ตอนที่ 14

ตอนที่ 14

ถึงอย่างนั้นยังมีก็อบลินอีกสองตัวที่กระโดดหลบเด็กหนุ่มทั้งสองได้อย่างว่องไวพร้อมกวัดแกว่งมีดใส่ เด็กสาวสองคนที่ได้ร่ายเวทย์ด้วย

“อ๊ายยยย!?”

“มากิโนะ !? ฟุบิโอะ !?”

เด็กสาวทั้งสองกรีดร้องออกมา เด็กหนุ่มที่อยู่ด้านหลังตะโกนเรียกชื่อของทั้งสอง และตั้งใจดึงความสนใจก็อบลินให้มาโจมตีในฐานะที่เขาเป็นตัวแท๊ง

“ขะ-ขอโทษด้วยค่ะ …”

“ทะ-ไม่เป็นไร …”

นักเรียนชายก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นๆ

ผมว่าเรื่องแบบนี้ยากที่จะหลีกเลี่ยงได้

นักเรียนกลุ่มนี้สู้แต่ในสถานการณ์ที่ฝ่ายตนได้เปรียบ

ถึงลูกน้องผมที่พวกนี้ได้เจอมา ก็ได้เจอจำนวนมากที่สุดก็หนูสี่ตัวนั่นแหละ

เจ้านักเรียนกลุ่มนี้ก็ยังคงเอาแต่เอาชนะศัตรูด้วยพลังของกลุ่มหรือที่เรียกว่า จำนวนก็ได้

หากอยู่ๆจะดึงพวกนั้นให้มาสู้ตัวต่อตัว แบบนี้หรือเป็นการต่อสู้ครั้งแรกที่อีกฝ่ายมีอาวุธก็ยิ่งแล้ว

พอผมตั้งใจดูไล้ฟ์สดการต่อสู้ เฝ้าสังเกตด้วยจิตใจที่สงบก็ได้เห็นขาของเด็กหนุ่มคนที่ได้รับความไว้ใจให้อยู่ในฐานะของแท๊ง กลับสั่นจนไม่อาจขยับไปเผชิญหน้ากับก็อบลินทั้งหลายได้

แถมก็อบลินเองก็มีนิสัยที่จะโจมตีใส่คนที่ดูจะเหนื่อยล้าหรืออ่อนแอมากที่สุดก่อน คนที่แข็งแกร่งด้วย

ขณะที่ผมตั้งใจวิเคราะห์การต่อสู้อย่างใจเย็น สถานการณ์ก็กลับพลิกผัน

ก็อบลินตัวที่โดยเวทย์ตั้งแต่เริ่มการต่อสู้สลายไป

เด็กสาวคนหนึ่งที่ยิงเวทย์ก็ใกล้จะตาย นักเรียนคนอื่นๆก็ตื่นตระหนก

ตอนนี้สนามรบก็เริ่มวุ่นวายแล้ว

สุดท้ายก็มีนักเรียนสองคนต้องตายภายใต้คมมีดของก็อบลิน

“สุสุกิ …ทานากะ …”

“โลกนี้มันผิดปกติ ! มันผิดปกติแล้ว !!”

นักเรียนที่เหลือเก้าคนกลับไม่ดีใจกับชัยชนะ หากแต่กำลังร้องไห้ใจสลายตรงหน้ากล่องสมบัติ

“ต่อจากนี้…เรามาเปิดกล่องสมบัติเถอะ”

“…พูดถูก ”

เหล่านักเรียนเปิดกล่องสมบัติออกมา

“…ดาบเหรอ?”

“ส่งมาให้ผมดูหน่อย  … ดาบเหล็กดำ ? —!? แร๊ง D!?”

นายแว่นสำรวจดาบที่อยู่ในหีบ

“มันสุดยอดขนาดนั้นเลยเหรอ ?”

“มันยิ่งกว่าสุดยอดอีก … ก็ดาบเหล็กที่บอกในเน็ตก็แค่แร๊ง  E”

“หรือพูดอีกอย่างก็คือ  ?”

“จากที่ผมรู้มา นี่เป็นอาวุธที่ทรงพลังมากที่สุดแล้ว !”

พวกนักเรียนต่างยินดีกันมากๆกับของที่ได้อย่างไม่คาดฝันจากหีบสมบัติ

หา อาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดเลยเหรอ …? ตามปกติแล้วต้องเป็นดาบเหล็กธรรมดาก็พอใจแล้วเหรอ ?

ผมแอบรู้สึกเสียใจกับตัวเองที่ดันโยนเหยื่อล่อที่ราคาแพงเกินไป

◆

หลังจากนั้น พวกนักเรียนก็เริ่มเถียงกันว่า สมควรจะไปต่อหรือกลับ

กลับเถอะ …  แล้วไปประกาศข่าวให้คนอื่นรู้ว่า โดเมนของผมมันความยากไม่มากเท่าไหร่

ผมภาวนาไม่หยุด

ไม่มีประโยชน์หรอก หากทะเล่อทะล่าบุกเข้ามาแล้วตายกันหมดน่ะ

ผมพยายามส่งกระแสความคิดที่ว่า  『กลับไปเถอะ ! กลับไปเถอะ !』 ให้มันไปถึงพวกเขา

“ก็ในเมื่อพวกเราได้อาวุธดีๆมาแล้ว เราจะไปต่ออีกหน่อยจะเป็นไรไป ?”

การส่งจิตของผมไปไม่ถึงพวกเขา ดูเหมือนพวกกลุ่มนักเรียนตั้งใจจะมุ่งหน้าไปต่อแทน

“จะไม่เป็นอะไรแน่เหรอ ?”

“มันคงไม่มีศัตรูประหลาดๆโผล่ออกมาอีกแล้วใช่ไหม ?”

“ก็ถ้าก็อบลินหลายๆตัวโผล่มาอีกก็หนีเลย ”

“หนีเหรอ …?”

“อิกุจิคุง ไม่พอใจกับแผนเหรอ ?”

“ยิ่งกว่าไม่พอใจเสียอีก เลเวลของผมเพิ่งขึ้นเลยนะเมื่อกี้นะ

แถมเรายังมีดาบนี่แล้วใช่ไหมล่ะ ?

ตอนนี้เราสามารถเอาชนะก็อบลินหลายตัวได้สบายๆ …”

อิกุจิคุง  — นักเรียนชายที่เคยเหวี่ยงไม้เบสบอลไปมาอยู่ตลอด มาตอนนี้เขาถือดาบเหล็กดำไว้กับตัวเอง

“ก็ถ้าเป็นเรื่องเลเวล ฉันก็เลเวล  2 เหมือนกันเพียงแต่ …”

หลังจากคุยกันไป พวกเขาก็พบว่า ทุกคนในกลุ่มต่างเลเวล 2

“เอาล่ะ ถ้าหากรู้สึกว่า อันตรายขึ้นมาเมื่อไหร่ก็กลับเลยนะ อิกุจิคุง โอเคไหม ?”

“เอ้อ…เข้าใจละ” (อิกุจิคุง)

สุดท้ายแล้ว พวกนักเรียนก็เดินหน้าไปต่อ

◆

ต่อจากลูกน้องชุดนั้น ก็จะเป็นระดับสูงกว่าสไลม์อย่างพวกหมาป่าและค้างคาว ที่ขวางทางพวกนักเรียน

อย่างไรก็ดี ไม่มีใครในหมู่พวกนั้นหยุดนักเรียนได้เลย

มีเหตุผลหลักๆมาจากสองอย่าง

อย่างแรกเลยก็คือ ดาบเหล็กดำนั้นแข็งแกร่งกว่าที่ผมคิดไว้เยอะมาก

ลูกน้องผมโดนฆ่าอย่างอนาถ จนผมต้องบ่นครางออกมาว่า

“อะไรมันจะเสริมพลังโจมตีกันได้ถึงขนาดนี้ฟะเนี่ย !?”

อย่างที่สองคือ การที่ผมเฉยๆไม่สั่งการ

หากพวกนั้นเผชิญกับหมาป่า 20 ตัวในทันที ก็น่าจะลดจำนวนคนในกลุ่มของพวกนั้นไปได้

แต่ …หากเจ้าพวกนั้นโดนฆ่าตายกันหมดก็ไม่มีประโยชน์เหมือนกัน

ก่อนอื่น ผมต้องหาวิธีจัดการกับดาบเหล็กดำ นายอิงุจิคุงให้ลงจากเวทีไปเสียก่อน

ผมถ่ายทอดคำสั่งให้กับก็อบลิน

พวกนักเรียนก็ยังคงเดินหน้าไปเรื่อยๆ พวกนั้นรุกมาจนถึงช่วงกลางของโดเมนผมแล้ว

พอมาถึงจุดครึ่งทาง ก็จะมีหินนับไม่ถ้วนติดตั้งไว้เหนือลานกว้าง

มีก็อบลิน 20 ตัวหลบอยู่หลังหิน โดยมีก็อบลิน 19 ตัว ถือธนูไม้ในมือ และมี ก็อบลินโกง หนึ่งตัว

ตอนที่พวกนักเรียนกำลังเหน็ดเหนื่อยอ่อนกำลังลงหลังจากรุดหน้าบุกเข้ามาต่อเนื่อง พอมาเหยียบถึงกลางทางปุ๊บ ก็มีค้างคาวนับไม่ถ้วนปล่อยคลื่นอัลตร้าโซนิกออกมา จากเพดาน , ทำร้ายสมองของพวกนักเรียน

ต่อจากนั้นฝนธนูไม้ก็ระดมยิงมาจากด้านหลังหิน

จำนวนมากมายนั้น มีเพียงดอกเดียว ดอกเดียวเท่านั้นที่ตั้งใจยิงเพื่อหมายสังหาร  — ลูกธนูบ้าคลั่ง ที่ยิงออกมาโดยก็อบลินโกง นั่นเองที่ทะลวงอกของนักเรียนชายที่ชื่อ อิกุจิคุง

ลูกธนูบ้าคลั่ง(Lunatic Arrow) เป็นอาวุธแร๊ง A ชิ้นเดียวที่ผมสามารถสร้างขึ้นมาได้

หากเทียบกับการใช้ลูกธนูไม้ที่ราคา1CP จำนวน 100 อัน และลูกธนูเหล็ก ราคา 10CP จำนวน 10 อัน

ข้อมูลมันก็บอกว่า ลูกธนูบ้าคลั่งนั้นมีประสิทธิภาพเหนือกว่าอย่างมหาศาล แต่ก็แลกกับราคา 100 CP สำหรับลูกธนูดอกเดียว

“กรี๊ดดดด !?”

“อ๊ากกกก !?”

“…เอ๋ ? …ดะเดี๋ยว-…อะ-อะไร—”

เสียงกรีดร้องของนักเรียนดังลั่นในห้องที่กว้าง ส่วนอิกุจิคุงก็หลับตาลงหลังจากที่ธนูประกายนั้นปักเข้าอกเขา

“หนะ-หนีเลยยย !”

“อ๊ากกกกกกก!?”

นักเรียนทั้งหลายต่างวิ่งกลับไปยังทางที่มาพร้อมกับกรีดร้อง

“ดะ-เดี๋ยวก่อน ! แล้วอิกุจิคุงล่ะ !?”

มีเพียงเด็กสาวผู้ตื่นตระหนกเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สังเกตว่าเด็กหนุ่มคนนั้นล้มลง

“ซา-ซายามะ … เธอ หนี ปะ…ไป…ด้วย  ฉันน่ะ…จะ…จบ ……แล้ว” (อิกุจิIguchi)

“ไม่นะ !?”

แล้วก็ส่งดาบให้กับนักเรียนหญิงคนนั้น … อิกุจิคุงยื่นแขนออกมาตรงหน้า

“ไป! ไปซะ !!” (อิกุจิ)

อิกุจิตะโกนพร้อมกับผลักเด็กสาว ที่ตอนนี้ร้องไห้

เด็กสาวถือดาบไว้ทั้งที่ยังเปียกด้วยน้ำตาบนหน้าโดยวิ่งกลับไปยังเส้นทางที่มา

และจำนวนนักเรียนที่เข้ามาตอนแรกมีจำนวน12 คน ก็ลดเหลือ 9 จากนั้นพวกเขาก็ออกจากโดเมนของผมไป

◆

6 ชั่วโมงต่อมา

โดเมนผมก็โดนบุกเข้ามาอีกสามครั้ง โดยกลุ่มนักเรียนกลุ่มอื่น

อย่างไรก็ดี เจ้าสามกลุ่มนั้นก็หนีไปทันทีหลังจากกำจัดสไลม์และหนูแถวๆปากทางเข้าได้แล้ว

และต่อจากนี้ก็ได้เวลา ตรวจสอบความคืบหน้าของแผนผมแล้ว การโฆษณาโดเมนของผมเป็นไปอย่างราบรื่นเลยล่ะ

ผมเปิดเน็ตดู――!?

เจอแล้วๆ ! สมแล้วที่เป็นพวกเรียจู !

หนึ่งในนักเรียนกลุ่มนั้นก็ใช้ SNS*ไปอวดว่า ได้รับอาวุธ แร๊ง D

แถมยังโอ่ด้วยว่า ขึ้นเลเวล 2 แล้ว

ในตอนที่แรกโดนล้อเลียนว่า  『 เจอคนตอแหลล่ะ  lol』

แต่เนื่องจากผู้บุกรุกคนอื่น ที่หนีไปทันทีหลังจากพอใจกับการกำจัดลูกน้องแถวๆปากทางของผมแล้ว

— ก็ต่างออกไปป่าวประกาศว่า สามารถล่ามอนสเตอร์ในดันเจี้ยนของผมอย่างปลอดภัยได้จริง

ยิ่งไปกว่านั้น นักเรียนหญิงคนที่ถือดาบเหล็กดำ

,ก็ยังมาบอกเล่าเหมือนเป็นรายงานพร้อมแนบภาพประกอบ แถมยังมีช่องข่าวไปสัมภาษณ์กับเธอด้วย

ทำให้ข่าวนั้นกระจายไปแทบจะในทันที

และต่อจากนั้น  『การแจ้งเตือนผู้บุกรุก 』  ก็ยังคงร้องดัง

---

*เรียจู

คำเรียกของนักเรียนมืดมนที่ใช้เรียก พวกนักเรียนที่สดใส ร่าเริง เรียนเก่ง เป็นที่รักของเพื่อนๆ มีแฟน มีชีวิตดี๊ดีจนน่าหมั่นไส้

*SNS (Social Network Service)

เป็นคำเรียกของ โซเชี่ยลมีเดียในญี่ปุ่น