บทที่ 12 ทรราชถูกสวมเขา

บทที่ 12 ทรราชถูกสวมเขา

"จุ๊ๆ ไม่ยักรู้แฮะว่าทรราชจะเป็นพวก 'ซิสค่อน' หวงน้องสาวเข้าไส้ขนาดนี้"

ฉู่หลิวเจิงแอบชำเลืองมองเสี้ยวพระพักตร์ของฮ่องเต้ผู้กำลังทรงตั้งพระทัยฟังเหล่าขุนนางถกเถียงราชกิจ ก่อนจะเลื่อนหน้าจอระบบเพื่ออ่านข่าวซุบซิบเรื่องถัดไป

"สนมเซี่ยเลี้ยงแมวเปอร์เซีย แต่เจ้าแมวตัวนั้นดันวิ่งเตลิดไปทำให้ฮองเฮาตกพระทัย เลยโดนข้ารับใช้ของตำหนักฉางชุนตีจนตาย สนมเซี่ยร้องไห้จนตาบวมปูดด้วยความโศกเศร้า"

"โถ... เจ้าแมวน้อยที่น่าสงสาร ถ้าชาติหน้าเกิดเป็นแมวอีก อย่าได้หลงเข้ามาในวังเชียวนะ"

"ช็อก! ภาพลักษณ์นางฟ้าผู้หลุดพ้นทางโลกของไฉเหรินหวังพังทลาย แท้จริงแล้วนางชอบตื่นกลางดึกมาแอบกินเต้าหู้เหม็น ทำเอาเตียงนอนเหม็นตลบอบอวลราวกับกลิ่นถุงเท้าเน่า"

"แหวะ! แค่อ่านตัวหนังสือกลิ่นก็ลอยมาเตะจมูกแล้วเนี่ย ฉุนจนหายง่วงเลย ต่อไปๆ ขอเรื่องต่อไป"

"เชี่ย! สนมซิน..."

"ฝ่าบาท ฮองเฮาส่งคนมาแจ้งข่าวดีพะยะค่ะ" โจวหยวนเต๋อรีบกุลีกุจอเข้ามาในท้องพระโรงด้วยสีหน้าเปรมปรีดิ์ ถวายความเคารพแด่ฮ่องเต้

"วันนี้สำนักหมอหลวงได้ถวายการตรวจชีพจรเหล่านางสนมตามปกติ และตรวจพบว่าสนมซินตั้งครรภ์ได้หนึ่งเดือนแล้วพะยะค่ะ ขอแสดงความยินดีด้วยพะยะค่ะฝ่าบาท!"

"กระหม่อมขอแสดงความยินดีกับฝ่าบาท!" เหล่าขุนนางต่างพากันคุกเข่าลงถวายพระพรอย่างพร้อมเพรียง

หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นของฮ่องเต้ค่อยๆ คลายออก มุมปากกำลังจะยกยิ้มขึ้น ทว่าในจังหวะนั้นเอง พระองค์ก็ได้ยินเสียงความคิดในใจของฉู่หลิวเจิงจนจบประโยคพอดี

"...ถูกตรวจพบว่าตั้งครรภ์ แต่เด็กไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของฮ่องเต้ซุ่นกวง!"

"เชี่ย! เชี่ยแล้ว!! ทรราชโดนสวมเขาเข้าให้แล้ว!!"

รอยยิ้มที่ยังไม่ทันเบ่งบานพลันแข็งค้างอยู่บนริมฝีปาก ฮ่องเต้สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนที่พู่กันในมือจะถูกหักจนส่งเสียงดัง "เปราะ"

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกตะลึง

— ฝ่าบาททรงดีพระทัยจนเกินเหตุหรือ?

— แต่ทำไมสีพระพักตร์ดูถมึงทึงน่ากลัวพิกล?

สีหน้าของฮ่องเต้มิใช่แค่ดูดุร้ายธรรมดา หากพระองค์เดินออกไปตามท้องถนนด้วยสภาพนี้ รับรองว่าเด็กสิบคนต้องร้องไห้จ้าทั้งสิบเอ็ดคนเป็นแน่

สายพระเนตรตวัดไปจ้องมองฉู่หลิวเจิง ผู้ซึ่งกำลังตกตะลึงกับข่าวฉาวโฉ่จนลืมฝนหมึก

เมื่อถูกรังสีสังหารอันพลุ่งพล่านปกคลุม ฉู่หลิวเจิงก็ตัวสั่นสะท้าน ได้สติกลับมาจากความช็อกทันที

เมื่อสบเข้ากับสายพระเนตรของฮ่องเต้ที่ดูราวกับอยากจะฉีกกระชากร่างนางเป็นชิ้นๆ หัวใจของฉู่หลิวเจิงก็กระตุกวูบ ขนทั่วร่างลุกชัน

"ซวยแล้ว! ฉันไม่ได้เป็นคนสวมเขาเจ้านั่นสักหน่อย ทำไมต้องจ้องเขม็งขนาดนั้นด้วยเล่า?"

ฮ่องเต้พยายามระงับโทสะที่อยากจะบีบคอฉู่หลิวเจิงให้ตายคามือเดี๋ยวนี้ แล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

เมื่อเห็นดังนั้น ฉู่หลิวเจิงจึงลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

"คนโบราณถือคติลูกดกคือวาสนา โดยเฉพาะราชวงศ์ที่จำเป็นต้องมีการสืบทอดทายาท ตอนนี้ทรราชมีเพียงองค์หญิงองค์เดียวที่เกิดจากสนมซู ซึ่งเพิ่งจะมีอายุครบสองขวบ สนมคนอื่นไม่มีใครให้กำเนิดบุตรเลย พอจะนึกภาพออกเลยว่าทรราชจะโหยหาทายาทขนาดไหน"

"น่าเสียดาย เด็กในท้องสนมซินดันเป็นลูกชู้ ไม่รู้ว่าทรราชจะจับได้หรือเปล่า"

"ถ้าจับไม่ได้ ทรราชมิต้องเลี้ยงลูกให้ชายชู้หรอกหรือ?"

"ว้าว! นี่มันเวรกรรมหรือเปล่าเนี่ย?"

ฉู่หลิวเจิงไม่มีความคิดที่จะบอกความจริงแก่ฮ่องเต้แม้แต่น้อย

ข้อแรก นางไม่รู้จะอธิบายอย่างไรว่านางรู้ความจริงนี้ได้อย่างไร ข้อสอง การทำตัวเด่นเสนอหน้าต่อเบื้องพระพักตร์ไม่ใช่ปรัชญาการเอาตัวรอดของนางในวังหลวงแห่งนี้

นางยึดมั่นในการทำตัวให้ลีบเล็ก โฟกัสแค่หน้าที่ของตน ไม่เรียกร้องความสนใจ ไม่เสี่ยงอันตราย และไม่หาเหาใส่หัว นางหวังเพียงแค่จะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขจนอายุครบยี่สิบห้าปี แล้วออกจากวังไปรวมตัวกับครอบครัวเท่านั้น

แผนการชั่วร้ายและการแก่งแย่งชิงดีในวังเหล่านี้ นางอยากจะอยู่ให้ไกลที่สุด ไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวเลยสักนิด!

เมื่อได้ยินเสียงความคิดสมน้ำหน้าจากใจของฉู่หลิวเจิง ฮ่องเต้ก็เกรงว่าตนเองจะควบคุมสติไม่อยู่ แล้วชักดาบฟันนางผู้นี้ให้ขาดเป็นสองท่อนจริงๆ

"เจ้าหุบ..."

"ถึงฉันจะบอกความจริงกับทรราชไม่ได้ แต่ฉันขุดประวัติได้นะว่าชายชู้เป็นใคร... หือ? ทรราชคุยกับฉันเหรอ?"

ฉู่หลิวเจิงกระพริบตาปริบๆ มองพระพักตร์ของฮ่องเต้ที่ไร้ซึ่งแววแห่งความปิติยินดี

"แปลกแฮะ ทรราชยังไม่รู้ตัวว่าโดนสวมเขา แถมต่อไปยังต้องเลี้ยงลูกคนอื่นแท้ๆ แล้วทำไมถึงดูไม่ดีใจเลยที่สนมซินตั้งครรภ์?"

ฮ่องเต้: "...."

ขอบใจเจ้ามาก เจิ้นรู้แล้ว!

"หรือว่าทรราชไม่อยากให้สนมซินมีลูกกับตัวเอง?"

"จุ๊ๆ ไอ้คนสารเลว! ถ้าไม่ชอบนาง แล้วจะไปนอนกับนางตั้งแต่แรกทำไม!"

ฮ่องเต้สุดจะทนไหวอีกต่อไป "...หุบปาก!"

ฉู่หลิวเจิง: "?"

"หม่อมฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะเพคะ"

"หรือว่า..."

เปลือกตาของฮ่องเต้กระตุก คิดว่าฉู่หลิวเจิงกำลังจะเดาความจริงได้ ในสมองเริ่มคิดแผนสำรองรับมือ แต่กลับเห็นฉู่หลิวเจิงหันไปมองด้านหลังแล้วพยักหน้าเบาๆ กับตัวเอง

"นั่นไง! ใครๆ ก็คิดว่าสีหน้าท่าทางทรราชดูไม่ปกติ แค่คำพูดไม่กี่คำ ทรราชช่างใจแคบนัก!"

ฮ่องเต้: "...."

ลองให้ใครมาสวมเขาเจ้าบ้างไหมล่ะ จะได้รู้ว่ายังจะใจกว้างไหวไหม?!!

"ฝ่าบาท?" โจวหยวนเต๋อลองเรียกอย่างระมัดระวัง ตกลงจะให้ปูนบำเหน็จรางวัลหรือไม่?

เหล่าขุนนางต่างมองดูฮ่องเต้ด้วยความงุนงงเช่นกัน

เชื้อสายพระวงศ์ของฝ่าบาทนั้นเบาบาง การที่นางสนมตั้งครรภ์ถือเป็นเรื่องมงคลที่ควรค่าแก่การยินดีมิใช่หรือ เหตุไฉนจึงไร้ซึ่งความปิติบนพระพักตร์เล่า?

ฮ่องเต้ไม่อยากให้ขุนนางเห็นตนเป็นตัวตลก จึงตรัสด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามปกติ "การประชุมวันนี้ยุติแต่เพียงเท่านี้ ราชบัณฑิตจาง ท่านจงรวบรวมข้อสรุปของการหารือในวันนี้ แล้วค่อยนำมาพิจารณากันใหม่ในการประชุมเช้าวันพรุ่งนี้"

ราชบัณฑิตจางประสานมือคารวะ "กระหม่อมน้อมรับพระบัญชา"

หลังจากเหล่าขุนนางทยอยออกไป สีหน้าที่พอจะสงบนิ่งอยู่บ้างของฮ่องเต้ก็พลันมืดครึ้มลงทันที ทำเอาโจวหยวนเต๋อขนลุกซู่

— ฝ่าบาททรงอยากจะฆ่าคน!

— ใครไปแหย่หนวดเสือเข้าอีกล่ะเนี่ย?

"ไปตำหนักอวิ๋นกุ้ย" ฮ่องเต้สาวเท้าก้าวยาวเดินออกไป โจวหยวนเต๋อรีบตะโกนสั่งการ "เตรียมเกี้ยวเสด็จไปตำหนักอวิ๋นกุ้ย!"

เดินไปได้สองก้าว ฮ่องเต้สังเกตเห็นว่าฉู่หลิวเจิงไม่ได้เดินตามมา พระองค์จึงหันขวับกลับมาจ้องเขม็งใส่นางที่ยืนนิ่งอยู่กับที่

โจวหยวนเต๋ออ่านสถานการณ์ได้ไว รีบเร่งเร้านางทันที "มัวยืนบื้ออะไรอยู่? รีบตามเสด็จไปเร็วเข้า"

ฉู่หลิวเจิง: "...."

นางเป็นแค่สาวใช้ถวายน้ำชา จะพานางไปเยี่ยมคนท้องทำไมกัน?

ทรราชคงไม่ไร้มนุษยธรรมขนาดจะให้นางไปทำงานล่วงเวลาที่ตำหนักอวิ๋นกุ้ยหรอกนะ?

ชุยอวิ๋นกลับดูกระตือรือร้นอยากจะไปแทนมาก ทว่าฮ่องเต้ซุ่นกวงกลับมีท่าทีรังเกียจ พระองค์ปรายตามองอย่างเย็นชาจนทหารองครักษ์ตัวน้อยต้องยืนตัวแข็งทื่อ

ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความคับแค้นระคนอิจฉาของชุยอวิ๋น ฉู่หลิวเจิงอยากจะบอกเหลือเกินว่า งั้นเรามาแลกที่กันไหม?

ใครมันจะอยากเดินตามเกี้ยวฝ่าบาท ในเมื่ออู้งานได้สบายๆ แท้ๆ?!

ระหว่างทาง ฉู่หลิวเจิงนึกขึ้นได้ว่ายังอ่านข่าวซุบซิบนั้นไม่จบ จึงเปิดระบบขึ้นมาดูอีกครั้ง

"ไหน มาดูซิว่ายอดขุนพลคนกล้าที่บังอาจสวมเขาให้ทรราชเป็นใครกัน"

"ว้าว! คนในเมืองหลวงนี่เขารู้จักหาทำกันจริงๆ!"

"ชายชู้ดันเป็น 'หลี่จงซิน' ขันทีผู้ดูแลประจำตำหนักของสนมซิน หมอนี่เป็นขันทีปลอมที่ใช้วิธีการสกปรกหลบเลี่ยงการตอน แล้วถูกส่งตัวมาอยู่ที่ตำหนักอวิ๋นกุ้ยของสนมซิน"

แถมยังเป็นรักต้องห้ามระหว่างขันทีกับนางสนมอีกต่างหาก!

ฉู่หลิวเจิงเลื่อนหน้าจออ่านต่อด้วยความตื่นเต้น นัยน์ตาลุกวาวราวกับหลอดไฟแปดร้อยวัตต์

"มิน่าล่ะสองคนนี้ถึงได้มาลงเอยกัน ที่แท้สนมซินกับหลี่จงซินก็รู้จักกันมาก่อนจะเข้าวัง แถมยังเคยเป็นคนรักกันอีกต่างหาก ถ้าสนมซินไม่ถูกคัดตัวเข้าวัง ป่านนี้นางคงแต่งงานกับหลี่จงซินไปนานแล้ว"

"หลี่จงซินรักมั่นคงต่อนางมาก ยอมตามเข้ามาในวังหลวงเพื่อความรัก สนมซินซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก แต่เพราะฐานะที่เปลี่ยนไปจึงไม่กล้ายอมรับความรู้สึก ทั้งสองอยู่ด้วยกันเช้าจรดค่ำ ในที่สุดความรักของหลี่จงซินก็เอาชนะใจสนมซินได้ ทั้งคู่จึงตกลงปลงใจลักลอบมีความสัมพันธ์กัน พลอดรักกันในตำหนักอวิ๋นกุ้ย ตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ทุกวัน"

"จุ๊ๆ นี่มันนิยายน้ำเน่าฉบับยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อความรักชัดๆ สองคนนี้ไม่รักตัวกลัวตายเลยหรือไง ไม่คิดบ้างเหรอว่าถ้าโดนจับได้ ครอบครัวจะเดือดร้อนขนาดไหน?"

"นางสนมคบชู้สู่ชายในยุคที่อำนาจกษัตริย์เป็นใหญ่ ฮ่าๆ ตระกูลของสองคนนี้ทำเวรทำกรรมอะไรไว้ในชาติปางก่อนนะ ถึงได้มีลูกหลานตัวซวยสองคนนี้ลากคอกันไปขึ้นเขียงประหารทั้งตระกูลแบบนี้"

ฮ่องเต้ผู้ซึ่งได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ: "...."

ประเสริฐมาก ไม่ต้องเสียเวลาสืบหาตัวชายชู้แล้ว ไปจับกุมคนได้เลย!