บทที่ 530 สร้างความตกตะลึงให้ทุกคน [2]

แกร๊ก! แกร๊ก…!

ตู้รถไฟสั่นสะเทือน เสียงฮัมเบา ๆ แผ่กระจายไปทั่ว

ไคล์ยืนสังเกตรอบตัวเงียบ ๆ หัวใจเต้นเร็วขึ้นช้า ๆ ขณะประเมินทุกอย่าง

‘ไฟดับไปกี่ครั้งแล้วนะ?’

เขาคิดในใจ ตอนแรกเขาสับสนแต่ยิ่งเวลาผ่านไป

ภาพรวมก็ยิ่งชัดเจนมีบางอย่างเกิดขึ้นกับผู้โดยสารแต่ละคน

ทุกครั้งที่ไฟดับจะมีคนตายแล้วทุกอย่างจะ “รีเซ็ต”

แต่ทุกครั้งที่รีเซ็ตสภาพแวดล้อมจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย

‘…เสียงหายใจที่ได้ยิน น่าจะเป็นของตัวการ’

เป้าหมายของเขาคือกำจัดภัยคุกคาม

‘ยี่สิบสาม… ยี่สิบสี่… ยี่สิบห้า…’

ไคล์นับวินาทีเงียบ ๆ

หัวใจเหมือนจะกระแทกออกมาถึงลำคอ

เหงื่อไหลลงข้างแก้ม

‘…ยี่สิบแปด… ยี่สิบเก้า… สาม….’

ไฟด้านบนเริ่มกระพริบ ความมืดกำลังจะกลืนกินทุกอย่าง

ดวงตาไคล์หรี่ลง

โหนดของเขาเริ่มทำงาน

แล้ว…

[หยุดเวลา]

ทุกอย่างหยุดนิ่ง

ในจังหวะก่อนที่ไฟจะดับสนิท

ไคล์ไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เขาลุกจากที่นั่งกวาดตามองทั้งตู้รถไฟ

สายตาหยุดที่หญิงชราคนหนึ่ง มือเธอวางอยู่บนหนังสือที่เปิดค้างไว้

ไคล์จ้องเธอ โดยเฉพาะดวงตาที่ไม่ได้มองหนังสือเลย

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าเขา

‘เจอตัวแล้ว’

เขาไม่ลังเล

กดมือแนบหน้าอกของหญิงชรา

แล้วเปิดใช้[หยุดเวลา]อีกครั้ง

ขณะเดียวกันเวลารอบข้างเริ่มไหลต่อ มีเพียงหัวใจของหญิงชราที่ถูกแช่แข็ง

ไคล์มองใบหน้าเธอค่อย ๆ ซีดลง

ก่อนที่ร่างจะล้มลงไร้ชีวิต

ตุ้บ!

เขาปิดโหนด

‘ยากกว่าที่คิดไว้’

สิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่การกำจัดเป้าหมายแต่คือการหาว่าต้องทำอะไร

เขาเข้ามาโดยไม่มีคำแนะนำใด ๆ ต้องสังเกตและวิเคราะห์ทุกอย่างเอง

เขาเข้าใจดีว่าหลายคนคงลำบากกับบททดสอบนี้

แอ๊ดดดดดด!

เสียงโลหะกรีดร้องดังขึ้น

รถไฟสั่นรุนแรงกว่าก่อนหน้า

ไคล์ยืนนิ่ง

รถไฟชะลอตัวลง

เขาหันไปทางประตู

แล้วสายตาไปสะดุดกับภาพสะท้อนในกระจก

นั่นมัน…?

เขานวดหน้าเบา ๆ

‘นั่นฉันเหรอ?’

ใบหน้าเขาซีดผิดปกติ

ดูเหมือนคนป่วย

ไคล์กระพริบตาสองสามครั้ง

รถไฟหยุด

ประตูเปิดออก

“…..”

เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะก้าวออกไป

แปลก…แปลกมาก

เขาไม่ได้รู้สึกแย่เลย

ตรงกันข้ามเขารู้สึกดี

หรือเขาแค่คิดไปเอง?

แต่ที่สำคัญ…..

‘น่าจะจบแล้วสินะ สงสัยว่าเซธเสร็จหรือยัง ถึงเขาจะยังแค่ลำดับขั้นที่สอง แต่แปลกมาก ฉันไม่คิดว่าเขาจะพลาด’

เซธที่เขาเคยรู้จักนั้นขี้ขลาดมากเคยกลัวจนถึงขั้นอาเจียน ครั้งหนึ่งแค่เด็กตัวเล็กเดินผ่านตอนกลางคืนยังทำเขาแทบช็อก

แต่ตอนนี้เซธเปลี่ยนไปมาก

และตั้งแต่นั้นมาก็ทำให้เขาประหลาดใจหลายครั้ง

บางที…อาจทำให้เขาประหลาดใจอีกครั้ง

‘หรืออาจไม่ก็ได้ เขาไม่ชอบความสนใจอยู่แล้ว’

ไคล์ยิ้มกับตัวเอง

เดินผ่านประตูหนึ่งแสงจ้าแยงตาทันที

ห้องขนาดใหญ่ปรากฏตรงหน้า

‘ดูเหมือนจะค่อนข้างคึกคัก’

มีคนอยู่ไม่น้อยแล้ว

ไคล์เงยหน้ามองจอด้านบน

ชื่อและภาพของเขาปรากฏพร้อมตัวเลข

(ที่นั่งหมายเลข 207)

‘207? อันดับฉันเหรอ?’

เขามองไปรอบ ๆ เห็นใบหน้าคนดังที่เคยเห็นแค่ในทีวี

ความพึงพอใจพุ่งขึ้นในอก

คะแนนนี้…ไม่เลวเลย

เขาทำได้ดีกว่าที่คิด

‘…ไม่รู้ว่าใครได้อันดับต้น ๆ’

ไคล์เงยหน้ามองจอจัดอันดับ

ชื่อเรียงราย สายตาไล่ขึ้นไปด้านบนแล้วชื่อหนึ่งก็สะดุดตาเขา

ทันทีที่เห็นใบหน้าเขาชะงัก

ก่อนจะหัวเราะออกมา

“แน่นอนสิ ทำไมฉันไม่แปลกใจเลยนะ?”

เขาหัวเราะต่อ

เดินไปยังที่นั่งของตน

ส่ายหัว

“…ชอบอวดจริง ๆ”

—

ฉันรู้สึกอึดอัดสุด ๆ

ยิ่งเวลาผ่านไป….ยิ่งอึดอัด

เหมือนสายตาทั้งห้องกำลังจ้องมาที่ฉัน

ท้ายทอยแสบร้อนมากขึ้นเรื่อย ๆ

แต่เหนือสิ่งอื่นใดฉันเป็นห่วง ถึงฉันจะผ่านบททดสอบนี้แล้วแต่ฉันรู้ดีว่ามันไม่ง่าย

ฉันเป็นห่วงทีมของฉัน….

พวกเขาจะผ่านได้ไหม?

ต้องผ่านได้สิ…ใช่ไหม?

ฉันฝึกกับพวกเขามาพอสมควร ฉันรู้ดีถึงความสามารถของแต่ละคนแต่นั่นแหละคือปัญหา

พวกเขาเก่งมาก…ในฐานะ “ทีม”

แต่ไม่ใช่ในฐานะ “ตัวคนเดียว”

แอเรียลก็เช่นกัน

ไม่สิ… โดยเฉพาะแอเรียล

เธอแทบจะทำอะไรด้วยตัวเองไม่ได้เลย ยิ่งเวลาผ่านไปชื่อของพวกเขาก็ยังไม่ปรากฏ

ความกังวลในใจฉันก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

อย่าบอกนะว่า…หัวใจฉันจมดิ่งลง เมื่อที่นั่งเริ่มถูกเติมเต็มมากขึ้นเรื่อย ๆ

ฉันไม่สามารถหลับตาแสร้งทำเป็นไม่สนใจได้อีก สายตาทั้งหมดจับจ้องไปที่กระดานจัดอันดับ

ชื่อแรกที่ฉันเห็นและคุ้นเคยคือคลาร่า

อันดับของเธอถือว่าดีมาก ไคล์ตามมาไม่นานหลังจากนั้น โซอี้ตามมาอีกเล็กน้อย

ฉันเห็นชื่อที่คุ้นเคยมากมายแต่ไม่ใช่ชื่อที่ฉันรอคอย

ฉันเริ่มกระสับกระส่าย

ฉัน…..

“ขอแสดงความยินดีอย่างอบอุ่นแก่ทุกท่านที่สามารถผ่านบททดสอบแรกนี้มาได้ นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย และการที่พวกคุณทุกคนผ่านมันมาได้ ผมขอแสดงความยินดีด้วย!”

เสียงหนึ่งดังก้องผ่านลำโพง

หัวใจฉันจมลงไปลึกกว่าเดิม

ฉันลุกตัวขึ้นนั่งตรงทันที

เดี๋ยวนะ… อย่าบอกนะว่า…

“สำหรับผู้ที่กำลังกังวลเกี่ยวกับเพื่อนร่วมทีม ไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนก บททดสอบนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อคัดออกจำนวนมากในครั้งเดียว เราเข้าใจดีว่าไม่ใช่ทุกคนจะเชี่ยวชาญด้านการผ่านด่านเดี่ยว บางคนโดดเด่นในบทบาทสนับสนุน”

ดวงตาฉันสว่างวาบ

ถ้าอย่างนั้น…!

“นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เราตั้งเงื่อนไขเพียงข้อเดียวสำหรับบททดสอบนี้: ตราบใดที่สมาชิกในทีมอย่างน้อยหนึ่งคนผ่าน ทีมทั้งหมดจะผ่านไปด้วย ดังนั้นสำหรับทุกท่านที่อยู่ที่นี่… ขอแสดงความยินดี คุณและทีมของคุณผ่านแล้ว!”

เหมือนภูเขาลูกใหญ่ถูกยกออกจากบ่า

ทันทีที่ได้ยินประโยคสุดท้าย

ร่างกายฉันทรุดพิงพนักเก้าอี้

…ขอบคุณพระเจ้า

ถ้าพวกเขาถูกคัดออกตั้งแต่ตรงนี้ นั่นก็หมายความว่าหัวหน้ากิลด์พูดถูกและฉัน…

“อย่าเพิ่งตื่นเต้นจนเกินไป นี่เป็นเพียงรอบคัดเลือกเบื้องต้นของการประชุมสภาโลกเท่านั้น ยังมีอีกมากรออยู่ข้างหน้า อันดับของพวกคุณจะมีบทบาทสำคัญในบททดสอบถัดไป โดยคะแนนจะถูกจัดสรรให้แต่ละกิลด์ตามอันดับที่สมาชิกแต่ละคนทำได้ อีกไม่นานจะมีการแสดงผลคะแนนรวมให้ทุกท่านเห็น แต่ก่อนอื่น ขอให้ทุกทีมกลับไปรวมตัวกันก่อน

แป๊ะ..!

เสียงดีดนิ้วดังสะท้อนก้อง

โลกตรงหน้าฉันเริ่มบิดเบี้ยว ฉันแทบไม่มีเวลาตอบสนอง ใบหน้าของผู้คนรอบตัวถูกยืดออก บิดงอ

เสียงอื้ออึงต่ำ ๆ ดังในหู

เสียงที่ฟังดูเหมือนเสียงคำราม

คำราม?

เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อย ๆ

จนกลายเป็นเสียงสนั่นหู

บูมมมม..!

ภาพรอบตัวเปลี่ยนไปและในพริบตา ฉันก็กลับมายืนอยู่กลางสนามประลองอีกครั้ง

ฝูงชนรอบด้านลุกขึ้นยืน

เสียงเชียร์ดังสนั่นราวกับระเบิด

“ว๊าาาาาา!”

“บ้าไปแล้ว! นั่นมันบ้าเกินไป!”

“เป็นไปได้ยังไง!? เขาทำได้ยังไง!?”

“ปีศาจ! เขามันปีศาจ!”

อะไรของ…?