Chapter 529 พลังของเนตรสังสารวัฏ.

ทวีปศักดิ์สิทธิ์ เมืองเทียนกวง!

ฝนยังคงตกตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ชำระล้างหมอกพิษออกไปจนหมด ท้ายที่สุดราวกับว่ามันได้ชำระล้างความหวังของใครบางคนออกไปด้วย.

ไม่มีใครมาช่วย ไม่มีใครเลยสักคน เหล่าราชวงศ์จักรพรรดิที่อยู่รอบ ๆ เลือกที่จะเงียบ ไม่กล้าหาเรื่องกับราชวงศ์จักรพรรดิต้าเจิ้ง.

ทหารและประชาชนในเมืองเทียนกวง ขวัญกำลังใจหดหาย.

ความมั่นใจมากมายของหานจื่อกวง ในเวลานี้ลดลงครึ่งหนึ่งแล้ว.

ผิดพลาดอย่างไร? มันผิดพลาดตรงใหน? เขาที่คอยถามตัวเองตลอดเวลา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความงงงวย กับสิ่งที่เขาได้ทำผิดพลาดไป กลายเป็นว่าต้องชดใช้ด้วยชีวิตเลยเหรอ?

ทุกคนที่เชื่อมันในหานจื่อกวง แอบหวาดหวั่นเช่นกันว่าเวลานี้ตัวเองคงจะถึงจุดจบแล้ว.

"ศัตรูกำลังเคลื่อนกำลังแล้ว!"บนป้อมปราการได้ยินเสียงของทหารสังเกตการณ์ตะโกนออกมาเสียงดัง.

ในท้องพระโรง.

เหล่าเสนาธิการ ข้าราชบริพารทั้งหมดจับจ้องมองไปยังหานจื่อกวง หวังว่าหานจื่อกวงจะกล่าวปลอบขวัญ บอกกล่าวว่าเขามีวิธีอะไรอีก.

ทว่าตอนนี้หานจื่อกวงจะมีวิธีจริง ๆ รึ?

หานจื่อกวงที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ ใบหน้าที่ต้องฝืนยิ้มออกมา ราชวงศ์จักรพรรดิต้าเจิ้ง รุกเข้ามาแล้ว คาดไม่ถึงเลยว่าเขาที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นถึงราชวงศ์ราชันย์ ในเวลานี้ต้องหวาดกลัวต่อราชวงศ์จักรพรรดิ พ่ายแพ้ต่อคน ๆ เดียว จงซาน!

พ่ายแพ้! พ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์! คาดไม่ถึงเลยว่าข้าหานจื่อกวงจะพ่ายแพ้หมดรูปถึงเพียงนี้ ท้ายที่สุดแม้แต่สวรรค์ก็ไม่เข้าข้าง ไม่คิดเลยว่าจะไม่มีใครต้องการช่วยเหลือเขาเลย.

"ฝ่าบาท!"

เหล่าเสนาธิการที่เอ่ยเรียกเสียงดัง! คาดหวังว่าหานจื่อกวงจะสามารถพลิกวิกฤติในครั้งนี้ได้!

พลิกวิกฤติในครั้งนี้ได้อย่างงั้นรึ? แล้วจะพลิกอย่างไร?

หานจื่อกวงที่ลุกขึ้นช้า ๆ  แน่นอนว่าเขาที่เคยเป็นถึงราชันย์ ถึงแม้ว่าจะพ่ายแพ้ก็ต้องพ่ายแพ้ในสนามรบ ไม่ใช่ว่านั่งรอความตาย.

หานจื่อกวงที่ก้าวออกไปด้านหน้าหายไปในทันที.

ไปปรากฏบนป้องปรากการ ทิศใต้เมืองเทียนกวง.

"ฝ่าบาท!"บนป้อมปราการมีเหล่าทหารที่ลุกขึ้นมาแสดงความเคารพในทันที.

หานจื่อกวงได้ปรากฏบนป้อมปราการเมืองทางทิศใต้ สายตาของเขาที่จดจ้องมองไปยังจงซานที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรที่อยู่ไกลออกไป.

จงซานที่จ้องมองอย่างเย็นชามายังหานจื่อกวงที่อยู่ไกลออกไปเช่นกัน.

พื้นที่รอบ ๆ เวลานี้กลายเป็นเงียบงัน กองทัพของจงซาน ทัพของหานจื่อกวง ทุกคนต่างเงียบ พร้อมกับจ้องมองกันและกัน และที่ไกลออกไป กลุ่มอิทธิพลอื่นที่รอคอยสังเกตการณ์อยู่ต่างก็จ้องมองด้วยความสนใจเช่นกัน.

จงซาน ปะทะ หานจื่อกวง!

นี่คือเวลาของจักรพรรดิปะทะจักรพรรดิ! ไม่มีใครสามารถเข้าไปยุ่งได้.

"ฮ่า ฮ่าอ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..."จงซานที่เงยหน้าขึ้นบนฟ้าก่อนที่จะหัวเราะเสียงดัง.

เสียงหัวเราะที่ทรงพลังเปี่ยมไปด้วยแรงกดดันวิญญาณ ทะลวงชั้นเมฆ ทะลุทะลวงอากาศ แม้แต่ทหารฝ่ายตรงข้ามยังต้องอุดหูด้วยความเจ็บปวด.

จงซานที่จ้องมองไปยังธงบัญชาการของหยิงหลาน แววตาน้ำเสียงของเขาที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า.

ได้ยินเสียงหัวเราะของจงซานแล้ว หานจื่อกวงเองก็รู้สึกหวั่นเกรงอยู่เหมือนกัน.

นับตั้งแต่ที่ได้ยินนามจงซานก่อนหน้านั้น แม้ว่าเขาจะรับรู้ว่าจงซานร้ายกาจ ทว่าก็มั่นใจว่าไม่เพียงพอที่จะคุกคามเขาได้ ในวันนี้ กองกำลังของจงซานที่บุกทะลวงจวบจนเข้าประชิดเมือง กดดันให้เขาต้องรู้สึกหวาดผวาได้ในที่สุด.

"จงซาน!"หานจื่อกวงที่เอ่ยออกมาเสียงดัง.

จงซานที่หยุดหัวเราะ จ้องมองไปยังตำแหน่งของหานจื่อกวงด้วยความเย็นชา.

"หลินเซียวรับคำสั่ง!"จงซานออกคำสั่งในทันที.

"อยู่นี่แล้ว!"หลินเซียวตอบรับในทันที.

"นำกองทัพทั้งหมด สังหารทุกคนในเมืองให้สิ้น!"

น้อมรับคำสั่ง!"หลินเซียวที่รับคำในทันที.

"จงซาน เจ้ากล้าประลองกับข้าหนึ่งต่อหนึ่งหรือไม่?"หานจื่อกวงที่จับจ้องมองไปยังจงซานด้วยท่าทางไม่อยากเชื่อนัก.

จะให้พูดได้อย่างไร เมื่อสิบปีที่แล้วจงซานมีพลังฝึกตนเพียงระดับแกนทอง ไม่ถึงร้อยปี คาดไม่ถึงจงซานจะสามารถประลองกับเขาตัวต่อตัวได้แล้วรึ?

"ความแค้นของหยิงหลาน ข้าต้องคิดบัญชีกับเจ้าอยู่แล้ว!"จงซานแค่นเสียงอย่างเย็นชา.

สิ้นคำพูดของจงซาน ภายในใต้บัลลังก์มังกร เกิดเป็นพายุทรายที่หนักหน่วงรุนแรงเกิดขึ้นในทันที.

พายุทรายที่รุนแรงมากขึ้นและก็มากขึ้นเรื่อย ๆ  มันทรงพลังหนักหน่วงรุนแรง มันปรากฏทันที ภายในสนามรบ พายุที่บ้าคลั่งกำลังม้วนกวาดทุกสิ่งทุกอย่างออกไป.

"ค่ายกลแปดประตูกุญแจทอง?"ที่ไกลออกไปนั้น ไม่รู้ว่าใครที่อุทานออกมาก่อนด้วยเสียงดังลั่น.

ค่ายกลแปดประตูกุญแจทอง? สามารถใช้ค่ายกลแปดประตูกุญแจทองได้อย่างไร? ไม่ใช่ว่าเหว่ยหยิงหลานตายแล้วหรอกรึ? แล้วพวกเขาสามารถใช้ค่ายกลแปดประตูกุญแจทองได้ด้วยรึ?

จงซานที่ยื่นมืออกไป พร้อมกับกุมธงแม่ทัพของหยิงหลาน พร้อมกับพุ่งตรงเข้าไปในพายุ.

พริบตาเดียวหลังจากนั้น ธงแม่ทัพก็ถูปักลงที่ใจกลางของพายุ ก่อนที่จะเกิดเป็นสนามพลังพายุ มันจะค่อยหมุนวนพร้อมกับรวมตัวเป็นหยิงหลานช้า ๆ .

ที่ไกลออกไปเหล่าผู้สังเกตการณ์ต่างก็จ้องมองตาโต พร้อมกับบันทึกภาพเหตุการณ์เอาไว้ จดจ้องสนใจกับภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมาก.

"เชิญภูตหยิงหลานสู่โลกใบนี้ ร่วมกำจัดศัตรูหานจื่อกวงพร้อมกับจงซาน!"

เชิญเหว่ยหยิงหลานมาสู่โลกใบนี้อย่างงั้นรึ? ใช่แล้ว นี่คือความสามารถของค่ายกลแปดประตูกุญแจทอง ในอดีตนั้นมีเพียงราชครูราชวงศ์สวรรค์ต้าหลี่เท่านั้นที่ทำได้ ก่อนที่จะส่งต่อให้กับไท่ซูจื่อและหยิงหลาน มีเพียงแค่สามคนเท่านั้น ที่สามารถใช้วิญญาณค่ายกลได้ ไม่มีทางที่คนอื่นจะสามารถใช้ทักษะพิเศษนี้ได้.

ทว่าจงซานนั้นแตกต่างออกไป ร่างแยกเงาจงซานนั้น ภายใต้สวรรค์นี้ไม่มีสิ่งใดที่ไม่สามารถทำได้.

"เหว่ยหยิงหลานอย่างงั้นรึ? คิดว่าข้า จะหวาดกลัวต่อคนที่ตายไปแล้วอย่างงั้นรึ?"หานจื่อกวงที่จดจ้องมองอย่างเย็นชาออกไป.

จงซานที่ก้าวออกไป เคลื่อนย้ายพายุเข้าหาฝ่ายตรงข้ามในทันที.

คนทั้งสองที่อยู่กลางพายุ พายุทรายที่หนักหน่วงรุนแรง หมุนวนคนทั้งสองเอาไว้.

ในเวลานี้ ภายในพื้นที่รอบ ๆ เป็นพายุที่หมุนวนหนักหน่วง พื้นที่แห่งนี้เป็นสถานที่ของประตูแห่งความตาย.

พื้นที่รอบ ๆ แห่งนี้เต็มไปด้วยปราณแห่งความตาย เวลานี้มีเจียงซือที่เดินไปมารอบ ๆ .

จงซานที่จ้องมองหน้าหานจื่อกวงด้วยความความเย็นชา ที่ด้านหลังจงซาน เป็นธงแม่ทัพของหยิงหลาน.

.....

ส่วนด้านนอกค่ายกลเวลานี้ หลินเซียวที่ได้รับคำสั่งจากจงซาน ได้นำทัพทั้งหมดเข้าโจมตีเมือง.

"โจมตีเมือง!"หลินเซียวออกคำสั่ง.

"โฮกกกกกกก"

ทัพของต้าเจิ้งในเวลานี้คำรามลั่น พร้อมบุกเข้าโจมตีเมืองในทันที.

"ค่ายกลแปดประตูกุญแจทอง เป็นฝีมือของเจ้าอย่างงั้นรึ? ค่ายกลแปดประตูกุญแจทองของเจ้านั้นด้อยกว่าของหยิงหลาน หากแต่ค่ายกลของหยิงหลานยังไม่สามารถจัดการข้าได้ เจ้าคิดว่าจะใช้มันจัดการข้าได้อย่างงั้นรึ?"หานจื่อกวงที่จ้องมองเย็นชาจดจ้องมองไปยังจงซาน.

ระหว่างที่พูดนี้ หานจื่อกวงชักกระบี่วิเศษออกมา เป็นกระบี่วิเศษที่เคยทะลวงค่ายกลแปดประตูกุญแจทองหยิงของหยิงหลานก่อนหน้านี้นั่นเอง.

"ข้าไม่เคยคิดจะใช้ค่ายกลแปดประตูกุญแจทองจัดการเจ้า เพียงแค่ข้าก็พอแล้ว!"จงซานกล่าวออกมาด้วยเสียงที่เย็นชา.

"เจ้ารึ? ชิ เผยความสามารถออกมา ก่อนที่มันจะไม่ได้ใช้!"หานจื่อกวงที่ชี้กระบี่ไปยังจงซาน.

ก่อนหน้านี้ ขณะที่เหว่ยหยิงหลานตกตายไปนั้น หานจื่อกวงและอ๋องหมาป่าซาโพวกำลังต่อสู้กันอยู่ จงซานที่เผยเนตรสังสารวัฏออกมา พริบตานั้น หานจื่อกวงสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่รุนแรงมาก ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจหนีไป.

สำหรับผู้บำเพ็ญราชวงศ์วาสนานั้น ไม่ได้หวาดกลัวคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่า ทว่าหวาดกลัวคู่ต่อสู้ที่ซ่อนความน่ากลัวเอาไว้ได้อย่างลึกล้ำต่างหาก สิ่งที่น่ากลัวของผู้บำเพ็ญราชวงศ์ ความแข็งแกร่งของพวกเขาก็คือ สามารถใช้แผนการกลยุทธ์เข้าต่อสู้ ยิ่งมีไพ่ลับที่ซ่อนเอาไว้มากมายเท่าไหร่ ก็ยิ่งน่ากลัวขึ้นเท่านั้น.

ผู้ฝึกตนชื่อเสียงของราชวงศ์วาสนา.

จงซานนับว่าแข็งแกร่งมากอย่างงั้นรึ? การเปิดเผยความแข็งแกร่งทั้งหมดออกมา คนทั่วหล้าย่อมสามารถวางแผนกำจัดเขาได้ ทว่าการซ่อนความสามารถเอาไว้นั้น คือสิ่งที่น่าหวาดกลัวที่สุด แน่นอนว่ามันอาจเป็นหลุมพลางที่ถูกขุดเอาไว้ให้คนอื่นเดินลงไปก็ได้ ดังนั้นหานจื่อกวงจึงกล่าวยุแหย เพื่อให้จงซานเผยความสามารถทั้งหมดออกมา.

จงซานที่จับจ้องมองไปยังหานจื่อกวง พร้อมกับเผยยิ้มออกมา ในเวลานี้เขาไม่ใช่ราชันย์อีกต่อไปแล้ว เขาไม่ได้มีความอหังการเผยออกมาให้เห็น จงซานที่มองเห็นความกลัวของหานจื่อกวงได้อีกด้วย.

รอยยิ้มที่ดุร้ายของจงซานเผยออกมาพร้อมกับกล่าวออกมาว่า "ได้ ในเมื่อเจ้าต้องการเห็น เจ้าก็จะเป็นคนแรกที่ได้เห็นนรกก่อนคนอื่น!"

หานจื่อกวงที่แสดงท่าทางระมัดระวังขึ้นมาในทันที ส่วนจงซานนั้นจับจ้องมองไปยังหานจื่อกวง ดวงตาที่เบิกกว้าง ประกายแสงที่สาดส่อง ลูกตาสีดำทันใดนั้นกลายเป็นสีเขียวไปในทันที.

ลำแสงที่ลึกล้ำสองลำ ราวกับว่าได้ทะลวงเข้าไปในดวงวิญญาณ.

เนตรสังสารวัฏ!

ทันใดนั้น จิตสังหารที่รุนแรงที่ปะทุขึ้น ร่างของหานจื่อกวงที่ขนลุกตั้งชันไปทั่วร่าง.

ตาย ตายรึ? ทันใดนั้นหนังหัวที่ชาหนึบ ปราณความตายทั่วร่างของเขาที่ชโลมอาบไปทั่ว สัญชาตญาณที่บอกให้เขาต้องหนีผุดขึ้นมาในทันที เกิดอะไรขึ้น?

ราชันย์ผู้ยิ่งใหญ่ ระดับราชันย์แท้ ในเวลานี้หวาดกลัวเพียงแค่สายตาที่จ้องมองมาอย่างงั้นรึ? หากแต่สัญชาตญาณของเขาในเวลานี้ ราวกับว่าเขากำลังจะถูกสังหาร หานจื่อกวงรับรู้ได้ว่าพลังของเขาได้หายไป.

หนีรึ?หัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ร่างกายที่สั่นสะท้าน หากแต่จิตใจที่ไม่ยินยอมที่จะหนี.

หานจื่อกวงที่กวัดแกว่งกระบี่เพื่อที่จะสังหารจงซาน อีกมือหนึ่งถือตราประทับราชวงศ์เพื่อผนึกจงซานเช่นกัน.

ดวงตาของจงซานที่หรี่ตาเล็กลง พลังของหานจื่อกวงราวกับว่าหายไปหมดในทันที ราชันย์ผู้น่าเกรงขาม คาดไม่ถึงเลยว่าจะไม่สามารถขยับได้เลย.

ระดับราชันย์แท้ เขาที่มีระดับราชันย์แท้ หากแต่เพียงแค่สายตาของจงซานที่จับจ้อง คาดไม่ถึงเลยว่าจะไม่สามารถขยับได้?

หานจื่อกวงที่รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ ไม่คิดเลยว่าตัวเองได้พ่ายแพ้แล้ว เร็วเกินไปแล้ว มันเร็วจนน่าหวาดกลัว.

ดวงตาคู่นั้นทรงพลังมาก มันได้ดูดพลังของเขา ราวกับว่าดวงวิญญาณของหานจื่อกวงกำลังจะเหือดหาย ดวงตาคู่นั้น ราวกับว่าสามารถควบคุมดวงวิญญาณในโลกนี้ได้ทั้งหมด สามารถสังหารให้คนล้าน ๆ คนตกตายไปได้ในทันที.

วิญญาณเทวะ วิญญาณเทวะที่หลอมกายธาตุสถิตอยู่ในเรือนหยาง ตลอดทั้งโอบอุ้มดวงวิญญาณก่อตั้งเอาไว้ด้านใน เรือนหยางที่เป็นแหล่งก่อเกิดของชีวิต โดยมีดวงวิญญาณเป็นแกนกลาง.

พริบตาเดียว ดวงวิญญาณของหานจื่อกวงราวกับว่าถูกดึงออกจากร่างด้วยการจดจ้องมองของจงซาน.

วิญญาณเทวะของระดับราชันย์แท้ ที่แข็งแกร่ง หากแต่ถูกดึงออกมาได้ง่าย ๆ เช่นนี้เลยรึ?

เมื่อร่างกายสูญเสียดวงวิญญาณ จิตใจก็กลายเป็นมืดมัว กายเนื้อที่สูญเสียดวงวิญญาณ พลังวิญญาณก็ไม่สามารถใช้ได้ ถึงแม้ว่าจะทรงพลังเท่าไหร่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้.

กายเนื้อที่มีเรือนหยางเป็นที่ก่อเกิดพลังวิญญาณ พลังวิญญาณขนาดใหญ่ ที่ไม่สามารถควบคุมได้ ก็ไม่สามารถใช้ได้ ดวงวิญญาณที่เป็นต้นกำเนิดของพลังวิญญาณที่แท้จริง ๆ  หากแต่เนตรสังสารวัฏกับทรงพลังกว่าจนควบคุมได้อย่างงั้นรึ?

ประหลาดเกินไปแล้ว เพียงแค่มองก็สามารถดึงดวงวิญญาณออกมาได้?เนตรสังสารวัฏเป็นพลังที่ต่อต้านสวรรค์อย่างแท้จริง.

"ไม่ แล้วค่ายกลแปดประตูกุญแจทอง เวลานี้ได้ซ่อนอะไรเอาไรอย่างงั้นรึ?"ดวงวิญญาณหานจื่อกวงที่ตกใจอุทานออกมา.

ถึงแม้ว่าจะตกใจ เสียงของเขาก็ไม่ได้ดังนัก เพราะว่าเขาเป็นเพียงแค่ดวงวิญญาณ ดวงวิญญาณที่กำลังจะสลายหายไป หรือว่าเข้าไปอยู่ในภพหยินเพื่อจุติเป็นภูต.

ทว่า ต่อหน้าเนตรสังสารวัฏนั้น ภพหยินไม่เปิดประตูออกมารับเขา!

"ข้าจะไม่ปล่อยให้วิญญาณของเจ้าหนีไปหรือแตกสลายไปง่าย ๆ ."จงซานที่แค่นเสียงเย็นชา.

จงซานที่โบกสะบัดมือ ที่มือของเขาก็ปรากฏของเหลวบางอย่างที่ทำดวงวิญญาณรวมตัว ซึ่งเขาได้มาจากเซียนเซิงซือ สิ่งนี้นี้จะถูกหยดใส่ศพ เพื่อรวมวิญญาณเข้ากันกลายเป็นภูตชั่วคราว.

"ไม่!"

หานจื่อกวงที่คำรามเสียงดัง ทว่าสายไปแล้ว หานจื่อกวงเวลานี้ จงซานไม่ยอมให้แตกสลายหายไปง่าย ๆ !

หานจื่อกวงถูกผนึกรวมร่างปรากฏร่างภูตขึ้นมาทันที จงซานที่หันหน้าไปมองธงแม่ทัพของหยิงหลานที่อยู่ข้าง ๆ .

"หยิงหลาน กู่เหยี่ยเหยี่ยล้างแค้นให้เจ้าแล้ว เขาจะต้องตกตายไป และได้ลิ้มรสความทรมาน! ข้าต้องการให้เขารับรู้ถึงความผิดที่เขาได้ทำ ข้าจะสังหารเขาให้ตกตายไปเก้าชั่วโคตร ข้าจะทำให้ร่างกายของเขาถูกสับเป็นชิ้น ๆ  ดวงวิญญาณถูกเผา ข้าจะให้เขากลายเป็นภูตที่ได้ลิ้มลองรสแสงแดดแผดเผา ไม่ไห้ไปผุดไปเกิดตลอดไป!"จงซานที่จ้องมองไปยังธงแม่ทัพของหยิงหลาน พร้อมกับกล่าวออกมาเบา ๆ .

ความแค้นได้ชำระล้างแล้ว ทว่าดวงตาของจงซานเต็มไปด้วยความเศร้า เพราะว่าหยิงหลานนั้นไม่ได้อยู่ในโลกนี้แล้ว แม้ว่าจะทำลายหานจื่อกวงได้ ทว่ามันไม่ใช่เป้าหมายหลัก ในเมื่อหยิงหลานไม่อยู่ข้างเขา ภายในใจของเขาย่อมรู้สึกว่างเปล่าขึ้นมาในทันที.