Chapter 119 การเปลี่ยนแปลงของชิงซือ.

จงซานที่เดินเข้ามาในถ้ำ บรรยากาศที่ค่อนข้างสลัว ๆ  เป่ยชิงซือยังคงนอนอยู่ที่เดิม.

ด้วยลมหายใจที่สูดลึกเข้าไป จงซานที่เดินมายังด้านหน้าเป่ยชิงซือ ก่อนที่จะค่อย ๆ นั่งอยู่ข้างกายนาง จากนั้นก็เริ่มปลดกระดุมของนางออก พร้อมเลื่อนเสื้อซีกซ้ายของนางตรงหน้าอกออก เปิดมันออกมาเบา ๆ .

หลังจากที่เลือนผ้าออกแล้ว มือของเขาที่วางไปยังตำแหน่งดังกล่าว ซึ่งทำให้อกด้านซ้ายของนางดีดเด้งออกมา พร้อมกับสั่นเบา ๆ อย่างนุ่มนวลกับอากาศ ถึงแม้ว่าจงซานจะเห็นเป็นปรกติในทุกวัน ทว่าวันนี้มันกับดูเต่งตึงสมบูรณ์แบบกว่าทุกวัน.

เขาที่หายใจเข้าลึก พยามที่จะสะกดใจไม่ให้หวั่นไหว จงซานที่วางมือขวาลงบนหน้าอกของนางอย่างนุ่มนวล ร่างของนางสั่นเล็กน้อย ทว่าดวงตาของนางยังปิดแน่น ทำให้เขาใจไขว้เขวอยู่เหมือนกัน มือขวาของเขาที่สัมผัสลงไปนั้น รู้สึกสับสนวุ่นวายอยู่ในใจเช่นกัน.

แต่จงซานก็ยังมีจิตใจที่มั่นคง เขายังคงสุขุมอยู่ ก่อนที่จะเริ่มปล่อยแก่นแท้ของเขาเข้าไปในร่างของเป่ยชิงซือ.

อย่างไรก็ตาม ทำไมไม่รู้วันนี้ แกนแท้ของเป่ยชิงซือดูจะตอบสนองรวดเร็วกว่าปกติ ทันทีที่แกนแท้ของจงซานผ่านเข้าไป แกนแท้ของเป่ยชิงซือก็ออกมาต้านอย่างรวดเร็ว แม้ว่าจะยังต้านแกนแท้ของเขาอยู่ก็ตาม จงซานก็ยังไม่ยอมแพ้ มือของเขาที่สั่นไหวอยู่เล็กน้อย พยายามที่จะทำลายปราณที่แปลกประหลาดที่ยังเหลืออยู่ให้ได้.

แต่ถึงกระนั้นหลังจากที่แกนแท้ของทั้งคู่ผลักดันกันไปมาระยะหนึ่ง อยู่ ๆ ปราณแท้ของเป่ยชิงซือก็หยุดต่อต้านไปอย่างคาดไม่ถึง จงซานไม่เข้าใจเรื่องดังกล่าวแม้แต่น้อย ทว่าก็เป็นเรื่องดี แกนแท้ของเขาวิ่งไปยังตำแหน่งบาดแผลบนร่างกายของนางอย่างรวดเร็ว ท้ายที่สุดก็สามารถทะลวงขับไล่ปราณประหลาดที่อยู่ในร่างของนางออกไปจนหมด.

"แฮก ๆ "

จงซานที่หายใจเข้ายาวเสียงดัง จากนั้นก็รู้สึกเบาใจ เขาที่นำฝ่ามือออกจากหน้าอกของเป่ยชิงซือเบา ๆ  ทว่าขณะที่ถอนมือออกมานั้นร่างกายของนางจะสั่นไหวเล็กน้อย ทว่าจงซานก็ไม่ได้ใส่ใจนัก หลังจากนั้นเขาก็จดจ้องไปยังบาดแผลของนาง.

อย่างไรก็ตาม จงซานที่ขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่เล็กน้อย มือของเขาที่ประทับลงอีกครั้ง หลังจากนั้นก็ทำการตรวจสอบผิวที่เป็นรอยของนาง ตรวจสอบบาดแผลของนางอย่างระมัดระวัง และทำการขัดเกลาบาดแผลของนาง ทำให้มันกลับมาอ่อนนุ่มไม่ให้เหลือรอยแผลเป็น จากนั้นเขาก็รู้สึกวางใจและถอนมือออกไปช้า ๆ .

จากนั้นเขาก็ติดกระดุมกลับไปดังเดิม.

ด้านในถ้ำนั้นยังคงมืดสลัวอยู่ ทำให้จงซานไม่สามารถพบเห็นความผิดปรกติของเป่ยชิงซือได้ ที่จริงขณะที่เขากำลังขับปราณประหลาดของศรปราณทะลวงนั้น ผิวของนางนั้นกลับมีสีมีน้ำมีนวลและอุณหภูมิทั่วร่างของนางที่สูงขึ้นกว่าปรกติ.

ในความเป็นจริงแล้ว ขณะที่จงซานเข้ามาในถ้ำ เป่ยชิงซือก็เริ่มรู้สึกตัวแล้ว.

บางทีด้วยสายโลหิตที่พิเศษของนาง ทำให้นางไม่จำเป็นต้องหลับไปถึงร้อยวัน เพียงแค่เดือนเดียวนางก็สามารถต้านทานฟื้นฟูกลับมาสมบูรณ์แล้ว.

ทันทีที่นางรู้สึกตัว เป่ยชิงซือที่คิดเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้อย่างรวดเร็ว เพียงแค่ไม่ถึงนาทีหลังจากที่โดมน้ำแข็งระเบิดออกมา จากนั้นนางก็หลับไป.

ยังไม่ตายอย่างงั้นรึ?ในเวลานั้นนางถูกศรปราณทะลวงยิงเข้าที่หน้าอก นางที่จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย และยังมีผู้ฝึกตนแกนทองที่ล้อมรอบนางอยู่ ซึ่งเหลือเพียงจงซานที่มีระดับเซียนเทียน จะสามารถหนีออกมาได้อย่างไร?

ทว่า เป่ยชิงซือกลับรู้สึกว่านางยังมีชีวิตนี้ เป็นชีวิตจริง ๆ รึ? นางมีชีวิตจริงหรือไม่? ไม่ใช่ว่าตายไปแล้วรึไม่? เป่ยชิงซือที่คาดหวังว่านางยังไม่ตาย ทว่าด้วยหวาดกลัวว่านางจะตายไปแล้ว ดังนั้นด้วยความกลัวเล็ก ๆ นั่น นางจึงไม่กล้าลืมตาขึ้นมา กลัวว่านางลืมตาขึ้นมา จะพบว่าตัวเองได้ตายแล้ว นั่นจะทำให้นางเสียใจ.

ดังนั้นขณะหลับตานั้นนางจึงใช้สัมผัสเทวะของนางตรวจสอบร่างกายตัวเอง.

สัมผัสเทวะที่ตรวจสอบร่างกายของนาง นางรู้สึกไม่อยากเชื่อขึ้นมาในทันที ศรปราณนั้นไม่เหลืออยู่แล้ว และนางยังฟื้นฟูใกล้จะกลับมาเหมือนเดิมแล้ว แม้แต่แผลเป็นเล็กน้อยก็ไม่มี และอีกเพียงแค่นิดเดียวมันก็จะหายไป เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ เกิดอะไรขึ้น ก่อนหน้านี้นางแค่ฝันไปอย่างงั้นรึ? ไม่ใช่ว่านางบาดเจ็บหรอกรึ? ไม่ใช่ นี่คือเรื่องจริง มีใครบางคนที่ช่วยพวกนาง ใครกันล่ะ?

อย่างไรก็ตามถัดมาหลังจากนั้น เป่ยชิงซือก็พบเรื่องที่ทำให้นางตะลึงงันไปอีกครั้ง เสื้อผ้าของนาง ถูกเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปทั้งหมด แม้แต่ชุดชั้นใน กางเกง ไม่มีอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เสื้อผ้าถูกแทนที่ด้วยชุดของบุรุษ ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าปรกติ.

ทว่าในเวลานั้น จงซานก็เดินเข้ามาในถ้ำ.

ด้วยสัมผัสเทวะของนาง พบว่าเขาคือจงซาน?เขายังไม่ตาย?เกิดอะไรขึ้นกัน? เขาช่วยนางเอาไว้อย่างงั้นรึ?อย่างไรก็ตามนางที่คิดไปมา หัวแทบระเบิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น และทันใดนั้นเขาก็พบว่าชุดที่นางสวมใส่นั่น เป็นชุดของจงซานรึ?

เช่นนั้น ใครกันที่เป็นคนช่วยเปลี่ยนชุดให้นางกัน?

เป่ยชิงซือที่คิดถึงความเป็นไปได้ ทว่า นางไม่อยากจะยอมรับเลยแม้แต่น้อย.

ขณะที่เป่ยชิงซือรู้สึกราวกับสายฟ้าฟาดอยู่นั้น จงซานก็เข้ามาใกล้ ๆ นาง พร้อมกับเริ่มปลดกระดุมของนางออก ร่างกายของนางถึงกับหดเกร็งเลยทีเดียว.

ในเวลานั้น ด้วยสัญชาติญาณนางจะต้องขัดขืนกระแทกจงซานออกไปแล้ว ทว่าคิดถึงเรื่องที่เขาเปลี่ยนชุดให้นาง ทำให้นางอดทน ภายในใจที่บังเกิดความรู้แปลกประหลาด.

จงซานต้องการทำอะไรกัน? ไม่นะ....

เขาที่ประทับมือลงบนหน้าอกของนาง คาดไม่ถึง คาดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อย ไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะวางมือลงบนเนินศักดิ์สิทธิ์ของนาง ขณะที่เป่ยชิงซือจะลืมตาพร้อมกับแสดงความโกรธเกรี้ยวออกมา.

ฝ่ามือของจงซานที่ดูแปลกไปคาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะปล่อยแก่นแท้ออกมา แก่นแท้ของเขาที่วิ่งเข้ามาในร่างของนาง เขาต้องการทำอะไร?เป่ยชิงซือที่ขมวดคิ้ว แกนแท้ของนางที่ออกไปต้านอัตโนมัติ นางที่เข้าต้านแกนแท้ของเขาเอาไว้ ทว่าในเวลาเดียวกันนางก็พบกลิ่นอายที่แปลกประหลาดอยู่ในร่างของนาง มันคือกลิ่นอายของศรปราณทะลวง.

จงซานต้องการขับกลิ่นอายของศรปราณทะลวงหรอกรึ?

เป็นความจริง เป่ยชิงซือสามารถเข้าใจได้ในทันทีทำให้นางระงับการต่อต้านไป ซึ่งแก่นแท้ของจงซานก็ทำการขับกลิ่นอายของศรธนูออกไปอย่างสมบูรณ์.

ในเวลานั้น มีความรู้สึกมากมายท่วมท้นผิดปรกติ บางครั้งก็อยากร้องไห้ นี่เป็นการกระทำของจงซานทั้งหมดรึ?ทำไม ร่างกายของนาง เขาคงเห็นหมดแล้ว อาการบาดเจ็บ... ทว่าจงซานเป็นคนช่วยนางจริง เขาที่สัมผัสหน้าอกของนางนางจะต้องโกรธสิ แต่ถ้าเขาไม่ทำเช่นนี้  เรื่องนี้?

และหลังจากนั้นฝ่ามือของจงซานก็ยกออกจากเนินสงวนของเป่ยชิงซือช้า ๆ  ความรู้สึกของนางตอนนี้เต็มไปด้วยความสับสน ทว่าในเวลาต่อมา จงซานก็วางมือของเขาลงมาอีกครั้ง.

ความรู้สึกของเป่ยชิงซือที่กำลังสับสนอีกครั้ง ได้อย่างไร?กลิ่นอายของศรปราณทะลวงถูกขับออกไปแล้ว จงซานต้องการทำอะไรอย่างงั้นรึ? เป่ยชิงซือที่เต็มไปด้วยความสงสัยในตัวของจงซาน คาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะวางฝ่ามือลงบนร่างของนางอีกครั้ง ทว่าหลังจากนั้นดูเหมือนว่าเขาจะทำการรักษารอยแผลเป็นของนางด้วย เขาที่ลบรอยดำออกจากร่างของนางไป.

ร่างกายของเป่ยชิงซือที่เกร็งแน่น ไม่เข้าใจชัดเจนว่าจงซานจะทำอะไรจนนิ้วของเขาไปหยุดที่รอดแผลของนาง เป่ยชิงซือถึงเข้าใจได้ชัดเจนว่า จงซานทำการตรวจสอบบาดแผลของนาง ภายในใจของนางที่เปลี่ยนจากสงสัยกลายเป็นอารมณ์ความรู้สึกที่แปลกประหลาดขึ้นมาในทันที.

จงซานมีเจตนาบริสุทธิ์ ทว่าเป็นเป่ยชิงซือที่คิดไม่ดีเอง ทว่าที่จริงแล้วนางกลับไม่สามารถลืมได้เลยกับสัมผัสที่อ่อนโยนของจงซานที่สัมผัสร่างของนาง.

จนกระทั่งเขาติดกระดุมให้กับนางโดยสมบูรณ์ เป่ยชิงซือที่รู้สึกสมองของนางที่ดังลั่นไปหมด ในเวลานี้เป่ยชิงซือไม่กล้าที่จะลืมตาขึ้นมาเลย หัวใจของนางที่ว้าวุ่น.

ตอนแรก เป่ยชิงซือที่คิดว่าทุกอย่างคงจบแล้ว ทว่า จงซานกลับยังนั่งข้าง ๆ นางไม่ไปใหน เขาที่ประคองนางขึ้นพร้อมกับฉีกโสมเป็นชิ้นเล็ก ๆ ออกมา.

จงซานที่รู้สึกว่าปากของเป่ยชิงซือวันนี้ปิดแน่นกว่าปกติ และดูเหมือนว่าจะมีน้ำลายมากว่าเดิมด้วย นิ้วของเขาที่สัมผัสริมฝีปากของนาง พร้อมกับเปิดออกมา เมื่ออ้าปากของนางออก ก่อนที่จะใช้นิ้วดันโสมเข้าไปด้านใน.

"พรึด!"

ภายในปากของเป่ยชิงซือ ราวกับว่าได้ยินเสียงพรึดขึ้นในทันที.

สมองของเป่ยชิงซือราวกับเกิดระเบิดเสียงดังสนั่น กับคำว่าพรึด? ทำอย่างไรดี?

"เอ๊ะ?"

เป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ ทว่าเป่ยชิงซือในเวลานี้ รู้สึกเขินอายเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่กล้าลืมตา ใบหน้าที่แดงซ่านลามไปจนถึงหูของนาง.

ทว่าในเวลาเดียวกัน จงซานที่ใช้ผ้าเช็ดปากของนางจนสะอาด จากนั้นก็นำน้ำซุปที่เขาเพิ่งปรุงเสร็จ ก่อนที่จะค่อย ๆ ป้อนเข้าไปในปากของเป่ยชิซือ ทว่าเขาค่อย ๆ ใส่มันเข้าไปในปากของนางทีละน้อย ๆ .

ความเขินอายที่หนักหน่วงและความรู้สึกคลุมเคลือก่อนหน้า ตอนนี้มันถูกเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นโดยสมบูรณ์ นี่คือความอบอุ่นที่นางต้องการ หลายปีแล้ว หลายต่อหลายปี นางไม่เคยสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นเช่นนี้มาก่อน เป็นความรู้สึกที่เป่ยชิงซือใฝ่ฝันคะนึงหา เป็นความอบอุ่นอย่างที่สุดที่นางไม่สามารถละทิ้งได้.

เขาที่ประคองให้นางนอนอีกครั้งและ ท้ายที่สุดจงซานก็ออกไป จับปลาในบ่อ ทำความสะอาด พร้อมกับเตรียมอาหารสำหรับมือเย็น เมื่อจัดการทุกอย่าง ปลาที่ถูกใส่ลงในหม้อ ขณะที่รออาหารสุข จงซานก็นั่งอยู่ข้าง ๆ  หลับตาและเริ่มนั่งสมาธิควบคุมลมหายใจ.

จงซานที่ขยันขันแข็งในการบำเพ็ญเพียรไม่เคยขาด แม้แต่ยามทำอาหารก็ตาม เขาไม่ปล่อยให้เสียเวลาเลยแม้แต่น้อย เพราะว่าจงซานเชื่อมาตลอดว่า ในเมื่อพรสวรรค์ด้านร่างกายของเขาต่ำเตี้ย เขาจะต้องฝึกฝนให้หนักกว่าคนอื่น ๆ  เมื่อขาดแคลนพรสวรรค์ ก็ต้องใช้ความพยายามร้อยเท่าเพื่อแลกเปลี่ยนสิ่งที่ขาดไป เขาจะไม่ยอมปล่อยให้พลังฝึกตนของเขาถูกคนอื่นทิ้งห่างโดยเด็ดขาด.

เป่ยชิงซือที่อยู่ในถ้ำหลังจากที่จงซานออกไปแล้วสองชั่วโมง นางก็ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ  จ้องมองไปยังโขดหินที่นางนอนอยู่ ดวงตาที่งดงามของนางที่กระพริบเบา ๆ  ไม่รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่.