บทที่ 60 ตัวร้าย

บทที่ 60 ตัวร้าย

ตู้ตงไหลโกรธจนแทบคลั่ง

ในภัตตาคารเฟิงเจ๋อหยวน คนที่มีฝีมืออาหารเสฉวนสูงที่สุดก็คือเขา ถ้าฟางเหยียนจะแอบครูพักลักจำ

ก็ต้องขโมยวิชาไปจากเขานี่แหละ!

****"แอบครูพักลักจำ" (หรือที่ในนิยายจีนมักใช้คำว่า โทวซือ แปลตรงตัวว่า "ขโมยวิชา") เป็นสำนวนที่ใช้เรียกพฤติกรรมการเรียนรู้วิชาความรู้หรือทักษะฝีมือ โดยที่ผู้สอนไม่ได้ตั้งใจจะถ่ายทอดให้ หรือไม่ได้กราบตัวเป็นศิษย์-อาจารย์กันอย่างเป็นทางการครับ***

ก่อนหน้านี้เขาเห็นว่าไอ้เด็กนี่เรียนทำอาหารดูไม่มีพรสวรรค์เอาเสียเลย แต่หน้าตาดีและขยันขันแข็งดี เขาก็เลยไม่ได้จงใจกลั่นแกล้งอะไร ใครจะไปคิดว่ามันจะไม่ได้ความขนาดนี้?

แต่ที่นึกไม่ถึงยิ่งกว่าคือ ไอ้ลูกหมานี่กล้าดีมาแอบขโมยวิชาของเขาไป? แถมตอนนี้ยังเอาวิชาที่ขโมยไปมาตั้งแผงลอยขายอยู่บนถนนเส้นเดียวกันอีก แบบนี้มันยอมกันได้ที่ไหน???

ในสายตาของตู้ตงไหลที่เติบโตมาในสังคมยุคเก่า เรื่องนี้ถือเป็นข้อห้ามที่ร้ายแรงที่สุด! เปรียบเหมือนการลูบคมและลามปามมาถึงบนหัวเขาเลยทีเดียว!!

เขาโกรธ! โกรธจนควันออกหู! แทบอยากจะพุ่งตัวออกไปที่ถนน ลากตัวฟางเหยียนออกมา แล้วเอามีดสับเอ็นข้อมือมันให้ขาดสะบั้นเดี๋ยวนี้!

ตู้ตงไหลนึกย้อนไปถึงตอนที่ฟางเหยียนวนเวียนอยู่ในครัว

เขายิ่งรู้สึกว่าทุกท่วงท่าที่ไอ้เด็กนี่ขยับเข้ามาใกล้เขา มันจงใจมาแอบดูเพื่อขโมยวิชาชัดๆ ไม่สอนแล้วแอบขโมย ก็คือหัวขโมย! ตู้ตงไหลโกรธจนเส้นเลือดที่ขมวดปูดโปนออกมา

ในใจเริ่มวางแผนแล้วว่าเดี๋ยวจะจัดการกับไอ้หมอนี่อย่างไรดี

ส่วนสั่วจู้ที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นอาจารย์ตู้ตงไหลโกรธจัดขนาดนั้น เขาก็แอบสะใจอยู่ลึกๆ เมื่อวานซืนตอนเช้ามืด เขาโดนฟางเหยียนเอามีดขู่จนแทบฉี่ราดกางเกง

วันนี้ในที่สุดก็ถึงโอกาสล้างแค้นเสียที กงเกวียนกำเกวียนแท้ๆ ผลกรรมมันตามสนองไวจริงๆ! ฮ่าๆๆ! สั่วจู้แทบจะหัวเราะร่าออกมาด้วยความลิงโลด ในใจคิดว่า: ไอ้ฟางเหยียน คราวนี้แกซวยแน่!

การแอบขโมยวิชาในวงการเชฟถือเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ถึงแม้ตอนนี้โลกจะเปลี่ยนไป กฎระเบียบเก่าๆ จะเลือนหายไปบ้างแล้ว แต่ดูจากท่าทางโกรธจัดของตู้ตงไหล

เขาก็รู้ดีว่าอาจารย์ไม่มีทางปล่อยเจ้านั่นไปง่ายๆ แน่ เขานึกเสียใจอยู่นิดหน่อยที่ทำไมตอนนั้นถึงไม่รีบคาบข่าวมาบอกอาจารย์ให้เร็วกว่านี้ มัวแต่โดนไอ้ฟางเหยียนปั่นหัวจนงงไปหมด แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไป

เขาเหลือกตาไปมา รีบขยับเข้าไปกระซิบข้างหูตู้ตงไหลว่า: “อาจารย์ครับ ไอ้หมอนี่มันไม่ซื่อจริงๆ” “ไม่แน่ตอนปีใหม่มันอาจจะแกล้งป่วย เพื่อให้ผู้จัดการไล่ออก

แล้วมันจะได้ออกมาเปิดกิจการเองแบบนี้แหละครับ“พูดจบเขาก็สำทับด้วยน้ำเสียงดุดัน:”ไอ้เด็กนี่มันขวัญกล้าเทียมฟ้าจริงๆ ถ้าเป็นสมัยก่อนปี 49 คนพรรค์นี้ต้องโดนสับเอ็นข้อมือทิ้งไปแล้ว!”

ตู้ตงไหลขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน: “สังคมใหม่ช่วยชีวิตมันไว้แท้ๆ!” “แต่แผงของมัน ข้าต้องไปพังทิ้งให้ราบ!”

สั่วจู้รีบเสนอหน้าอย่างร่าเริง: “อาจารย์อย่าเพิ่งโมโหมากเลยครับ เดี๋ยวผมช่วยอาจารย์พังแผงมันเอง ส่วนอาจารย์ก็แค่ตบหน้ามันสั่งสอนสักสองฉาดก็พอ”

เขายังกำชับเพิ่มอีกว่า: “ต้องตบให้หนักๆ เลยนะครับ!” ตอนนี้นึกถึงตอนที่เขาเกือบจะโดนฟางเหยียนจัดการ เลือดในกายเขาก็สูบฉีดขึ้นหน้า

ความอัปยศและความกลัวในวันนั้นเขายังจำได้แม่น วันนี้เขาต้องเอาคืนให้ได้ ไม่อย่างนั้น ชาตินี้เขาคงนอนตายตาไม่หลับ!

สั่วจู้ตกอยู่ในภวังค์แห่งความสะใจที่จะได้แก้แค้น จนเขาไม่ทันสังเกตเห็นว่า หลวนซิ่วจูที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ นั้นสีหน้าไม่สู้ดีเอาเสียเลย ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ

เธอเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้ออวี่จู้: “เหออวี่จู้ คุณพูดอะไรออกมาน่ะ!?”

“คุณเคยบอกไม่ใช่เหรอว่า ฟางเหยียนคือเพื่อนที่โตมาด้วยกัน! เป็นพี่น้องร่วมสำนักที่กราบอาจารย์มาด้วยกันนะ!”

สั่วจู้สะดุ้งโหยงทันที ในใจอุทานว่า: ซวยแล้วๆ! มัวแต่คิดจะเหยียบย่ำซ้ำเติมฟางเหยียนจนลืมตัว ลืมไปเลยว่ามีหลวนซิ่วจูอยู่ข้างๆ ด้วย

แม่หนูคนนี้คือ "แสงจันทร์ในใจ" ของเขาเลยนะ ทำไมพอขาดสติแล้วดันลืมรักษาภาพลักษณ์คนดีต่อหน้าเธอไปได้ล่ะเนี่ย!? เขาแทบอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาด

สั่วจู้อ้าปากค้าง ทำท่าทางตะกุกตะกักอย่างขัดเขิน: “ซิ่วจู... คือ... ผม... ผมพูดความจริงนะ!”

เขาไม่กล้าสบตาหลวนซิ่วจู ได้แต่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น แล้วลดเสียงลง: “คนที่เป็นหัวขโมยวิชาแบบฟางเหยียนน่ะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนต้องโดนสับเอ็นข้อมือจริงๆ” “ถ้าคุณหนูไม่เชื่อ ลองถามท่านหลวนดูก็ได้ครับ!”

หลวนซิ่วจูไม่ใช่คนโง่ เธอพอมองออกแล้วว่าสั่วจู้กำลังจงใจเหยียบซ้ำเพื่อน เธอรู้สึกตกใจมาก ถามสั่วจู้กลับว่า: “คุณหาว่าเขาแกล้งป่วยเหรอ?”

“หรือว่าที่เขาถูกไล่ออก เป็นเพราะเขาป่วยจนมาทำงานไม่ได้จริงๆ?” พูดจบเธอก็หันไปจ้องมองผู้จัดการหยางที่อยู่ข้างๆ

ผู้จัดการหยางเริ่มทำตัวไม่ถูก เขาบอกว่า: “คุณหนูซิ่วจูครับ ผมก็แค่กลัวคุณหนูจะเสียใจน่ะครับ” “ในเมื่อผลลัพธ์มันเป็นแบบนี้ไปแล้ว สาเหตุหรือขั้นตอนอะไรมันก็ไม่สำคัญแล้วล่ะครับ”

หลวนซิ่วจูเบิกตากว้าง ความโกรธแค้นต่อคนกลุ่มนี้ทำให้เธอแทบจะร้องไห้ออกมา เธอถามด้วยเสียงสั่นเครือ: “คุณ... คุณแค่บอกมาว่า เขาป่วยจริงๆ แล้วคุณก็อาศัยจังหวะนั้นไล่เขาออกใช่ไหม?”

ผู้จัดการหยางยังคงทำหน้าหนาเหมือนหนังควายยิ้มสู้: “เรื่องที่เขาป่วยน่ะ ผมเองก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นโรคติดต่อหรือเปล่า เพื่อความปลอดภัยของทุกคนและลูกค้า ผมก็เลยจำเป็นต้องไล่เขาออกครับ”

“ทั้งหมดที่ผมทำลงไป ก็เพื่อผลประโยชน์ของเฟิงเจ๋อหยวนทั้งนั้นนะครับ!”

หลวนซิ่วจูโมโหจนตัวสั่นแต่ไม่รู้จะพูดยังไงต่อ ได้แต่ถามย้ำ: “คุณยังมีความเป็นธรรมหลงเหลืออยู่บ้างไหม?”

เมื่อเห็นลูกสาวจะร้องไห้อยู่รอมร่อ เถ้าแก่หลวนจึงเอ่ยปากขึ้นในที่สุด: “พอได้แล้ว ซิ่วจู!” “อย่ามาทำตัววุ่นวายแถวนี้!”

เขาดึงตัวลูกสาวมาไว้ใกล้ๆ แล้วบอกว่า: “เด็กรับใช้คนเดียว ออกไปแล้วก็คือออกไป อย่ามาตะคอกใส่ผู้จัดการหยางแบบนี้” “ทุกอย่างที่เขาทำ ก็ทำเพื่อเฟิงเจ๋อหยวนของเรา”

ผู้จัดการหยางรีบรับลูกทันที: “โธ่ ท่านหลวน ท่านน่ะเข้าใจผมที่สุดแล้วครับ” เขากุมมือทำท่าทางนอบน้อมแล้วพูดต่อ: “อีกอย่างนะครับท่านหลวน ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณหนูดีครับ”

“คุณหนูท่านมีจิตใจเมตตา สงสารคนไปทั่ว” “ถอดแบบมาจากท่านหลวนเป๊ะๆ เลยครับ”

หลวนซิ่วจูพยายามจะเถียงต่อ แต่ก็โดนพ่อของเธอขัดจังหวะขึ้นมาอีกครั้ง เถ้าแก่หลวนถอนหายใจยาว: “เฮ้อ เป็นเพราะพ่อตามใจเธอมากเกินไปจริงๆ”

“ไม่เคยให้เธอได้เห็นด้านมืดของสังคมเลย”

ผู้จัดการหยางยิ้มประจบ: “นั่นเป็นเพราะท่านหลวนมีความสามารถปกป้องคุณหนูได้ไงครับ ลูกสาวบ้านอื่นอยากจะได้รับความคุ้มครองแบบนี้ยังทำไม่ได้เลย!”

“...”

พูดจบเขาก็หันมาส่งยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะให้หลวนซิ่วจู ท่าทางนั้นราวกับจะบอกว่า: เห็นไหมล่ะ คุณหนูจะทำอะไรผมได้?

หลวนซิ่วจูเห็นท่าทางของผู้จัดการหยางแล้วแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้น จังหวะนั้นผู้จัดการหยางก็ยังขยับเข้ามาพูดซ้ำเติมอีก: “คุณหนูซิ่วจูครับ สิ่งที่เหออวี่จู้พูดเมื่อกี้มันก็มีเหตุผลนะ”

“ไอ้ฟางเหยียนน่ะมันเป็นพวกไม่เอาถ่านมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว” “คุณหนูโดนมันหลอกเข้าให้แล้วล่ะค่ะ”

“ไม่แน่เจ้านั่นอาจจะแกล้งป่วยแอบขโมยวิชาแล้วจงใจให้โดนไล่ออกจริงๆ”

“จะได้ออกมาตั้งแผงลอยโกยเงินเองยังไงล่ะครับ!”

ยังไม่ทันที่หลวนซิ่วจูจะได้พูดอะไร ตู้ตงไหลก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดขึ้นว่า: “แต่มันมาโกยเงินโดยใช้ตำราวิชาของข้า!”

“คราวนี้ถ้าข้าเจอตัวมัน ข้าต้องพังแผงมันต่อหน้าฝูงชนให้ได้!”

“ไม่อย่างนั้นข้าคงนอนตายตาไม่หลับแน่!”

สั่วจู้ได้ยินดังนั้นก็แทบจะกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ แต่พอเห็นสีหน้าของหลวนซิ่วจูที่ทำท่าจะร้องไห้ เขาก็เลือกที่จะปิดปากเงียบไว้อย่างรู้กาละเทศะ

เขาไม่ควรพูดอะไรไปมากกว่านี้ เอาไว้ค่อยหาทางแก้ตัววันหลัง ขืนพูดเยอะไปตอนนี้ หลวนซิ่วจูต้องเกลียดเขาเข้าไส้แน่ๆ

หลวนซิ่วจูหันไปมองพ่อของเธอแล้วถามด้วยความหวังสุดท้าย: “พ่อคะ พ่อจะไม่ห้ามหน่อยเหรอ?”

เถ้าแก่หลวนส่ายหน้า: “นี่เป็นเรื่องระหว่างอาจารย์กับศิษย์ พ่อคนนอกเข้าไปยุ่งไม่ได้หรอก”

“...” หลวนซิ่วจูหมดคำจะพูด เธอกลัวเหลือเกินว่าวันนี้ฟางเหยียนจะหนีไม่พ้นเคราะห์กรรมครั้งนี้

“เอาละ!” เฉินต้าจางที่ยืนเงียบอยู่ด้านข้างก็ทำหน้าเคร่งขรึม เขาไม่นึกเลยว่าสั่วจู้กับผู้จัดการหยางจะปั่นหัวจนเรื่องลามมาถึงตัวฟางเหยียนขนาดนี้

แต่ในตอนนี้เขาเองก็พูดอะไรไม่ได้มาก ทำได้เพียงคิดในใจว่าเดี๋ยวค่อยไปช่วยกันท่าไว้ อย่างน้อยพังแผงไปแล้ว ก็อย่าให้ถึงขั้นลงไม้ลงมือทำร้ายร่างกายกันเลย

เขาได้แต่ถอนใจเงียบๆ สงสารฟางเหยียนที่ดวงซวยโดนเคราะห์ซ้ำกรรมซัดไม่หยุดจริงๆ

เถ้าแก่หลวนเห็นว่าได้เวลาแล้ว เขาสั่งกำชับว่า: “เหล่าตู้ แกจะจัดการเคลียร์สำนักยังไงฉันไม่ว่า แต่อย่าลืมธุระสำคัญของเราล่ะ” “เดี๋ยวตอนคุยกันก็คุยกันดีๆ”

“ถ้าเจรจาได้สำเร็จ ฉันมั่นใจว่าเฟิงเจ๋อหยวนของเราจะใช้เมนูพะโล้และอาหารยำพวกนั้น ขยายสาขาเปิดภัตตาคารใหม่ได้อีกตึกหนึ่งเลยทีเดียว”

เถ้าแก่หลวนให้ความสำคัญกับเมนูพะโล้ที่เขาได้ชิมเมื่อวานมาก เขามองว่านี่คือจุดเริ่มต้นครั้งใหม่ของความยิ่งใหญ่ในสายอาชีพของเขา

เมื่อเจ้านายออกคำสั่ง ตู้ตงไหลก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดอารมณ์โกรธแค้น เขารับคำ: “ทราบครับเถ้าแก่ ผมจะไม่ทำให้เสียงานแน่นอน”

เถ้าแก่หลวนพยักหน้าอย่างพอใจ: “ดีมาก!” จากนั้นเขาก็หันไปบอกผู้จัดการหยาง: “เอาเงินมาให้ฉัน แล้วพวกเราไปกันเถอะ”

ผู้จัดการหยางรีบยื่นเงินให้ด้วยสองมืออย่างพินอบพิเทา: “นี่ครับท่านหลวน รับไว้ให้ดีนะครับ!”

หลวนซิ่วจูเดินตามหลังพ่อของเธอไปทั้งน้ำตาที่คลอเบ้า เธอรู้สึกสิ้นหวังและคิดว่าเฟิงเจ๋อหยวนของครอบครัวเธอเนี่ย มันไม่มีคนดีหลงเหลืออยู่เลยจริงๆ

เมื่อพ้นประตูเฟิงเจ๋อหยวน เถ้าแก่หลวนก็นำทีมเดินขบวนกันอย่างสง่าผ่าเผยมุ่งหน้าสู่ถนนสายหลัก

อีกด้านหนึ่ง เฉินเสวี่ยหรูเปิดร้านตั้งแต่เช้าตรู่ แต่เธอกลับรู้สึกกระวนกระวายใจ นั่งไม่ติดที่ เธอครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งเด็กสาวที่มาช่วยงานในร้าน จากนั้นก็เดินออกจากร้านไป

เธอสอดส่ายสายตาไปทั่วถนนเพื่อหาแผงลอยของตระกูลฟาง วันนี้หมอกยามเช้ายังไม่จางหายไป ทำให้ทัศนวิสัยไม่ไกลนัก เธอจึงต้องเดินหาไปรอบๆ

แต่เดินวนหาอยู่หนึ่งรอบกลับไม่เจอแผงของฟางหรงเลยแม้แต่น้อย เธอขมวดคิ้วสงสัย หรือว่าวันนี้ครอบครัวนี้จะไม่มา?

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอจึงรีบเร่งฝีเท้าไปทางภัตตาคารเฟิงเจ๋อหยวน ฟางเหยียนตั้งแผงอยู่แถวนั้น และคุณตาหม่าก็มักจะไปจองที่ให้แต่เช้า ดังนั้นเขาไม่มีทางย้ายที่แน่นอน ถ้าหาที่นั่นไม่เจอ ก็แปลว่าวันนี้เขาไม่มาจริงๆ

เมื่อเดินทะลุม่านหมอกยามเช้าเข้าไป คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันแน่นขึ้น ในที่สุดเธอก็เห็นกลุ่มคนรุมล้อมอยู่หน้าแผงลอยแห่งหนึ่ง หลังแผงลอยนั้น พี่น้องตระกูลฟางกำลังวุ่นอยู่กับการทำงาน

...

ไม่รู้ทำไม เฉินเสวี่ยหรูถึงรู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอคิดในใจ: ค่อยยังชั่วที่มา! จากนั้นเธอก็ยิ้มร่าเดินเข้าไปหา

ขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากเรียกฟางเหยียน จู่ๆ ก็มีเสียงหวานใสเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา: “ฟางเหยียน ขอกระดาษคราฟท์ให้ฉันแผ่นหนึ่งสิ ฝั่งนี้ห่อของจนหมดแล้วค่ะ”

“ได้เลยครับ!” ฟางเหยียนขานรับ แล้วรีบหยิบกระดาษคราฟท์แผ่นหนึ่งส่งให้

เฉินเสวี่ยหรูถึงได้สังเกตเห็นว่าที่แผงลอยมีใครบางคนเพิ่มขึ้นมา เป็นหญิงสาววัยรุ่นสวมเสื้อโค้ทผ้าวูลสีเทาอ่อนและรองเท้าบูทหนัง ดูจากการแต่งกายแล้วเหมือนจะเป็นนักศึกษา ที่สำคัญ... เธอสวยมาก

เฉินเสวี่ยหรูรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เธอเม้มริมฝีปาก จ้องมองฟางเหยียนกับหญิงสาวคนนั้นที่กำลังยุ่งอยู่ด้วยกัน และสังเกตเห็นว่าทั้งสองคนมีการส่งสายตาให้กันเป็นระยะ

เฉินเสวี่ยหรูยิ่งรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกขึ้นมาทันที

“ฟางเหยียน!” เธอตะโกนเรียกเสียงดัง ฟางเหยียนหันกลับมาตามเสียง เมื่อเห็นว่าเป็นเธอ เขาก็ทักทายกลับอย่างรวดเร็ว: “อ้าว เถ้าแก่เนี้ยเฉิน! สวัสดีตอนเช้าครับ!”

เฉินเสวี่ยหรูขานรับ: “สวัสดีค่ะ!” จากนั้นเธอก็เดินบิดเอวเข้าไปใกล้ แสร้งทำเป็นส่งเสียงอ้อนถามฟาง

เหยียนว่า: “วันนี้มีกับข้าวอะไรบ้างคะ?”

ฟางเหยียนรู้สึกว่าวันนี้เฉินเสวี่ยหรูดูแปลกๆ ไปนิดหน่อย เขาขมวดคิ้วพลางชี้ไปที่เมนูที่เขียนด้วยชอล์กบนรถเข็น: “โน่นครับ เขียนไว้ตรงนั้นแล้ว!”

เฉินเสวี่ยหรูฉุนกึก! ไอ้ฟางเหยียนบ้าเอ๊ย ฉันอุตส่าห์ถาม แกกลับบอกให้ฉันดูเองเนี่ยนะ? ดูพ่องสิ! โกรธก็โกรธ แต่เธอก็ยังต้องรักษามาดกุลสตรีเอาไว้

เธอพยายามปั้นยิ้มแล้วถามต่อ: “คุณยุ่งขนาดนี้เลยเหรอคะ?”

ฟางเหยียนมองหน้าเฉินเสวี่ยหรูด้วยสายตาเหมือนมองคนปัญญาอ่อน: “เถ้าแก่เนี้ยเฉิน คุณนี่ตลกจัง ก็เห็นๆ กันอยู่ไม่ใช่เหรอครับ?”

จังหวะนั้นมีคนตะโกนสั่งอาหาร: “เถ้าแก่! ผมจองหุยกัวโร่วที่หนึ่ง! เงินวางไว้ในชามแล้วนะ!”

ฟางเหยียนหันกลับไปขานรับทันที: “ได้เลยครับ!”

จากนั้นเขาก็ตะโกนสั่งฟางหนิง: “เจ้าสี่ จดเมนู! หุยกัวโร่วหนึ่งที่!”

“ได้ค่ะพี่สาม!” น้องสี่ฟางหนิงที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำเพราะความยุ่งและเหงื่อที่ไหลท่วมตัวขานรับทันควัน

ฟางเหยียนหันมาเห็นไป๋หลิงที่อยู่ข้างๆ กล่องใส่เงินของเธอเริ่มเต็มจนธนบัตรแทบจะหล่นออกมานอกกล่อง เขาจึงรีบเตือนว่า: “ไป๋หลิง เก็บเงินให้ดีๆ หน่อยครับ มันจะร่วงออกมานอกกล่องแล้วนะ”

ไป๋หลิงที่ยุ่งจนแทบจะมึนหัว พอได้ยินก็ก้มมองดู พบว่าเป็นเรื่องจริง เธอตกใจรีบยัดเงินกลับเข้าไปในกล่อง แล้วส่งยิ้มเขินๆ ให้ฟางเหยียน: “อุ๊ย ดูฉันสิ มือไม้เกะกะจริงๆ เลย...”

ฟางเหยียนยิ้มแล้วส่ายหน้า: “ฮ่าๆๆ... ไม่เป็นไรครับ ระวังหน่อยก็พอ”

“...” เฉินเสวี่ยหรูยืนมองทั้งสองคนคุยกัน เธอรู้สึกเหมือนพวกเขากำลังจีบกันอยู่ต่อหน้าต่อตายังไงยังงั้น ฟางเหยียนหันกลับมาเห็นเฉินเสวี่ยหรูยังยืนอยู่ข้างๆ

เขาก็บอกว่า: “เถ้าแก่เนี้ยเฉิน ถ้าไม่มีธุระอะไร คุณไปนั่งพักฝั่งโน้นก่อนไหมครับ?” “ผมกำลังยุ่งอยู่น่ะครับ”

เมื่อเห็นเฉินเสวี่ยหรูไม่ตอบ

เขาจึงหันไปบอกพี่รองฟางหรงว่า: “พี่รอง รินน้ำชาให้เถ้าแก่เนี้ยเฉินหน่อยครับ”

“อ้อ ได้จ้ะ” ฟางหรงรับคำแล้วรีบเดินมารินน้ำชาหนึ่งถ้วย วางลงบนโต๊ะข้างๆ

จากนั้นก็ทักทายเฉินเสวี่ยหรู: “เถ้าแก่เนี้ยเฉิน เชิญนั่งพักก่อนนะคะ”

เฉินเสวี่ยหรูโบกมือปฏิเสธ แล้วถามว่า: “ไม่ต้องหรอกค่ะ มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ?”

ฟางหรงได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกแปลกใจ: “คุณจะช่วยด้วยเหรอคะ?”

“ใช่ค่ะ”

เฉินเสวี่ยหรูพยักหน้า “ทำไมล่ะคะ ฉันเองก็เปิดร้าน เรื่องเก็บเงินทอนเงินน่ะฉันถนัดที่สุดแล้ว”

“ทำได้ดีกว่าพวกคุณแน่นอนค่ะ”

ฟางเหยียนได้ยินดังนั้นจึงบอกว่า: “โอ้ งั้นก็ได้ครับ”

แล้วเขาก็หันไปสั่งน้องสี่: “เจ้าสี่ เอากระดาษกับปากกามาให้เถ้าแก่เนี้ยเฉินหน่อย ให้เธอช่วยจดเมนูและเก็บเงินคู่กับเธอไปเลย”

พูดจบเขาก็ยิ้มให้เฉินเสวี่ยหรูแวบหนึ่ง: “เถ้าแก่เนี้ยเฉิน! ขอบคุณมากนะครับ!”

เฉินเสวี่ยหรูมองฟางเหยียนแล้วตอบเสียงอ้อนว่า: “ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ เรียกว่า 'เสวี่ยหรู' เฉยๆ ก็ได้”

“พี่เสวี่ยหรู รบกวนด้วยนะคะ!” น้องสี่รีบเดินเข้ามาส่งกระดาษและปากกาให้ทันที

“ได้เลยจ้ะ!” เฉินเสวี่ยหรูรับมา

จากนั้นเธอก็ตะโกนบอกฝูงชนที่มุงอยู่ว่า: “พี่น้องทั้งหลาย เชิญทางนี้เลยค่ะ!” “ทางนี้ก็รับจ่ายเงินและจดเมนูได้เหมือนกันนะคะ!”

และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง กลุ่มคนจากภัตตาคารเฟิงเจ๋อหยวนก็เดินมาถึงพอดี เมื่อเห็นฝูงชนรุมล้อมอยู่หนาแน่นจนแทบจะแหวกเข้าไปไม่ได้ พวกเขาก็รู้ทันทีว่ามาถูกที่แล้ว

ผู้จัดการหยางบอกกับเถ้าแก่ว่า: “ท่านหลวนครับ คนเยอะขนาดนี้ น่าจะเป็นแผงนี้แหละครับ!”

เถ้าแก่หลวนหรี่ตามองเห็นเฉินเสวี่ยหรูกำลังยืนตะโกนเรียกแขกอยู่

เขาจึงพูดขึ้นว่า: “แม่หนูที่อยู่นอกฝูงชนนั่น... ทำไมดูคุ้นหน้าคุ้นตาจังเลยนะ!?”

“ขอดูหน่อยสิครับ!” ผู้จัดการหยางชะโงกหน้ามอง

แล้วเขาก็ชะงักไป อุทานออกมาว่า: “โอ้ นั่นมันเฉินเสวี่ยหรูนี่นา!”

เถ้าแก่หลวนก็อึ้งไปเหมือนกัน: “ลูกสาวบ้านตระกูลเฉินเหรอ?”

“ยัยเด็กนั่นเปิดร้านผ้าไหมอยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”

“ไม่ทราบเหมือนกันครับ!” ผู้จัดการหยางทำหน้ามึนตึ้บ

ตอนนั้นเอง เฉินต้าจางก็ก้าวออกมาพูดว่า: “หรือว่ายอดฝีมืออาหารเสฉวนคนนั้น จะเป็นคนที่ตระกูลเฉินจ้างมา?”

“ตระกูลเฉินเขามีคอนเนคชั่นทางธุรกิจทั้งในเสฉวนตะวันออกและตะวันตกเลยนะ”

เถ้าแก่หลวนขมวดคิ้ว: “ถ้าเป็นแบบนั้น เรื่องนี้คงจัดการยากหน่อยแล้วล่ะ”

จู่ๆ ผู้จัดการหยางก็สังเกตเห็นคนรู้จักอีกคน เขาโพล่งออกมาว่า: “อ้าว ทำไมท่านปู่หม่าถึงไปนั่งอยู่หลังแผงลอยนั่นด้วยล่ะ?” ทุกคนหันมองตามไป

เถ้าแก่หลวนถึงกับอึ้ง: “โอ้ จริงด้วยแฮะ!” พูดจบเขาก็ส่ายหน้า: “เขามันพวกนักชิมตัวยง สงสัยคงมานั่งรอทานข้าวนั่นแหละ”

ทุกคนพากันหัวเราะ: “หึหึ ท่านปู่หม่านี่ก็แสบจริงๆ เลยนะครับ!”

ตอนนั้นเองผู้จัดการหยางถามขึ้นว่า: “ท่านหลวนครับ พวกเรายังจะเข้าไปหาเถ้าแก่คนนั้นอยู่อีกไหม?”

เถ้าแก่หลวนนิ่งคิดพลางคำนวณในใจครู่หนึ่ง

ก่อนจะตอบด้วยเสียงหนักแน่นว่า: “ไป!” “ทำเป็นไม่รู้ซะว่าเขาเป็นคนของตระกูลเฉิน”

“ถ้าเป็นคนที่ตระกูลเฉินจ้างมา เราก็แค่ทุ่มเงินให้มากกว่าเพื่อขุดตัวมาก็สิ้นเรื่อง!”

ผู้จัดการหยางได้ยินดังนั้นก็ชูนิ้วโป้งให้: “ท่านหลวนใจป้ำที่สุดเลยครับ!” เถ้าแก่หลวนยิ้มรับ

แต่ในจังหวะนั้นเอง ตู้ตงไหลกลับยืนอึ้ง จ้องมองไปที่หลังแผงลอยนั้นเขม็ง: “เอ่อ... ไม่ใช่สิ...”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนตกใจ: “พวกคุณ... พวกคุณดูสิ... คนที่อยู่หลังแผงนั่นคือใคร?”

ทุกคนหันมองไปพร้อมกัน และเมื่อเห็นชัดๆ ทุกคนก็ถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน โดยเฉพาะสั่วจู้ที่หลุดปากอุทานออกมาเสียงหลง: “เป็นไปไม่ได้!”

“ฟางเหยียน?!”

**หลังจากนี้ไปจำนวนคำแต่ละตอนยาวมาก ไม่ต่ำกว่า 3500 คำ ช่วยสนับสนุนในการแปลหน่อยนะครับ

หรือจะสนับสนุนค่ากาแฟ ได้ที่ พร้อมเพย์ 0902797659 ธนกร แสนอุ่นเรือน

**จะพยายามลงให้อ่านต่อเนื่องนะครับ**

หากการแปลใช้คำผิดพลาดประการใด ขออภัยมา ณ โอากาสนี้ด้วยครับ

ขอบคุณมากครับ