บทที่ 48 - มันจะโหดเกินไปไหมเนี่ย

บทที่ 48 - มันจะโหดเกินไปไหมเนี่ย

"ยินดีรับคำท้า!"

เมื่อเผชิญกับคำท้าทายของซื่อซงจื่อ ไป๋ฉี่ก็ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

แถมยังเป็นคนสงวนคำพูดเหมือนเดิม

ในพจนานุกรมของเทพสังหารไป๋ฉี่ ไม่มีคำว่าถอยหนีอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นในฐานะแม่ทัพ เขารู้ซึ้งถึงสถานการณ์ในตอนนี้เป็นอย่างดี

ต่อให้เขาอยากจะอยู่คุ้มครองฉินเซียว ซื่อซงจื่อก็ไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่ อีกฝ่ายจะต้องทุ่มสุดกำลังเพื่อถ่วงเวลาเขาไว้

ไป๋ฉี่เชื่อว่าซื่อซงจื่อยังไม่ใช่ไพ่ตายใบสุดท้าย

ศัตรูต้องมีไม้ตายก้นหีบซ่อนอยู่อีกแน่

สิ่งที่เขาต้องทำก็คือทุ่มเทสุดกำลังเพื่อจัดการซื่อซงจื่อให้เร็วที่สุด จากนั้นค่อยกลับมาคุ้มครองฉินเซียว

"ไป๋ฉี่ ทางนี้ไม่ต้องห่วง!"

"เจ้าประลองฝีมือกับยอดฝีมือจากสำนักภูเขาหิมะไปเถอะ!"

ฉินเซียวไม่อยากให้ไป๋ฉี่ต้องพะว้าพะวัง

ยอดฝีมือประลองกัน จะประมาทแม้แต่นิดเดียวก็ไม่ได้

"ขอรับ ข้าน้อยรับบัญชา!"

เมื่อได้รับคำสั่งจากฉินเซียว ไป๋ฉี่ก็หมดห่วง

"นักพรตเฒ่า เข้ามาเลย!"

ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ทั้งสองคนพุ่งตัวออกไปพร้อมกัน

กระบี่กระหายเลือดและกระบี่แสงตะวันรอนในมือของซื่อซงจื่อปะทะกันอย่างจัง

ประกายไฟแตกกระจายสว่างวาบไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน

การต่อสู้ระหว่างยอดฝีมือระดับมังกรคชสารขั้นสมบูรณ์สองคน ดุเดือดไม่แพ้การปะทะกันระหว่างอิ๋งโกวกับกัวซงเทาที่อยู่ในระดับทะลวงสัจธรรมเลย

ยิ่งไปกว่านั้นวิชากระบี่ของไป๋ฉี่เน้นประสิทธิภาพในการสังหารเป็นหลัก

การประลองของทั้งคู่จึงดูอันตรายและหวาดเสียวมากยิ่งขึ้น

"เพื่อข้าคนเดียว ถึงกับยอมทุ่มเทขนาดนี้เชียวรึเนี่ย!"

ฉินเซียวอดไม่ได้ที่จะถอนใจออกมา

คืนนี้เพื่อที่จะฆ่าเขา ฝ่ายของเย่หลิงอวิ๋นได้เปิดไพ่ระดับผลัดเปลี่ยนกายาสองคน ระดับมังกรคชสารสองคน และระดับทะลวงสัจธรรมอีกหนึ่งคนออกมาแล้ว

และฉินเซียวก็เชื่อว่านี่ต้องไม่ใช่ขุมกำลังทั้งหมดของศัตรูแน่

ต้องมีมือสังหารที่โหดเหี้ยมกว่านี้รอเขาอยู่อย่างแน่นอน

ด้วยขุมกำลังที่หรูหราอลังการขนาดนี้ อย่าว่าแต่การฆ่าไอ้ขยะชื่อกระฉ่อนโลกอย่างเขาเลย ต่อให้ไปลอบสังหารอัครมหาเสนาบดีของราชสำนัก ก็อาจจะทำสำเร็จได้เลยด้วยซ้ำ

เพียงแต่เขาไม่เข้าใจเลยว่า ใครกันที่มีอำนาจบารมีรวบรวมยอดฝีมือมาได้มากมายขนาดนี้

องค์รัชทายาท?

สำนักภูเขาหิมะ?

หรือว่าจวนอัครมหาเสนาบดีตระกูลเย่?

ดูเหมือนจะเป็นไปได้ทั้งหมดเลย

"บัดซบเอ๊ย ฉินเซียวมันจะชั่วร้ายเกินไปแล้ว!"

"จะมัวเสียเวลาสู้ยืดเยื้อต่อไปไม่ได้แล้ว ขืนปล่อยไว้แบบนี้เดี๋ยวก็ไม่รู้ว่ามันจะมียอดฝีมือโผล่มาอีกกี่คน!"

"ทุกท่านจากจวนองค์รัชทายาท รบกวนลงมือด้วยเถอะ!"

เย่หลิงอวิ๋นกัดฟันแน่น ในที่สุดก็ตัดสินใจเรียกองครักษ์เสื้อแพรทั้งสิบสองคนที่องค์รัชทายาทส่งมาให้ออกมา

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

สิ้นเสียงของเย่หลิงอวิ๋น ยอดฝีมือสิบสองคนที่ถืออาวุธครบมือก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของตรอกซอกซอย เข้ามาตีวงล้อมฉินเซียว หนานกงชิงหว่าน และฉินอวี่เอาไว้ในพริบตา

ระดับพลังยุทธ์ของพวกเขาไม่ได้สูงมากนัก คนที่เก่งที่สุดก็แค่ระดับหกขั้นผลัดเปลี่ยนกายาช่วงต้นเท่านั้น

ส่วนคนที่อ่อนที่สุดก็อยู่แค่ระดับห้าขั้นควบแน่นปราณแท้ช่วงกลาง

แต่คนทั้งสิบสองคนนี้คือองครักษ์รักษาพระองค์ขององค์รัชทายาท

มีฉายาว่า สิบสองพญาอินทรี

พวกเขาฝึกฝนวิชายุทธ์ผสานพลังร่วมกัน

หากลงมือพร้อมกัน ต่อให้เป็นระดับผลัดเปลี่ยนกายาขั้นสมบูรณ์ก็ยังสามารถสังหารได้

คืนนี้เพื่อที่จะกำจัดฉินเซียว

จ้าวเฉิงเฉียนถึงกับยอมส่งองครักษ์ส่วนตัวออกมาเลยทีเดียว

ฉินเซียวหันไปมองเย่หลิงอวิ๋นแล้วแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "เพื่อฆ่าข้า พวกเจ้างัดแผนสกปรกออกมาใช้ไม่ซ้ำกันเลยนะ ถึงขั้นส่งค่ายกลมาจัดการเลยรึ"

เย่หลิงอวิ๋นตอบกลับด้วยใบหน้าเรียบเฉยว่า "ฉินเซียว เจ้าควรจะดีใจนะ เพราะไม่เคยมีใครทำให้พวกเราต้องให้ความสำคัญถึงขนาดนี้มาก่อน!"

"และก็ไม่มีใครสามารถบีบให้พวกเราต้องใช้ขุมกำลังมากมายมหาศาลขนาดนี้ด้วย"

"สิบสองพญาอินทรี ฆ่าฉินเซียวซะ!"

"ส่วนผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ มันเก็บไว้ให้ดี องค์รัชทายาทต้องการพบตัวนาง!"

ให้ตายเถอะ จ้าวเฉิงเฉียนนี่มันเป็นพวกลามกตัวพ่อเลยนี่หว่า!

มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ยังไม่วายจะหมายปองหนานกงชิงหว่านอยู่อีก

แน่มาก!

หนานกงชิงหว่านช่างโชคดีจริงๆ ที่ได้มาพบกับเขา

ผู้ชายที่แสนดีและยอดเยี่ยมที่สุดในโลกหล้า

ไม่อย่างนั้นป่านนี้นางคงไปนอนแอ้งแม้งอยู่ในจวนองค์รัชทายาท ไม่รู้ว่าจะโดนไอ้โรคจิตจ้าวเฉิงเฉียนย่ำยีปู้ยี่ปู้ยำไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

"บุกเข้าไป ฆ่ามัน!"

อินทรีตะวัน หัวหน้าหน่วยสิบสองพญาอินทรีตวาดลั่น

หนานกงชิงหว่านตกใจจนต้องรีบเบียดตัวเข้าไปใกล้ฉินเซียว

ใบหน้าถอดสี ดูหวาดกลัวยิ่งกว่าฉินอวี่วัยสี่ขวบครึ่งเสียอีก

ทว่ายังไม่ทันที่สิบสองพญาอินทรีจะได้ลงมือกับฉินเซียว เสียงควบม้าอันดุดันก็พลันดังมาจากตรอกที่อยู่ไม่ไกลนัก

ตามมาด้วยลิโป้ที่ควบม้าเซ็กเธาว์พุ่งทะยานเข้ามา

ด้านหลังยังมีเจี่ยสวี่ที่ขี่ม้าตามมาติดๆ

ฮี้!

เมื่อมาถึงตรงหน้าสิบสองพญาอินทรี ลิโป้ก็ดึงสายบังเหียนม้าพลางตวาดเสียงดังก้องว่า "แม่ทัพใหญ่แห่งกองทหารม้าหมาป่าเพลิง ลิโป้อยู่ที่นี่แล้ว ใครกล้าแตะต้องซื่อจื่อของข้า!"

เมื่อเห็นว่าลิโป้มาถึงทันเวลา ฉินเซียวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

นี่คือยอดฝีมือกลุ่มสุดท้ายของเขาแล้ว

ส่วนฮัวโต๋กับจ้าวเกาที่เพิ่งได้มาใหม่ พลังยุทธ์ก็อ่อนด้อยจนแทบจะไม่มีประโยชน์อะไร

และเซียนกระบี่ก้ายเนี่ยก็ยังไม่รู้ว่าจะเดินทางมาถึงเมื่อไหร่

การปรากฏตัวของลิโป้ ย่อมหมายความว่ากองทหารม้าหมาป่าเพลิงทั้งสามร้อยนายก็ต้องมาถึงแล้วเช่นกัน

กองกำลังมากันพร้อมหน้าขนาดนี้ ก็คงไม่มีอันตรายอะไรแล้วล่ะ

อินทรีตะวันชะงักไปเล็กน้อย เขามองลิโป้แวบหนึ่งก่อนจะหันไปบอกเย่หลิงอวิ๋นว่า "คุณชายเย่ คุยกันให้รู้เรื่องก่อนนะ!"

"พวกเราได้รับคำสั่งจากองค์รัชทายาทให้มาร่วมมือกับท่านเพื่อสังหารฉินเซียวในคืนนี้ แต่ขุนพลคนนี้ไม่ได้อยู่ในข้อตกลงของเรา!"

"ท่านจัดการเอาเองก็แล้วกัน!"

ใบหน้าของเย่หลิงอวิ๋นปรากฏรอยยิ้มอย่างผู้มีชัย เขาเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจว่า "พวกเจ้าวางใจเถอะ ข้ารู้มาตั้งนานแล้วว่าฉินเซียวมีกองทหารม้าฝีมือดีอยู่ด้วย และข้าก็เตรียมแผนรับมือพวกมันไว้เรียบร้อยแล้ว!"

"ทหารทุกนายในวัด จงฟังคำสั่ง ออกมาได้!"

ตึง! ตึง! ตึง!

สิ้นเสียงของเย่หลิงอวิ๋น ทหารราบสวมชุดเกราะพร้อมอาวุธครบมือหลายร้อยนายก็พุ่งพรวดพราดออกมาจากวัดหานซุ่ยอย่างเป็นระเบียบ

กองทัพอันเกรียงไกร ช่างดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

นี่คือกองกำลังทหารรับจ้างห้าร้อยนายที่เย่หลิงอวิ๋นระดมพลมา

เพื่อเอาไว้รับมือกับกองทหารม้าหมาป่าเพลิงของฉินเซียวโดยเฉพาะ

เมื่อฉู่เฟิงและเสิ่นชิงหลงเห็นกองทัพทหารกลุ่มใหญ่โผล่มา พวกเขาก็ยิ้มแก้มแทบปริ ทุกสิ่งทุกอย่างในคืนนี้ถูกจัดเตรียมไว้อย่างลงตัวหมดแล้ว

ฉินเซียวไม่มีทางรอดชีวิตไปได้หรอก

ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขากลับคงอยู่ได้ไม่นาน ก่อนจะแข็งค้างไปในพริบตา ตามมาด้วยดวงตาที่แทบจะถลนออกมานอกเบ้า

เพราะพวกเขาเห็นว่าหลังจากที่กองทหารชั้นยอดเหล่านี้โผล่มา พวกเขากลับเดินผ่านสิบสองพญาอินทรีไปหน้าตาเฉย และเข้าไปยืนล้อมกรอบคุ้มกันฉินเซียวเอาไว้แน่นหนา

ราวกับว่าฉินเซียวคือเจ้านายของพวกเขาอย่างนั้นแหละ

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?

แม้แต่ตัวฉินเซียวเองก็ยังงงเป็นไก่ตาแตก

เดี๋ยวนะ ทำไมในกลุ่มทหารศัตรูถึงมีหน้าคุ้นๆ ด้วยล่ะ

เชี่ย นั่นมันหนิงหย่วนซานไม่ใช่รึ?

เขาไปทำอะไรในกองทัพศัตรูล่ะนั่น?

ในตอนนั้นเอง เจี่ยสวี่ก็เดินเข้ามาหาฉินเซียวพร้อมกับรอยยิ้มอันอบอุ่นบนใบหน้าพลางกล่าวว่า "ซื่อจื่อ ทหารรับจ้างห้าร้อยนายที่ซ่อนตัวอยู่ในวัดถูกวางยาพิษตายหมดแล้ว ข้าน้อยก็เลยสั่งให้กองทหารม้าหมาป่าเพลิงปลอมตัวมาสวมรอยแทนพวกเขาขอรับ!"

พระเจ้าช่วย!

หัวใจของฉินเซียวเต้นระรัวดั่งคลื่นลูกใหญ่ซัดสาด

น้อยนักที่จะมีเรื่องอะไรมาทำให้เขาตกใจได้ขนาดนี้

แต่ครั้งนี้ขอยกเว้น!

ทหารรับจ้างห้าร้อยนาย ถูกวางยาพิษตายเกลี้ยง

จะโหดเหี้ยมเกินไปไหม?

ในที่สุดฉินเซียวก็เข้าใจตัวตนของเจี่ยสวี่ได้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว

ฉายากุนซือพิษนี่ไม่ได้มาเพราะโชคช่วยจริงๆ

แต่เขาทำได้ยังไงกัน?

ไม่เพียงแต่ฉินเซียวที่ไม่เข้าใจ เย่หลิงอวิ๋นเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

เขาถึงขั้นไม่ยอมรับความจริง และแผดเสียงร้องออกมาอย่างบ้าคลั่งว่า "เป็นไปไม่ได้ นี่มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ทหารรับจ้างห้าร้อยคนนี้ข้าเป็นคนคัดเลือกมากับมือ พวกเขาไม่มีทางโดนเจ้าวางยาพิษตายแน่ๆ"

"เจ้าต้องโกหกข้าแน่ๆ!"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าหลอกข้าไม่ได้หรอก!"

เย่หลิงอวิ๋น กำลังจะสติแตกแล้ว

ส่วนฉู่เฟิงกับเสิ่นชิงหลง ก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว!

[จบแล้ว]