Chapter 23 พบกับอีกาเหมันต์อีกครั้ง

"จงซาน เจ้ากำลังฝึกตอนเช้าอยู่อย่างงั้นรึ?"เสียงของเทียนหลิงเอ๋อที่ตื่นหลังจงซาน ขณะที่ปีนป่ายออกมาจากที่นอน.

"เจ้าส่งห่อผ้ามาให้ข้าหน่อย มีอาหารอยู่ในนั้น."จงซานกล่าว.

"อืม."เทียนหลิงเอ๋อที่พยักหน้า ก่อนที่จะนำสัมภาระส่งให้จงซาน.

ที่ด้านในนั้น จงซานได้นำกล่องขนาดเล็กส่งให้เทียนหลิงเอ๋อ และเตรียมส่วนของตัวเอง ก่อนหน้านี้จงซานได้เตรียมอะไรมากมาย มีเสบียงอาหารทั้งขนมและเนื้อแห้ง.

ภายในกล่องขนาดเล็กน้อยเป็นขนมที่เทียนหลิงเอ๋อชอบ ขนมกุ้ยฮวานั่นเอง.

เทียนหลิงเอ๋อที่เริ่มกินขนมกุ้ยฮวาอย่างมีความสุข หลังจากกินเสร็จแล้ว ยังแลบลิ้นเลียที่นิ้วมืออีกด้วย ใบหน้าของนางที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจเช่นเดียวกับที่ยังอยู่ที่บนภูเขา เมื่อจงซานมอบขนมนี้ให้กับนางได้กิน และเมื่อไหร่ที่เทียนหลิงเอ๋อได้ลิ้มลอง แทบจะทำให้นางหยุดพูดถึงเรื่องนี้ไม่ได้เลย.

"อร่อยมากเลย จงซาน เจ้ามีความรู้มากมายขนาดนี้เลยรึ?ไม่เพียงแต่รู้วิธีสร้างเปลญวน และยังทำขนมกุ้ยฮวาได้อีกด้วย!"เทียนหลิงเอ๋อทั้งกินทั้งพูดไม่หยุด.

เห็นท่าทางของเทียนหลิงเอ๋อ จงซานได้แต่ส่ายหน้าไปมาเผยยิ้มออกมา ทว่าก็ไม่ได้ตอบอะไร.

"เอาล่ะ ข้าจะทดสอบทิศทางของเจ้า เจ้าคงมาที่นี่เป็นครั้งแรก ข้าขอถามเจ้าว่า สำนักไคหยาง อยู่ทิศใหน?"จงซานที่สอบถามเทียนหลิงเอ๋อขณะพูด.

"น่าจะเป็นทิศนั่น."เทียนหลิงเอ๋อที่เลียนิ้วของนาง พลางชี้ไปยังทิศดังกล่าว

หลังจากชี้เสร็จก็ หยิบขนมกุ้ยฮวาขึ้นมากินต่อ.

"อืม."จงซานพยักหน้า ยืนยันได้ว่า สัมผัสทิศทางของเทียนหลิงเอ๋อนับว่าดีทีเดียว.

จงซานที่กินอาหารอย่างรวดเร็ว พร้อมกับทำลายเศษอาหารจนหมดสิ้น ส่วนเทียนหลิงเอ๋อยังคงกินขนมกุ้ยฮาอย่างช้า ๆ สบาย ๆ  ขณะที่นางกำลังกินอยู่นั้น จงซานก็เก็บของทุกอย่างพร้อมที่จะจากไปแล้ว.

เมื่อเสร็จสิ้นการกิน จงซานก็เตรียมทุกอย่างเสร็จพอดี.

"เดินทางต่อได้."จงซานที่สะพายดาบเอาไว้ที่หลัง.

"อืม."เทียนหลิงเอ๋อกล่าวเสร็จ ก็ขึ้นผ้าแพรไหมสีแดงลอยตามจงซานไปในทันที.

ทั้งคู่นั้นกำลังเดินทางไปยังบ้านพักของจงซาน พวกเขาเคลื่อนที่ด้วยความรวดเร็ว.

ตลอดการเดินทางนั้น ทั้งคู่สังหารสัตว์อสูรไปหลายตัวเหมือนกัน ส่วนแกนอสูรนั้น เป็นจงซานที่เก็บเอาไว้ทั้งหมด.

สิบสามวันหลังจากนั้น ที่ยอดเขาแห่งหนึ่ง ทั้งสองที่พบเข้ากับสัตว์อสูรเสือดาวตัวใหญ่ยักษ์ จงซานที่ขุดแกนอสูรออกมา.

"จงซาน แกนอสูรพวกนี้ไร้ประโยชน์ เว้นแต่พวกมันจะเป็นสัตว์อสูรระดับสูง ถึงแม้ว่าเจ้าจะนำมันไปสร้างเม็ดยาแต่ก็เทียบไม่ได้กับสมุนไพรอยู่นี้ เช่นนั้นเจ้ายังต้องเก็บรวบรวมมันด้วย?"เทียนหลิงเอ๋อสอบถาม.

"บางทีล่ะนะ ข้าอาจมีวิธีที่จะใช้มันในอนาคต."จงซานกล่าว.

เกี่ยวกับอาวุธวิเศษนั้น แม้ว่าเขาจะรู้อะไรไม่มาก ทว่าเขาก็สัมผัสได้เหมือนกันว่าจะต้องมีอะไรมากกว่านั้น บางทีในอนาคตเขาอาจจะรู้วิธีการใช้มันก็ได้.

ขณะที่ขุดแกนอสูรและเก็บมัน จงซานรู้สึกประหลาดใจกับทิวทัศรอบ ๆ นี้.

เขาที่กลับมาที่นี่อีกครั้ง สถานที่แห่งนี้มีกลิ่นอายปิศาจที่แผ่ออกมาจากน้ำพุลับ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่จงซานได้รับวิชากายเทพอสูรมานั่นเอง ไม่ไกลออกไปนั้นมีหุบเขาที่เขาได้ซ่อนมุกราตรีเอาไว้ เขาที่จ้องมองไปยังเทียนหลิงเอ๋อ จงซานนั้นไม่ได้วางแผนที่จะมาเก็บมันกลับไป แต่ในอนาคตเขาต้องมาเก็บมันแน่นอน.

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เดินทางออกมาตามทาง ท้ายที่สุดก็จวนจะสามารถออกมาถึงเขตแดนปุถุชน.

"ไปกันเถอะ จวนจะออกจากป่าได้แล้ว."จงซานกล่าว.

"จริง ๆ รึ?พวกเรากำลังจะเดินทางมาถึงโลกของปุถุชนแล้วอย่างงั้นรึ?"เทียนหลิงเอ๋อที่กล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น.

"ระวังตัวด้วย ที่นี่มีอีกาเหมันต์ด้วย ครั้งที่แล้วข้าได้รับบาดเจ็บหนักเลยทีเดียว เดินทางอีกหน่อย ก็จะออกไปได้แล้ว."จงซานที่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง.

"ตกลง."เทียนหลิงเอ๋อพยักหน้า.

หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็เคลื่อนที่ผ่านภูเขาลูกนี้ด้วยความเร็วเป็นอย่างมาก.

แม้ว่าจงซานจะมีความเร็วมากด้วยการใช้รองเท้าขับวายุก็ตาม แต่ก็ไม่สามารถเทียบได้กับอาวุธวิเศษของเทียนหลิงเอ๋อที่เหินผ่านภูเขาได้.

"ข้าจะบินไปรอเจ้าข้างหน้าแล้วกัน รีบ ๆ เข้า."เทียนหลิงเอ๋อหัวเราะ ขณะที่นางยืนอยู่บนผ้าแพรไหมสีแดง พร้อมกับเหินออกไป.

จงซานยังคงวิ่งต่อไป ขณะที่เขาตามมาถึงเชิงเขาแห่งหนึ่ง.

"กา..."

"กา..."

เสียงหวีดร้องร้องของอีกาเหมันต์ที่โหยออกมา จงซานที่เงยหน้าขึ้นดู ภายในใจของจงซานที่ตื่นตกใจ เขาพบว่าสถานการณ์ไม่ดีแล้ว.

เพราะว่า บนท้องฟ้าตอนนี้ เทียนหลิงเอ๋อที่อยู่บนผ้าแพรไหมของนาง กำลังมีอีกาเหมันต์สองตัวกำลังไล่ตาม.

"กา..."

"กา..."

…………

…………

……

บนภูเขาแห่งนี้ ตอนนี้อีกาเหมันต์ที่ไล่บินวนล้อมรอบเทียนหลิงเอ๋อ แต่ละตัวที่พ่นไอเย็นใส่นาง นางที่สะบัดผ้าไหมแดงเพื่อป้องกันพวกมันเอาไว้.

พลังของมันเทียบกับนางไม่ได้แน่นอน ทว่ามันกลับพ่นไอเย็นออกมาไม่หยุด ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถทำให้นางบาดเจ็บได้ ทว่าอีกาเหมันต์กลับมีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ .

ด้วยเหตุนี้ เทียนหลิงเอ๋อ ถูกขวางกั้นเอาไว้ไม่สามารถที่จะไปต่อได้ ทั่วทั้งร่างของนางเวลานี้ เริ่มมีหิมะเกาะไปทั่วมากขึ้นและก็มากขึ้นอย่างรวดเร็ว.

ด้วยความหนาวเย็นของอีกาเหมันต์ที่มากมายเต็มฟ้าต่างก็พ่นไอเย็นออกมา เทียนหลิงเอ๋อที่หยุดนิ่งอยู่บนภูเขา.

นางที่เริงร่าก่อนหน้านี้ เทียนหลิงเอ๋อตอนนี้เปลี่ยนเป็นกังวล เพราะว่าอีกาเหมันต์นั้นเหมือนกับว่ามันจะโผล่ออกมาไม่หยุด และยังพ่นไอเย็นมากมายมายังนางทำให้เทียนหลิงเอ๋อไม่สามารถบินต่อไปได้.

"มาหาข้า!"จงซานที่ร้องตะโกนไปยังเทียนหลิงเอ๋อ ขณะที่เขามุ่งหน้าไปหานาง.

เทียนหลิงเอ๋อที่บินได้ ทว่าอีกาเหมันต์ก็บินได้เช่นกัน นางที่สังหารอีกาเหมันต์ไปมากมาย ขณะที่เตรียมจะหนี.

"กา..."

"กา..."

………………

อีกาเหมันต์จำนวนมากมายที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเทียนหลิงเอ๋อ พวกมันจะปล่อยให้นางหนีได้อย่างงั้นรึ?ไอเย็นมากมายที่ถูกพ่นออกมา ทำให้เทียนหลิงเอ๋อถูกขวางกั้นเอาไว้.

อีกาเหมันต์อ่อนแอกว่าแน่นอน ดังนั้นพวกมันทำได้แค่พ่นไอเย็น ในสภาพปกตินั้นไม่มีปัญหาสำหรับเทียนหลิงเอ๋อ อย่างไรก็ตามพวกมันกลับมีจำนวนมากเกินไป หนำซ้ำยังมีจำนวนมากมายหลั่งไหลมาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ไม่หยุด.

พวกมันมีมากจนเกินไปจนขวางทางทำให้เทียนหลิงเอ๋อไม่สามารถขยับได้เลย นางที่ถูกอีกาเหมันต์ขวางไปทุกทิศทุกทาง อีกาเหมันต์จำนวนมากที่ปล่อยไอเย็นโจมตีนางพร้อม ๆ กัน ราวกับว่านางอยู่ในกรงน้ำแข็งที่ขังนางเอาไว้.

เนื่องด้วยพื้นที่รอบ ๆ นั้นถูกแช่แข็งไปหมด อีกาเหมันต์มากมายพ่นลมเย็นออกมาไม่หยุด เป็นเหตุให้เส้นทางหลบหนีของนางถูกแช่แข็งไปหมด.

"มีมากมายขนาดใหนกัน!"เทียนหลิงเอ๋อตอนนี้เริ่มร้องโฮ เห็นได้อย่างชัดเจนว่านางเพิ่งเคยเจอสถานการณ์เช่นนี้.

ด้วยความตื่นตกใจ หวาดวิตก นางที่ฟาดผ้าไหมแดงของนางไปทุกทิศทุกทาง ทว่าอีกาเหมันต์กลับปกคลุมล้อมรอบนางไปหมด.

ท้ายที่สุดเวลานี้นางก็ถูกอีกาเหมันต์ปกคลุมโดยสมบูรณ์ นางที่ไม่สามารถมองเห็นทางออกได้เลย ไม่ว่าจะเป็นทิศทางใหน บน ล่าง ซ้ายขวา หน้าหลัง เต็มไปด้วยอีกาเหมันต์.

"กา....."

"กา....."

………………

เหล่าอีกาเหมันต์ที่พร้อมใจกันพ่นไอเย็นออกมาไม่หยุดหย่อน พร้อมกับกงเล็บของพวกมันที่ทำให้เทียนหลิงเอ๋อหวาดผวาไปพร้อม ๆ กัน ในเวลาเดียวกันนี้ ร่างของเทียนหลิงเอ๋อที่มีหิมะเกาะไปทั่วร่าง ตอนนี้เริ่มมีไอเย็นแทรกเข้ามาภายในร่างของนาง สองเท้าของนางที่เริ่มชา เทียนหลิงเอ๋อเวลานี้รู้สึกราวกับว่านางถูกทอดทิ้งในโลกแห่งความมืด นางที่หวาดกลัวอย่างถึงที่สุด ดวงตาที่กลายเป็นสีแดงตอนนี้นางกำลังร้องไห้อยู่.

"โฮกกกกกก"

เทียนหลิงเอ๋อที่ทำอะไรไม่ถูก ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงคำรามของจงซานที่ดังลั่น.

เสียงคำรามที่ดังมากทำให้นางตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เทียนหลิงเอ๋อที่สั่นไปทั่วร่าง ก่อนหน้าที่ทำอะไรไม่ถูก ตอนนี้กลายเป็นมีความหวังขึ้นมาในทันที นางที่ตื่นเต้น ดีใจเป็นอย่างมากที่จงซานกำลังมาช่วยนาง.

ในเวลาเดียวกันนั้น นางที่เช็ดน้ำตาของตัวเอง พร้อมกับหันหน้าจ้องมองไปยังทิศทางเสียงของจงซาน.

กงขังของอีกาเหมันต์เวลานี้เกิดเป็นช่องว่างขึ้นด้วยฝีมือของจงซาน.

ด้วยการฟาดฟันด้วยดาบยักษ์ พร้อมกับจิตสังหารที่รุนแรง เขาที่ตัดหัวอีกาเหมันต์สามตัวไปพร้อม ๆ กัน ดวงตาสีแดงฉาน แม้ว่าร่างกายของเขาในเวลานี้จะอยู่ในสภาพเดียวกับเทียนหลิงเอ๋อคือถูกเกาะไปด้วยน้ำแข็ง.

จงซานที่ใช้วิชากายาเทพอสูร เป็นเหตุให้ผิวหนังของเขานั้นหนากว่าปกติ ด้วยวิชาดังกล่าวนี้ทำให้เขาสามารถพุ่งตรงเดินทางไปต่อได้ แม้แต่สามารถทนความหนาวเย็นได้อีกด้วย.

เห็นเทียนหลิงเอ๋อที่จ้องมองมาที่เขาด้วยความตื่นเต้น น้ำตาที่หลั่งไหลออกมาจากดวงตาเมื่อเห็นเขา จงซานที่ถูกอาบไปด้วยไอเย็นจากอีกาเหมันต์ แม้ว่าร่างกายของเขาจะได้รับความหนาวเย็นกัดกิน ทว่าก็ถือว่าคุ้มค่า.

ในเวลานี้ ร่างของเทียนหลิงเอ๋อที่ถูกแช่แข็งเป็นส่วนใหญ่.

จงซานที่พุ่งเข้าไป พร้อมกอดร่างของเทียนหลิงเอ๋อและผ้าไหม้สีแดงเอาไว้ในมือ.

เขาที่พุ่งผ่านเข้ามาในฝูงของอีกาเหมันต์ ซึ่งมีอีกาเหมันต์มากมาย ที่เทียนหลิงเอ๋อถูกขังเอาไว้ ตอนนี้กลายเป็นว่าทั้งคู่ถูกขังเอาไว้ด้วยกัน.