บทที่ 17 เมื่อศัตรูเดือดดาล หมัดก็ไม่ปรานีใคร

บทที่ 17 เมื่อศัตรูเดือดดาล หมัดก็ไม่ปรานีใคร

ปัง!

เสียงดังทึบราวกับกลองหนังวัวสะท้อนมาจากท่อนแขนที่ไขว้กันของครูฝึกหลี่ เป็นเสียงปะทะที่รุนแรงจนทำเอาคนฟังเสียวฟัน เสียงการต่อสู้ของทั้งสองทำให้เสียงจักจั่นรอบข้างเงียบลงไปถนัดตา

ครูฝึกหลี่ถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อลดแรงกระแทก ปัดป้องหมัดซ้ายที่สองของกู้เหยียน ก่อนจะสวนกลับด้วยมือทั้งสองข้างอย่างฉับพลัน

ปัง ปัง ปัง!

พายุหมัดรัวกระหน่ำเข้าใส่ศีรษะของกู้เหยียนจากทั้งสองด้าน

เมื่อเผชิญกับการสวนกลับอย่างรวดเร็ว กู้เหยียนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรั้งหมัดกลับมา แล้วใช้ฝ่ามือปัดป้องการโจมตีที่รวดเร็วของครูฝึกหลี่

เขาได้เรียนรู้วิชาการต่อสู้แบบทหารที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังมาจากครูฝึกหลี่ ซึ่งแทบจะไม่มีกระบวนท่าที่ซับซ้อนอะไร ประสบการณ์อันโชกโชนของครูฝึกหลี่ทำให้เขามีความเข้าใจในเทคนิคการต่อสู้อย่างลึกซึ้ง

กู้เหยียนเพิ่งเริ่มฝึกเมื่อวานนี้ ดังนั้นเขาจึงขาดทั้งประสบการณ์และความเข้าใจอย่างมาก ทว่าสมรรถภาพทางร่างกายของเขาที่มีคะแนนถึงเจ็ดแต้มนั้น เป็นคุณสมบัติที่เหนือกว่าคนธรรมดาทั่วไปมาก ซึ่งช่วยไม่ให้เขาตกเป็นรองในเวลานี้

ครูฝึกหลี่เป็นฝ่ายรุก ส่วนกู้เหยียนเป็นฝ่ายรับ

จังหวะที่กู้เหยียนปัดป้องหมัดได้อีกครั้ง ข้อมือของเขาก็ถูกคว้าเอาไว้ ครูฝึกหลี่ยกเท้าขึ้นขัดหลังส้นเท้าของกู้เหยียนแล้วเหวี่ยงเขาไปข้างหน้า กู้เหยียนล้มลงกับพื้นและกลิ้งตัวไปหนึ่งตลบทันที

"กู้ ฝีมือนายยังไม่ถึงขั้นนะ"

"อืม"

กู้เหยียนลุกขึ้นยืน สะบัดข้อมือที่เพิ่งถูกจับเมื่อครู่ แล้วพุ่งตัวเข้าไปอีกครั้ง เขาเริ่มต้นด้วยการเปิดฉากโจมตี จากนั้นก็เปลี่ยนกลับมาตั้งรับ หมัดและศอกของพวกเขาปะทะกันราวกับอาวุธ เสียง 'ปัง ปัง ปัง' ของเนื้อ เอ็น และกระดูกกระทบกันดังสนั่น... ในขณะเดียวกัน ครูฝึกคนอื่นๆ ที่พักอยู่ในห้องว่างชั้นหนึ่งของหอพักอาจารย์ ก็เพิ่งกลับมาจากการทานอาหารเย็น และได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากด้านหลังผ่านทางหน้าต่าง

ครูฝึกสี่คนเปิดหน้าต่างออกและเห็นภาพเหตุการณ์ข้างนอก

"เด็กคนนี้เก่งแฮะ รับมือกับเหล่าหลี่ได้ตั้งหลายกระบวนท่า"

เสียงหมัดกระทบเนื้อทำเอาเลือดในกายของครูฝึกเหล่านี้เดือดพล่านขึ้นมาเล็กน้อย สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่กู้เหยียน ซึ่งดูเหมือนจะรับมือกับการต่อสู้ได้คล่องแคล่วขึ้นเรื่อยๆ

"ถ้าเหล่าหลี่แพ้ขึ้นมาล่ะก็ ขายหน้าแย่เลย"

"แพ้แล้วไงล่ะ? แถวนี้ไม่มีนักศึกษาอยู่สักหน่อย"

ขณะที่พวกเขาคุยกันอย่างตื่นเต้น ครูฝึกสองคนถึงกับหยิบโทรศัพท์ออกมาบันทึกวิดีโอการประลองของทั้งคู่บนทางเดิน

บนทางเดินเล็กๆ นอกหน้าต่าง ร่างของทั้งสองเข้าปะทะกัน และเกิดการปะทะกันอีกครั้ง

ปัง!

หมัดปะทะหมัด ครูฝึกหลี่ยกเท้าขึ้นเตะ กู้เหยียนก็ยกเข่าขึ้นรับ การปะทะเข้ากับพื้นรองเท้าอย่างจังทำให้ครูฝึกหลี่ต้องเซถอยหลังไป กู้เหยียนตามติดเข้าไปทันทีพร้อมกับรัวหมัดเข้าที่ศีรษะและใบหน้า เส้นเลือดฝอยบนแขนของครูฝึกหลี่แตกจนผิวหนังบริเวณกว้างกลายเป็นสีแดงเถือก

"แรงเยอะดีนี่!"

ครูฝึกหลี่ใช้ท่อนแขนขวางรับหมัดของกู้เหยียนไว้อีกครั้ง จากนั้นก็ใช้หลังมือคว้าข้อมือของเขาไว้เหมือนเดิม ตั้งใจจะขัดขาและจับทุ่ม

ทว่าคราวนี้นี้กู้เหยียนกลับเป็นฝ่ายคว้าจับไว้บ้าง วินาทีที่ร่างของเขาถูกเหวี่ยง เขาก็ดึงครูฝึกหลี่ลงมาด้วยกัน ทำให้ทั้งคู่ล้มลุกคลุกคลานลงไปกองกับพื้น

ทันทีที่ถึงพื้น เขาก็กระแทกศอกออกไปด้านข้าง ครูฝึกหลี่กลิ้งตัวหลบไปกับพื้น

ทั้งสองคนที่ตอนนี้กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดลุกขึ้นยืนพร้อมกัน ครูฝึกหลี่เตะสวนออกไป กู้เหยียนโดนเข้าที่หน้าท้องอย่างจังจนรอยรองเท้าปรากฏชัดบนเสื้อยืดสีขาว

แต่ก่อนที่ครูฝึกหลี่จะทันดึงเท้ากลับ กู้เหยียนก็ใช้สองมือรวบขาของเขาไว้ ยกตัวเขาขึ้นขนานกับพื้น แล้วใช้พละกำลังอันมหาศาลลากเขาลอยขึ้นจากพื้นและเริ่มจับเหวี่ยงหมุนเป็นวงกลม

"หยุดนะ!"

เมื่อเห็นท่าไม่ดี ครูฝึกคนอื่นๆ ก็รีบปีนออกมาทางหน้าต่าง กู้เหยียนเองก็ดึงสติกลับมาได้ในตอนนั้น จึงชะลอความเร็วลง ครูฝึกหลี่ที่ถูกเหวี่ยงอยู่ค่อยๆ ลดระดับลงมาใกล้พื้น กู้เหยียนปล่อยมือ และในที่สุดครูฝึกหลี่ก็หลุดเป็นอิสระ เขากลิ้งไปบนแผ่นหินปูพื้นรูปทรงแปลกๆ หนึ่งตลบก่อนจะหยุดนิ่ง

ชั่วขณะหนึ่ง ครูฝึกทั้งสี่คนที่รีบวิ่งออกมาจากพุ่มไม้ต่างพากันเงียบกริบ ยืนอ้าปากค้างจ้องมองกู้เหยียนที่กำลังหอบหายใจ

"บ้าเอ๊ย เด็กคนนี้ชนะจริงๆ ว่ะ"

"เหล่าหลี่ต้องอายม้วนแน่คราวนี้"

ครูฝึกหลี่ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามตัว แล้วเดินเข้ามาพันหมัดชกเข้าที่หน้าอกของกู้เหยียนเบาๆ "เอาล่ะ นึกไม่ถึงเลยว่านายจะพัฒนาได้เร็วขนาดนี้"

"ครูฝึกออมมือให้ผมต่างหากครับ"

"ฉันรู้ระดับของตัวเองดี เอาเป็นว่า ฉันยอมรับในตัวนาย!"

สิ้นเสียงของเขา เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของกู้เหยียน

【ระบบ: ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ที่สามารถเอาชนะครูฝึกในสาขาอาชีพได้ ความคืบหน้าภารกิจปัจจุบัน: 1/2】

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือน กู้เหยียนก็ปิดบังความดีใจไว้ไม่อยู่ จากนั้นเขาก็กล่าวทักทายกับครูฝึกคนอื่นๆ อย่างสุภาพสองสามประโยคก่อนจะหันหลังเดินจากไป

ทันทีที่เขาคล้อยหลัง ครูฝึกทั้งสี่คนก็เข้ามารุมล้อมครูฝึกหลี่ พากัน 'รุมด่า' เย้าแหย่เขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างสนุกสนาน อันที่จริงพวกเขาอายุไม่ได้ห่างกันมากนัก เพิ่งจะยี่สิบต้นๆ เท่านั้น ครูฝึกสองคนเปิดดูวิดีโอที่บันทึกไว้ จัดการตัดต่อเล็กน้อย แล้วอัปโหลดลงในแอปไคว่โส่วเพื่อเรียกยอดผู้ติดตามโดยไม่ได้คิดอะไรมาก

แน่นอนว่าใบหน้าของทั้งคู่ถูกเบลอไว้อย่างจงใจ

เนื่องจากเป็นการอัปโหลดในพื้นที่และเป็นช่วงเวลาที่นักศึกษาส่วนใหญ่กำลังพักผ่อนอยู่ในหอพัก หลายคนจึงนอนไถวิดีโอเล่นอยู่บนเตียง เนื้อหาในพื้นที่จึงถูกดันขึ้นฟีดในโทรศัพท์ของพวกเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

บนทางเดินอันเงียบสงบ คนสองคนที่ถูกเบลอใบหน้ากำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดจนน่าตื่นตาตื่นใจ

นักศึกษาบางคนจำได้ทันทีว่าทางเดินนั้นอยู่หลังอาคารหอพักอาจารย์ จึงพากันเข้ามาคอมเมนต์เช็คอินกันอย่างล้นหลาม

【เชี่ย มหา'ลัยเรามีตัวตึงด้วยว่ะ】

【ใส่กางเกงลายพรางทั้งคู่เลย อาจจะเป็นครูฝึกสองคนคันไม้คันมือเลยมาประลองกันหรือเปล่า?】

【เฟรชชี่มหา'ลัยหนานจิง มารายงานตัว!】

【ในหมู่ครูฝึกไม่มีใครตัวสูงขนาดนั้นหรอก คนนั้นต้องเป็นนักศึกษาแน่ๆ แถมผิวขาวขนาดนั้น เฟรชชี่ชัวร์ ไม่ต้องสงสัยเลย】

ขณะที่เด็กหนุ่มนับไม่ถ้วนแห่มาคอมเมนต์กันอย่างตื่นเต้น ในหอพักหญิง จ้าวซินก็รีบวิ่งกลับมาที่ห้องพร้อมกับโทรศัพท์มือถือ ในช่วงการฝึกทหารที่ยังไม่ค่อยมีเรื่องซุบซิบแบบนี้ แค่มีกลิ่นอายของเรื่องอื้อฉาวนิดหน่อยก็ทำให้เธอตื่นเต้นสุดๆ แล้ว

"เร็วเข้า เปิดมือถือดูสิ ฉันส่งให้แล้ว!"

เจียงโหรว หลินอวิ๋นจู และรูมเมทอีกสองคนก็อยู่ในห้อง กำลังมาส์กหน้า ทาครีมบำรุงเท้า และดูอนิเมะกันอยู่ เมื่อจ้าวซินเปิดวิดีโอให้ดู พวกเธอก็เห็นฉากการต่อสู้บนทางเดินหลังตึกอาจารย์ พูดตามตรง เมื่อเทียบกับพวกผู้ชายที่กำลังตื่นเต้นสุดขีด สาวๆ กลับไม่ได้รู้สึกอินอะไรด้วยเลย

ตรงกันข้าม พวกเธอกลับมองว่าการไปชกต่อยกับครูฝึกเป็นเรื่องไร้สาระและทำตัวเป็นเด็กๆ

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นคอมเมนต์หนึ่งที่ทิ้งไว้ในช่องแสดงความคิดเห็น พวกเธอก็รู้สึกว่ามันลึกซึ้งไม่เบา

【ในช่วงวัยที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน จงทำในสิ่งที่คุณเชื่อว่าถูกต้อง อย่ารอจนอายุมากขึ้นแล้วค่อยหันกลับมามองเรื่องที่ดูไร้เดียงสา โง่เขลา และต่ำต้อยเหล่านี้ แล้วรู้สึกว่ามันเป็นร่องรอยของวัยเยาว์ที่ขาดหายไป พวกที่เอาแต่อวดเก่งและโชว์พาวเวอร์ก็เป็นแค่ตัวตลกที่น่าขันเท่านั้น】

"พอเข้าใจความหมายของคอมเมนต์นี้ จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าผู้ชายในคลิปมีพลังชีวิตที่สมวัยจริงๆ กล้าคิดกล้าทำ!" จ้าวซินพูดพลางมองดูวิดีโอด้วยท่าทีเห็นด้วย "พวกเราถูกตีกรอบด้วยกฎเกณฑ์ตั้งมากมาย เอาแต่คิดว่านี่มันเด็กน้อย นั่นก็ไม่เหมาะสม แล้วก็ไปหัวเราะเยาะคนอื่นแบบตื้นเขิน... เฮ้อ..."

ตอนแรกเจียงโหรวก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แต่มื่อมองดูแผ่นหลังในเสื้อยืดสีขาวในวิดีโอ เธอก็ขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากันเล็กน้อย

"พวกเธอไม่คิดว่าหุ่นผู้ชายคนนี้ดูคุ้นๆ บ้างเหรอ?"

"เฮ้ย พอเธอพูดขึ้นมา ฉันก็ว่าคุ้นๆ อยู่นะ" หญิงสาวที่ก่อนหน้านี้เคยโวยวายว่าจะตามจีบกู้สุดหล่อถือโทรศัพท์อย่างน่าเอ็นดูแล้วกระซิบว่า "มองยังไงก็เหมือนกู้สุดหล่อเลย ยิ่งมองจากข้างหลังยิ่งเหมือนเข้าไปใหญ่"

หลินอวิ๋นจูที่อยู่บนเตียงฝั่งซ้ายเบ้ปาก ความจริงเธอเองก็สังเกตเห็นว่าหุ่นของเขาเหมือนกู้เหยียนจริงๆ แต่ด้วยความรู้สึกต่อต้านแบบเด็กๆ เธอจึงไม่ได้พูดอะไรออกไป แต่ถ้าให้พูดอย่างยุติธรรม กู้เหยียนในคลิปนั้นเต็มไปด้วยเสน่ห์ของความเป็นชายชาตรีจริงๆ

'ไม่ ฉันจะคิดแบบนั้นไม่ได้ มันดูเด็กน้อยมาก! ใช่ ไร้สาระที่สุด!'

ขณะที่เธอพร่ำบอกตัวเองซ้ำๆ ความคิดอันกล้าบ้าบิ่นก็แวบเข้ามาในหัว

'ถ้ากู้เหยียนสลับตัวกับเฉินเซวียนได้ก็คงจะดีสินะ? หน้าตาก็ดี ถ้าฐานะทางบ้านดีกว่านี้สักหน่อยล่ะก็...'

หลินอวิ๋นจูก้มลงมองดูเตียง เจียงโหรวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะ ไม่พูดไม่จา แต่เลื่อนดูทุกคอมเมนต์อย่างมีความสุข แถมยังแคปรูปผู้ชายใส่เสื้อยืดสีขาวจากในคลิปเก็บไว้ด้วย

ในเวลาเดียวกัน

กู้เหยียนเดินเข้ามาในหอพักห้อง 502 โดยมีเสื้อแจ็คเก็ตฝึกทหารพาดไว้บนบ่า วินาทีที่เขาผลักประตูเข้าไป เขาก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศมันทะแม่งๆ พวก 'สัตว์ป่า' ในห้องพักกำลังจ้องมองมาที่เขาอย่างเอาเรื่อง

"พวกนายทำอะไรกันเนี่ย?"

คนแรกที่พูดขึ้นคือจ้าวเจิ้นหนุ่มหัวเหลือง เขากระโดดลงมาจากเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดคลิปให้กู้เหยียนดู จากนั้นก็เหลือบไปเห็นรอยรองเท้าบนเสื้อยืดของกู้เหยียนพอดี

"เหล่ากู้ เชี่ยเอ๊ย นายจริงๆ ด้วย! นายต่อยตีเก่งโคตรๆ เลยว่ะ!"

เมื่อมีรอยรองเท้าบนเสื้อยืดเป็นหลักฐาน ข้อสันนิษฐานของพวกเขาก็ได้รับการยืนยัน หลิวผิงดันแว่นตาขึ้นแล้วชูหมัดขึ้นอย่างตื่นเต้น "นายปิดบังพวกเรามาตลอดเลยนี่นา"

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังหรอกนะ ตอนที่เข้าเรียนใหม่ๆ ฉันสู้ไม่เป็นจริงๆ"

คำพูดนี้ทำเอาเฉินเซวียน หลิวผิง จ้าวเจิ้น และเฉินชิงถึงกับเบิกตากว้าง แต่ละคนมองกู้เหยียนราวกับเห็นผี

"คุณพระช่วย เพิ่งเรียนเมื่อคืน วันนี้ก็คว่ำครูฝึกได้แล้วเนี่ยนะ!"

"วันนี้คว่ำครูฝึกได้ พรุ่งนี้ก็คว่ำแชมป์มวยได้แล้วมั้ง!"

ขณะที่พวกเขาคุยกัน กู้เหยียนก็เพียงแค่ตอบรับสั้นๆ แล้วเดินไปอาบน้ำ ทว่าสิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ เรื่องที่เขาประลองกับครูฝึกบนทางเดินวันนี้ถูกแอบถ่ายและนำไปอัปโหลดลงในแอปวิดีโอไคว่โส่ว

จังหวะที่กู้เหยียนเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำนั้น วิดีโอของเขาก็ได้กลายเป็นกระแสไวรัลไปถึงมหาวิทยาลัยอีกแห่งในเมืองหนานจิงแล้ว

"เสี่ยวซวง เร็วเข้า ดูนี่สิ หุ่นคนนี้เหมือนกู้เหยียนมากเลย"

ในหอพักหญิงของมหาวิทยาลัยครู ถังจื่ออี เพื่อนสนิท เพื่อนร่วมชั้น และรูมเมท วิ่งพรวดพราดออกจากห้องน้ำพร้อมกับถือโทรศัพท์ในมือ ยื่นไปให้หลี่เสี่ยวซวงที่กำลังนอนเบื่ออยู่บนเตียง

ทั้งสองคนเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นของกู้เหยียนมาตลอดสามปีในโรงเรียนมัธยมปลาย