บทที่ 154 - เป่าขลุ่ยหยกบรรเลงเกลียวคลื่น

ปัง!

หมัดของเว่ยเมิ่งซัดเข้าที่ศีรษะของดาราบู๊ระดับแนวหน้าอย่างจัง

ร่างของดาราบู๊สั่นไหวราวกับระลอกคลื่น พยายามกระจายแรงกระแทกอันดุดันจากหมัดที่พุ่งเข้าใส่ตัว

วิชากายาวารีเมฆาต่างจากวิชาระฆังทองคุ้มกายที่เป็นวิชาสายแข็ง เพราะหัวใจสำคัญของมันไม่ได้อยู่ที่การรับแรงกระแทกตรงๆ แต่อยู่ที่การสลายแรง

เมื่อฝึกวิชานี้สำเร็จ ผู้ฝึกจะสามารถแผ่ซ่านกำลังภายในไปทั่วร่างได้อย่างแยบยล เมื่อมีแรงมากระทบจุดใด ร่างกายทุกส่วนก็จะตอบสนองราวกับสายน้ำที่ไหลลื่น ใช้ความอ่อนสยบความแข็ง นี่แหละคือความร้ายกาจของวิชากายาวารีเมฆา!

วิชานี้ไม่ต้องคอยรวบรวมกำลังภายในตลอดเวลา เพราะกำลังภายในจะไหลเวียนอยู่ทั่วร่างโดยอัตโนมัติ เปรียบเสมือนการสวมเกราะที่มองไม่เห็นเอาไว้ตลอดเวลา ทำให้ไม่ต้องกลัวการลอบโจมตี เพราะเมื่อมีอันตรายเข้าใกล้ ร่างกายก็จะตอบสนองเองโดยสัญชาตญาณ

ตอนที่หยางอวิ๋นจินคิดค้นวิชานี้ขึ้นมา ยอดดาวน์โหลดไม่ทะลุร้อยล้านครั้งก็เพราะเงื่อนไขด้านคุณสมบัติร่างกายที่ค่อนข้างสูง

แต่ในตอนนี้ที่เขาปรับปรุงวิชาและลดความยากในการฝึกฝนลง เชื่อได้เลยว่าเมื่อวิชากายาวารีเมฆาฉบับปรับปรุงใหม่ถูกปล่อยออกมา ยอดดาวน์โหลดจะต้องพุ่งทะลุร้อยล้านครั้งอย่างแน่นอน!

ดาราบู๊ระดับแนวหน้าผู้นี้สามารถทะลวงผ่านคอขวดหกขั้นแรกของวิชากายาวารีเมฆาได้สำเร็จด้วยคำแนะนำของหยางอวิ๋นจิน และใช้ป้ายยุทธ์เร่งการฝึกจนบรรลุขั้นที่หกในเวลาอันสั้น ในตอนนี้เขาได้ใช้เคล็ดวิชาสลายแรงขั้นสูงสุด ถ่ายเทแรงหมัดของเว่ยเมิ่งลงสู่พื้นดิน

ครืน

ฝุ่นคลุ้งตลบ พื้นดินใต้เท้าของดาราบู๊แตกร้าวเป็นหลุมลึกจากแรงหมัดของเว่ยเมิ่ง ส่วนตัวเขาเองก็ผงะถอยหลังไปสองก้าว ยืนหมิ่นเหม่เกือบจะหลุดออกจากวงกลม

ด้วยพละกำลังแต่กำเนิดของเว่ยเมิ่งที่ผสานกับกำลังภายใน ทำให้หมัดแต่ละหมัดของเขามีพลังทำลายล้างกว่าหมื่นชั่ง เทียบเท่ากับการมีบัฟพลังจากวิชาลมปราณมังกรคชสารขั้นที่เจ็ดขึ้นไปเลยทีเดียว!

เมื่อเห็นว่าคู่ต่อสู้รับหมัดของตนได้ เว่ยเมิ่งก็กระดิกนิ้วท้าทายให้ดาราบู๊ลงมือต่อ

ดาราบู๊รวบรวมพลังอีกครั้ง และใช้นิ้วดัชนีจิ้มเข้าไปที่จุดศูนย์กลางหน้าอกของเว่ยเมิ่ง

จุดนี้ถือเป็นจุดตายสำคัญของนักสู้ หากถูกโจมตีอย่างจัง อาจทำให้ลมปราณตีกลับ หรือถึงขั้นเสียชีวิตได้!

ทว่าเว่ยเมิ่งที่โดนปราณกระบี่ทะลวงเข้าจุดศูนย์กลางหน้าอก กลับมีเพียงใบหน้าที่ซีดเผือดลงเล็กน้อยเท่านั้น เขายังคงดูปกติและปล่อยหมัดที่สองสวนกลับมาอย่างไม่สะทกสะท้าน

ปัง!

การผลัดกันรุกผลัดกันรับดำเนินต่อไปภายในวงกลม ทว่าเมื่อถึงหมัดที่ห้า ปราณคุ้มกายของดาราบู๊ระดับแนวหน้าก็แตกซ่าน และร่างของเขาก็ปลิวหลุดออกจากวงกลมไปในที่สุด

ส่วนเว่ยเมิ่งเองก็ได้รับบาดเจ็บภายในไม่น้อย จากการโดนปราณกระบี่ทะลวงจุดตายไปหลายแห่ง

การโจมตีจากดาราบู๊ระดับแนวหน้าที่รวบรวมพลังมาอย่างเต็มที่ ต่อให้ไม่ใช้อาวุธก็ใช่ว่าจะรับมือได้ง่ายๆ

แต่เว่ยเมิ่งกลับอาศัยร่างกายที่ทนทาน แสร้งทำเป็นไม่เจ็บไม่ปวดได้อย่างแนบเนียน

"หากพวกท่านต้องการท้าประลองกับจอมยุทธ์เว่ยอีก ข้าแนะนำให้เปลี่ยนเป็นวันอื่นดีกว่า"

เจียงไหล มือปราบป้ายเงินมองออกว่าเว่ยเมิ่งได้รับบาดเจ็บหนัก เขาจึงเอ่ยเตือน

เพราะหน้าที่ของเขาคือการคัดเลือกผู้ที่เหมาะสมที่สุดไปประลองหน้าพระที่นั่ง เขาจึงต้องรักษาความยุติธรรมในการประลองให้มากที่สุด

"ไม่จำเป็นหรอก"

ต่งเจิ้งหยางก้าวออกมาข้างหน้า แล้วหันไปถามเว่ยเมิ่งว่า "อาการบาดเจ็บของเจ้าคงไม่เป็นอุปสรรคต่อการปล่อยหมัดใช่ไหม"

เว่ยเมิ่งหรี่ตาลง "หมายความว่ายังไง"

ต่งเจิ้งหยางยิ้มกริ่ม "ข้าจะยืนนิ่งๆ ให้เจ้าซัด ถ้าเจ้าต่อยข้ากระเด็นออกจากวงกลมนี้ได้ ข้าจะเป็นฝ่ายยอมแพ้ ตกลงไหม"

เว่ยเมิ่งหน้าเปลี่ยนสี ก่อนจะแสยะยิ้ม "ปากดีนักนะ!"

ต่งเจิ้งหยางหันไปมองเจียงไหล "ใต้เท้าเจียงคิดเห็นอย่างไรบ้าง"

เจียงไหลลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปทางเว่ยเมิ่ง "จอมยุทธ์เว่ยคิดเห็นเช่นไร"

เว่ยเมิ่งแค่นเสียงเย็น "ได้สิ! ข้าก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าเจ้าจะหนักแน่นดั่งภูผาได้สักแค่ไหนเชียว!"

ต่งเจิ้งหยางหัวเราะร่วน ก้าวเข้าไปในวงกลมด้วยความมั่นใจ เอามือไพล่หลังส่งสัญญาณให้เว่ยเมิ่งเริ่มได้เลย

เว่ยเมิ่งยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ก่อนจะเปล่งเสียงคำรามและซัดหมัดเข้าที่กลางหน้าผากของต่งเจิ้งหยาง

ปัง!

เสียงหมัดปะทะร่างดังทึบราวกับตอกลงบนระฆังใบใหญ่ในวัด

ต่งเจิ้งหยางเพียงแค่ผงะศีรษะไปด้านหลังเล็กน้อย แต่เท้ายังคงหยั่งรากมั่นคงไม่ขยับเขยื้อน

ตรงข้ามกับเว่ยเมิ่งที่หน้าเปลี่ยนสี และเริ่มมองต่งเจิ้งหยางด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

หมัดที่เขากระแทกเข้าใส่อีกฝ่ายเมื่อครู่ สะท้อนกลับมาเป็นแรงกระแทกมหาศาลจนแขนของเขาชาไปทั้งแถบ!

เว่ยเมิ่งหยุดพักหายใจ ก่อนจะรวบรวมพลังทั้งหมดและซัดหมัดที่สองออกไปสุดแรง

ปัง

ต่งเจิ้งหยางยังคงแค่ผงะศีรษะไปด้านหลัง ร่างกายยังคงยืนหยัดไม่สะทกสะท้าน แถมยังเอ่ยเยาะเย้ยว่า

"หมัดเบาหวิวแค่นี้เองรึ จอมยุทธ์เว่ยเกรงใจข้าเกินไปหรือเปล่า"

เว่ยเมิ่งเดือดดาลจนคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่าบ้าคลั่ง เขายกหมัดทั้งสองข้างขึ้น แล้วกระหน่ำรัวหมัดใส่ต่งเจิ้งหยางไม่ยั้ง

ปัง!

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!

เจ็ดแปดหมัดซ้อน ต่งเจิ้งหยางกลับยืนนิ่งไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว รับการโจมตีทั้งหมดไว้ได้อย่างสมบูรณ์ ทำเอาผู้ชมรอบข้างต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน

"โห นี่น่ะเหรอวิชาระฆังทองคุ้มกายที่หลี่สิงคิดค้นขึ้นมา"

"วิชานี้แข็งแกร่งชะมัด!"

"ดูเหมือนจะเหนือกว่าวิชากายาวารีเมฆาไปหลายขุมเลยนะ"

"..."

ในขณะที่ผู้ชมกำลังตื่นตาตื่นใจ ดาราบู๊ที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ก็เริ่มมองเห็นรายละเอียดที่ลึกซึ้งกว่านั้น

หมัดของเว่ยเมิ่งดูเหมือนจะรุนแรง แต่ความจริงแล้วพลังของมันลดลงเรื่อยๆ ในแต่ละหมัด

ไม่ใช่เพราะเขายั้งมือ แต่เป็นเพราะเขาได้รับผลกระทบจากแรงสะท้อนกลับต่างหาก

แรงสะท้อนกลับ นี่แหละคือจุดเด่นของวิชาระฆังทองคุ้มกาย

เหมือนกับการตีระฆัง ยิ่งตีแรง ตัวระฆังก็จะยิ่งสั่นสะเทือน เมื่อผู้ใช้วิชาระฆังทองคุ้มกายถูกโจมตีอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อและเส้นเอ็นทั่วร่างกาย รวมถึงกำลังภายในก็จะสั่นสะเทือนเพื่อสร้างแรงสะท้อนกลับ

ต่งเจิ้งหยางฝึกฝนวิชาลมปราณมังกรคชสารจนถึงขั้นที่เจ็ดแล้ว การฝึกวิชาระฆังทองคุ้มกายจึงรุดหน้าไปอย่างรวดเร็ว ภายใต้คำแนะนำของหลี่สิง เขาได้ทะลวงผ่านไปถึงขั้นที่หกได้อย่างง่ายดาย

วิชาทั้งสองแขนงของหลี่สิงช่วยดันค่าพลังต่อสู้ของเขาให้ทะลุ 8,000 จุด ทำให้เขามีโอกาสก้าวขึ้นไปแตะระดับราชันได้ในอนาคต!

และวิชาระฆังทองคุ้มกายขั้นที่หกก็เป็นดั่งดาวข่มของคู่ต่อสู้สายพลังกายอย่างเว่ยเมิ่งโดยสมบูรณ์!

วิชาระฆังทองคุ้มกายหกขั้นแรกจะเน้นไปที่การเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายและป้องกันการโจมตีทางกายภาพเป็นหลัก ตั้งแต่ขั้นที่เจ็ดเป็นต้นไปจึงจะสามารถปล่อยปราณคุ้มกายออกมารอบตัวเพื่อป้องกันการโจมตีจากกำลังภายในได้

หากเว่ยเมิ่งเชี่ยวชาญการใช้กำลังภายในโจมตี ต่งเจิ้งหยางก็คงไม่สามารถรับมือได้สบายๆ แบบนี้ แต่เผอิญว่าจุดเด่นของเว่ยเมิ่งคือพละกำลังมหาศาล ต่งเจิ้งหยางจึงไม่รู้สึกหวั่นเกรงแม้แต่น้อย

เว่ยเมิ่งรัวหมัดไปเจ็ดแปดครั้ง แต่ยิ่งตี แขนของเขาก็ยิ่งชาหนึบ กระดูกแทบจะปริร้าว

ในที่สุด เขาก็หมดความอดทนและระเบิดอารมณ์คลุ้มคลั่งออกมา ร้องคำรามลั่นฟ้า

"อ๊ากกก"

เขาถอยหลังไปหลายก้าว แม้จะหลุดออกจากวงกลมไปแล้ว แต่เขาไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ในสายตาของเขามีเพียงต่งเจิ้งหยางเท่านั้น

เขาพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ราวกับช้างสารตกมัน ก่อนจะซัดหมัดออกไปเต็มกำลัง

หึ่ง

เสียงกังวานราวกับระฆังใบใหญ่ดังก้องไปทั่วลานประลอง

ต่งเจิ้งหยางถูกแรงหมัดกระแทกจนถอยหลังไปสองก้าว แต่เท้าก็ยังไม่หลุดออกนอกวงกลม ในขณะที่ท่อนแขนของเว่ยเมิ่งกลับส่งเสียงกระดูกลั่นดังกร๊อบ หักสะบั้นลงอย่างน่าสยดสยอง

หลังจากปล่อยหมัดนั้น เขาก็กระอักเลือดออกมาคำโต ก่อนจะล้มลงไปนอนสลบเหมือดกับพื้น

"เด็กๆ รีบพาจอมยุทธ์เว่ยไปส่งโรงหมอเร็วเข้า"

เจียงไหลรีบสั่งการ ก่อนจะหันมาประสานมือแสดงความยินดีกับต่งเจิ้งหยาง

"ขอแสดงความยินดีกับจอมยุทธ์ต่ง ท่านได้รับสิทธิ์เข้าร่วมการประลองบุ๋นหน้าพระที่นั่งแล้ว!"

ต่งเจิ้งหยางยิ้มรับด้วยความดีใจและรู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้ร่วมทีมกับหลี่สิง

เขาเพิ่งจะได้ประจักษ์ถึงอานุภาพการป้องกันอันไร้เทียมทานของวิชาระฆังทองคุ้มกายก็ตอนนี้นี่เอง

"คงมีแค่วิชากายาทองคำอมตะของหงเจิ้งหลินเท่านั้นแหละที่พอจะเหนือกว่าวิชานี้ได้"

ต่งเจิ้งหยางคิดในใจ

หงเจิ้งหลินคือหนึ่งใน เจ็ดวิชาไร้เทียมทาน ที่ได้รับการยกย่องว่ามีพลังป้องกันเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้า และวิชากายาทองคำอมตะที่เขาฝึกฝนก็ขึ้นชื่อว่าเป็นวิชาที่อึดที่สุดในยุทธภพ!

น่าเสียดายที่วิชานั้นมีข้อจำกัดด้านสภาพร่างกายอย่างเข้มงวด ทำให้ในวงการนี้มีเพียงหงเจิ้งหลินคนเดียวที่ฝึกได้ ในขณะที่วิชาระฆังทองคุ้มกายของหลี่สิง แทบจะใครๆ ก็ฝึกได้!

"มีใครอยากจะทดสอบฝีมืออีกไหม"

เจียงไหลเอ่ยถามผู้คนในลานประลอง

"ใต้เท้าเจียง ข้าขอทดสอบโจทย์ประลองบุ๋นข้อที่สอง วิชายุทธ์สายดนตรี"

หลิวนวิ๋นชิงและดาราบู๊อีกคนจากทีมของโจวซือหมิงก้าวออกมารายงานตัวพร้อมกัน

แต่คราวนี้กลับไม่มีใครจากทีมของเหลียงเฟยอวี่ก้าวออกมาเลย เพราะปรมาจารย์ทั้งสามท่านของทีมไม่เคยมีประสบการณ์ในการคิดค้นวิชายุทธ์สายดนตรีมาก่อน การจะสร้างวิชาใหม่ภายในเวลาไม่กี่วันจึงเป็นเรื่องยากเกินไป พวกเขาจึงตัดสินใจยอมแพ้ในโจทย์ข้อนี้ไป

ส่วนหยางอวิ๋นจิน แม้ในอดีตเคยทดลองคิดค้นวิชายุทธ์สายดนตรีมาบ้าง แต่ผลลัพธ์ก็ไม่ค่อยดีนัก จึงน่าจับตามองว่าผลงานของเขาในครั้งนี้จะออกมาเป็นอย่างไร

"ท่านนี้คือจอมยุทธ์ลวี่เฟิงแห่งเมืองอวิ๋นโจว และในตอนนี้เขาคือตัวแทนของโจทย์ข้อนี้ หากพวกท่านสามารถเอาชนะเขาได้ พวกท่านก็จะได้รับสิทธิ์เข้าร่วมการประลองบุ๋น"

เจียงไหลชี้ไปยังชายหนุ่มที่เดินตามเว่ยเมิ่งมาตั้งแต่แรก

ชายคนนี้สะพายวัตถุยาวๆ ที่ห่อด้วยผ้าไว้ด้านหลัง ดูแล้วน่าจะเป็นกู่ฉิน

ลวี่เฟิงก้าวออกมาข้างหน้า สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของหลิวนวิ๋นชิงครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า

"ทั้งสองท่าน การประลองวิชายุทธ์สายดนตรีมีกติกาเดิมอยู่แล้ว นั่นคือเราจะบรรเลงเครื่องดนตรีพร้อมกัน ใครที่สามารถใช้เสียงดนตรีของตนรบกวนเสียงดนตรีของอีกฝ่ายได้ ก็จะถือว่าเป็นผู้ชนะ พวกท่านเห็นด้วยหรือไม่"

"ไม่มีปัญหา"

"ตกลง"

หลิวนวิ๋นชิงและดาราบู๊อีกคนพยักหน้าตอบรับ

จากนั้นทั้งสามคนก็แยกย้ายกันไปยืนประจำจุดที่มุมลานประลอง

ดาราบู๊จากทีมของโจวซือหมิงขอกลองใหญ่จากเจียงไหลมาหนึ่งใบ เขาถือไม้กลองคู่ยืนเตรียมพร้อมอยู่หน้ากลอง

ส่วนลวี่เฟิงก็ปลดกู่ฉินออกจากหลัง นั่งขัดสมาธิลงบนพื้น วางกู่ฉินไว้บนตัก และวางมือเตรียมพร้อมที่จะดีด

ด้านหลิวนวิ๋นชิง เธอก็หยิบขลุ่ยหยกที่เตรียมไว้ออกมาถือไว้ในมือด้วยท่าทางตื่นเต้น

แต่ก่อนที่ทั้งสามคนจะเริ่มบรรเลง จู่ๆ ก็มีคนสามคนเดินเข้ามาในลานประลอง

เมื่อเจียงไหลเห็นผู้มาเยือน เขาก็รีบวิ่งเข้าไปต้อนรับทันที

"คารวะท่านหัวหน้ามือปราบ ท่านชุย และท่านเซียนกระบี่หลี่!"

ผู้ที่เดินเข้ามาคือชุยฮ่าวเซิ่งและหลี่สิง โดยมีหัวหน้ามือปราบแห่งสำนักหกประตูเดินเคียงคู่มาด้วย

ด้วยฐานะยอดนักดาบอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง และเป็นตัวแทนของขั้วอำนาจสายขงจื๊อ ชุยฮ่าวเซิ่งจึงมีลูกศิษย์มากมายทั้งในหมู่ขุนนางและราชวงศ์ แม้จะไม่มีตำแหน่งขุนนาง แต่เขาก็มีอิทธิพลสูงส่ง

ส่วนหลี่สิง เซียนกระบี่ผู้โด่งดังที่ชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วหล้า ก็เป็นที่สนใจของฮ่องเต้ถึงขนาดมีข่าวลือว่าพระองค์ทรงอยากจะพบเขา

ดังนั้นการปรากฏตัวของทั้งสองคนจึงทำให้หัวหน้ามือปราบต้องลงมาต้อนรับด้วยตัวเอง

"ใต้เท้าเจียงไม่ต้องมากพิธี พวกเราได้ยินมาว่าวันนี้มีคนมาทดสอบโจทย์ประลองบุ๋น ก็เลยแวะมาดูสักหน่อย"

ชุยฮ่าวเซิ่งกล่าวกับเจียงไหลอย่างเป็นกันเอง

"ขอรับ พวกท่านมาได้จังหวะพอดีเลย ทั้งสามคนกำลังจะเริ่มประลองวิชายุทธ์สายดนตรีกันแล้ว"

เจียงไหลชี้ไปยังลวี่เฟิงและอีกสองคนที่กำลังเตรียมตัวอยู่

บรรดาดาราบู๊ที่เฝ้าสังเกตการณ์ต่างก็มีความรู้สึกแตกต่างกันไปเมื่อเห็นหลี่สิง

ในขณะที่พวกเขายังต้องเข้าคิวรอรับการทดสอบ หลี่สิงกลับเดินเข้ามาพร้อมกับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากหัวหน้ามือปราบ

"ข้ายังไม่เคยเห็นการประลองวิชายุทธ์สายดนตรีมาก่อนเลย ชักจะตื่นเต้นแล้วสิ"

หลี่สิงพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง

พลางส่งสายตาไปยังหลิวนวิ๋นชิงที่ยืนอยู่มุมหนึ่ง

หลิวนวิ๋นชิงหลบสายตาเขาเล็กน้อย ความรู้สึกสงบนิ่งก่อนหน้านี้มลายหายไป กลับกลายเป็นความประหม่าที่เข้ามาแทนที่

ความรู้สึกเหมือนตอนกำลังจะสอบแล้วจู่ๆ อาจารย์ก็เดินมายืนคุมสอบอยู่ข้างๆ โต๊ะนั่นแหละ

แม้ว่าวิชาที่หลี่สิงสอนเธอจะไม่ได้ยากเกินความสามารถของเธอ แต่เมื่อรู้ว่าเขาคอยจับตามองอยู่ เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกดดัน

"ฮ่าฮ่า ในเมื่อท่านเซียนกระบี่หลี่สนใจ ก็ให้พวกเขาเริ่มการประลองได้เลย"

หัวหน้ามือปราบอนุญาต

เจียงไหลจึงให้สัญญาณทั้งสามคนเริ่มการประลองได้ทันที

หลี่สิงมองดูหลิวนวิ๋นชิงที่จรดขลุ่ยหยกจรดริมฝีปาก พลางรำพึงในใจว่า

'เงาดอกท้อร่วงหล่น ปลิดปลิวเป็นกระบี่เทวะ เป่าขลุ่ยหยกบรรเลงเกลียวคลื่นสมุทรหยก!'

(จบแล้ว)