บทที่ 27 อัลลูก้าก็ต้องฝึกฝนเหมือนกัน

บทที่ 27 อัลลูก้าก็ต้องฝึกฝนเหมือนกัน

ตลอดสามวันแรกหลังกลับถึงบ้าน ไซคิไม่มีโอกาสได้พบหน้าอัลลูก้าเลย... เขาถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ในห้องเพื่อสะสางการเรียนที่คั่งค้าง

ในที่สุด... วันที่สี่ก็มาถึง เขาได้รับมอบหมายภารกิจภาคปฏิบัติ ตระกูลโซลดิ๊กเตรียมห้องที่อัดแน่นด้วยอุปกรณ์ไฮเทคไว้ให้ อนุญาตให้เขาเลือกสรรและประดิษฐ์สิ่งใดก็ได้ตามปรารถนา

สิ่งแรกที่ไซคิลงมือทำคือการสร้าง ‘แขนกลช่วยผ่อนแรง’ เพื่อควบคุมพลังของตน... แม้มันจะดูยุ่งยากไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็ช่วยป้องกันไม่ให้คีย์บอร์ดต้องพังยับเยินจากการออกแรงเกินขนาดได้หลายอัน

เดิมทีเขาคงไม่สามารถสร้างของพรรค์นี้ได้ และคงไม่คิดจะเสียเวลาทำ เพราะพลังจิตของเขาสามารถเสริมแกร่งได้ทุกสรรพสิ่งอยู่แล้ว แต่ตอนนี้... เขาจำเป็นต้องพึ่งพา ‘องค์ความรู้’ เพื่อให้ได้รับการยอมรับจากตระกูลโซลดิ๊ก จึงจำต้องใช้วิธีอ้อมค้อมเช่นนี้

ทว่า... สิ่งประดิษฐ์ชิ้นแรกควรจะเป็นอะไรดี? เพื่อค้นหาแรงบันดาลใจ ไซคิจึงมุ่งหน้าไปหาอัลลูก้า

อัลลูก้าถูกปล่อยปละละเลยมานานเกินไปอย่างเห็นได้ชัด เด็กน้อยจึงตื่นเต้นอย่างมากที่ได้เห็นหน้าไซคิ

“พี่ชาย! พี่ชาย!”

ไซคิใช้มือกลขยี้ผมของอัลลูก้าอย่างเบามือ... หากเป็นมือพลังจิต ศีรษะคงยุบเหมือนลูกโป่งไปแล้ว แต่มือกลที่เย็นเฉียบกลับสามารถลูบหัวด้วยเทคนิคความยากระดับสูงได้โดยไม่สร้างความบาดเจ็บ

“พี่ชาย กอดหน่อย!”

อัลลูก้ายื่นคำร้องขอโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“...”

อย่าเพิ่งรีบยื่นคำร้องขอตั้งแต่เปิดฉากสิ!

ไซคิถอนหายใจ... เขารู้ดีว่าอัลลูก้าและนานิกะเพียงแค่ต้องการใช้พลังเพื่อช่วยเหลือครอบครัว แต่ทำไมถึงต้องยื่นคำร้องขอกับเขาตลอด? คงเป็นเพราะเธอไม่กล้ายื่นคำร้องขอกับสมาชิกครอบครัวคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าสินะ

ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนนานิกะจะรู้ระแคะระคายว่าไซคิมีความปรารถนาที่ยังไม่ถูกเติมเต็ม

ไซคิสื่อสารกับอัลลูก้าผ่านโทรจิต

‘อัลลูก้า นานิกะ... ฉันแข็งแกร่งมากและแทบไม่มีความปรารถนาอะไรเลย ฉันจะขอพรกับเธอแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้’

จากการสังเกตของไซคิ ขีดจำกัดสูงสุดในการใช้พลังของอัลลูก้าในตอนนี้ไม่ได้เพิ่มขึ้นตามการเติบโตตามธรรมชาติ... หรือจะเป็นเพราะขาดการฝึกฝน?

หากเป็นเช่นนั้น แม้แต่อัลลูก้าก็จำเป็นต้องฝึก... ไซคิตัดสินใจได้ทันที ในเมื่อวันเกิดของคิรัวร์กับมิลลูกิผ่านพ้นไปแล้วในช่วงสิบสี่วันนี้ และเขายังไม่ได้เตรียมของขวัญบรรลุนิติภาวะให้น้องชาย... งั้นสิ่งประดิษฐ์ชิ้นแรกก็คือของขวัญนี่แหละ

“พี่ชาย จะไปไหนเหรอ?”

จริงสินะ... อัลลูก้ายังต้องการเพื่อนแก้เหงา

แต่ในยามนี้ ทุกการกระทำของผู้ที่ปฏิสัมพันธ์กับอัลลูก้าล้วนตกอยู่ภายใต้การจับตามอง แม้แต่ไซคิเองก็ต้องลดความเสี่ยงให้น้อยที่สุด

‘ให้ตายสิ แบบนี้ก็แล้วกัน... อัลลูก้า เมื่อไหร่ที่เธอยกแก้วนี้ดื่มได้นิ่งสนิท เธอจะได้เจอฉัน’

ไซคิหยิบแก้วใบหนึ่งขึ้นมาจากตู้ในห้อง โดยไม่รู้ว่าใครเอามาวางประดับไว้

“แต่พี่ชายจะรู้ได้ยังไงว่าอัลลูก้าทำสำเร็จแล้ว?”

อัลลูก้าทำหน้าไร้เดียงสา

‘เมื่อพี่ชายให้แก้วหนูแล้ว หนูจะรีบยกมันเดี๋ยวนี้แหละ!’

‘แค่เรียกชื่อฉัน แล้วฉันจะได้ยินเอง ระยะทำการของโทรจิตแบบติดตัวของฉันกว้างมาก ตราบใดที่ฉันยังอยู่บนภูเขาคูคูลูแห่งนี้ ฉันจะได้ยินแน่นอน... อัลลูก้า จำไว้ว่าเรื่องนี้ต้องเป็นความลับนะ’

ไซคิส่งแก้วใบนั้นให้อัลลูก้า นี่ไม่ใช่แก้วธรรมดา... มันหนักถึงสี่กิโลกรัม เป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ถ่วงน้ำหนักทั่วไปในบ้านตระกูลโซลดิ๊ก

สำหรับเด็กสี่ขวบ การจะยกของหนักสี่กิโลกรัมเพื่อดื่มน้ำให้นิ่งคงเป็นเรื่องยากเอาการ

‘อ้อ... แล้วห้ามโกงโดยใช้พลังของนานิกะเด็ดขาด’

แม้ตัวนานิกะจะไม่ได้ปรากฏออกมา แต่ไซคิกลับมองเห็นสีหน้าผิดหวังของนานิกะซ้อนทับอยู่ในตัวอัลลูก้าได้อย่างน่าประหลาด

ให้ตายสิ จ้องจะโกงตลอดเลยสินะ?

‘พี่หวังว่าเธอจะแข็งแกร่งขึ้นนะ... จะยอมถูกทิ้งห่างจากคิรัวร์กับมิลลูกิไม่ได้ เข้าใจไหม?’

อัลลูก้ากำแก้วด้วยความงุนงง เธอออกแรงจนสุดตัว แต่กลับยกแก้วขึ้นมาได้เพียงวูบเดียวด้วยอาการสั่นเทิ้ม

สีหน้าของอัลลูก้าดูท้อแท้

‘ดูเหมือนจะยากจังเลย...’

บทสนทนาของไซคิไม่ได้ถูกปิดบังจากใคร คนในตระกูลรับรู้การตัดสินใจของเขาและยอมรับมันโดยดุษณี เพราะคำขอนี้ไม่ได้ล้ำเส้นแต่อย่างใด... มันก็แค่แก้วหนักสี่กิโลกรัม ปราศจากการฝึกที่เป็นระบบ จึงไม่น่าจะส่งผลอะไรมากนัก

อีกอย่าง ช่วงนี้อัลลูก้าเริ่มกระสับกระส่ายเพราะไม่ได้เจอคิรัวร์กับมิลลูกิ การมีแก้วใบนี้เป็นเป้าหมายอาจช่วยให้เธอว่านอนสอนง่ายขึ้นบ้าง

“รูรูริ ทำไมพี่คุสึโอะถึงอยากให้หนูยกแก้วล่ะ? ทำไมเขาถึงอยากให้หนูยกน้ำหนัก?”

หลังจากไซคิจากไป อัลลูก้าก็เอ่ยถามพ่อบ้านที่ดูแลเธอด้วยความสงสัย

“ท่านอัลลูก้า... นายน้อยคุสึโอะอาจจะคาดหวังให้ท่านอัลลูก้าแข็งแกร่งขึ้นขอรับ มันเป็นความปรารถนาดีครับ”

พ่อบ้านรูรูริตอบพลางส่งสัญญาณไปที่กล้องวงจรปิด เมื่อได้รับสัญญาณ ‘อนุญาต’ จึงกล้าตอบคำถามต่อ

นี่ไม่ใช่คำร้องขอ... จึงสามารถตอบได้

“นายน้อยคุสึโอะแตกต่างจากนายน้อยคนอื่นๆ แม้จะร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก แต่นายน้อยคุสึโอะนั้นพิเศษมาก! ล่าสุดเพิ่งจะรอดชีวิตจากบททดสอบที่นครดาวตกและกลับมาได้อย่างปลอดภัย! เขาได้แสดงความฉลาดเฉลียวให้ทุกคนประจักษ์! นายน้อยคุสึโอะกลายเป็นอัจฉริยะด้วยความพยายามของตัวเอง ท่านอัลลูก้าเองก็ต้องพยายามเหมือนกันนะครับ! ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น! ในอนาคตท่านอัลลูก้าอาจจะมีแรงแขนรวมกันถึง 16 ตันเหมือนนายน้อยอิรุมิก็ได้! นายน้อยคุสึโอะต้องปรารถนาเช่นนั้นแน่...”

ไซคิที่ยังเดินไปได้ไม่ไกลนัก:

...อย่ามโนเอาเองสิฟะ! ฉันแค่ต้องการให้เธอออกกำลังกายบ้างจะได้ไม่กลายเป็นง่อยต่างหาก แล้วจอมเวทที่มีพลังระดับทวีปมืดจะเอาการฝึกกล้ามเนื้อไปทำอะไร? อีกอย่าง ไอ้แรงแขน 16 ตันนั่นมันแปลกพิลึกเลยนะเฮ้ย!

โชคดีที่ผู้เป็นแม่ไหวตัวทันว่าพ่อบ้านพูดมากเกินไป จึงสั่งให้เงียบผ่านหูฟัง

ให้ตายสิ... ไซคิกลับมาที่ห้องแล้วนั่งลงใช้ความคิด

คิรัวร์กับมิลลูกิจะชอบอะไรนะ? ทิพยจักษุ... ไม่เอาดีกว่า ตอนนี้น่าจะกำลังฝึกกันอยู่ คงดูน่าสมเพชพิลึก อย่าไปดูเลย

ไซคินั่งขัดสมาธิ จ้องมองเพดาน สายตาทะลุผ่านกำแพงออกไปสู่ท้องฟ้าเบื้องบนเหนือภูเขาคูคูลู

แม้ตัวจะอยู่ในห้อง แต่ด้วยทิพยจักษุ เขารู้สึกราวกับกำลังล่องลอยอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆบนท้องนภา เหมือนได้รับชมภาพโฮโลแกรมเสมือนจริง...

ทันใดนั้นไซคิก็สะดุ้งตื่นจากภวังค์ พริบตาเดียวก็กลับมาสู่โลกความจริง... จะว่าไปแล้ว ตระกูลโซลดิ๊กแทบไม่มีความบันเทิงอะไรเลย ส่วนใหญ่มีแต่ของเล่นทางกายภาพ แถมคิรัวร์ก็ยังไม่เริ่มติดเกมคอนโซลด้วยซ้ำ

สร้างเกมงั้นเหรอ? ไม่มีทาง การเขียนโปรแกรมไม่ใช่สิ่งที่พลังจิตสายควบคุมวัตถุจะแก้ปัญหาได้ จะให้มานั่งพิมพ์ทีละตัวอักษรก็ยุ่งยากเกินไป... แต่หนังสำเร็จรูปมีอยู่แล้ว งั้นทำ ‘โฮมเธียเตอร์’ ดีไหม? อัลลูก้ากับคนอื่นๆ จะได้สัมผัสเสน่ห์ของภาพยนตร์หลังจากฝึกเสร็จ

เมื่อก่อนไซคิเคยเป็นคอหนัง ด้วยพลังโทรจิต เขาหลงใหลความรู้สึกของ ‘ความไม่รู้’ ระหว่างดูหนัง ถึงจะโดนพวกคนที่ดูแล้วสปอยล์ใส่จนต้องไปดูหนังเกรดบีห่วยๆ ที่ไม่มีใครดูบ่อยๆ ก็เถอะ แต่เขาก็ยังสนุกกับมัน... ตั้งแต่มาโลกนี้ เขาก็เอาแต่อ่านหนังสือจนเกือบจะลืมไปแล้วว่าโลกนี้ก็มีภาพยนตร์

แผนผังเทคโนโลยีในโลกฮันเตอร์พัฒนาช้ากว่าโลกเดิมของเขาเล็กน้อย ผู้คนยังใช้โทรศัพท์ฝาพับ การดูหนังต้องใช้อุปกรณ์เฉพาะ และการฉายภาพยังใช้โปรเจกเตอร์แบบพื้นฐานที่สุดวางไว้ด้านหลัง

เขาอยากสร้าง ‘จอภาพ’... เพราะหน้าจอคือหัวใจสำคัญของภาพยนตร์ แม้โทรทัศน์ยุคนี้จะยังอยู่ในช่วงเทอะทะและหนักอึ้งก็ตาม

เมื่อมีเป้าหมาย ไซคิก็เริ่มค้นคว้าอย่างกระตือรือร้นทันที เมื่อเด็กเป็นฝ่ายเริ่มเรียนรู้เอง ตระกูลโซลดิ๊กย่อมสนับสนุนเต็มร้อย ไม่ว่าจะเป็นหนังสือหรือวัสดุอุปกรณ์ใดๆ ก็จัดหามาให้ไม่อั้น... ไซคิอาศัยความสามารถในการอ่านหนังสือสิบบรรทัดในพริบตา ทำให้การวิจัยคืบหน้าไปอย่างรวดเร็ว

แปดวันต่อมา ไซคิยื่นคำร้องต่อพ่อกับแม่ เขาถามน้องชายล่วงหน้าหนึ่งวันว่าอยากดูหนังเรื่องอะไร... เย็นวันนั้น ในช่วงเวลาอิสระสั้นๆ เพียงสองชั่วโมงหลังการฝึกซ้อม เขาพาคิรัวร์ มิลลูกิ และอัลลูก้ามายังโฮมเธียเตอร์ที่เขาสร้างขึ้นกับมือ

ภาพหน้าจอเริ่มต้นคือ ‘ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว’... เป็นภาพฉายโฮโลแกรมสามมิติที่สมจริงราวกับได้หลุดเข้าไปในห้วงอวกาศ นี่คือประสบการณ์จริงที่เขาเคยสัมผัสในอวกาศ เพียงแค่นำมันมาจำลองขึ้นใหม่ในตอนนี้

“ว้าว...!”

“พี่คุสึโอะ ที่นี่ที่ไหน? สวยสุดยอดเลย!!”

“ทะ... ทำได้ยังไงเนี่ย? พี่คุสึโอะ!”

พวกผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมามากอาจไม่ได้ประหลาดใจนัก แต่สำหรับเด็กๆ แล้ว... สิ่งเหล่านี้คือปาฏิหาริย์ ตำแหน่งของไซคิในใจของน้องชายพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล   จบตอน   By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล   ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═