บทที่ 40 - การฝึกระยะที่หนึ่ง สื่อใจถึงใจ

บทที่ 40 - การฝึกระยะที่หนึ่ง สื่อใจถึงใจ

◉◉◉◉◉

หลังจากเอาชนะเจ้าลูกบอลขาวได้ ไซฮอร์นก็หมดแรงจากการต่อสู้และพิษ นอนลิ้นห้อยอยู่กับพื้น สภาพเหมือนแรดหมดสภาพ

เห็นการต่อสู้ทั้งหมดจบลงแล้ว กวงเยี่ยนกระโดดลงมาจากก้อนหินบนน้ำตก

แสงจากตราสัญลักษณ์บนมือสว่างวาบ สัตว์อสูรหน้าตาเหมือนดอกไม้ปรากฏขึ้นข้างกายเขา

"พวกคุณเรียกสัตว์พันธสัญญาออกมาให้หมด ผมจะรักษาให้"

แล้วกวงเยี่ยนก็มองไปที่สัตว์พันธสัญญารูปดอกไม้ข้างกาย

"ลำบากหน่อยนะ ดอกไม้กลิ่นหอม"

สัตว์พันธสัญญาที่ชื่อดอกไม้กลิ่นหอมร้องอย่างมีความสุขสองครั้ง ละอองเกสรสีเขียวกระจายออกไปรอบทิศทาง ปกคลุมสัตว์พันธสัญญาทั้งหกตัว

ไห่หยาไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร แต่พออยู่ท่ามกลางละอองเกสรก็ทำหน้าเคลิบเคลิ้ม ปลาใหญ่ที่ถูกปล่อยลงแม่น้ำได้สติคืนมาแล้ว พอเห็นละอองเกสรตกลงมา ก็โผล่หัวขึ้นมา อ้าปากสูดหายใจลึก แล้วทำหน้าฟิน

เจ้าหญิงนักล่าและหมาป่าพงไพรที่เหนื่อยล้า ก็ฟื้นคืนความสดชื่นภายใต้ละอองเกสร

ไซฮอร์นและเจ้าลูกบอลขาวเจ็บหนักสุด แต่ก็ไม่ได้บาดเจ็บสาหัส ไม่ทิ้งผลข้างเคียง

ความแข็งแกร่งของสัตว์พันธสัญญาระดับนี้ยังไม่สูงมากนัก แม้แต่พลังขีดสุดของระดับปัจจุบันยังดึงออกมาใช้ไม่หมด ยากที่จะสร้างบาดแผลภายในหรืออาการบาดเจ็บรุนแรงจนทิ้งผลข้างเคียงให้ฝ่ายตรงข้ามได้

ละอองเกสรส่วนใหญ่ลอยไปหาไซฮอร์นและเจ้าลูกบอลขาว ไม่นาน พิษในตัวไซฮอร์นก็ถูกขจัดจนหมด ฟื้นกำลังวังชา กระโดดลุกขึ้นมาอีกครั้ง ส่วนขาที่บาดเจ็บของเจ้าลูกบอลขาวก็หายดี กลับมากระโดดดึ๋งๆ ได้เหมือนเดิม

ดอกไม้กลิ่นหอม ไป๋หลี่หยวนเคยเห็นในหนังสือ

ละอองเกสรที่ปล่อยออกมาสามารถรักษาบาดแผล แก้พิษ และฟื้นฟูพลังกาย ปกติจะอยู่ในทีมในฐานะตัวฮีลและตัวฟื้นฟู พบเห็นได้ทั่วไป เป็นหนึ่งในตัวฮีลยอดนิยม

"ตอนนี้ผมพอจะเข้าใจสถานการณ์ของพวกคุณคร่าวๆ แล้ว ทุกคนพักสิบนาที แล้วจะเริ่มฝึกอย่างเป็นทางการ"

สิบนาทีต่อมา เด็กทั้งหกคนยืนเรียงแถวหน้ากระดานต่อหน้ากวงเยี่ยน

กวงเยี่ยนกวาดสายตามองเด็กทั้งหก

"สำหรับพวกคุณ การฝึกของผมจะแบ่งเป็นสามระยะ เมื่อพวกคุณผ่านทั้งสามระยะนี้ได้สำเร็จ ก็ถือว่าก้าวเข้าสู่ประตูแห่งการต่อสู้ประสานงานระหว่างนักอัญเชิญและสัตว์พันธสัญญาแล้ว และมีเพียงนักอัญเชิญและสัตว์พันธสัญญาที่เข้าใจการต่อสู้ประสานงานอย่างแท้จริงเท่านั้น ถึงจะเรียกได้ว่าเป็นนักอัญเชิญที่แท้จริง เวลาของเรามีจำกัด ภารกิจหนักหนา ดังนั้น ครึ่งเดือนต่อจากนี้พวกคุณต้องพยายามให้มากขึ้น เข้าใจไหม" กวงเยี่ยนถาม

"เข้าใจครับ/ค่ะ" เด็กๆ ตะโกน

"ขอเสียงดังกว่านี้ ผมไม่ได้ยิน" กวงเยี่ยนตะโกนเสียงดังกว่าเดิม

"เข้าใจครับ/ค่ะ" เด็กๆ ตะโกนเสียงดังขึ้น

กวงเยี่ยนพยักหน้าอย่างพอใจ

"เริ่มตั้งแต่วันนี้ เราจะฝึกระยะที่หนึ่ง ทุกคนเรียกสัตว์พันธสัญญาออกมา ไป๋หลี่หยวน เธอเรียกสัตว์พันธสัญญาเริ่มต้นออกมา"

ไป๋หลี่หยวนเก็บไซฮอร์น แล้วเรียกฟุชิกิบานะออกมา

ฟุชิกิบานะสูงสามเมตรกว่าปรากฏตัวขึ้น ดึงดูดสายตาของทุกคนทันที

ฟุชิกิบานะสูงสามเมตรกว่าสำหรับคนส่วนใหญ่ โดยเฉพาะเด็กๆ ถือว่าเป็นสัตว์ยักษ์ ยิ่งเมื่อยืนคู่กับไป๋หลี่หยวนที่เป็นเด็กตัวกระเปี๊ยกสูงไม่ถึงเมตร ความแตกต่างยิ่งชัดเจน

ไป๋หลี่หยวนก็จนปัญญา ดูข้อมูลในสมุดภาพของเครื่องเกม ฟุชิกิบานะปกติตัวสูงแค่สองเมตร แต่ฟุชิกิบานะของไป๋หลี่หยวนเหมือนกินปุ๋ยเร่งโต สูงตั้งสามเมตร เกือบสี่เมตรแล้ว ไป๋หลี่หยวนทำได้มากสุดแค่ลูบปากฟุชิกิบานะ ทำให้ไป๋หลี่หยวนรู้สึกน้อยใจนิดๆ ตอนเป็นฟุชิกิดาเนะยังตัวเท่ากันอยู่เลย

นอกจากส่วนสูง น้ำหนักของฟุชิกิบานะก็เพิ่มจากมาตรฐาน 100 กิโลกรัม เป็น 300 กิโลกรัม

แต่สิ่งที่ทำให้ไป๋หลี่หยวนอุ่นใจคือ เช่นเดียวกับขนาดตัวที่ขยายใหญ่ขึ้น ความแข็งแกร่งของฟุชิกิบานะหลังจากปรับตัวและฝึกฝนสั้นๆ ก็แข็งแกร่งขึ้นมาก พร้อมกันนั้นพรสวรรค์ก็เพิ่มขึ้น เวลาครึ่งเดือนกว่าเรียนรู้ทักษะเองได้หลายท่า

ต่อให้บาชาโมที่มีเลเวลต่างกันแค่ 1 และชนะทางธาตุ ก็ยังไม่กล้าพูดว่าจะชนะฟุชิกิบานะได้แน่ๆ สู้กันทีไรก็แพ้มากกว่าชนะ

พอฟุชิกิบานะออกมาก็หมอบลง เอาแก้มถูไถไป๋หลี่หยวนอย่างออดอ้อน

ถ้าไม่ใช่เพราะน้ำหนักตัวไม่อำนวย ฟุชิกิบานะคงกระโจนใส่อ้อมกอดไป๋หลี่หยวนไปแล้วเหมือนเมื่อก่อน

"นี่คือสัตว์พันธสัญญาเริ่มต้นของเธอเหรอ" กวงเยี่ยนถาม

ไป๋หลี่หยวนพยักหน้า "ใช่ครับ เมื่อก่อนน่ารักมากเลย แต่ตอนนี้วิวัฒนาการมาสองครั้งแล้ว"

วิวัฒนาการสองครั้งแล้ว

กวงเยี่ยนประหลาดใจ ไป๋หลี่หยวนอายุแค่ห้าขวบ เป็นเด็กที่มีศักยภาพผู้ใช้ตราสัญลักษณ์คู่ เรื่องนี้เขาพอจะเดาได้ แต่ความเร็วในการเติบโตมันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอ

ไม่เพียงสร้างทีมเสร็จแล้ว สัตว์พันธสัญญาเริ่มต้นยังวิวัฒนาการถึงสองครั้ง

แถมยัง...

กวงเยี่ยนพิจารณาฟุชิกิบานะ เป็นสัตว์พันธสัญญาที่ไม่เคยเห็นมาก่อน น่าจะเป็นสัตว์อสูรต่างโลก แม้จะไม่มีตัวเปรียบเทียบ แต่ก็ดูออกว่าฟุชิกิบานะได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดีเยี่ยม

เด็กคนอื่นก็มองฟุชิกิบานะด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ว้าว ตัวใหญ่จัง" จวงเซิงลูบคลำตัวฟุชิกิบานะด้วยความทึ่ง ฟุชิกิบานะก็ใช้แส้เถาวัลย์ลูบหัวเขาอย่างเป็นมิตร

จวงเซิงหันกลับไป ตะโกนบอกปลาใหญ่ในแม่น้ำว่า "ปลาใหญ่ เห็นไหม ตัวบะเริ่มเลย วางใจเถอะ อนาคตฉันก็จะเลี้ยงนายให้ตัวใหญ่ขนาดนี้เหมือนกัน"

ปลาใหญ่อยู่ในน้ำทำตาปลาตาย มองจวงเซิงด้วยสายตาเหยียดหยาม ไอ้เจ้านายไม่ได้เรื่อง เลี้ยงตูไม่ให้ตายได้ก็บุญแล้ว ยังจะมาโม้ว่าจะเลี้ยงให้ตัวใหญ่ขนาดนี้ เหอะ ถ้ามีวันนั้นนะ ป๋าจะไลฟ์สดขึ้นบกหกคะเมนตีลังกาโชว์เลย

ด้วยความดูถูกที่มีต่อจวงเซิง ปลาใหญ่ดำลงน้ำ พ่นฟองอากาศออกมาเป็นสาย

ไม่ใช่แค่เด็กๆ สัตว์พันธสัญญาของเด็กๆ ก็สนใจฟุชิกิบานะตัวยักษ์เหมือนกัน

"อะแฮ่ม"

กวงเยี่ยนกระแอมสองครั้ง เรียกความสนใจของทุกคน

"ทุกคนกลับเข้าที่ ต่อไปผมจะบอกเนื้อหาการฝึกระยะที่หนึ่ง" กวงเยี่ยนพูด

เด็กๆ กลับมาเข้าแถว ข้างกายเด็กแต่ละคนมีสัตว์พันธสัญญาของตัวเองยืนอยู่

"การฝึกระยะที่หนึ่งจะว่ายากก็ยาก จะว่าง่ายก็ง่าย เนื้อหามีประโยคเดียว นั่นคือ... เข้าใจสัตว์พันธสัญญาของตัวเองอย่างแท้จริง"

เด็กๆ มองกวงเยี่ยนอย่างงุนงง ยังไม่ทันจะถาม กวงเยี่ยนก็เฉลย "ความเข้าใจที่ผมหมายถึง ไม่ใช่ความเข้าใจแค่เปลือกนอก ไม่ใช่ข้อมูลพื้นฐานอย่างธาตุ ทักษะ หรือสายพันธุ์ แต่เป็นที่นี่..."

กวงเยี่ยนใช้นิ้วโป้งจิ้มที่ตำแหน่งหัวใจของตัวเองสองครั้ง

"เข้าใจเจตจำนง อารมณ์ และความคิดของสัตว์พันธสัญญา แล้วก้าวไปอีกขั้นคือเข้าใจจิตใจของพวกเขา ในกระบวนการนี้ให้ค้นหาจุดเด่นของสัตว์พันธสัญญาของตัวเอง ต้องรู้ไว้เสมอว่า ต่อให้เป็นสัตว์พันธสัญญาชนิดเดียวกัน ก็เป็นปัจเจกบุคคลที่แตกต่างกัน ในระหว่างทำความเข้าใจพวกเขา ต้องจำไว้เสมอว่า พวกเขาก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อ มีความคิดของตัวเอง และสิ่งมีชีวิตต้องเคารพซึ่งกันและกัน ถึงจะได้รับสิ่งตอบแทน เริ่มกันเถอะครับ ถ้าไม่ผ่านระยะนี้ ผมจะไม่สอนการฝึกระยะต่อไปให้พวกคุณ..."

[จบแล้ว]