Chapter 95 เก็บเกี่ยว แบกรับอาณาจักรต้าคุน?

เก็บเกี่ยว แบกรับอาณาจักรต้าคุน?

เมืองเสวียน คฤหาสน์จง.

จงซานที่เปิดประตูออกมา ต้องขมวดคิ้วไปมา เพราะว่าได้ยินเสียงด้านนอกดังไปหมด ทั้งที่ตอนนี้ยังเป็นเวลากลางคืน?

ทำไมถึงได้มีคนมากมายขนาดนี้กัน?

จงซานที่ก้าวออกมายังสวนอย่างช้า ๆ .

ขณะที่เปิดประตูด้านหน้าออกมาเบา ๆ .

"กู่เหยี่ยเยี่ย ในที่สุดท่านก็ออกมา."ที่ด้านนอกสวนนั้นหยิงหลานที่ร้องออกมาเสียงดังด้วยความดีใจ.

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของหยิงหลาน ทำให้จงซานเผยยิ้มออกมาอย่างนุ่มนวล ในเวลาเดียวกัน จงซานก็เห็นใครคนอื่นที่อยู่ด้านหลังนั่นด้วย.

จงเจิ้ง จงเทียน? จงเทียนกลับมาอย่างงั้นรึ?

"ฟู่อี้."จงเทียนและจงเจิ้งเอ่ยออกมาทันที ใบหน้าที่แสดงท่าทางดีใจและตื่นเต้นเป็นอย่างมาก.

จงซานที่เริ่มสงสัยกับท่าทางจริงจังของพวกเขา ใบหน้าที่ดูตื่นตระหนกแฝงอยู่ในนั้น ดูเหมือนว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น และเป็นเรื่องที่หนักหนาทีเดียว.

"ไปที่ห้องโถงกล้วยไม้ก่อน."จงซานเอ่ย.

"ครับ."ทุกคนที่ตอบรับ.

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมงที่ห้องโถงกล้วยไม้.

จงซานที่นั่งบนบัลลังก์ด้านบน โดยมีจงเทียน จงเจิ้งและหยิงหลานที่อยู่ด้านล่าง รายงานเรื่องต่าง ๆ ให้กับจงซานฟัง.

จงซานที่หลับตา เคาะนิ้วเบา ๆ ไปที่พักมือฟังรายงาน ภายในใจของเขาได้แต่ทอดถอนใจกับเหล่าบุตรบุญธรรมที่ทอดทิ้งเขา ขลาดเขลา ไร้จิตวิญญาณ แม้ว่าส่วนใหญ่จะถูกครอบงำด้วยความกลัวและการชักชวนของจงจิน ทว่าในเวลานี้การทอดทิ้งเขาหนีไป ก็นับว่าได้ทิ้งศักดิ์ศรีไปแล้วเช่นกัน.

ในเมื่อก้าวออกไปจากคฤหาสน์จงแล้ว คนเหล่านี้ก็จะถูกตัดขาดออกไปด้วยแล้วเช่นกัน.

ภายในใจของจงซานค่อนข้างสั่นไหวอยู่ไม่น้อย.

"กู่เหยี่ยเยี่ย รอบ ๆ ประตูเมือง ข้าได้สั่งการอย่างเข้มงวดแล้ว หลังจากที่เหล่าผู้ทรยศได้หนีออกไปแล้ว คนธรรมดาย่อมต้องการออกไปด้วย ยิ่งเหล่าคนทั่วไปยิ่งรู้สึกหวาดกลัวมากกว่าเดิม ข้ากลัวว่ามันจะส่งผลไปถึงเหล่าทหารประจำการด้วย ดังนั้นจึงได้สั่งการไม่ให้ใครออกไปนอกเมืองอีกตั้งแต่วันนี้."หยิงหลานที่รายงานต่อจงซาน.

จงซานที่เผยยิ้มอย่างนุ่มนวลกล่าวต่อหยิงหลาน "เจ้าทำถูกแล้ว.

"แต่ว่า ภายในเมืองตอนนี้ประชาชนเริ่มตื่นตัว สี่วันแล้วที่ประตูเมืองปิด อาหารจากด้านนอกไม่สามารถนำเข้ามาได้ ทำให้ไม่สามารถเติมเสบียงได้ เมื่ออาหารไม่เพียงพอ อาจะส่งผลให้เกิดการจลาจลขึ้นได้ เมื่อถึงเวลานั้น ประชาชนมากมายจะรวมตัวกันบุกออกนอกเมือง หากเป็นเช่นนั้น ประชาชนที่มีกว่าหนึ่งล้านคน เกรงว่าทหาร 8,000 นายคงไม่สามารถต้านทานเอาไว้ได้."หยิงหลานที่ส่ายหน้าไปมา.

"ประชาชนทั่วไปต้องการออกไปด้านนอกอย่างงั้นรึ?"จงซานที่ยังคงใจเย็นอยู่.

"ตอนนี้ยังไม่มี ภายในเมืองนั้นส่วนมากเป็นพ่อค้า พวกเขาเองได้นำเครื่องเรือนต่าง ๆ ออกไปแลกเสบียงที่มีอยู่ออกมาจัดจ่าย กระจายออกไปรอบ ๆ  เพื่อบำรุงขวัญคนส่วนใหญ่เอาไว้ ทว่ายังมีคนกลุ่มหนึ่งที่เป็นสมาคมการค้าตอนนี้ได้มาชุมนุมที่หน้าคฤหาสน์จง พวกเขาที่เป็นเหมือนกับตัวแทนของคนด้านนอก ตอนนี้ได้ส่งเสียงประท้วงอยู่ด้านนอกคฤหาสน์จงแล้ว."หยิงหลานที่ขมวดคิ้วไปมา.

"ออกมาประท้วงอย่างงั้นรึ?"จงซานที่จ้องมองไปยังหยิงหลาน.

"พวกเขาต้องการพบท่าน."หยิงหลานกล่าว.

จงซานและจงเจิ้งในเวลานี้ ต่างก็นั่งอยู่ เพราะว่าการจัดการของพวกเขา เรื่องที่ต้องจัดการจึงได้มากมายเท่าใดนัก.

"ต้องการพบข้า เช่นนั้น หยิงหลานนำข้าไป."จงซานที่กล่าวอย่างเคร่งขรึม.

"อืม."หยิงหลานพยักหน้า.

จากนั้นคนทั้งสี่ก็เดินออกไปยังด้านนอกคฤหาสน์จง.

ที่ด้านหน้าประตู มีคนกว่าพันคนที่มาชุมนุมอยู่เต็มทางเข้าไปหมด คนส่วนมากที่มาต่างก็เป็นพ่อค้าแม่ค้าที่มีธุรกิจขนาดใหญ่ทั้งนั้น.

"ประมุขจงออกมา พวกเราต้องการพบกับประมุขจง "ไม่รู้ว่า ใครเป็นคนเริ่มตะโกนออกมาคนแรก.

แม้ว่ารูปร่างของจงซานจะเปลี่ยนไป ทว่ารูปลักษณ์โดยทั่วไปแล้วก็ยังมีเค้าเดิมอยู่ด้วยเช่นกัน.

กับเสียงที่โหวกเหวกโวยวายดังลั่น ทันใดนั้นก็หยุดลง เมื่อจ้องมองเห็นจงซานที่มีรูปร่างหนุ่มขึ้นเป็นอย่างมาก.

จงซาน เมื่อจงซานปรากฏ ในรูปร่างที่หนุ่มแน่น ดูมีอายุราว ๆ สามสิบปี ดูแข็งแกร่งทรงพลัง เขาได้ก้าวไปยังระดับเซียนเทียนแล้ว ทุกคนต่างก็ร้อนรุ่มขึ้นมาในทันที นี่เขาก้าวไปถึงระดับเซียนเทียนได้แล้วจริง ๆ รึ?

ชายชราที่เป็นผู้นำ เขาสามารถจดจำจงซานได้ ด้วยรูปร่างที่หนุ่มแน่นขึ้นของจงซาน  แม้ว่าจะไม่ได้พบหน้ากันมากว่าสิบปี ทว่าเมื่อเห็นในคราวนี้ก็ทำให้เขาตื่นตะลึงทีเดียว.

"ป้าต้า ไม่ได้เจอกันหลายปี ยังจำข้าได้หรือไม่?"จงซานที่เริ่มเอ่ยปากออกไปด้วยท่าทางสุขุม.

"เหยียเยี่ย คนผู้นี้คือประมุขจงอย่างงั้นรึ?"ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังเริ่มเอ่ยปากถามในทันที.

"หุบปาก!"ชายชราที่ตะโกนออกไปด้วยความโกรธเกรี้ยวกับผู้เยาว์ของพวกเขาในทันที เหล่าชายหนุ่มถึงกับสั่นสะท้านเงียบงัน  เนื่องเหล่านายน้อยที่เป็นที่รักเป็นที่เอ็นดูกับหลานที่ได้รับการดูแลเอาใจใส่ตามใจมาแต่เด็ก ทว่าใบหน้าที่ขึงขังจริงจังของเหยี่ยเยี่ย เขาเคยเห็นเป็นครั้งแรก.

"คารวะเซียนเซิงจง."ชายชราป้าต้า ผู้นำกล่าวออกมาด้วยความเคารพ.

"คารวะประมุขจง."คนอื่น ๆ เองก็เร่งรีบแสดงความเคารพในทันทีเช่นกัน.

จงเทียน จงเจิ้ง และหยิงหลานที่ตามหลังจงซานมา พวกเขาพบว่าเมื่อจงซานมาถึงทุก ๆ แห่งก็เงียบลงในทันที.

จงซานที่จ้องมองไปยังคนอื่น ๆ  ก่อนที่จะยกมือขึ้นประสานและกล่าวกับทุกคน "ขอบคุณทุกท่านหลายวันที่ผ่านมานี้ เมืองเสวียนที่ขาดแคลนอาหาร และเสบียงที่เพียงพอ คฤหาสน์จงยากที่จะแก้ไขได้ทั้งหมด ทว่าเสบียงที่ทุกท่านได้ช่วยเหลือและจ่ายไป ข้าจะให้คนนำไปเพิ่มเติมให้เพียงพอ หลายวันมานี้พวกท่านใช้ไปเท่าไหร่ คฤหาสน์จงจะช่วยเติมเต็มให้เท่านั้น."

"เซียนเซิงอย่าได้เกรงใจ."ชายชราป้าต้ากล่าวออกมาอย่างเคารพ ส่วนคนอื่น ๆ เองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน.

เมื่อเห็นท่าทางของทุกคนแล้ว จงซานก็เผยรอยยิ้มออกมา "แต่ว่านะ ในเมื่อทุกท่านยินดีที่จะแบกรับความยากลำบากในเมืองเสวียนด้วยกัน ทำไมถึงได้มาปิดล้อมคฤหาสน์จงของข้ากันล่ะ?"

ในเวลาเดียวกันนั้น ชายชราคนหนึ่งที่เปิดปากเอ่ยออกมาในทันที."ก่อนหน้านี้พวกเราได้รับข่าวลือมาว่า เซียนเซิงจงนั้นเจ็บป่วยหนัก ดังนั้นพวกเราจึงต้องการมาเห็นกับตา."

"ใช่แล้ว พวกเราต้องการมาเห็นเซียนเซิงจง."ชายชราอีกคนที่กล่าวออกมาในทันที.

จงซานเผยยิ้มออกมาเล็กน้อย แม้ไม่ได้เผยให้คนอื่น ๆ เห็น ทว่าก็พยักหน้าและกล่าวต่อว่า"หวงตี้ซูเจิ้งเต๋อนำกองกำลัง 800,000 นายเข้ามาปะชิดด้วยตัวเอง พวกเราเป็นพ่อค้า ย่อมต้องรู้จักรอคอยโอกาสให้ได้รับราคาและผลกำไรที่ดีที่สุด ข้าและทุกคนต่างก็เป็นพ่อค้าด้วยกันทั้งนั้น ทุกคนน่าจะรู้ดี ตอนนี้ ควรจะรับรู้ได้ว่า มันสุกงอมและกลายเป็นโอกาสที่ดีที่สุดแล้ว ที่ข้าจะเก็บเกี่ยว และแบกรับอาณาจักรต้าคุนแห่งนี้มา!"

เก็บเกี่ยว แบกรับอาณาจักรต้าคุน?

กับคำพูดไม่กี่คำของจงซาน แต่กลับเป็นคำพูดที่ทุกคนคาดไม่ถึง กับความมั่งคั่งที่พวกเขามีในเวลานี้ กลุ่มการค้ายิ่งใหญ่เพียงพอที่จะสามารถก้าวเหนือข้ามราชวงศ์ของอาณาจักรแห่งนี้แล้วอย่างรึ?

สำหรับพ่อค้าแล้วยิ่งร่ำรวยก็ยิ่งมีศัตรู ในอดีตเองก็มีให้เห็น ทว่ากลับไม่มีใครที่กล้าพูดจาใหญ่โตเช่นนี้? นอกจากนี้ในสถานการณ์เช่นนี้เขากลับเห็นว่ามันเป็นเรื่องเพียงเล็กน้อยเท่านั้น.

กับคำพูดไม่กี่คำของจงซาน มันกับกระแทกเข้าภายในใจพวกเขาตะลึงงันไปตาม ๆ กัน.

กับคำพูดที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณของพวกเขา? จากอดีตจวบจนถึงตอนนี้ จงซานเองในความคิดของพวกเขา กลายเป็นคนที่ลึกล้ำที่ฝั่งอยู่ในใจของทุกคนไม่สามารถที่จะคาดเดาได้จวบจนถึงตอนนี้.

มันสุกงอมพร้อมเก็บเกี่ยว ที่จะแบกรับอาณาจักรต้าคุนมาไว้ในมือย่างงั้นรึ?

กลับคำพูดของเขาในเวลานี้ทำให้คนมากมายแทบประคองร่างเอาไว้ไม่อยู่.

ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ เวลานี้ต่างก็เงียบกริบไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรออกมา พ่อค้าที่แสดงหาผลกำไรที่ดีที่สุด ทว่าก็เหมือนกับคำพูดที่กล่าวว่าจะก่อกบฏนั่นเอง ใครกันที่จะกล้าพูดเช่นนี้ออกมาได้?

ทุก ๆ คนต่างก็จ้องมองไปยังชายชราป้าต้า(ชายชราแปด)ที่อยู่ด้านหน้า.

ชายชราป้าจ้องมองไปยังจงซาน ไม่ว่าอย่างก็ทำให้เขาต้องหายใจลึกยาวด้วยความตะลึง แม้ว่าจะประสบเหตุการณ์ที่ตื่นตะลึงทุกครั้งที่พบเจอกับจงซาน เขาเป็นเหมือนกับคลื่นทะเลที่นำคลื่นลูกใหญ่กระแทกเข้ามาในจิตใจเขาทุก ๆ ครั้ง ในทุก ๆ การเคลื่อนไหวของเขาและทุก ๆ ครั้งที่ได้เจอด้วยเช่นกัน.

จงซานที่รอคอยอย่างใจเย็น ท้ายที่สุดผ่านไปสิบลมหายใจ ชายชราป้าต้าก็เอ่ยปากออกมา.

"เซียนเซิงจง ข้าเคารพท่านเสมอมา กับคำพูดที่ห้าวหาญเช่นนั้นคงจะไม่มีใครอีกแล้ว ที่จะกล่าวเช่นนั้นได้ ข้าขอสัญญาว่า ตราบเท่าที่เมืองเสวียนสามารถอยู่รอดได้ ข้ายืนยัน ว่าจะสนับสนุนเซียนเซิง ขอให้สวรรค์เป็นพยาน."ชายชราที่กล่าวออกมาอย่างมั่นคง.

"ข้าและคนอื่นก็จะสนับสนุนเซียนเซิงจงเช่นกัน."ชายชราอีกหลายคนต่างก็เอ่ยออกมาพร้อม ๆ กัน.

"ข้าและทุกคนก็สนับสนุนประมุขจง."เหล่าพ่อค้ามากมายต่างก็เอ่ยออกมาพร้อม ๆ กัน.

หยิงหลานที่ยืนอยู่ด้านหลังจงซาน จ้องมองไปยังจงซานด้วยตาตัวเอง ที่กล่าวต่อพ่อค้ามากมาย และทำให้ภายในใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น น้ำเสียงคำพูดของจงซานนั้นทรงพลังมาก เขาที่ต้องการจะแบกรับและสร้างอาณาจักรต้าคุน ในสายตาของหยิงหลานแล้วเต็มไปด้วยความยกย่องในตัวของจงซาน ยิ่งเหล่าพ่อค้ามากมายต่างก็ให้การสนับสนุนเขาด้วยแล้ว ยิ่งทำให้หยิงหลานเทิดทูนจงซานมากยิ่งกว่าเดิม เพราะว่านับตั้งแต่วันนี้ เขาจะต้องกลายเป็นคนสร้างประวัติศาสตร์มากมายขึ้นมาอย่างแน่นอน.

แม้ว่าจะไม่มีกองกำลังมากมายเพื่อแสดงพลัง ไม่ได้เสนอผลกำไรอะไรมากมาย หรือคำมั่นสัญญาอะไรเพื่อผูกมัด มีเพียงแค่เกียรติยศ และคำพูดที่ใหญ่โต กับสามารถที่จะทำให้ทุกคนเอ่ยปากที่จะสนับสนุน เป็นเรื่องที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย.

จงเทียนและจงเจิ้ง ก็เผยสีหน้าตื่นเต้นดีใจด้วยเช่นกัน.

"เอาล่ะ ในเมื่อทุกคนเห็นด้วย ตอนนี้ขอให้ทุกคนกลับไปยังตระกูลก่อน พร้อมกับดูแลเหล่าผู้คนในปกครองไม่ให้ก่อความวุ่นวายขึ้นมาก็พอ."จงซานที่เอ่ยบอกกับทุกคน.

"เซียนเซิงจง เช่นนั้นพวกเราขอลา."

"ประมุขจง พวกเราขอลา."

......

ผู้คนมากมาย ที่กล่าวลากว่าพันคน ที่เข้ามาชุมนุมในคราวนี้ พวกเขาค่อย ๆ จากไปอย่างรวดเร็ว.

จงซานและอีกสามคนที่จ้องมองเหล่าพ่อค้ากำลังจากไป.

"พ่อบ้าน."จงซานที่จ้องมองด้านหลังของพวกเขาก่อนที่จะเอ่ยออกมา.

"ขอรับ เหล่าเยว่."พ่อบ้านเร่งรีบเข้ามา ตอบรับคำสั่งของเขาในทันที.

"นำหยกมรกตนี้ไปยังสถานีใต้ดิน นำรถไฟจากชิงเฉิงมา นำเสบียงฉุกเฉินมายังที่นี่ พร้อมกับแจกจ่ายกับคนทั่วไปทั้งเมืองเสวียน พร้อมกับตรวจสอบใครที่สูญเสียและขาดทุนไปก่อนหน้านี้ ชดใช้ให้กับพวกเขา."จงซานออกคำสั่ง.

"ขอรับ."พ่อบ้านรับคำสั่งและจากไปในทันที.

ก่อนหน้านี้จงเทียน จงเจิ้งและหยิงหลาน เคยถามหลาย ๆ เรื่องอื่น ๆ จากพ่อบ้าน ดูเหมือนว่าเขาจะปิดความจริงหลายอย่างจากพวกเขา หลังจากที่จงซานได้สั่งการไป พวกเขาถึงได้รู้ ทว่าเรื่องนี้ก็ไม่สามารถที่จะตำหนิเขาได้เช่นกัน.

"กู่เหยี่ยเยี่ย ที่ท่านพูดเมื่อครู่นี้ เหล่าพ่อค้าที่คิดเห็นแต่ผลกำไร พวกเขาจะยอมรับจริง ๆ รึ?ในเมื่อพวกเขาก็เป็นพ่อค้า? ยิ่งคำพูดที่กู่เหยียเยียกล่าวว่าจะก่อการปฏิวัติต่อต้านราชวงศ์ต้าคุนมันน่าจะเป็นเรื่องที่เสี่ยงมาก เพียงแค่ชื่อเสียงของท่านทำไมพวกเขากับถึงกับยืนยันให้คำมั่นหนักแน่นถึงขนาดนั้น."หยิงหลานที่อดไม่ได้ที่สอบถามออกมาด้วยความตื่นเต้น.

เห็นท่าทีของหยิงหลานที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น จงซานที่เผยยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น "เพียงแค่ชื่อเสียงอย่างงั้นรึ?หากเพียงแค่นั้น พวกเขาคงจะนำคนของพวกเขาทั้งหมดบุกออกจากเมืองแล้ว."

"หืม?"หยิงหลานทำหน้าสงสัย.

"เจ้าควรจะจำไว้ สัญชาตญาณของพ่อค้านั้นย่อมเกี่ยวกับผลกำไร มากยิ่งกว่าความชอบธรรม เหล่าพ่อค้านั้นย่อมยินดีที่จะเสี่ยงเพื่อข้าอยู่แล้ว ไม่ได้เกี่ยวกับชื่อเสียงเกียรติยศอะไร สิ่งที่สำคัญที่สุดคือผลประโยชน์เท่านั้น ภายใต้ฟ้าทุกคนต่างก็คิดถึงประโยชน์มาก่อนเสมอ สำหรับอาณาจักรต้าคุนนั้น กลุ่มธุรกิจการค้าทั้งหมดต่างก็เคารพและพึ่งพาข้ากันทั้งหมด ไม่ว่าจะธุรกิจอะไร ล้วนแล้วแต่มีข้ามีหุ้นส่วนในนั้น หากข้าตาย ธุรกิจที่มีข้าเป็นส่วนหนึ่งจะเสียหายทันที บอกได้เลยว่าพวกเขาจะขาดทุนครั้งใหญ่ กับความสูญเสียนี้อาจจะแทบทำให้พวกเขาหมดตัวได้เลย ภาพของข้าในใจของพวกเขาก็เหมือนกับเครื่องหมายแห่งผลกำไร ดูลึกลับและพึ่งได้ พวกเขาเชื่อในความแข็งแกร่งของข้า ดังนั้นจึงยินดีที่จะมอบทุกอย่างให้ข้านั่นเอง "จงซานที่กล่าวออกมาอย่างจริงจัง.

"เป็นเพราะพวกเขาตระหนักถึงผลกำไรที่จะได้รับอย่างงั้นรึ?"หยิงหลานที่จำได้ในทันทีกับคำสอนของจงซานที่สอนนางตั้งแต่ยังเด็กแล้ว.