ่มหมาป่าที่โจมตีออกไป ประกายแสงของปราณดาบที่พุ่งออกไป เกิดเป็นประกายแสงสว่างจ้านับล้านสายพุ่งออกไป ทั้งปราณกระบี่และปราณดาบพวยพุ่งเต็มท้องฟ้า ทว่าแส้เถาวัลย์ของหมาป่าคูมู่เองก็ทรงพลังเป็นอย่างมาก.

กลายเป็นปัญหาแล้ว หมาป่าคูมู่นั้นดูแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก กลุ่มของเซียนเซียนในเวลานี้โจมตีไปยังแส้เถาวัลย์เพื่อเปิดทาง พวกมันไม่ยอมง่าย ๆ  หมาป่าหลายร้อยตนที่เซียนเซียนเลือกมา นับว่าแข็งแกร่งเป็นอย่างมากก่อนที่จะสามารถเจาะเข้าไปจนถึงด้านในตรงกลางได้ในที่สุด.

อาวุโสจิวโถวที่ตามเข้ามาด้วยตอนนี้เริ่มรู้สึกระวนกระวายใจ.

ในเวลานี้ กลุ่มของเซียนเซียนได้เปิดพื้นที่เข้าไปด้านในแล้ว ตอนนี้พวกนางได้ฝ่าเข้าไปอยู่ในวงล้อมกลางทะเล ที่ด้านล่างนั้นทะเลมีน้ำสีดำสนิท เต็มไปด้วยปราณทมิฬมากมาย และยังได้ยินเสียงที่หนักหน่วงรุนแรงคำรามอยู่ใต้น้ำอีกด้วย.

"ลมพายุ!"เซียนเซียนที่กล่าวออกไปเสียงดัง.

หมาป่าผู้ใช้ธาตุลมบินออกมา ร่างกายของเขาที่ขยายออกมาเป็นหนึ่งพันจั้ง เป็นหมาป่าร่างสีฟ้า พร้อมกับระเบิดสายลมหมุนวนปัดเป่าออกไปทั่วสารทิศ.

สายลมที่รุนแรงที่พัดเป่าปราณทมิฬให้แตกสลายหายไปอย่างรวดเร็ว.

ปราณทมิฬรอบ ๆ ค่อย ๆ สลายหายไป เหล่าหมาป่าคูมู่ที่แสดงท่าทางร้อนใจจดจ้องมองมากลางทะเลอย่างงง ๆ .

ใต้ผืนทะเลที่ดำมืดนั้น ที่ใจกลาง ในเวลานี้ปรากฎท่อนไม้ดำเมี่ยมแตกต่างจากเหล่าหมาป่าคูมู่ตนอื่น ๆ  ดูเหมือนว่านี่จะเป็นราชาของพวกมัน ใกล้ ๆ เองก็มีหมาป่าคูมู12ตนที่กำลังแอบอิงผูกรัดกันอยู่.

ราชาหมาป่าคูมู่และหมาป่าคูมู่สิบสองตนแช่อยู่ในน้ำผูกรัดฟัดเหวี่ยงกันไม่ยอมออกไปใหนอย่างงั้นรึ?

"จือจุ้น ข้ารู้แล้ว ดูเหมือนว่าพวกเราจะอยู่ในช่วงเวลาที่ไม่ดีนัก!"หมาป่าสีแดงที่เอ่ยต่อเซียนเซียน ใบหน้าที่เผยท่าทางกระอักกระอ่วนออกมา.

"อี้ ๆ  ๆ  ราชาหมาป่าคูมู่น่าเกลียดได้อีก มันอัปลักษณ์ยิ่งกว่าหมาป่าคูมู่ทุกตัวเลยไม่ใช่รึ? แล้วนั่นมันกำลังจะทำอะไรกัน?แล้วนั่นเหมือนว่ามันกำลังแข็งตายแล้ว เป็นเผ่าหมาป่าที่น่ารังเกียจที่สุด."ปากเล็ก ๆ ของเซียนเซียนที่เอ่ยออกมาด้วยท่าทางรังเกียจ.

"เมื่อกี้เจ้ากล่าวว่าพวกเรามาในช่วงเวลาไม่ดีหมายความว่าอย่างไร?"หลังจากถอนหายใจ ตี้เซียนเซียนที่จ้องมองไปยังหมาป่าสีแดง.

"เรื่องนี้ ดูเหมือนว่าเผ่าหมาป่าคูมู่นั้นจะอยู่ในช่วงเวลาติดสัด เวลานี้พวกมันจะต้องผสมพันธ์กันและกัน ทำให้เวลานี้พวกมันนิ่งงันไม่เคลื่อนไหว เพื่อที่จะให้องค์ราชาของพวกมันเลือกผสมพันธ์ ดูเหมือนว่าตอนนี้กำลังจะเริ่ม!"หมาป่าสีแดงที่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงติด ๆ ขัด ๆ .

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"ตี้เซียนเซียนที่ราวกับตระหนักได้ถึงท่าทางกระอักกระอ่วนของเขา.

"ราชาหมาป่าคูมู่ ตอนนี้กำลังผสมพันธ์กับเหล่าบริวารของพวกมัน ตอนนี้พวกเรากำลังรบกวนพวกมันอยู่!"หมาป่าสีแดงที่กล่าวออกมาในทันที.

ถึงแม้จะเป็นคนโง่แค่ใหนก็ย่อมเข้าใจ เซียนเซียนที่ฉลาดหลักแหลมย่อมเข้าใจในทันที.

"ขออภัย พวกเจ้าทำภารกิจต่อก็แล้วกัน หลังจากนี้พวกเราค่อยมาอีกครั้ง!"เซียนเซียนที่กล่าวออกมาด้วยท่าทางเขินอายเล็กน้อย.

กล่าวเสร็จขณะที่เตรียมถอนกำลังออกไป.

"โฮกกก~~~~~~~~~~~~~~~~~!”

ราชาหมาป่าคูมูที่เริ่มขยับด้วยเช่นกัน.

"ฆ่าพวกมัน!"ราชาหมาป่าคูมู่ที่ตะโกนออกมาเสียงดัง.

เสียงคำรามของราชาหมาป่าคูมู่ ทำให้หมาป่าคูมู่ตนอื่น ๆ ที่กำลังล้อมรอบกำลังโจมตีออกมาด้วยแส้เถาวัลย์พุ่งตรงมายังกลุ่มเซียนเซียน.

"ชิ!"เซียนเซียนที่รู้สึกโกรธเกรี้ยวขึ้นมาเช่นกัน.

สงครามเริ่มขึ้นแล้ว.

เซียนเซียนที่นำกลุ่มหมาป่าออกต่อสู้กับหมาป่าคูมู่ สนามรบที่ดังสนั่นหวั่นไหวเสียงคำรามที่ดังออกมาเป็นระยะ ๆ .

อาวุโสจิวโถวที่เผยท่าทางเป็นกังวลขึ้นมาในทันที.

เขาที่รออยู่ด้านนอกจดจ้องมองไปยังภาพด้านใน เห็นเพียงแค่ประกายแสงส่องสว่างไปทั่วทุกสารทิศ หมาป่าคูมู่เวลานี้อยู่ ๆ ก็กลายเป็นดุร้ายอย่างงั้นรึ?

อาวุโสจิวโถวที่ตอนนี้ต้องการพุ่งเข้าไปด้านใน หากแต่หมาป่าคูมู่มากมายขวางทางอยู่ ทำให้อาวุโสจิวโถวไม่สามารถเข้าไปได้.

"บรรพชนน้อย สร้างเรื่องแล้ว เซิ่งหวังให้ข้าคอยดูแลท่าน หากว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วข้าจะรายงานเซิ่งหวังอย่างไร!"อาวุโสจิวโถวที่ใบหน้าบิดเบี้ยวขึ้นมา.

"เซียนเซิง ได้ส่งสัญญาณไปแล้ว!"ในเวลาเดียวกันองค์รักษ์ที่ส่งสัญญาณด้วยดูสื่อสารกลับมา.

"ส่งไปถึงเมืองซ่างแล้วรึ?"ใบหน้าของอาวุโสจิวโถวที่เผยท่าทางผ่อนคลายขึ้นมา.

"ครับ!"

"ดีแล้ว หวังว่าเซิ่งหวังจะเร่งรีบเดินทางมา ทันเวลา!"อาวุโสจิวโถวที่บ่นพึมพำไปมา.

ครึ่งชั่วยามผ่านไป.

จงซานยังไม่มาถึง ทว่ากลับปรากฎเงาร่างหลายร่างที่มาหยุดที่ยอดเขาแห่งหนึ่งในทันที.

กลุ่มของไท่จื่อสาม ศาลเทพอู๋เซี่ยงและผู้ใต้บังคับบัญชานั่นเอง.

บนยอดเขา พวกเขาที่จับจ้องมองไปยังการต่อสู้ที่รุนแรงในสนามรบ.

"เผ่าหมาป่า? เผ่าหมาป่าคูมู่? การต่อสู้ดูเหมือนว่าจะรุนแรงเป็นอย่างมาก.

"ไท่จื่อสาม ท่านต้องการทำอะไรอย่างงั้นรึ? คิดจะช่วยตี้เซียนเซียนออกมาอย่างงั้นรึ? ตี้เซียนเซียนที่มีความสัมพันธ์กับศาลเทพต้าเจิ้งอย่างแนบแน่น ไม่มีทางที่จะรู้สึกขอบคุณอย่างแน่นอน!"เสนาธิการอีกคนที่กล่าวออกมาในทันที.

"ข้ารู้!"ไท่จื่อสามที่จดจ้องมองพลางสูดหายใจลึก.

"แล้วพวกเราจะจับตัวตี้เซียนเซียนได้อย่างไร?"เสนาธิการอีกคนที่กล่าวออกมาด้วยความสงสัย.

"แน่นอนว่าไม่! ข้ามีวิธีที่จะทำให้ตี้เซียนเซียนยินยอมที่จะติดตามข้าด้วยตัวนางเอง!"ไท่จื่อสามกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย.

"หืม?"เหล่าเสนาธิการที่ไม่เข้าใจ.

ไท่จื่อสามที่สะบัดมือนำยันต์สีแดงออกมา บนยันต์สีแดงนั้น มีอักขระสีทอง ดูแปลกประหลาดลึกล้ำเป็นอย่างมาก.

"นี่คือยันต์ปลูกรัก ข้าใช้ความยากลำบากมากในการหามันมา ทั่วโลกใบนี้ ทั้งในภพหยางและภพหยิน มีไม่ถึงห้าชิ้น คาดไม่ถึงเลยว่ามันจะมาอยู่กับข้าที่นี่ชิ้นหนึ่ง!"ไท่จื่อสามที่กล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น.

"ยันต์ปลูกรัก?"เสนาธิการที่เผยท่าทางประหลาดใจ.

เขาที่สะบัดมือ พร้อมกับส่งหยดโลหิตออกมาจากนิ้วชี้พร้อมกับหยุดลงบนตัวอักษรสีทองบนยันต์ อักษรที่ชโลมไปด้วยโลหิตสีแดงในทันที จากนั้นก็รวมตัวกัน สร้างเป็นตัวอักษรอีกตัวขึ้นมา.

"ใช่แล้ว ตราบเท่าที่ข้าฝังมันเข้าไปในร่างของตี้เซียนเซียนได้ล่ะก็ ตี้เซียนเซียนจะกลายเป็นลุ่มหลงในตัวข้าทันที และจะมากขึ้นก็มากขึ้นเรื่อย ๆ  ถึงข้าไม่ต้องการ ตี้เซียนเซียนก็ไม่ยอม พร้อมถวายกายให้กับข้าด้วยตัวเอง."ไท่จื่อสามที่กล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น.

เหล่าเสนาธิการที่คราแรกเต็มไปด้วยความงงงวย จากนั้นก็ถอนหายใจออกมา "ยินดีกับไท่จื่อสามด้วย!"