บทที่ 14 - ควบตำแหน่งหัวหน้าโรงอาหารที่หนึ่ง

บทที่ 14 - ควบตำแหน่งหัวหน้าโรงอาหารที่หนึ่ง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

หัวหน้าแผนกบุคคลจางเพิ่งจะเดินเข้ามาในโรงอาหารที่สาม กลิ่นหอมของปลาที่ตลบอบอวลอยู่หน้าเตาก็ลอยมากระทบจมูก ทำเอาอดไม่ได้ที่จะสูดดมความหอมนั้นเข้าไปเฮือกใหญ่

หวังตงเอ่ยถามหัวหน้าหลี่ด้วยท่าทีนอบน้อม "หัวหน้าครับ..."

"ปลาน้ำแดงเสร็จแล้วครับ..."

"ให้ตักใส่จานเลยไหมครับ"

หัวหน้าหลี่เห็นหัวหน้าจางเดินมาถึงพอดี ก็เอ่ยอย่างพึงพอใจว่า "ให้หัวหน้าจางของเราได้ลิ้มรสฝีมือของเสี่ยวหวังด้วยสิ..."

"ถ้าสามารถพิชิตใจเหล่าจางได้..."

"ฉันจะให้เธอผ่านโปรแล้วเข้ามารับตำแหน่งพ่อครัวใหญ่ประจำห้องครัวของโรงงานรีดเหล็กเดี๋ยวนี้เลย!"

จากนั้นเขาก็ดึงตัวหัวหน้าแผนกบุคคลจางมาข้างๆ พร้อมกับแนะนำตัวอย่างสนิทสนม "นี่คือดาวรุ่งดวงใหม่ที่ห้องครัวของเราเพิ่งค้นพบ..."

"เขามารับช่วงตำแหน่งต่อจากเฉินเต๋อฮุยแผนกรักษาความปลอดภัย เพิ่งจะทำเรื่องเข้าทำงานที่แผนกบุคคลไปหมาดๆ..."

"ภูมิหลังของเขาก็เป็นถึงลูกหลานทหารผ่านศึกที่เสียสละเพื่อชาติ ประวัติขาวสะอาด..."

"นายช่วยประเมินฝีมือทำอาหารของเสี่ยวหวังหน่อยสิ ว่าถ้าเทียบกับไอ้ทึ่มจู้แล้วเป็นยังไง เขาพอจะมีฝีมือรับหน้าที่ดูแลครัวพิเศษไหวไหม!"

ผู้บริหารในโรงงานรีดเหล็กทุกคนต่างก็รู้ดีว่าเหออวี่จู้เป็นคนของผู้อำนวยการหยาง และมักจะไม่ลงรอยกับหัวหน้าหลี่

หัวหน้าหลี่ไม่อยากให้เหออวี่จู้มาคุมครัวพิเศษมานานแล้ว เขาพยายามหาคนมาแทนที่อยู่ตลอด

พอเห็นหัวหน้าหลี่ยกย่องหวังตงเสียขนาดนี้ แม้จะแปลกใจที่หวังตงยังดูอายุน้อย แต่หัวหน้าจางก็ไม่กล้าดูถูกเขา

ยังไงเสียเด็กคนนี้ก็เป็นคนที่หัวหน้าหลี่ให้ความสำคัญ

เผลอๆ ต่อไปอาจจะได้กลายมาเป็นพวกเดียวกันด้วยซ้ำ

เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเนื้อปลาชุ่มน้ำซุปเข้าปากอย่างระมัดระวัง

กลิ่นหอมหวนกระจายซ่านไปทั่วช่องปากอย่างรวดเร็ว

หัวหน้าจางชะงักไปครู่หนึ่งกว่าจะได้สติ

จากนั้นบนใบหน้าก็ปรากฏร่องรอยของความประหลาดใจ

หัวหน้าหลี่เห็นหัวหน้าจางเงียบไปก็รีบถาม "เหล่าจาง..."

"พูดอะไรหน่อยสิ!"

"รสชาติเป็นยังไงบ้าง เทียบกับปลาที่ไอ้ทึ่มจู้ทำแล้วเป็นยังไง"

"หรือว่ามันไม่อร่อย!"

จนถึงตอนนี้หัวหน้าจางถึงเพิ่งจะหลุดจากภวังค์แห่งความประหลาดใจ เขาเงยหน้าสบตาหัวหน้าหลี่แล้วตอบกลับไป!

"อร่อย..."

"อร่อยกว่าปลาน้ำแดงที่ไอ้ทึ่มจู้ทำตั้งเยอะ!"

"นึกไม่ถึงเลยว่าหวังตงอายุแค่นี้จะมีฝีมือทำอาหารยอดเยี่ยมขนาดนี้..."

"ทำให้ฉันอึ้งไปเลย!"

"หัวหน้า..."

"ถ้าหวังตงทำอาหารอย่างอื่นได้อร่อยแบบนี้ ฉันสนับสนุนให้เขารับผิดชอบดูแลครัวพิเศษของโรงงานเต็มที่เลย!"

"ฝีมือกระจอกๆ ของไอ้ทึ่มจู้น่ะ เทียบกับหวังตงไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ!"

หัวหน้าหลี่เคยกินของดีๆ มาก็เยอะ แต่พอได้ชิมปลาน้ำแดงฝีมือหวังตง เขากลับรู้สึกว่าปลาที่เคยกินมาก่อนหน้านี้จืดชืดไปเลย

สายตาที่เขามองหวังตงจึงยิ่งเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

จากนั้นเขาก็เริ่มใช้วิธีซื้อใจคนที่ตนถนัดที่สุด "สหายหวังตง..."

"ฉันได้ยินมาว่าหลังจากที่สหายเฉินเต๋อฮุยได้รับบาดเจ็บ เธอตั้งใจจะใช้เงินเดือนของตัวเองเลี้ยงดูตัวเองและคนในตระกูลเฉินอีกสี่ชีวิตอย่างนั้นสินะ!"

หวังตงตอบกลับอย่างหนักแน่น "เรียนหัวหน้า..."

"ผมเติบโตมาจากการเลี้ยงดูของลุงเฉินกับป้าหลี่ ไม่ว่ามองมุมไหนผมก็ต้องดูแลพวกเขาในยามแก่เฒ่าครับ..."

"นี่คือหน้าที่ที่ผมพึงกระทำอยู่แล้ว..."

"ดีมาก..."

เมื่อเห็นว่าหวังตงเป็นคนรู้จักบุญคุณคน หัวหน้าหลี่ก็ยิ่งพอใจมากขึ้นไปอีก

ถ้าเป็นแบบนี้ บุญคุณที่เขามอบให้เด็กคนนี้ก็จะถูกจดจำไว้ในใจตลอดไป วันหน้าถ้าเขามีเรื่องอยากให้ช่วย เด็กคนนี้ก็คงไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน

เขาเอ่ยชมต่อ "เป็นคนหนุ่มที่มีความกตัญญูและรู้จักทดแทนคุณจริงๆ!"

"โรงงานรีดเหล็กของเราต้องการคนเก่งแบบเธอพอดี!"

"ด้วยฝีมือทำอาหารของเธอในตอนนี้ ต่อให้จ่ายเงินเดือนระดับแปดก็ยังถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ"

"แต่โรงงานรีดเหล็กก็มีกฎระเบียบของโรงงานรีดเหล็ก"

"เธอมีแค่ใบรับรองพ่อครัวระดับเก้า"

"โรงงานก็ทำได้แค่จ่ายเงินเดือนตามเกณฑ์พ่อครัวระดับเก้าให้เธอ!"

"แต่เมื่อคำนึงถึงความยากลำบากของครอบครัวเธอแล้ว!"

"ฉันตัดสินใจจะเลื่อนขั้นให้เธอเป็นหัวหน้าโรงอาหารที่หนึ่ง มีเงินอุดหนุนให้เดือนละสองหยวน!"

"และให้เธอรับผิดชอบดูแลครัวพิเศษของโรงงานด้วย มีเงินอุดหนุนให้อีกเดือนละห้าหยวน!"

"ถ้ารวมกับเงินเดือนพ่อครัวระดับเก้าที่ได้เดือนละสามสิบเอ็ดหยวนห้าเหมาแล้ว รวมทั้งหมดก็จะเป็นสามสิบแปดหยวนห้าเหมา น่าจะเพียงพอสำหรับหาเลี้ยงครอบครัวห้าชีวิตแล้วล่ะ!"

"รอให้สอบเลื่อนขั้นปีหน้า พยายามอัปเกรดใบรับรองให้ถึงระดับแปด โรงงานถึงจะขึ้นเงินเดือนให้เธอได้!"

เรื่องคำพูดประจบประแจงแสดงความภักดีนั้นหวังตงถนัดอยู่แล้ว

แถมหัวหน้าหลี่ยังมอบผลประโยชน์ให้เขามากมายขนาดนี้ และล้วนเป็นประโยชน์ที่จับต้องได้ทั้งสิ้น

เขาจึงรีบตบหน้าอกรับประกันกับหัวหน้าหลี่ทันที!

"ขอบคุณครับหัวหน้า..."

"จากนี้ไปหวังตงคนนี้ก็คือทหารในสังกัดของท่าน..."

"ท่านสั่งให้ไปซ้าย ผมจะไม่ไปขวาเด็ดขาด..."

"ผมจะตั้งใจทำอาหารในครัวของโรงงานรีดเหล็กเพื่อรับใช้ท่านอย่างสุดความสามารถครับ!"

เมื่อเห็นว่าหวังตงรู้จักพูดจาเอาใจแถมยังว่านอนสอนง่าย หัวหน้าจางที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พูดแทรกขึ้นมา "ยินดีด้วยครับหัวหน้าหลี่ที่ได้ขุนพลคู่ใจเพิ่มมาอีกคน!"

หัวหน้าหลี่ยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ แกรีบโบกมือปฏิเสธ "ไม่ใช่ฉันหรอก..."

"เพื่อโรงงานรีดเหล็กต่างหาก..."

"การที่ได้สหายหวังตงเข้ามาร่วมงาน จะทำให้คนงานทุกคนในโรงงานได้กินอาหารที่อร่อยขึ้น..."

พูดพลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบคูปองปึกใหญ่ออกมา ดึงคูปองธัญพืช คูปองอาหารว่าง คูปองเกลือ คูปองน้ำตาล และคูปองผ้าออกมาสองสามใบ... แล้วยัดใส่มือหวังตงรวดเดียว ก่อนจะพูดด้วยความพึงพอใจ!

"นี่เป็นรางวัลสำหรับการทำอาหารมื้อนี้ของเธอ..."

"หลังจากนี้ก็ตั้งใจทำอาหารให้ดี รางวัลพวกนี้มีมาเรื่อยๆ แน่นอน!"

"พรุ่งนี้ฉันให้หยุดพักหนึ่งวัน มะรืนนี้ก็ไปรายงานตัวที่โรงอาหารที่หนึ่งให้ตรงเวลาล่ะ!"

"เดี๋ยวหัวหน้าโจวจะเป็นคนประกาศเรื่องที่เธอรับตำแหน่งหัวหน้าโรงอาหารที่หนึ่งพ่วงหน้าที่ดูแลครัวพิเศษให้ทุกคนรู้เอง"

"ขอบคุณครับหัวหน้า..." หวังตงยิ่งรู้สึกในใจว่าเขาเลือกตามคนไม่ผิดจริงๆ

ถึงนิสัยส่วนตัวของหัวหน้าหลี่จะไม่ค่อยดี แต่แกเป็นเจ้านายที่ดูแลลูกน้องดีมาก มีความดีความชอบก็ตบรางวัลให้อย่างงาม มิน่าล่ะในอนาคตแกถึงได้กุมอำนาจในโรงงานรีดเหล็กไปได้ตั้งเกือบยี่สิบปี

เขาให้คำมั่นด้วยสีหน้าซาบซึ้งใจอีกครั้ง "จากนี้ไปผมจะยึดท่านเป็นที่ตั้ง..."

"พร้อมทำตามคำสั่งท่านทุกอย่างครับ..."

หัวหน้าหลี่ยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นตำหนิว่า "คำพูดแบบนี้วันหลังห้ามพูดส่งเดชอีกล่ะ..."

"พวกเราทุกคนล้วนเป็นส่วนหนึ่งของโรงงานรีดเหล็ก..."

"ต้องทำตามคำสั่งของโรงงานรีดเหล็ก ไม่ใช่ทำตามคำสั่งฉัน!"

หวังตงยิ้มตอบกลับ "เรียนหัวหน้า..."

"ในสายตาของผม หัวหน้าก็คือตัวแทนของโรงงานรีดเหล็กนี่แหละครับ..."

"การทำตามคำสั่งหัวหน้าก็คือการทำตามคำสั่งของโรงงานรีดเหล็กนั่นแหละครับ!"

............

ลานสี่ประสานเรือนหน้า ห้องปีกตะวันออก

ทันทีที่หวังตงกลับมาถึง ทุกคนในบ้านก็เข้ามารุมล้อมเขาทันที ทุกคนล้วนอยากรู้ว่าวันนี้การทำเรื่องรับตำแหน่งราบรื่นดีหรือไม่

ถึงขนาดที่เฉินจวินยังยอมลางานกลับบ้านก่อนเวลาเลยทีเดียว

"ลุง... ป้า... พี่จวิน... น้องเล็ก..."

"ทุกคนวางใจเถอะครับ..."

"วันนี้ไปที่โรงงานรีดเหล็กบังเอิญเจอลุงจางพอดี..."

"แกพาผมไปทำเรื่องรับตำแหน่ง ราบรื่นกว่าที่คิดไว้เยอะเลยครับ..."

"หัวหน้าหลี่ยังมาทดสอบฝีมือทำอาหารของผมด้วยตัวเองเลยนะ!"

"ไม่เพียงแต่จะได้เข้าทำงานเท่านั้น แต่ยังได้บรรจุเป็นพ่อครัวใหญ่ระดับเก้าประจำโรงอาหารที่หนึ่งของโรงงานรีดเหล็กเลยด้วย..."

จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องที่หัวหน้าหลี่กับหัวหน้าแผนกบุคคลมาชิมอาหาร และแต่งตั้งให้เขาเป็นหัวหน้าโรงอาหารที่หนึ่งควบตำแหน่งรับผิดชอบครัวพิเศษให้ทุกคนฟัง ทำเอาทุกคนอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

คนที่ตื่นเต้นที่สุดในหมู่พวกเขาก็คือเฉินลี่

ในความเข้าใจของเธอ ตำแหน่งหัวหน้าก็คือหัวหน้าของทุกคน เป็นตำแหน่งที่สูงส่งมาก

นึกไม่ถึงเลยว่าพี่ชายพอเข้าโรงงานรีดเหล็กปุ๊บก็จะได้เป็นหัวหน้าปั๊บ เธอจึงรีบถามด้วยสีหน้าคาดหวังว่า "พี่ชาย..."

"พี่ได้เป็นหัวหน้าโรงอาหารที่หนึ่งของโรงงานรีดเหล็ก แบบนี้ก็เท่ากับเป็นเจ้าหน้าที่รัฐแล้วไม่ใช่เหรอ"

หวังตงส่ายหน้าอธิบาย "ตำแหน่งหัวหน้ายังไม่ใช่เจ้าหน้าที่รัฐหรอก..."

"แค่ได้เงินอุดหนุนเพิ่มเดือนละสองหยวนเท่านั้น..."

"ต้องเป็นรองหัวหน้าโรงอาหารนู่นถึงจะนับว่าเป็นเจ้าหน้าที่รัฐจริงๆ!"

เฉินลี่พูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด "แค่นั้นก็เก่งมากๆ แล้ว..."

"เข้าทำงานปุ๊บก็ได้เป็นหัวหน้าปั๊บ อีกไม่กี่ปีรับรองว่าต้องได้เลื่อนขั้นเป็นรองหัวหน้าโรงอาหารแน่ๆ!"

หวังตงยิ้มตอบ "งั้นพี่ขอรับคำอวยพรของเธอไว้แล้วกันนะ!"

[จบแล้ว]