Chapter 516 การพบกันของบุตรอกตัญญู.

"เจ้ากล่าวว่าจงซานมีจุดอ่อน แล้วคืออะไร?"หานจื่อกวงที่จ้องมองไปยังหวังเฉิน.

"เหว่ยหยิงหลาน!"หวังเฉินที่กล่าวเสียงแหบเครือลากยาว.

"เหว่ยหยิงหลาน?"สายตาของหานจื่อกวงที่แสดงท่าทางขบขัน.

"เหว่ยหยิงหลาน ท่านรู้หรือไม่ว่าเหว่ยหยิงหลานเป็นอะไรกับจงซาน?"หวังเฉินกล่าว.

"หืมพวกเขามีความสัมพันธ์อะไรกัน?"หานจื่อกวงที่จ้องมองไปยังหวังเฉิน.

"นางคือหลานคนสำคัญของจงซาน เป็นหนึ่งในสตรีที่จงซานใส่ใจที่สุด และเป็นจุดอ่อนที่สุดของจงซาน."หวังเฉินกล่าว.

"หืม?"หานจื่อกวงตอนแรกที่แสดงท่าทางล้อเลียนตอนนี้เปลี่ยนเป็นจริงขังช้า ๆ .

"หวังเฉินกล่าวออกมาเป็นความจริง! เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องโกหกแน่นอน หากว่าท่านไม่เชื่อท่านจะต้องเสียใจ."หวังเฉินที่กล่าวออกมาด้วยเสียงที่แหบเคลือ.

"เสียใจ? มีอะไรที่ข้าต้องเสียใจ?"หานจื่อกวงกล่าวออกมา.

"การยึดครองดินแดนแห่งความวุ่นวาย นั่นเป็นความต้องการของราชวงศ์จักรพรรดิต้ากวง หากแต่ข้าคิดว่า หากยังปล่อยจงซานไว้ ท่านคงไม่มีทางได้สิ่งนั้น!"หวังเฉินที่กล่าวออกมาอย่างเคร่งขรึม.

กับคำพูดที่จี้ใจดำ ใบหน้าของหานจื่อกวงกลายเป็นมืดมน.

"พี่ใหญ่ ข้ารับรองด้วยชีวิตว่าหวังเฉินไม่ได้พูดโกหกอย่างแน่นอน!"หานฉวงที่กล่าวรับรองอีกคน.

"เจ้า ชิ!"แววตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยันปรากฏขึ้นในสายตาของหานจื่อกวง.

หานฉวงที่โดนดูถูก ใบหน้าของเขาแสดงท่าทางไม่ดีนัก.

หานจื่อกวงที่จ้องมองไปยังหวังเฉินอีกครั้ง.

"เจ้ามีสิ่งใดพิสูจน์?"หานจื่อกวงที่ชำเลืองมองไปยังหวังเฉิน.

"พิสูจน์? เรื่องนี้ไม่สามารถพิสูจน์ได้ด้วยตาเห็น ทว่าข้อมูลที่ข้าให้ย่อมเป็นจริงแท้แน่นอน ข้าสามารถบอกบ้านเดิมของเขาได้ เจ้าส่งคนไปสืบก็แล้วกัน!"หวังเฉินกล่าว.

หานจื่อกวงที่ชำเลืองมองหวังเฉิน ภายในใจที่กำลังครุ่นคิดไปมา หวังเฉิน? หวังเฉินเป็นใคร เขารู้จักจงซานอย่างงั้นรึ?

"ส่วนเรื่องจุดอ่อนของจงซานนี้ ข้าคิดว่าคงไม่ต้องบอกว่าต้องทำอะไร ท่านคงคิดได้ว่าต้องดำเนินการต่ออย่างไร!"หวังเฉินที่กล่าวเสียงแหบ ๆ .

"งั้นขอให้เซียนเซิงไปพักก่อน ขอข้าคิดดูอีกที!"หานจื่อกวงที่กำลังครุ่นคิดอยู่.

หวังเฉินพยักหน้า.

"พี่ใหญ่!"หานฉวงที่ราวกับว่าต้องการกล่าวอะไรออกมา.

"เจ้าเองก็ออกไป!"หานฉวงที่กล่าวออกมาเช่นกัน.

ภายในห้องอักษร มีเพียงสองพ่อลูก  หานฉวงและหวังเฉินถูกนำออกไปโดยขันทีชราไปยังที่พัก.

ในเวลาเดียวกันที่พวกเขาออกมา ใบหน้าของหานฉวงที่แสดงท่าทางดูแคลน ถ้าเป็นเช่นนี้ ไม่ควรจะนับถือเป็นพี่ใหญ่แม้แต่น้อย.

"ทั้งสอง เชิญที่นี่!"ขันทีชราที่พาทั้งคู่ไปยังที่พักแห่งหนึ่ง.

"ให้ทุกคนออกไปให้หมด!"หานฉวงกล่าว.

ไม่นานหลังจากนั้น ภายในเรือนที่พัก จึงเหลืออยู่แค่หานฉวงและหวังเฉินสองคน.

"หวังเฉิน เจ้าบอกว่าจู่เหรินต้องการให้พวกเราทำเช่นนี้อย่างงั้นรึ? เพียงแค่สังหารจงซานได้ พวกเราก็จะเป็นอิสระ!"หานฉวงที่รู้สึกไม่ดีนัก.

"ทำตามที่ข้าบอกก็พอ เจ้า..."หวังเฉินที่จะกล่าวอะไรออกมาก็หยุดลง ทันใดนั้นก็มองไปยังทิศเหนือ.

"มีอะไรรึ?"หานฉวงที่สอบถามออกมา.

"เจ้ารออยู่ที่นี่ ข้ามีเรื่องต้องทำเล็กน้อย!"หวังเฉินกล่าวออกมา.

"หมายความว่าอย่างไร?"

"รอข้า เดี่ยวข้ากลับมา!"หวังเฉินที่บินออกไป.

จ้องมองไปยังทิศทางของหวังเฉินบินจากไป แววตาของหานฉวงเต็มไปด้วยความเย็นชา.

หวังเฉินบินจากราชวงศ์จักรพรรดิต้ากวง ตรงไปยังป่าแห่งหนึ่ง.

สถานที่ไม่ไกลออกไปนั้นมียอดเขาสองลูกที่อยู่ไม่ห่างกันออกไป.

ชายในชุดสีม่วงหวังเฉินยืนอยู่บนยอดเขายอดหนึ่ง ส่วนไม่ไกลออกไปอีกยอดหนึ่งเป็นชายในชุดสีดำ พันด้วยสีดำทั่วร่าง.

"เป็นเจ้าเองเหรอจงเสวียน?"หวังเฉินที่กล่าวออกมาอย่างเฉยเมย.

"จงซีจิว ดูเหมือนว่าเจ้าจะสบายดีหลังจากพบกันครั้งสุดท้าย!"ชายในชุดสีดำกล่าวออกมาเบา ๆ .

"อย่าเรียกข้าว่าจงซีจิว จงซีจิวตายแล้ว ข้ามีนามว่าหวังเฉิน!"หวังเฉินกล่าวออกมาด้วยเสียงที่เย็นชา อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้เสียงของหวังเฉินนั้นไม่ได้แหบเครือ ก่อนหน้านี้เป็นการกระทำเสแสร้งโดยตั้งใจของเขานั่นเอง.

"หวังเฉินรึ? กับผงคลีคละคลุ้งแห่งโลกีย์โลก เจ้าสามารถลืมได้จริง ๆ รึ? เปลี่ยนชื่อ ต้องการจะลืมทุกอย่างงั้นรึ?"จงเสวียนที่กล่าวหยัน.

"ชิ เจ้าเองคิดว่าต่างจากข้าเหรอ ที่พันผ้าไปทั่วร่างคิดว่าจะปิดความน่าอับอายรึไง "หวังเฉินที่กล่าวประชด.

"อับอาย จะเอาข้าไปเทียบกับเจ้าที่ลืมกำพืดตัวเองได้อย่างไร!"จงเสวียนแค่นเสียงเย็นชา.

"ชิ!"หวังเฉินแค่นเสียงเช่นกัน.

"เจ้าหาข้าเจอได้อย่างไร?"หวังเฉินที่แค่นเสียงเย็นชา.

"หาเจ้ารึ? ถ้าไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ ตัวเองก็อย่ากระทำ ซือจิว เจ้าอย่าได้ทำผิดซ้ำซากอีกเลย ไม่เช่นนั้น ข้าคงไม่ยกโทษให้เจ้าแน่."สายตาของจงเสวียนที่เผยสีหน้าแววตาเย็นชาออกมา.

"ไม่ยกโทษให้ข้ารึ? เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร? คิดว่าเป็นฟู่อี้อย่างงั้นรึ? ต้าเหรินฟู่อี้นั้นจำเจ้าไม่ได้แล้ว ตอนนี้เจ้ากับข้าต่างกันตรงใหน เป็นบุตรทรพีไงล่ะ!ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"หวังเฉินที่กล่าวเหยียดหยัน.

จงเสวียนที่ได้แต่เงียบ ไม่ได้กล่าวโต้แย้ง.

"ชิ ในเมื่อพบเจ้าอีกครั้ง วันนี้ก็อย่าอยู่เลย!"

จากนั้น ทั่วร่างของหวังเฉินที่ปล่อยแสงสีม่วงออกมาทั่วร่าง พร้อมกับพุ่งตรงไปยังจงเสวียน.

จงเสวียนที่ปล่อยฝ่ามือออกมาเช่นกัน ฝ่ามือของทั้งสอง เข้าปะทะกันอย่างรุนแรงหนักหน่วง.

"ตูมมมมมมมมม"

ฝ่ามือของทั้งสองที่ปะทะกันเสียงดังสนั่น เต็มไปด้วยพลังที่รุนแรง หวังเฉินที่ถูกกระทกให้ลอยกลับไปยืนอยู่ยอดเขาเดิมของเขาด้วยฝีมือของจงเสวียน.

"ตูมมมมมมมม"

เกิดระเบิดขึ้นถึงสองครั้ง ยอดเขาทั้งสองที่ระเบิดออกเป็นเสียง ๆ .

ดูเหมือนว่าภูเขาจะหายไปครึ่งลูกเลยทีเดียว.

"ซือจิว ทางที่ดีช่วยหลีกไปให้ไกลดีกว่า!"จงเสวียนที่กล่าวออกมาเล็กน้อย จากนั้นกันหันหลังกลับพร้อมกับบินจากไปไกล.

หวังเฉินไม่ได้ไล่ตาม ทว่าจดจ้องมองไปยังทิศทางที่จงเสวียนจากไป ก่อนที่จะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และบินกลับไปยังที่พักราชวงศ์จักรพรรดิต้ากวง.

............

เมืองกวงหลิง.

จงซานและเฉียนโหยวยังคงนั่งอ่านรายงาน.

ผ่านมากว่าครึ่งปีแล้ว ในเวลานี้ทัพทั้งหกต่างก็อยู่ในระยะแผนการสุดท้าย ไม่ ต้องบอกว่าได้เข้าเขตของราชวงศ์จักรพรรดิทั้งแปดทั้งหมดแล้ว กองกำลังทั้งหกนั้นได้ทำการกำราบราชวงศ์กษัตริย์ทั้งหมดไปหมดแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงแค่ทัพของจักรพรรดิทั้งแปดเท่านั้น.

ทว่า การต่อสู้ของหยิงหลานนั้นรวดเร็วและรุนแรงมาก ทัพหลักของนางเวลานี้ได้เข้าประชิดอาณาเขตของเมืองหลวงราชวงศ์จักรพรรดิแล้ว หยิงหลานตอนนี้กำลังรุกเข้าสู่เมืองหลวงของราชวงศ์จักรพรรดิต้าซุน.

การต่อสู้สุดท้าย!

จ้องมองไปยังข้อมูลในมือ จงซานที่เผยยิ้มออกมาเล็กน้อย.

หยิงหลานนั้นแสดงให้เห็นถึงความน่าเกรงขาม อย่างไรก็ตามท้ายที่สุดก็ถึงเวลาปัดกวาดส่วนที่เหลือแล้ว.

จากนั้นจงซานที่จ้องมองไปยังรายงานถัดไป.

จงซานที่ถือจดหมายอยู่ ทันใดนั้นดวงตาก็หดหรี่เล็ก.

"ฟรึบ!"จงซานที่ยืนขึ้นมาในทันที เห็นได้อย่างชัดเจนที่เขาแสดงท่าทางประหลาดใจ.

"มีอะไรอย่างงั้นรึ?"เฉียนโหยวสอบถาม.

จงซานที่สูดหายใจลึก ยื่นจดหมายไปให้กับเฉียนโหยว ท่าทางของเขาที่แสดงท่าทางจริงจังออกมา.

"ราชวงศ์จักรพรรดิต้ากวงลอบส่งกองกำลังเคลื่อนทัพลงมาทางใต้?"เฉียนโหยวที่จ้องมองจดหมายด้วยท่าทางประหลาดใจ.

"ไม่ควรจะเป็นเช่นนั้น หานจื่อกวงไม่ควรที่จะรีบขนาดนั้น."จงซานที่ขมวดคิ้วไปมา.

"กองกำลังน้ำแข็งเหมันต์อย่างงั้นรึ? นี่คือกองกำลังเหมันต์ของราชวงศ์จักรพรรดิต้ากวงงั้นรึ?"เฉียนโหยวที่กล่าวออกมาด้วยความประหลาดใจ.

"แน่นอนว่าใช่แน่!"จงซานที่แสดงท่าทางจริงจัง.

"หยิงหลานไม่ควรที่จะออกจากดินแดนแห่งความวุ่นวาย!"เฉียนโหยวที่กล่าวออกมาด้วยความกังวล.

"ด้วยสถานการณ์ปกติ ไม่มีทางแน่ ข้าจะเขียนจดหมายกำชับไปอีก ไม่ให้นางออกจากดินแดนแห่งความวุ่นวาย."จงซานที่นำพู่กันออกมาเขียนจดหมายในทันที.

หลังจากนั้นสามวัน จงซานและเฉียนโหยวที่นั่งเล่นหมากรุกในตำหนัก.

"หลายวันนี้มานี้ดูเจ้าไม่ค่อยมีสมาธิเลย?"เฉียนโหยวที่กล่าวออกมาด้วยท่าทางเป็นกังวล.

มือของจงซานที่หยุดเล่นต่อ.

ไม่ใช่ตรงนี้ แต่เป็นร่างหลัก ร่างหลักตอนนี้มีลางสังหรณ์ใจไม่ดีนัก แม้ว่าบัวหงหลวนจะไม่เปลี่ยนสี ทว่าก็สามารถสัมผัสได้ถึงลางสังหร์ใจที่ค่อย ๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ .

"ฟรึบ!"จงซานที่ลุกขึ้นยืนในทั้นที.

"มีอะไรอย่างงั้นรึ?"เฉียนโหยวสอบถาม.

"ไม่ได้การ ข้าจะต้องไปหาหยิงหลาน! ดูเหมือนกำลังจะเกิดเรื่องผิดปรกติแล้ว!"จงซานที่กล่าวออกมาในทันที.

"หืม เจ้าจะไปตอนนี้เลยรึ?"เฉียนโหยวที่กล่าวออกมาด้วยความสงสัย.

"ใช่ ตอนนี้ข้าต้องไป ที่นี่ข้าขอฝากเจ้า!"จงซานที่กล่าวด้วยความจริงจังจ้องมองไปยังเฉียนโหยว.

แม้ว่านางจะอิจฉาที่จงซานเป็นห่วงหยิงหลานมาก ทว่าเฉียนโหยวก็เข้าใจได้ ก่อนที่จะพยักหน้ารับคำ "อืม!"

หลังจากนั้นจงซานก็เคลื่อนที่ด้วยความเร็ว มุ่งตรงไปยังทิศเหนือ ไปยังราชวงศ์จักรพรรดิต้าซุน.

เร็ว เร็วและก็เร็วขึ้นอีก.

จงซานที่สังหรณ์ใจไม่ดีเป็นอย่างมาก ทว่าก็ไม่สามารถคาดเดาอะไรได้ ทำได้แค่บินตรงไปด้วยความเร็ว.

ราชวงศ์จักรพรรดิต้าซุน หนึ่งในแปดราชวงศ์จักรพรรดิของดินแดนแห่งความวุ่นวาย พวกเขานั้นทรงพลัง มีรากฐานที่แข็งแกร่ง ทว่า ท้ายที่สุดก็พ่ายแพ้ต่อหยิงหลานในที่สุด แม้ว่าค่ายกลแปดประตูกุญแจทองจะใช้คนเป็นฐานเพียง 2 ล้านคน ทว่าก็เพียงพอที่จะจัดการฝ่ายตรงขาม ส่วนอีกหนึ่งล้านคน สนับสนุนในการทำลายราชวงศ์จักรพรรดิต้าซุน.

ในเวลานี้ราชวงศ์จักรพรรดิต้าซุนได้ล่มสลายแล้ว วาสนามากมายของราชวงศ์ได้กระจายหายไปยังราชวงศ์ต้าเจิ้งที่เกาะหมาป่าสวรรค์.

ราชวงศ์จักรพรรดิต้าเจิ้งที่ยกระดับขึ้นเรื่อย ๆ .

ในตอนแรก หยิงหลานที่ต่อสู้โดยไร้ซึ่งความหวาดกลัว เตรียมที่จะเข้ายึดครองราชวงศ์จักรพรรดิอื่นที่อยู่ข้าง ๆ  ทว่าทันใดนั้นนางได้รับขอมูลใหม่มาทำให้ต้องเปลี่ยนแผน.

กองกำลังเหมันต์เดินทางลงมาทางใต้รึ?

จดหมายสองฉบับ! หลังจากที่หยิงหลานจ้องมองแล้ว ต้องหยุดดูในทันที.

ลุงทั้งสองคน เป็นจดหมายของลุงสามและลุงสิบเก้า คนทั้งสองเป็นคนที่หยิงหลานเกลียดเป็นอย่างมาก.

เป็นพวกเขา ที่ทรยศกู่เหยี่ยเหยี่ย คาดไม่ถึงเลยว่าจะติดต่อมา? นอกจากนี้ยังปรากฏพร้อมกันทั้งสองคนด้วยรึ?

จดหมายสองฉบับ ฉบับแรกจงซานจิว ที่ว่ากล่าวด้วยคำพูดต่าง ๆ  ยั่วยุให้หยิงหลานโกรธเกรี้ยว เป้าหมายคือให้นางออกมาจากดินแดนแห่งความวุ่นวาย เดินทางเข้าปะทะราชวงศ์จักรพรรดิต้ากวง.

ส่วนอีกฉบับเป็นจงเสวียน มีเนื้อหาตรงกันข้าม เขาได้ห้ามไม่ให้นางออกมาจากดินแดนแห่งความวุ่นวายโดยเด็ดขาด.

จดหมายทั้งสองฉบับที่วางอยู่ด้านหน้าหยิงหลาน ทำให้นางขุ่นเคืองและเหยียดหยันเป็นอย่างมาก.

ในเมื่อคนทั้งสองแยกออกจากตระกูลจงแล้ว ทำไมยังกล้าใช้นามนี้อีกรึ? ในเวลานี้หยิงหลานที่รู้สึกโกรธเกรี้ยวแทนจงซานเป็นอย่างมาก นางที่กำลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง.

ทว่าในเวลาเดียวกันนั้น กองกำลังน้ำแข็งเหมันต์นั้นได้เดินทางมาถึงชายแดนของดินแดนแห่งความวุ่นวายแล้ว.

"กองกำลังทั้งหมด เดินทางไปยังทิศเหนือเพื่อประจันหน้ากับศัตรู!"หยิงหลานที่ออกคำสั่งในทันที ขณะที่นางเพิ่งจัดการราชวงศ์จักรพรรดิต้าซุนได้ ตอนนี้ก็พร้อมที่จะออกไปต้อนรับกองกำลังน้ำแข็งเหมันต์.

สิบวันหลังจากนั้น อี้เหยี่ยนและหลินเซียวที่ได้รับข่าวเกี่ยวกับการเปลี่ยนเส้นทางของหยิงหลาน.

"หมายความว่าอย่างไร? หยิงหลานยกทัพไปทางเหนือ?"อี้เหยี่ยนที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจที่ได้รับสารดังกล่าว.

"เถี่ยเสวี๋ย ถอนกำลังทั้งหมด พร้อมกับเคลื่อนทัพไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือทันที!"อี้เหยี่ยนที่ออกคำสั่ง โดยที่ไม่ได้เตรียมการอะไรไว้.

"ทว่าจอมพล พวกเราจะได้รับชัยแล้ว ตอนนี้ให้ถอยทัพ ไม่น่าเสียดายแย่หรอกรึ?"เถี่ยเสวี๋ยที่แสดงท่าทางเสียดายออกมา.

"เร็วเขา อย่าได้พูดจาอะไรให้มากความ!"ดวงตาของอี้เหยียนที่ชำเลืองมองออกไป.

เหมือน ๆ กัน หลังจากที่หลินเซียวได้รับสาร ก็หยุดทัพทั้งหมด พร้อมกับพุ่งตรงไปยังทิศของหยิงหลานในทันที.