บทที่ 3 คุณไม่มีสิทธิ์ไล่ผม

บทที่ 3 คุณไม่มีสิทธิ์ไล่ผม

ทุกสายตาจับจ้องเป็นจุดเดียว ร่างที่ปลิวกระเด็นออกไปกลับเป็นเดราสผู้มีร่างกายใหญ่โต

ร่างของเดราสเหมือนพุ่งชนกำแพงเหล็ก แรงสะท้อนส่งเขาปลิวละลิ่วไปไกลหลายเมตร ก่อนจะกระแทกพื้นและลุกไม่ขึ้น

ส่วนหลินรุ่ย คู่กรณีที่ถูกพุ่งชน เพียงแค่เซถอยหลังไปครึ่งก้าว ร่างกายโอนเอนเล็กน้อย ก่อนจะกลับมายืนหยัดได้อย่างมั่นคง

เห็นภาพนี้ ไทยมุงรอบสนามต่างสูดปากด้วยความตกตะลึง

นี่มันพละกำลังระดับปีศาจประเภทไหนกัน? โดนพุ่งชนขนาดนั้น แต่กลับแทบไม่สะเทือน

ในขณะที่ฝ่ายคนชนกลับลงไปนอนกอง ร้องโอดโอยลุกไม่ขึ้น

เมื่อเห็นดังนี้ สายตาที่ทุกคนมองหลินรุ่ยก็เริ่มเจือไปด้วยความหวาดหวั่น

หมอนี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ... ขืนโดนหมอนี่ชนในสนาม มีหวังเจ็บหนักเจียนตาย

ชั่วขณะนั้น หัวใจของทุกคนต่างสั่นสะท้าน

และในจังหวะนั้นเอง เสียงตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้น

“บัดซบ! พวกแกทำบ้าอะไรกัน?”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ทุกคนต่างสะดุ้งโหยง ก่อนจะรีบแยกย้ายวงแตกทันที

หลินรุ่ยหันไปมอง เห็นชายหัวล้านวัยราวสี่สิบปีกำลังจ้องเขาด้วยสีหน้าถมึงทึง

ผู้มาเยือนคือ อัลเบร์โต ตอร์เรส เฮดโค้ชของเรอัล มาดริด ชุดบี และเป็นเจ้านายคนปัจจุบันของหลินรุ่ย

ตอร์เรสรีบเดินจ้ำเข้ามา เมื่อเห็นเดราสนอนกองอยู่กับพื้น สีหน้าเขาก็พลันแข็งค้าง

จากนั้นเขาก็ตวาดลั่น “ใครก็ได้บอกทีซิว่าเกิดอะไรขึ้น?”

เห็นเฮดโค้ชองค์ลง เหล่านักเตะต่างเงียบกริบราวกับเป่าสาก ไม่มีใครกล้าปริปาก

“เอราส นายบอกมา”

ตอร์เรสมองไปที่ เอราส ผู้รักษาประตูและกัปตันทีม

เอราสจำใจก้าวออกมา เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ตอร์เรสฟัง

พอรู้ว่าเป็นเจ้าหนุ่มจีนที่เขาดูแคลนมาตลอด เป็นคนส่งเดราส...ปราการหลังตัวหลักที่เขาไว้ใจ...ลงไปนอนคุยกับรากมะม่วง ตอร์เรสก็เดือดดาลทันที

เขาหันขวับ จ้องมองหลินรุ่ยที่ยืนทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว แล้วตะคอกใส่ “ไอ้ลิงผิวเหลืองบัดซบ! ใครใช้ให้แกมากัดกันที่นี่?”

ได้ยินวาจาหยาบคายของตอร์เรส หลินรุ่ยถึงกับขมวดคิ้ว

เขาได้ยินกิตติศัพท์เรื่องการเหยียดเชื้อชาติของตอร์เรสมานาน แต่ไม่เคยเจอกับตัวจังๆ จนกระทั่งวันนี้... ในยามโกรธ ธาตุแท้ของหมอนี่ก็เผยออกมาจนได้

แน่นอนว่าเขาไม่เกรงกลัวอีกฝ่าย จึงตอบกลับไปอย่างใจเย็น

“คุณตอร์เรส กรุณาระวังคำพูดด้วย ไม่งั้นผมจะสอนมารยาทให้คุณเอง... อีกอย่าง สำหรับสาเหตุของการทะเลาะวิวาท คุณควรสอบสวนให้ชัดเจนก่อน ไม่ใช่มาถึงก็พาลใส่ผมทันที”

“เชี่ยเอ๊ย! แกพูดว่าอะไรนะ?”

ตอร์เรสทำหน้าเหวอ ราวกับไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

ในความคิดของเขา คนจีนล้วนเป็นพวกหัวอ่อน และในเมื่อเป็นลูกทีมของเขา เขาจะด่ายังไงก็ได้ ไม่เคยคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะกล้าต่อปากต่อคำ

สิ่งนี้ทำให้เขาฟิวส์ขาดทันที

ทว่า... พอมองไปที่ร่างกายอันกำยำล่ำสันของอีกฝ่าย คำด่าที่จ่ออยู่ที่ปากก็ถูกกลืนกลับลงคออย่างยากลำบาก

หลังจากตั้งสติได้ เขาก็พูดด้วยใบหน้ามืดครึ้ม “ทีมของชั้นไม่ต้อนรับพวกชอบใช้ความรุนแรง ตั้งแต่นี้ไปแกถูกไล่ออก... เก็บข้าวของแล้วไสหัวไปจากสนามของชั้นซะ”

พูดจบ เขาก็ชี้มือออกไปนอกสนาม ส่งสัญญาณให้หลินรุ่ยรีบไสหัวไป

ได้ยินดังนั้น หลินรุ่ยเบะปากอย่างดูแคลน ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“คุณตอร์เรส... ผมคิดว่าคุณไม่มีสิทธิ์ไล่ผมออกนะ เพราะการที่ผมมาอยู่ที่นี่ เป็นผลจากการเจรจาระหว่างสมาคมฟุตบอลของเรากับผู้บริหารสโมสรของคุณ เรามีสัญญากันอยู่ ถ้าคุณกล้าไล่ผมออกโดยพละการ ผมจะร้องเรียนไปที่สมาคมฟุตบอล และเมื่อถึงเวลานั้น... คนที่จะซวยคือตัวคุณเอง”

“เวรเอ๊ย!”

ได้ยินคำพูดของหลินรุ่ย ตอร์เรสก็หลุดสบถออกมา

เมื่อกี้เขาลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย... ไอ้เด็กนี่ไม่เหมือนลูกทีมคนอื่นที่เขาจะบีบก็ตายคลายก็รอด

หมอนี่มาด้วยโครงการแลกเปลี่ยนที่สโมสรจัดขึ้นเพื่อเจาะตลาดจีนโดยเฉพาะ

ถ้าเขาไล่อีกฝ่ายตะเพิดไป อีกฝ่ายแค่รายงานกลับไปที่สมาคมฟุตบอลของตน จากนั้นสมาคมก็จะประท้วงมายังสโมสร... ต่อให้เขาไม่โดนไล่ออก ก็คงโดนเบื้องบนเรียกไปด่าหูชาแน่

แถมวันนี้ยังมีนักข่าวมาเกาะติดสถานการณ์ที่ข้างสนาม อีกทั้งคนดูบนอัฒจันทร์อีกร้อยสองร้อยคน

ขืนเขาไล่นักเตะต่างชาติออกแบบดิบเถื่อนต่อหน้าธารกำนัล ชื่อเสียงเขาคงป่นปี้ไม่มีชิ้นดี

คิดได้ดังนั้น ตอร์เรสก็สงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง

เขามองเด็กหนุ่มชาวจีนตรงหน้าด้วยสายตาอาฆาต พลางเน้นเสียงทีละคำ

“ดีมาก... งั้นแกก็อยู่ต่อได้ แต่อย่าเพิ่งได้ใจไป หลังจบเกมวันนี้ แกจะต้องโดนเด้งแน่... ชั้นรับประกัน!”

“เรื่องนั้นไว้จบเกมค่อยว่ากัน”

หลินรุ่ยสวนกลับทันควัน ไม่ยอมลดราวาศอก

ตอร์เรสแทบสำลักความโกรธตายเพราะคำพูดของหลินรุ่ย เขาถลึงตาใส่หลินรุ่ยอย่างดุเดือด ก่อนจะเลิกสนใจ แล้วเดินไปดูอาการเดราสที่ยังนอนกองอยู่

“เป็นไงบ้าง?”

“โค้ช... ไหล่ผมเจ็บมาก” เดราสตอบด้วยความเจ็บปวด

“แม่งเอ๊ย!”

ตอร์เรสโมโหจนสบถอีกรอบ

เขาโบกมือเรียกแพทย์ประจำทีมให้เข้ามาดูอาการเดราส

หลังจากแพทย์ตรวจเช็กอย่างละเอียด ก็วินิจฉัยว่าเดราสไหล่ขวาหลุดและมีแผลฟกช้ำตามร่างกายหลายแห่ง ต้องพักอย่างน้อย 2 สัปดาห์

ได้ยินข่าวนี้ ตอร์เรสค่อยโล่งใจขึ้นเปราะหนึ่ง โชคดีที่ไม่เจ็บหนักมาก ไม่งั้นเขาคงต้องกุมขมับเรื่องแนวรับของทีมแน่

กระนั้น มันก็ทำให้เขายิ่งรังเกียจหลินรุ่ยเข้าไส้... ไอ้จีนบ้านี่เกือบทำให้เขาเสียผู้เล่นตัวหลักไป เขาต้องให้อีกฝ่ายชดใช้สาสมแน่

ตอร์เรสโบกมือให้ทีมแพทย์หามเดราสไปปฐมพยาบาลที่ห้องพยาบาล

ก่อนจะออกจากสนาม เดราสมองหลินรุ่ยด้วยสายตาเคียดแค้น พลางขู่อาฆาต “ไอ้เด็กจีน... ฝากไว้ก่อนเถอะ ชั้นไม่ปล่อยแกไว้แน่”

หลินรุ่ยมองตอบ เบะปากอย่างสมเพช แล้วตอบกลับนิ่งๆ

“คราวหน้าก็ไปฝึกร่างกายให้มันแข็งกว่านี้หน่อย ไม่งั้นแตะนิดแตะหน่อยก็ล้ม... น่าเบื่อแย่”

“แก... ไอ้เชี่ย...”

เดราสของขึ้นทันที ทำท่าจะพุ่งเข้าไปบวกกับหลินรุ่ย แต่ดันไปกระเทือนแผล จนร้องจ๊ากออกมาด้วยความเจ็บปวด หน้าตาบิดเบี้ยว

“ไอ้หนู อย่าใจร้อนดีกว่า ไม่งั้นหมอไม่รับประกันนะว่าแขนเอ็งจะพิการรึเปล่า”

แพทย์ประจำทีมข้างๆ รีบเข้ามาห้ามทัพ

เดราสได้แต่จำยอมอย่างเจ็บแค้น สุดท้ายก็ต้องยอมให้ทีมแพทย์หิ้วปีก เดินกะเผลกออกจากสนามไป

เมื่อเดราสพ้นสนาม ตอร์เรสก็เลิกสนใจหลินรุ่ย

เขาก้มมองนาฬิกา... ใกล้ถึงเวลานัดหมายเริ่มเกมแล้ว

เขาจึงปรบมือเรียกความสนใจจากทุกคน

“เอาล่ะ... มาแบ่งกลุ่มกัน”

ตอร์เรสหยิบสมุดเล่มเล็กออกมา เริ่มขานชื่อนักเตะเพื่อแบ่งทีม

“กลุ่มหนึ่ง... ผู้รักษาประตู: เอราส, กองหลัง: คาเซมิโร, อัลวาเรซ..., กองหน้า: วู้ดบริดจ์ และ ลูคัส”

“กลุ่มสอง... ผู้รักษาประตู: ซาลากา, กองหลัง: ซูซาโย, จอน โตราล..., กองหน้า: คิลิออส และ อัลเวส”

“พวกแกมีเวลาวอร์มอัปสิบนาที อีกสิบนาทีเกมจะเริ่มตรงเวลา... เตรียมตัวให้พร้อม”

ทันทีที่ตอร์เรสพูดจบ ผู้เล่นทุกคนก็แยกย้ายกันไปวอร์มอัปทันที

ในขณะที่หลินรุ่ยยืนขมวดคิ้ว... เพราะเขาไม่ได้ยินชื่อตัวเอง

หมายความว่า... เขาถูกจับดองอยู่ข้างสนาม

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═