ตอนที่ 1

ตอนที่ 1

-----

จากผู้เขียน :

เรื่องนี้เป็นสมมุติ ตัวละคร องค์กร และชื่อใดๆต่างเป็นสิ่งสมมุติ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับบุคคลจริง

ยกตัวอย่างเช่น …ถึงแม้ประชากรมวลรวมของโลกใบนี้จะลดลงตรงข้ามกับคำทำนายว่าจะเพิ่มขึ้นในไป 2100

ดังนั้นฉันคิดว่า อะไรหลายๆก็สามารถที่จะวิจารณ์กันได้ แต่กรุณามองสิ่งเหล่านั้นด้วยทัศนคติที่ไม่เข้มงวดด้วยเถอะ

----

จากวันนั้น — หนึ่งเดือนผ่านไป นับจากที่เกิด   『 หายนะ 』 ครั้งใหญ่ ที่กลืนกินโลกทั้งใบ

ขณะนี้ ผมเตรียมพร้อมทั้งยังคาดหวังการบุกรุกเข้ามาถึงส่วนในสุดของดันเจี้ยน ซึ่งมันเป็นโดเมนของผมเองนี่แหละ

ผู้หนึ่งที่ยืนข้างผมเป็นครึ่งมนุษย์ ครึ่งมอนสเตอร์สุนัข สะพายดาบสีเงินไว้ที่สะโพก  — โคโบ้ลท์นั่นเอง

ตรงหน้าผมก็มีกลุ่มแฟรี่ชั่วร้าย อย่างก็อบลินที่รอคำสั่งจากผม

พวกเราพร้อมรับมือเจ้าแล้ว  —ผู้อ้างตนว่าเป็นผู้กล้าเอ๋ย

ในวันนั้นเอง ผมปรารถนา สันติภาพ  , อลหม่านโกลาหล  — และการรังสรรค์ขึ้นใหม่

ก่อนอื่นเรามาขับไล่พวกผู้กล้าที่กำลังจะบุกเข้ามา

ผมจะแสดงให้พวกนายเห็นเองว่า ผมสามารถมีชีวิตรอดอยู่บนโลกใบนี้

ทั้งยังสามารถฉวยคว้าเสรีภาพมาอยู่ในมือคู่นี้ได้

แต่ก้าวแรกของสิ่งนั้น ผมตั้งเป้าไปที่จะกลายเป็นจอมมารที่แข็งแกร่งที่สุดในพื้นที่แห่งนี้ —

เขต 『คานาซาว่า 』

◇

ปีศักราช 20XX

โลกกำลังมุ่งสู่การล่มสลาย

แต่ละปีละปีที่ผ่าน มีแต่อัตราการเกิดที่ลดลง และประชากรก็ดิ่งฮวบ

ประชากรผู้สูงวัยนั้นพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด ประชากรมวลรวมทั้งหมดของโลกต่ำกว่า 50% ของช่วงเวลาที่พีคที่สุด

การพัฒนาการทางวิทยาศาสตร์นำมาซึ่งสันติสุขสำหรับทุกผู้คน หากแต่มันก็นำมาซึ่งความเกียจคร้านในเวลาเดียวกัน

วิทยาศาสตร์มอบความสะดวกสบายแก่ทุกคน แต่ก็ขโมยความทะเยอยานไปจากทุกคนเช่นเดียวกัน

ผลลัพธ์ก็คือ ผู้คนมากมาย ปฏิเสธที่จะหาความเติบโตและสำเร็จในชีวิต

อาวุธที่รุนแรงเกินไปนอกจากจะคร่าชีวิตมนุษย์ได้อย่างง่ายดายแล้วยังบ่อยทำลายโลกอีกด้วย

หากคุณเปิดดูช่องทีวีต่างๆ ก็จะมีนักวิจารณ์หลายคนที่ยืนกรานถึงคำเตือนดังกล่าว

ถึงอย่างนั้น คำพูดของพวกเขาก็ถูกปฏิบัติไม่ต่างจากเสียงหนวกหูคลื่นแทรกที่มาจากต่างโลก ราวกับไม่ใช่ปัญหาของตน

มันเป็นยุคสมัย วันสิ้นโลก ที่ไม่มีใครตระหนักถึงอันตรายดังกล่าวเลย

ตัวผม  — คุโรซากิ ชิออน เดินเข้ามหาวิทยาลัย

เกณฑ์การเลือกมหาวิทยาลัยของผม คือ ความสามารถในทางวิชาการ

มหาวิทยาแห่งนี้เน้นไปที่เศรษฐศาสตร์ , แต่ถึงจะเน้นหนักเรื่องนั้น แต่ก็ไม่ได้แปลว่า ผมอยู่ในภาควิชาที่เกี่ยวข้อง หรือตั้งใจเลือกเพื่องานในอนาคตหรอกนะ

ผมก็เลือก มันตามความสามารถของผมเอง

นั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ผมเลือกมหาวิทยาแห่งนี้

เนื่องจากผมอยากอยู่ตามลำพัง จึงเลือกมหาวิทยาลัยที่อยู่ทางฝั่งตะวันตกของคานาซาว่า  แทนที่จะไปเลือกมหาวิทยาลัยในเมืองเซนได ภูมิภาคโทโฮคุ  ที่เป็นบ้านเกิดของผม

ถึงจะเรียกว่าเป็นมหาวิทยาลัยก็เถอะแต่มันก็เป็นสถานศึกษาที่แปลกดี

สถาบันการศึกษาที่ผมได้ร่ำเรียนมา ทั้งประถม ,มัธยมต้น มัธยมปลาย ต่างกันทั้งนั้น

การศึกษาภาคบังคับในช่วงประถม รวมถึงมัธยมและมหาวิทยาลัยนี่ช่างต่างกันนัก

อย่างแรกเลย ไม่มีชุดเครื่องแบบ

หลายคนอาจจะดีใจกับเรื่องนั้น แต่สำหรับผมที่ไม่มีหัวไม่สนใจเรื่องแฟชั่นนั้น นี่มันนรกดีๆนี่เอง

หากมันมีเครื่องแบบบ้าง ถึงผมจะใส่เสื้อผ้าแบบเดิมๆทุกวันก็ไม่เป็นอะไร แต่พอมาเป็นชุดไปรเวทไม่มีทางที่ผมจะใส่เซ็ตเสื้อผ้าแบบเดิมๆได้ตลอดหรอก

แถมคนที่เซ้นส์เรื่องแฟชั่นการแต่งตัวดีก็มีแนวโน้มจะอยู่ตำแหน่งสูงๆในระบบชนชั้นด้วย

ต่อไปก็เนื้อหาบทเรียน ในมหาวิทยาลัย ต้องมีการสร้างตารางเวลาเรียนด้วยตัวเอง

มันไม่มีแล้วตารางที่โรงเรียนกำหนดมา

พูดง่ายๆ คุณต้องตัดสินใจด้วยตัวเองว่า จะเรียนวิชาไหน

แม้จะมีหลักสูตรบังคับอยู่ก็จริง แต่มันก็เป็นไปได้เหมือนกันที่จะมีวันหยุดไม่ต้องเรียนสามวันติด แล้วแต่การเลือกวิชาเรียนของคุณเอง

แล้วคุณอยากเรียนวิชาไหนล่ะ? เศรษฐศาสตร์จุลภาพเหรอ?

หรือเศรษฐศาสตร์มหัพภาพกัน ?

แล้วมีนักศึกษาที่อยากจะเข้าคาบเรียนพวกนั้นจริงๆเหรอ ?

และเรื่องสุดท้าย ห้องเรียน

ไม่มีห้องเรียนประจำในมหาวิทยาลัย

ในมหาวิทยาลัยของผมห้องเรียนนั้นเป็นเหมือนห้องสัมมนา ประชุม โดยจะเริ่มมีก็ตอนปีสอง แต่ปีหนึ่งน่ะไม่มี

แล้วผมจะหาเพื่อนได้ยังไงล่ะเนี่ย?

ผมมาจากเซนได เข้าใจไหม? อย่าว่าแต่เพื่อนเลย เพื่อนร่วมชั้นสักคนยังไม่มีเลย

แม้ตอนเรียนอยู่ ที่นั่งข้างๆก็มักจะเว้นว่างเสมอ

แถมยังไม่มีการระบุที่นั่งคนข้างๆอีกต่างหาก

เปิดบทสนทนาก่อนน่ะหรือ ? ยังไงกันล่ะ ?

เข้าร่วมชมรมเหรอ ? เข้าร่วมกลุ่มกับคนที่เปล่งประกายยิบยับชวนแสบตาน่ะหรือ ?

ที่นี่เป็นมหาวิทยาลัยก็เป็นสถาบันที่สมควรขัดเกลาทักษะการสื่อสารไม่ใช่หรือไง ?

ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ช่วย ใส่บทช่วยสอนมาหน่อยได้ไหม …เอ่อ หรือเลคเชอร์มาก็ได้

วันนี้ก็เช่นเดียวกัน ชีวิตอันโดดเดี่ยวเดียวดายของผมก็อารมณ์ประมาณนั้นแหละ

◆

สามเดือนผ่านไปนับตั้งแต่ผมเข้ามาที่มหาวิทยาลัย

วันนี้ผมก็เดียวดายเหมือนเคย

พอซื้อข้าวกล่องมาจากร้านสะดวกซื้อผมก็มานั่งกินที่ม้านั่ง

แล้วเสียงอิเล็กทรอนิกบางอย่างก็ดังขึ้นมา

เอ๋?

ต้นเสียงที่ว่านั้น มันสั่นมาจากด้านในกระเป๋ากางเกงของผม

หา? ทำไมมันดังขึ้นมาล่ะ ?

ผมตั้งให้มันอยู่ในโหมดสั่นตลอดเลยนะ

แถมเสียงเรียกเข้าแบบนั้นผมเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกนี่แหละ เสียงมันเหมือนกับเพลงอิเล็กทรอนิกดังซ้อนๆกัน

ด้วยความอายผมเลยรีบหยิบสมาร์ทโฟนตัวเองออกมาแล้ว ระดมกดปุ่ม 【ＯＫ】

เมลหรือ ?

ถึงแม้จะกดปุ่ม 【ＯＫ】 ,ไปแล้วแต่เจ้าเสียงอิเล็กทรอนิกน่ารำคาญนั่นก็ยังก้องอยู่ในหูผม

พอผมหันไปดูรอบข้าง นักศึกษาคนอื่นๆก็หยิบสมาร์ทโฟนของตัวขึ้นมาเหมือนกัน

ณ ตอนนี้น่ะ อัตราการครอบครองสมาร์ทโฟสน่ะพุ่งไปถึง 180%.

สาเหตุที่มันเกิน  100% ไปก็เพราะหลายต่อหลายคนนั้นมีสมาร์ทโฟนสองเครื่องหรือมากกว่านั้น

ทุกวันนี้น่ะ ไม่มีใครหรอกที่ไม่ได้เป็นเจ้าของสมาร์ทโฟนน่ะ !

(TTL : #ผู้แปลชี้มาที่ตัวเอง )

การแพร่ระบาดของสมาร์ทโฟนพวกนั้นทำให้ระบุได้เลยว่า สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เกิดขึ้นแค่กับผมคนเดียว หากแต่เป็นทุกคนด้วย ?

สัญญาณเตือนภัยจากรัฐบาลญี่ปุ่นเหรอ(J-Alert)?

ผมจำได้นะ ว่าเคยเห็นในทีวี ที่บอกว่า  มันจะเป็นการบังคับใช้งานบนสมาร์ทโฟนทุกเครื่อง

แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ?

เสียงอิเล็กทรอนิกนั่นก็ค่อยๆเบาลงเรื่อยๆ

พวกนักศึกษารอบตัวผมก็มองจ้องไปที่จอสมาร์ทโฟนของตัวเอง

ผมเองก็มองลงที่จอตัวเองด้วยเหมือนกัน

นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย ?

ดูเหมือนสมาร์ทโฟนผมจะไปได้เมลน่าสงสัยมาด้วย

『 ～ แจ้งเตือนจากโปรเจคกอบกู้โลกที่กำลังจะเริ่ม ～

เพื่อช่วยเหลือโลกใบนี้ พวกเราจะทำการตรวจสอบคุณสมบัติของมนุษยชาติ

โปรดรับการทดสอบคุณสมบัติ ตามรายการดังต่อไปนี้

บุคคลที่ไม่รับการทดสอบ จะถูกปฏิบัติในฐานะ  【เป็นกลาง】 ( 【Neutral】 ) ดังนั้นแล้วเป็นไปได้สูงมากเลยล่ะ ที่คุณจะเสียโอกาส ดังนั้นเราจึงขอแนะนำให้เข้ารับการทดสอบ

ช่วงเวลาที่ให้ทำการทดสอบคุณสมบัติ จำกัดภายใน 24 ชั่วโมงนับจากตอนนี้

ตัวแบบทดสอบเองต้องใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง

ดังนี้แล้ว กรุณากดปุ่ม และเริ่มทำแบบทดสอบคุณสมบัติ

【เริ่ม】 』

—?

ไวรัสเหรอเนี่ย ?

ผมชักสงสัยว่า สมาร์ทโฟนตัวเองน่าจะโดนไวรัส

นี่ถ้าผมกดปุ่ม 【เริ่ม 】, แล้วนี่ผมจะต้องจ่ายเงิน หรือโดนดูดข้อมลส่วนตัวไปแหงๆ

มันอาจจะเป็นไวรัสประเภทนั้นก็ได้

เดี๋ยวนี้ไม่มีใครหน้าไหนมันโง่พอจะไปโดนไวรัสแบบนั้นแล้วล่ะ ?

ผมสอดสมาร์ทโฟนกลับลงกระเป๋ากางเกงแล้วก็กินมื้อเที่ยงต่อ

◆

หลังจากนั้น ประเด็นเรื่องสแปมเมลก็กลายเป็นประเด็นร้อนในหมู่นักศึกษา

อาจเพราะผมไม่มีเพื่อนให้พูดคุยเล่นด้วยมั้ง ผมเลยเข้าชั้นเรียนช่วงบ่ายตามที่วางแผนไว้

แล้วหลังจากนั้นผมก็กลับห้อง

พอไปถึงห้องผมก็เปิดแทปเลทขึ้นมาแล้วเล่นเน็ต

ทั้งบล็อกและข่าว เองก็ให้ความสนใจกับเจ้าสแปมเมลนั่น

พอผมได้อ่านขาวใหม่ๆ ก็ไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไหร่เลย แต่ทว่า… เจ้าสแปมเมลนั้นน่ะดูเหมือนจะส่งไปให้มนุษยชาติทุกคนจริงๆ

เหล่าบริษัทโทรคมนาคมทั้ฃหลาย ต่างออกมาประกาศกันว่า กรุณาอย่ากดปุ่ม  【 เริ่ม 】

แม้แต่ภาครัฐบาลเองก็ยังออกมาประกาศพิเศษเรื่องความเสียหายใหญ่ที่อาจจะเกิดขึ้นในแบบเดียวกัน

พอผมหันไปดูกระดานข่าวไม่แสดงตัวตนแห่งหนึ่งเข้า ก็มีหัวกระทู้มากมายที่โผล่ขึ้นมา

พอผมกดเข้ากระทู้ที่มีคนพูดคุยสูงสุด ก็เต็มไปด้วยบุคคลที่กดปุ่ม 【เริ่ม 】

２２８　นักผจญภัยนิรนาม　ＩＤ：ｔｆｄｙｋｇｒ

ผลการทดสอบของตูออกมาเป็น  【 กฏ 】 ฟ่ะ lol

２３１　นักผจญภัยนิรนาม　ＩＤ：ａｏｆｈｏｑｗ

＞２２８　เฮ้ย? จริงดิ ? ของเราก็  【กฏ】 เหมือนกัน

２５７ นักผจญภัยนิรนาม　ＩＤ：ｎｓｆｏｉｈｆ

＞２２８　กุก็ 【กฏ】, เหมือนกัน

เออใช่ จริงๆกุกดสแกนไวรัสหาแล้ว แต่ไม่เจอ

２７６　นักผจญภัยนิรนาม　ＩＤ：ｉｈｓｆｈｏａ

＞２５７ ไ ว รั ส  ส แ ก น กรั่กๆ

ข้อมูลส่วนตัวเอ็งโดนขโมยละเฟ้ย

จงนอนสะดุ้งด้วยความหวาดกลัวไปซะเถอะ  ฮาฮา

２８１　นักผจญภัยนิรนาม　ＩＤ：ｎｓｆｏｉｈｆ

＞２７６　เหอะ? อย่ามาดูถูก ○ー○○-เซนเซย์นะเว้ยเฮ้ย !

２８２　นักผจญภัยนิรนาม ＩＤ：ｎｓｆｏｉｈｆ

ถึงจะรู้ว่า เป็นเวอชั่นทดลองก็เถอะ แต่มันปลอดภัยแน่นะ ?

２８５　นักผจญภัยนิรนาม　ＩＤ：ｉｈｓｆｈｏａ

แบบทดสอบมนุษยชาตเวอชั่นทดสอบ เหรอวะ ฮา

３０５　นักผจญภัยนิรนาม　ＩＤ：ｄｈｏｅｈｄｂ

Are there no other heroes except for 【Law】?

３０７　นักผจญภัยนิรนาม　ＩＤ：ｈｓｕｅｂａｄ

＞３０５　ฉันได้ 【ขั้นสอง 】 ว่ะ (หัวเราะท้องแข็ง)

３１４นักผจญภัยนิรนาม　ＩＤ：ｗｏｄｎｒｕｕ

＞３０７ อุปกรณ์สวมใส่ 【ขั้น สอง 】 อะดิ ใช่มะ ? ถถถถถ

３２０　นักผจญภัยนิรนาม　ＩＤ：ｑｏｄｋｒｕｎ

＞ใช่, ฉันก็เป็นพวก 【โกลาหล 】 ว่ะ 555

３２３　นักผจญภัยนิรนาม　ＩＤ：ｏｉｏｈｄｐａ

＞３２０　○○ เกิดใหม่ สินะ !? แกคงเล่นเกมมาเยอะแหงๆเลยว่ะ

หลังจากนั้นก็มีหัวกระทู้ทั้งหมดก็โดน 【กฏ】 กับ 【เป็นกลาง】ยึดไป

หลังจากดูข้อความอื่นๆในบอร์ดและบล็อคจนหมดแล้ว ผมรู้สึกเหมือนว่า การประเมินว่า  【กฏ 】 น่ะจะมีอยู่จริงๆ

แต่พวกคุณสมบัติอย่างอื่นดูเหมือนคนอื่นจะคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องล้อเล่นขำขันกัน

จะได้ 【เป็นกลาง】, หากคุณไม่ทำการทดสอบคุณสมบัติและหากทำแบบทดสอบ ก็จะได้, 【กฏ】 สินะ ?

ผมยังคงเล่นเน็ตต่ออีกสักพักด้วยความอยากรู้อยากเห็น

◆

9 ชั่วโมงหลังจากสแปมเมลนั้นส่งมา

สถานการณ์ไปในทางที่ไม่มีใครคาดฝัน