บทที่ 2 พลังแกร่งเต็มพิกัด

บทที่ 2 พลังแกร่งเต็มพิกัด

เมื่อได้ยินเสียงนี้ หลินรุ่ยพลันขมวดคิ้ว เงยหน้ามองเจ้าของเสียง... เดราส เพื่อนร่วมทีมชั่วคราว ตำแหน่งเซ็นเตอร์แบ็ก

หมอนี่ตัวสูงกว่าหลินรุ่ยเสียอีก ส่วนสูงปาเข้าไป 195 ซม. กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ เคราเฟิ้ม หน้าตาเหมือนโจรสลัดไวกิ้งที่หลุดออกมาจากหนังไม่มีผิด

ความจริงหมอนี่ก็มีเชื้อสายไวกิ้งอยู่จริงๆ เขามาจากสวีเดน แดนเหนือ ในทีมต่างตั้งฉายาให้ว่า “จอมโจรไวกิ้ง”

ปกติแล้ว หมอนี่ชอบใช้ความสูงใหญ่และรูปร่างกำยำข่มเหงคนในทีม

เพื่อนร่วมทีมต่างเกรงกลัวพละกำลังของเขา ส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะกลืนความโกรธลงคอ

ช่วงไม่กี่เดือนที่หลินรุ่ยอยู่ในทีม ก็เคยโดนหมอนี่หาเรื่องอยู่บ่อยครั้ง

ทว่าหลินรุ่ยไม่ใช่คนอารมณ์ดีที่ยอมคนง่ายๆ หากโดนรังแก เขาต้องสู้กลับ

ดังนั้น จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการปะทะกันหลายหน

แต่ด้วยความแตกต่างทางสรีระ หลินรุ่ยจึงเป็นฝ่ายเสียเปรียบและเจ็บตัวอยู่บ้าง

คราวนี้พอเห็นว่าเป็นหมอนี่ หลินรุ่ยก็รู้ทันทีว่ามันมาหาเรื่องอีกแล้ว

แต่ครั้งนี้... เขาเพิ่งได้ครอบครองความแข็งแกร่งระดับเต็มพิกัด กำลังคิดอยู่พอดีว่าจะทดสอบพลังยังไง

เจ้าทึ่มตัวโตนี่ดันเสนอหน้ามาถึงที่... เหมาะจะเป็นกระสอบทรายชั้นดี

คิดได้ดังนั้น เขาก็มองเดราสด้วยรอยยิ้ม

“นึกว่าใคร... ที่แท้ก็แกนี่เอง ไอ้ปัญญาอ่อน ชั้นจะทำห่าอะไรมันก็ไม่เกี่ยวกับแก ไอ้ทึ่ม”

“บัดซบ! ไอ้ลูกเวร! กล้าดียังไงมาพูดกับชั้นแบบนี้?”

ได้ยินคำพูดของหลินรุ่ย เดราสก็เดือดดาลทันที

เขาคาดไม่ถึงเลยว่าเจ้าหนุ่มจีนตรงหน้าจะกล้าปากดีใส่เขาขนาดนี้

ด้วยความโมโห เขาจึงก้าวเข้ามาหมายจะสั่งสอนหลินรุ่ยให้หลาบจำ

เพื่อนร่วมทีมรอบข้างที่สังเกตเห็นความวุ่นวายก็พากันเข้ามารุมล้อมทันที

พอเห็นว่าเดราสกำลังรังแกคน และคู่กรณีคือเจ้าหนุ่มจีนคนนั้น ทุกคนต่างทำหน้าเหมือนกำลังรอดูเรื่องสนุก

ในสายตาพวกเขา ทั้งคู่ต่างเป็นคนที่พวกเขาไม่ชอบขี้หน้า

เดราสนั้นไม่ต้องพูดถึง เป็นขาใหญ่ประจำทีมที่ใครๆ ก็กลัว หลายคนเคยโดนมันรังแกมาแล้ว

ส่วนหลินรุ่ย พวกเขาก็ไม่สนิทด้วย หมอนี่วันๆ เอาแต่ซ้อมหนัก ไม่สุงสิงกับใคร แถมฝีเท้าก็ห่วยแตก เป็นตัวถ่วงทีมเสมอมา จึงเป็นธรรมดาที่จะโดนทุกคนกีดกัน

ตอนนี้พอเห็นสองคนนี้จะตีกัน คนอื่นๆ จึงยืนดูอยู่วงนอก

“เชี่ย! ยักษ์ชนยักษ์ มันส์แน่ ตื่นเต้นชะมัด”

“ไอ้จีนนั่นคงโดนอัดเละแน่ เดราสมันไม่ใช่เล่นๆ นะเว้ย มันเคยฝึกมวยปล้ำมาก่อน”

“สมควรโดนแล้ว ใครใช้ให้ไปแหย่ไวกิ้งนั่นโดยไม่มีเหตุผลล่ะ? ไม่รู้รึไงว่ามันเป็นลูกหลานไวกิ้ง?”

ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส

ทว่า... สองคนที่เผชิญหน้ากันในสนามได้พุ่งเข้าปะทะกันแล้ว

เดราสสมกับที่เคยฝึกมวยปล้ำ เขาพุ่งเข้าคว้าเอวหลินรุ่ยทันที หมายจะจับทุ่ม

ถ้าโดนท่านี้เข้าไป ต่อให้หลินรุ่ยไม่เจ็บหนัก ก็คงต้องลงไปนอนกองกับพื้นนานสองนาน ลุกไม่ขึ้นแน่

ท่านี้เป็นท่าไม้ตายที่เขาใช้จัดการคนอื่นมานักต่อนักและสำเร็จทุกครั้ง

เรียกได้ว่าเป็นท่าหากินของเขาเลยทีเดียว

ครั้งนี้ ด้วยความเกลียดชังหลินรุ่ยเข้ากระดูกดำ เขาจึงงัดท่าไม้ตายออกมาใช้ตั้งแต่แรก

เขาคิดว่าขอแค่คว้าตัวได้ ต่อให้อีกฝ่ายดิ้นรนแค่ไหน ก็ต้องตกเป็นเบี้ยล่างเขาอยู่ดี

ครั้งนี้เขาเตรียมจะจัดหนักให้หลินรุ่ยเจ็บตัว จนเล่นบอลต่อไม่ได้ ต้องเก็บของกลับบ้านไปเลย

แต่ทว่า...

เมื่อเขารวบแขนกอดเอวหลินรุ่ยแล้วเริ่มออกแรงยก จู่ๆ เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ

เขารู้สึกเหมือนไม่ได้กำลังกอดร่างมนุษย์ แต่กำลังกอดเสาหินต้นมหึมาที่ตอกตรึงแน่นกับพื้นดิน

ไม่ว่าจะออกแรงแค่ไหน เสาต้นนี้ก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว

เดราสรู้สึกงุนงงเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ แต่เขารู้ดีว่าถ้าทุ่มคู่ต่อสู้ไม่ลง... การสวนกลับของอีกฝ่ายก็จะตามมา

เขาจึงรีดเร้นพลังทั้งหมดที่มี ใบหน้าที่มีเคราเฟิ้มแดงก่ำ พยายามจะยกตัวหลินรุ่ยขึ้นให้ได้

แต่มันไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

หลินรุ่ยมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย สองเท้ายังคงปักหลักแน่นบนพื้น ร่างกายไม่ไหวติง

“กอดพอรึยัง? ...ทีนี้ตาชั้นบ้าง”

สิ้นเสียง หลินรุ่ยก็ยื่นมือไปคว้าคอเสื้อด้านหลังของเดราส ส่วนอีกมือคว้ากางเกงของมัน แล้วออกแรงแขนทั้งสองข้างพร้อมกัน

เดราสที่กำลังง่วนกับการออกแรง รู้สึกว่าร่างกายตัวเองถูกพลังมหาศาลยกจนลอยขึ้น ควบคุมตัวเองไม่ได้โดยสิ้นเชิง

ทันทีที่เท้าลอยจากพื้นและเสียหลัก เขารีบคลายมือจากเอวหลินรุ่ยแล้วตะเกียกตะกาย พยายามดิ้นให้หลุดจากการควบคุม

แต่ไม่ว่าจะดิ้นรนแค่ไหน มือของหลินรุ่ยก็เหมือนคีมเหล็กที่คีบเสื้อผ้าเขาไว้แน่น จนไม่อาจหลุดพ้นได้

หลินรุ่ยหิ้วเดราสร่างยักษ์หนักสองร้อยปอนด์ขึ้นมาในพริบตา ท่ามกลางเสียงคำรามด้วยความหวาดกลัวของเดราส เขาเหวี่ยงร่างนั้นออกไปเต็มแรง

เดราสรู้สึกเหมือนตัวเองบินได้เพียงชั่ววูบ ก่อนที่ร่างจะกระแทกพื้นหญ้าอย่างแรงห่างออกไปหลายเมตร

แรงกระแทกทำให้เขามึนงง สับสนไปหมด รู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

เขานอนแผ่หลากับพื้นอยู่นาน ลุกไม่ขึ้น

“ว้าว!”

เห็นเดราส ขาโหดประจำทีม ถูกหลินรุ่ยจับทุ่มปลิวว่อนอย่างง่ายดาย ไทยมุงรอบสนามต่างส่งเสียงอุทานด้วยความตกตะลึง

“พระเจ้า! ไอ้หนูจีนนั่นดุขนาดนี้เลยเหรอ? เดราสโดนจับทุ่มปลิวแบบนั้นเลย? เหลือเชื่อ!”

“ชู่ว! แกยังจะเรียกเขาว่าไอ้จีนอยู่อีก? ระวังปากไว้เถอะ เดี๋ยวโดนดีเข้าให้”

“เอ่อ...”

ได้ยินดังนั้น คนที่เพิ่งปากเสียก็หน้าถอดสีทันที เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หมอนั่นจับยักษ์อย่างเดราสทุ่มได้สบายๆ ถ้าจะจัดการเขาคงง่ายเหมือนปอกกล้วย

ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนรอบข้างเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากล้อเลียนหลินรุ่ยอีก

ผ่านไปครู่ใหญ่ เดราสที่นอนกองอยู่บนพื้นก็พยุงร่างโซเซลุกขึ้นยืน

เขาสะบัดหัวที่ยังมึนงงจากการกระแทก แววตาฉายความเคียดแค้นจ้องมองไปที่หลินรุ่ย

“ไอ้สารเลวชาวจีน! ชั้นจะฆ่าแก!”

เดราสคำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าใส่หลินรุ่ยอีกครั้ง

ทว่า... ด้วยบทเรียนจากเมื่อครู่ ครั้งนี้เขาไม่กล้าใช้ท่าจับทุ่มอีกแล้ว

เขาเลือกที่จะพุ่งชนตรงๆ

เขาจะใช้ร่างกายอันใหญ่โตและน้ำหนักตัวที่เหนือกว่า กระแทกอีกฝ่ายให้กระเด็น

เห็นร่างของเดราสที่พุ่งเข้ามาดั่งรถถังคลั่ง นัยน์ตาหลินรุ่ยเป็นประกายวาวโรจน์ เขาเตรียมพร้อมปะทะซึ่งหน้าเช่นกัน

ไวเท่าความคิด... ร่างของทั้งสองพุ่งเข้าหากันโดยไร้ซึ่งลูกเล่น

ปึ้ก!!

เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว สะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของคนที่ยืนดู

จากนั้น... ทุกสายตาก็เห็นร่างหนึ่งปลิวกระเด็นออกมาทันที

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═