Chapter 566 ขยะ.

"เม็ดยานี้มีชื่อว่า "หมื่นพิษกร่อนใจละลายกระดูก หากว่าเจ้าสามารถทนได้แล้วล่ะก็ ข้าจะไม่ห้ามเจ้า!"เป่าเอ๋อที่ยื่นเม็ดยาออกไปขณะพูด.

สิ้นเสียงคำพูดของเป่าเอ๋อ เจ้าหน้าที่คนดังกล่าวถึงกับสำลักคำพูดของตัวเอง ถึงกับถอยหนีออกมาโดยไม่รู้ตัว.

ทดลองอย่างงั้นรึ? หมื่นพิษกร่อนใจละลายกระดูก? ไม่ต้องถามถึงผลของมัน แค่เพียงชื่อ ก็ทำให้หัวใจเย็นเยือบแล้ว นี่คือเม็ดยาพิษอย่างงั้นรึ? นี่นางปรุงยาพิษอย่างงั้นรึ?

ยาพิษ ทั่วหล้าคนที่ปรุงยาพิษนั้นเป็นเพียงแค่ชนกลุ่มน้อยเท่านั้น เม็ดยาส่วนมากแล้ว จะมุ่งเน้นไปที่การช่วยทะลวงพลังฝึกตนและรักษา ส่วนยาพิษนั้นมีไว้ทำสิ่งใดได้? นอกเสียจากสังหารคน?

เม็ดยาที่ถูกส่งให้กับเจ้าหน้าที่ ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ถึงกับหายใจแฮก ๆ สูดอากาศที่เย็นเยือบเข้าไป.

ยาพิษระดับเจ็ด นี่คือยาสังหารที่ร้ายแรง ใครจะกล้าทดลองกัน.

"จริง ๆ รึ?ก่อนหน้านี้เจ้าใช้วัตถุดิบเหล่านั้นปุรงยาในเวลาเที่ยงวัน ไม่มีทางที่จะปรุงยาพิษได้ โสมทองม่วงหมื่นปี ปลาฟูหลิงหมื่นปี หญ้าเฉียนเย่หมื่นปี จิตวิญญาณทมิฬสามหมื่นปี ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถผสานกันได้ ถึงแม้ว่าจะนำมารวมกันส่ง ๆ  เป็นไปได้อย่างไรที่จะหลอมยาพิษขึ้นมาได้?"ชายผู้หนึ่งที่ในกลุ่มฝูงชนที่เอ่ยออกมาในทันที.

กับคำพูดของชายคนดังกล่าว ดูเหมือนว่าจะทำให้มีเสียงอื่น ๆ ตามมาด้วย เห็นด้วยความกับความคิดของเขา ว่าวัตถุดิบเหล่านั้นไม่สามารถรวมกันได้ จะสามารถหลอมยาพิษได้อย่างไร? นอกจากนี้ยาพิษที่หลอมขึ้นมาในโลกใบนี้การจะมีระดับสูงขนาดนี้นั้นมีน้อยมาก พวกเขาไม่เคยได้ยินเม็ดยาหมื่นพิษกร่อนใจละลายกระดูกแม้แต่น้อย.

อย่างไรก็ตาม หลาย ๆ คนต่างก็ขมวดคิ้ว จ้องมองไปยังเป่าเอ๋อด้วยท่าทางตื่นตระหนก.

"พวกเจ้าไม่เชื่อก็ควรจะลองดู!"เป่าเอ๋อที่เผยยิ้มออกมาเล็กน้อย.

หลาย ๆ คนที่โต้แย้งก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก้มหน้างุด ๆ  จะให้พวกเขาลองอย่างงั้นรึ? ใครจะกล้ากัน แม้นแต่แค่ดมกลิ่น ก็อาจจะทำให้พวกเขาตายได้ไม่ใช่รึ? หลาย ๆ คนที่หยุดเอื้อนเอ่ย เงียบเสียงไปในทันที.

ทุกคนที่เงียบไปไม่มีใครกล้ากล่าวอะไรออกมา ช่างดูน่ารังเกียจจริง ๆ .

ในเวลานี้เป่าเอ๋อที่จ้องมองไปยังเจ้าหน้าที่คนดังกล่าวอีกครั้ง ไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา ซึ่งก่อนหน้านี้เขาเป็นคนกล่าวเองว่าต้องการที่จะชิมทดสอบ.

เป่าเอ๋อจ้องมองไปยังทุกคนพร้อมกับเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย "สำหรับปรมาจารย์ปรุงยานั้น น่าจะรู้ว่าวัตถุดิบต่าง ๆ นั้นมีคุณสมบัติอย่างไร สิ่งใดที่รวมตัวกันแล้วเกิดพิษ หลอมอย่างไรให้เป็นเม็ดยา วัตถุดิบแต่ละอย่างที่หลอมขึ้นมานั้นเป็นพิษไหม เพียงแค่เห็นเม็ดยา ปรมาจารย์ปรุงยาก็สามารถบอกได้ถึงวัตถุดิบและการหลอมได้แล้ว ไม่เช่นนั้นแล้วภายใต้สวรรค์แห่งนี้คงจะไม่มีใครรู้จักวัตถุดิบในการหลอมยาไม่ใชรึ? ไม่ใช่ว่าคนที่ตรวจสอบและจัดการแข่งขันเป็นปรมาจารย์ปรุงยาหรอกรึ?"

"อืม!"บางคนที่พยักหน้ารับ ปรมาจารย์ปรุงยา ย่อมรับรู้ได้ในทันที.

"ทว่าเม็ดยาของเจ้าข้าไม่เคยเห็นมาก่อน จะให้ทำอย่างไร?"คนผู้หนึ่งที่กล่าวโต้แย้งออกมาในทันที.

"ใช่ เจ้ายังหลอมใช้เวลาเพียงหนึ่งก้านธูป จะให้พวกเราเชื่อได้อย่างไรว่าสามารถหลอมยาพิษขึ้นมาได้ เรื่องนี้จะมีใครสามารถตัดสินได้อย่างไร!"ชายอีกคนกล่าว.

เป่าเอ๋อเผยยิ้มไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา.

"เรื่องนี้ปรมาจารย์ปรุงยาย่อมรับรู้ เม็ดยานี้ข้าไม่เคยเห็น ตัดสินไม่ได้ก็ไม่แปลก ไว้ให้ข้ารายงานต่ออาจารย์ เจ้ารอสักเล็กน้อยได้หรือไม่?"เจ้าหน้าที่คนดังกล่าวคราวนี้ราวกับว่าฉลาดขึ้นมาทันที.

เป่าเอ๋อพยักหน้า แน่นอนว่านางย่อมไม่มีความเห็น.

"รายงานบ้าบออะไรกัน! เม็ดยาแปลก ๆ นั่น ต้องเป็นของปลอมอยู่แล้ว ใช้เวลาหลอมแค่หนึ่งก้านธูป จะเป็นเม็ดยาระดับเจ็ดได้อย่างไร น่าขัน ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"ที่ด้านหลังฝูงชนมีเสียงคนผู้หนึ่งที่หัวเราะเย้ยหยันเสียงดังลั่น.

เสียงที่ลึกลับ เต็มไปด้วยความเกลียดชังแฝงเอาไว้เป็นอย่างมาก.

ได้ยินเสียงดังกล่าวแล้ว จงซานและเป่าเอ๋อจ้องมองหน้ากันและกัน หรี่ตาจ้องมอง เผยแววตาที่เย็นเยือบออกมา.

เพราะว่าเสียงที่เกลียดชังไปถึงกระดูกนี้ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นเสี่ยวเหยาโห่วราชวงศ์สวรรค์ต้าหลี่ เนี่ยกวง!

เสียงของเสี่ยวเหยาโห่วที่ทำให้ทุกคนหันมามอง กับท่าทางโอ่อ่า ถือพัด พร้อมกับใบหน้าที่ยุแหย่หาเรื่องจงซาน.

สายตาของทุกคนที่จ้องมองไปยังต้นเสียง ตื่นตกใจเล็กน้อย กับชุดที่ดูอลังการ!

มีบางคนที่จดจำได้ คนที่มานี้ คือเสี่ยวเหยาโห่ว ราชวงศ์สวรรค์ต้าหลี่อย่างงั้นรึ? นี่คือตัวตนที่น่ากลัวที่วางตัวเจ้าอำนาจของราชวงศ์สวรรค์ต้าหลี่ ก่อนหน้านี้มีคนที่มารวมตัวกันไม่มากนัก ตอนนี้เกิดความสนใจ จนคนเริ่มมารวมตัวกันมากขึ้นและก็มากขึ้น.

เสี่ยวเหยาโห่วแน่นอนว่าไม่ได้มาคนเดียว เขาที่ออกมาหาเรื่องจงซาน แน่นอนว่า ได้นำผู้ฝึกตนระดับจักรพรรดิแท้สิบคนเป็นองค์รักษ์ประจำตัวออกมาด้วย.

นี่คือความมั่งคั่งของราชวงศ์สวรรค์ ที่สามารถนำองค์รักษ์ในระดับจักรพรรดิแท้มาเป็นองค์รักษ์ส่วนตัว.

อย่างไรก็ตาม ตัวตนของเสี่ยวเหยาโห่วนั้นมีสถานะที่พิเศษและสูงกว่าคนอื่นนั่นเอง.

เสี่ยวเหยาโห่วนั้นเพิ่งมาถึงที่นี่ ได้ยินผู้คนพูดคุยกัน ใช้เวลาหลอมเม็ดยาระดับเจ็ดหนึ่งก้านธูปรึ? ไร้สาระ?ถึงแม้ว่าจะเป็นปรมาจารย์ปรุงยาที่แข็งแกร่งที่สุดของต้าหลี่ ยังไม่กล้าพูดจาใหญ่โตเช่นนี้ ดังนั้นเสี่ยวเหยาโห่วจึงกล่าวออกไปทันทีว่าเม็ดยาของเป่าเอ๋อนั้นจะต้องเป็นของปลอม นางจะต้องทำการปลอมแปลงเม็ดยาดังกล่าวนี้อย่างแน่นอน.

เขาที่ไม่ลังเลออกมา กล่าวหาว่าเม็ดยาในมือของเชวียนเป่าเอ๋อเป็นของปลอมในทันที เพื่อที่จะทำให้จงซานได้รับความอับอายไปด้วย.

เทียนหลิงเอ๋อที่เห็นเสี่ยวเหยาโห่ว ใบหน้าที่เบิกกว้าง จ้องเขม็ง เสี่ยวเหยาโห่วผู้นี้ ทั้งที่ไม่มีความรู้อะไรเลย คาดไม่ถึงเลยว่าจะกล้ากล่าวหาเจี่ยเจี๋ยเป่าเอ๋อ?

สายตาของคนอื่น ๆ ต่างก็จ้องมองด้วยความโกรธเกรี้ยวต่อเสี่ยวเหยาโห่วเช่นกัน.

เสี่ยวเหยาโห่วที่เดินเข้ามากลางลาน สายตาที่จ้องมองยังเป่าเอ๋อ เฉียนโหยวและหลิงเอ๋อ ด้วยแววตาที่หื่นกระหาย.

"ชิ!"เทียนหลิงเอ๋อที่แค่นเสียงเหยียดหยัน.

เฉียนโหยวที่จริงก็แสดงท่าทางรังเกียจออกมาเช่นเดียวกัน.

ส่วนเป่าเอ๋อนั้นหาได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย เผยยิ้มออกมาเล็กน้อย "เจ้าต้องการจะทดลองเม็ดยาด้วยตัวเองอย่างงั้นรึ?"

กับคำพูดของเป่าเอ๋อ แทบจะทุกคนหันมามองเป็นสายตาเดียวกัน ดวงตาที่ลุกวาว จับจ้องมองไปยังเสี่ยวเหยาโห่ว.

เห็นคำพูดตอบโต้ของเป่าเอ๋อ เสี่ยวเหยาโห่วที่สะอึกค้างเช่นกัน จงซานที่เผยยิ้มให้กับเป่าเอ๋อแสดงท่าทางชื่นชม.

ทว่าในเวลาเดียวกันนั้น ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาเช่นกัน.

"หลิงเอ๋อ!"คนผู้หนึ่งที่เอ่ยออกมาเสียงดัง.

ทุกคนที่เปิดทางให้ เป็นเนี่ยชิงชิง ที่มีสาวรับใช้นำมา ซึ่งมีเส้าเฟยโห่วมาด้วยนั่นเอง.

"เจี่ยเจี๋ย!"เทียนหลิงเอ๋อที่กระโดดเข้าไปหาด้วยรอยยิ้ม.

เนี่ยชิงชิงที่กุมมือเทียนหลิงเอ๋อไว้ ก่อนที่จะโน้มตัวกระซิบอะไรบางอย่าง พร้อมกับจ้องมองไปยังทิศทางของจงซาน.

"จงซาน พบกันอีกแล้ว!"เนี่ยชิงชิงที่กล่าวทักทาย ขณะที่เอ่ยคำพูดออกไป ทำไมไม่รู้เช่นกัน คาดไม่ถึงเลยว่านางจะรู้สึกร้อนรน จนเผยเสียงสั่นออกมาอยู่เหมือนกัน.

"กงจูชิงชิง เส้าเฟยโห่ว คาดไม่ถึงเลยว่าจะได้เจอกันที่นี่ จงซานรู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนัก หลังจากผ่านการทดสอบแล้ว พวกเราไปยังที่พักที่ต่ำต้อยของข้าเป็นอย่างไร?"จงซานกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"ช่างเป็นเกียรติยิ่งนัก!"เส้าเฟยโห่วที่เผยยิ้มพยักหน้าให้.

"อืม!"เนี่ยชิงชิงที่มีอารมณ์ที่ซับซ้อนพยักหน้ารับด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อเล็กน้อย.

"ชิ ที่พักที่ต่ำต้อยของข้าอย่างงั้นรึ? ลานที่พักที่ดีและงดงามในเมืองหลานเหยี่ยนนั้นได้ถูกจองไปหมดแล้ว เหลือเพียงห้องพักซอมซ่อเป็นถ้ำที่พักเท่านั้น! เจ้ายังต้องการให้กงจูไปยังสถานที่สลัมเช่นนั้นอย่างงั้นรึ?ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ทว่าที่ชั้นต่ำก็เหมาะกับเจ้าดี."เสี่ยวเหยาโห่วที่กล่าวเย้ยหยัน.

ห้องพักซอมซ่ออย่างงั้นรึ? ไม่มีสวนพักที่งดงาม มีเพียงแค่ถ้ำที่พักที่ยากแค้นรึ?กับคำพูดที่ดูแคลนนั้นได้เย้ยหยันคนที่อยู่รอบ ๆ ไปพร้อม ๆ ด้วย ต้องรู้ด้วยว่า การเดินทางมายังที่นี่ ด้วยจำนวนคนที่มากมายที่เดินทางมายังเมืองหลานเหยี่ยน แน่นอนไม่ว่าจะเป็นใครที่จะสามารถเช่าที่พักที่มีเหลืออยู่ย่อมไม่ใช่สวนที่งดงามได้ ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ ในเวลานี้ต่างก็ต้องเช่าถ้ำที่พักที่ซอมซ่อกันไม่ใช้รึ?

ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ รู้สึกขุ่นเคืองเสี่ยวเหยาโห่วขึ้นมาทันทีเช่นกัน!

"เรื่องของข้า! มันเกี่ยวอะไรกับเจ้ากัน?"เนี่ยชิงชิงที่โกรธเกรี้ยวขึ้นมาในทันที.

จงซานที่ยกมือห้ามเนี่ยชิงชิงไว้ ก่อนที่จะหันหน้าไปยังเสี่ยวเหยาโห่ว "เช่นนั้นเสี่ยวเหยาโห่วเจ้าได้เช่าที่พักที่มีสวนที่งดงามได้อย่างงั้นรึ?"

"เขาไม่ได้เช่า แต่เป็นข้าเช่า!"เนี่ยชิงชิงที่เอ่ยออกมาในทันที.

"ที่จริงตั้งแต่แรกแล้ว เจ้ายังไม่สามารถเช่าถ้ำที่ซอมซ่อได้เลยไม่ใช่รึ?"จงซานที่เอ่ยออกมาในทันที.

"ฮ่าอ่าฮ่าอ่า"ฝูงชนที่อยู่รอบ ๆ ที่หมั่นไส้เสี่ยวเหยาโห่วต่างก็หัวเราะออกมาพร้อม ๆ กัน.

"ชิ ทำไมข้าต้องเช่าถ้ำซอมซ่อด้วย? อีกอย่างศิลาวิญญาณที่กงจูจ่ายไปก่อนหน้านี้ ก็มีเงินของข้าด้วย ถึงไม่ได้เช่าเองแล้วไง อย่างน้อยก็ยังดีกว่าที่พักซอมซ่อเหมือนรังหนูของเจ้าก็แล้วกัน!"เสี่ยวเหยาโห่วที่กล่าวออกมาด้วยความโกรธ.

สายตาของจงซานที่เปลี่ยนเป็นเย็นชา ซอมซ่อเหมือนรังหนูรึ? คิดว่าตัวเองเป็นลูกหลานที่ทรงเกียรติของราชวงศ์สวรรค์อย่างงั้นรึ?

"เรื่องบางอย่าง ไม่ใช่ว่ามีเงินแล้วจะเป็นได้ เจ้ามีศิลาวิญญาณมากมายเลยอย่างงั้นรึ? มีมากมายแล้วอย่างไร?ขยะก็ยังเป็นขยะวันยังค่ำ."จงซานที่แค่นเสียงเย็นชา.

"เจ้าพูดว่าอะไรนะ?"เสี่ยวเหยาโห่วที่แสดงท่าทางโกรธเกรี้ยว.

"ข้าบอกว่าเจ้ามันคือขยะ!"จงซานที่กล่าวย่ำอีกครั้ง.

"เจ้า....."แววตาของเสี่ยวเหยาโห่วที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาที่ชักอาวุธออกมาทันที ราวกับว่าตราบเท่าที่เสี่ยวเหยาโห่วออกคำสั่ง พวกเขาจะเข้าโจมตีฝ่ายตรงข้ามทันที.

"ในเมืองหลี่เห่าเซิ่งนั้น เป็นถิ่นของเจ้า อยากหาเรื่องข้า เจ้าไม่ควรมาที่นี่ สิ่งที่ข้าพูดไปกับเจ้ายังไม่ชัดอีกรึ?ข้าบอกว่าเจ้ามันแค่ขยะไม่มีผิด รีบกินยาตายไปซะ จะได้ไม่ได้สร้างความอับอายให้กับวงศ์ตระกูล!"จงซานกล่าวด้วยเสียงเย็นชา.

"จงซาน เจ้า เจ้าปากดีนักนะ!"เสี่ยวเหยาโห่วที่จ้องมองจงซานด้วยความโกรธเกรี้ยว.

แม้ว่าทุกคนจะไม่สามารถล่วงเกินเสี่ยวเหยาโห่วได้ ทว่าเมื่อเห็นเสี่ยวเหยาโห่วที่บ้าคลั่งด้วยคำพูดของจงซาน ก็ทำให้ทุกคนพอใจพร้อมเผยยิ้มที่น่าอนาถออกมา.

"ข้าไม่ได้ปากดีแต่อย่างใด ข้าพูดความจริง ข้าแค่ต้องการบอกว่าหากเจ้าไม่มีกงจูชิงชิง เจ้าจะมีปัญญาหาที่พัก ที่งดงามได้อย่างงั้นรึ?เจ้าเชื่อว่าตัวเองมีความสามารถที่จะหาที่พักได้อย่างงั้นรึ? ถึงแม้ว่าจะเป็นเจ้า แม้แต่ถ้ำที่ซอมซ่อยังไม่มีปัญญาเช่าได้เลย!"จงซานที่เผยคำพูดที่เหยียดหยัน.

หลังจากจงซานกล่าวจบ ทุกคนต่างก็จ้องมองไปยังจงซาน จงซานผู้นี้นับว่าอหังการจริง ๆ ! เนี่ยชิงชิงที่กังวลต่อจงซาน ว่าเรื่องนี้จะเลยเถิดไปไกล!

"อ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"เสี่ยวเหยาโห่วที่หัวเราะออกมาแทน แสดงท่าทางดูแคลน.

"เจ้าไม่เชื่ออย่างงั้นรึ? พวกเรามาพนันกันเป็นไง เจ้าส่งผู้ใต้บังคับบัญชาออกไปเช่าที่พัก ข้ามั่นใจว่าในวันนี้ เจ้าไม่สามารถเช่าที่ใหนได้ ไม่แม้แต่หลุมที่ซอมซ่อ และหาคฤหาสน์ที่งดงามแห่งใดได้เลย."จงซานที่กล่าวออกมาด้วยความมั่นใจ.

"เจ้าคิดว่าข้าไม่สามารถเช่าที่ใหนได้เลยอย่างงั้นรึ?"เสี่ยวเหยาโห่วที่แค่นเสียงเย็นชา.

จงซานที่สะบัดมือ ทันใดนั้นก็มีคนที่เดินออกมาจากฝูงพร้อมกับนำเหรียญโลหะออกมาให้กับจงซาน จากนั้นก็ถอยหลังกลับเข้าไปในฝูงชน.

คนที่ออกมานี้ทำให้จ้าวโส่วเซี่ยง เนี่ยชิงชิงและคนอื่น ๆ ตกใจเล็กน้อย.

"นี่คือตราเข้าพักบนที่พักบนเรือสำราญ เทียนจื่อที่พักลำดับหนึ่ง หากว่าเจ้าสามารถเช่าได้ ข้าจะมอบมันให้กับเจ้า."จงซานกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"จริงรึ?คฤหาสน์บนเรือสำราญ เทียนจื่อคือที่พักชั้นหนึ่ง ข้าเคยเห็นเพียงแค่ที่พักชั้นสอง ดูเหมือนว่ามันจะมีราคาแตกต่างกันมหาศาลเลย เป็นของจริงงั้นรึ เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นของปลอม."ชายผู้หนึ่งเป็นคนของเมืองหลานเหยี่ยนที่เอ่ยออกมาในทันที.

สายตาของทุกคนที่จ้องมองไปยังจงซาน คฤหาสน์ดังกล่าวนั้นไม่สามารถเช่าได้ง่าย ๆ  จงซานจะมอบมันให้กับเขาอย่างงั้นรึ?

"เดิมพัน?เจ้าต้องการอะไรจากข้า?"เสี่ยวเหยาโห่วที่แค่นเสียงเย็นชา ภายในใจที่รู้สึกไม่ใคร่ดีนัก.

"เจ้าไม่ต้องทำสิ่งใดเลย หากว่าเจ้าชนะ ก็รับเหรียญตรานี้ไป หากว่าเจ้าพ่ายแพ้ก็ไม่จำเป็นต้องให้อะไรกับข้า."จงซานที่กล่าวออกมาเสียงดัง.

ส่วนคนอื่น ๆ ต่างก็เผยยิ้มออกมาเล็กน้อย ใช่แล้ว หากว่าจงซานแพ้ ก็เสียที่พักไป ทว่าหากเสี่ยวเหยาโห่วพ่ายแพ้ ก็จะเป็นการยืนยันคำพูดเขาว่าเสี่ยวเหยาโห่วก็คือ ขยะนั่นเอง.

"ชิ! พวกเจ้าห้าคน ไปเช่าที่พักที่งดงามที่สุดให้ข้า ไม่ว่าจะใช้ศิลาวิญญาณเท่าไหร่ก็ตาม!"เสี่ยวเหยาโห่วที่สั่งผู้ใต้บังคับบัญชาห้าคน.

"ครับ!"คนทั้งห้าที่ถอยออกไปทันที ก่อนที่จะบินตรงเข้าไปในเมือง.

จงซานเผยยิ้มอย่างเย็นชา เมืองอื่น จงซานไม่สามารถรับประกันได้ ทว่าสถานที่แห่งนี้อยู่ใกล้กับราชวงศ์สวรรค์ต้าสุ่ย จงซานได้เริ่มวางแผนมาก่อนหน้านี้แล้ว หอการค้าต้าหรงนั้นได้กระจายไปทุกที่ล้อมรอบพร้อมกับค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไปในเมืองต่าง ๆ ของราชวงศ์สวรรค์ต้าสุ่ย การมาเดิมพันเรื่องนี้กับจงซานก็ไม่ต่างจากแส่หาความอัปยศเท่านั้น.

"ที่เจ้าเข้ามาขวาง เจ้าต้องการทดสอบพิษด้วยตัวเจ้าเองอย่างงั้นรึ?"เป่าเอ๋อที่เอ่ยต่อเสี่ยวเหยาโห่วที่อยู่ข้าง ๆ .