ตอนที่ 181 สมบัติของพาราเซลซัส 1

มันราวกับโดนฟ้าผ่า

ผู้นำYellow Tower ผู้ที่เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของเมลเทอร์ แท้จริงแล้วเป็นหนังสือเวทย์โบราณ!

อย่างไรก็ตามพาราแกรนัมไม่ได้แปลกใจที่ตัวตนของเธอถูกเปิดเยโดยความตะกละ ธีโอดอร์ผู้ที่ตกอยู่ท่ามกลางสงครามประสาทระหว่างสองเวทย์โบราณ เป็นเพียงคนเดียวที่ตื่นตระหนก ความจริงที่ว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับเวทย์โบราณตนอื่นนอกเหนือจากความตะกละ.....ความจริงที่เกิดขึ้นได้สั่นคลอนความนิ่งสงบของเขา

‘มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกัน?’เขาขบฟันแน่น

ธีโอดอร์มองไปที่เวทย์โบราณบนมือซ้ายของเขาและสลับมองกับอีกตนที่อยู่ในรูปลักษณ์ของหญิงสาวที่น่าหงุดหงิด

ตัวตนที่สัมผัสได้จากหญิงสาวนั้นไม่ดีนัก ปัญหาก็คือเขาไม่สามารถคาดเดาถึงสิ่งที่อยู่ภายในได้ ทำไมเธอจึงมาเป็นสมาชิกของ’Quattro’และทำไมเธอถึงปรากฏตัวออกมาในเมื่อเธอรับรู้ถึงตัวตนของความตะกละ?

นอกจากนี้เขายังไม่ทราบว่า’ข้อห้าม’ที่ความตะกละกล่าวหมายถึงอะไร เขาต้องการที่จะถาม แต่ความตะกละอยู่ในสภาพที่จิตใจกำลังสับสนอยู่ซึ่งเหตุการณ์เช่นนี้ไม่เคยปรากฏมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น อะไรคือเหตุผลที่ทำให้เธอกลายมาเป็นผู้นำYellow Tower?

“อุหวา บรรยากาศเช่นนี้หรอที่เหมาะกับการพูดคุย?ฉันได้ถูกขัดจังหวะในครั้งนั้นก็เพราะเวโรนิก้า...”ตรงข้ามกับบรรยากาศ พาร่าได้ยิ้มออกมาอย่างสดใสและโบกมือของเธอ “มันเป็นเรื่องดีที่ได้เจอเธอเด็กน้อย ฉันคือผู้นำYellow Tower นอร์เด็นและหนังสือเวทย์โบราณพาราแกรนัม หนังสือเล่มสุดท้ายที่ถูกเขียนโดยนักเล่นแร่แปรธาตุผู้ยิ่งใหญ่ พาราเซลซัส ลิ้นนั่นค่อนข้างขี้กังวล แต่ร่างกายนี้อ่อนแอกว่าเธอนับสิบเท่า ดังนั้นไม่ต้องกังวลไป”

“…….”

“เอาละ เธอจะเป็นคนโง่ที่เชื่อใจฉัน ยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องพูดคุย”

มันเป็นการเสนอให้เปลี่ยนสถานที่พูดคุย ทางแยกนี้ไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะสมในสำหรับการเก็บความลับ เพราะมันเป็นสถานที่ที่ผู้คนมักจะเดินผ่านมา

‘บ้าเอ้ยไม่เป็นไรใช่มั้ยที่จะถูกลากไปมาเช่นนี้?’

เมื่อธีโอมองไปยังสถานการณ์ที่นิ่งสงบ นอร์เด็นไม่ให้ความรู้สึกที่เป็นศัตรูออกมา ความรู้สึกแย่ๆที่เธอส่งมายังธีโอดอร์เป็นเพียงความกลัวที่ความลับของเขาถูกเปิดเผยอย่างกะทันหัน แต่สัญชาตญาณของเขากลับนิ่งเงียบไปตั้งแต่ต้น

ธีโอดอร์ตระหนักดีว่ามันเสี่ยงที่จะพึ่งพาความรู้สึกของเขาเพียงอย่างเดียว เช่นเดียวกับเมื่อเขาถูกโจมตีโดยอควาโล่ ในที่สุดแล้ว การรับรู้ทางประสาทสัมผัสของเขาเป็นเพียงตัวบ่งชี้เช่นเข็มทิศ มันน่าเชื่อถือและไม่น่าเชื่อถือในเวลาเดียวกัน

ในท้ายที่สุด มันก็ขึ้นอยู่กับธีโอดอร์ ในการตัดสินใจ

นี่เป็นสถานการณ์ที่พวกเขาทั้งคู่ต่างรู้ความลับของกันและกัน แต่ธีโอดอร์รู้สึกกังวลเมื่อเทียบกับท่าทางที่ผ่อนคลายของผู้นำYellow Tower

“….แล้วคุณตั้งใจจะใช้สถานที่ไหนเพื่อเป็นที่พูดคุย?”ธีโอดอร์ถามขณะที่เขาถูกบังคับให้ต้องก้าวถอยหลัง

“หากเธอไม่ถือ ห้องทำงานของฉันละเป็นไง?”พาร่าหัวเราะและชี้ไปที่ด้านบนสุดของYellow Tower มันเป็นสถานที่ที่ไม่มีจอมเวทย์ผู้ใดได้เข้าไปใกล้มานานหลายสิบปี บางทีอาจจะหลายร้อยปี เมื่อคิดเช่นนั้น ผู้นำYellow Tower ก็เปรียบเสมือนตำนานของเมืองนี้

หนังสือเวทย์โบราณ พาราแกรนัม ได้หลบซ่อนตัวจากมนุษย์มาเป็นเวลานานกว่า500ปี อย่างน้อยที่สุดก็นับตั้งแต่การสร้างหอคอยเวทมนต์  จากนั้นทั้งสองคนก็ได้มุ่งหน้าไปยังYellow Tower

***

‘ความตะกละ’ เมื่อธีโอดอร์ได้เดินตามผู้นำYellow Tower ไป เขาก็ใช้ช่วงเวลานั้นในการถามความตะกละ ‘อธิบายถึงสิ่งที่คุยกับผู้นำYellow Tower ก่อนหน้านี้หน่อย อะไรคือข้อห้าม และพาราแกรนัมคืออะไร?’

-อืม ข้าเข้าใจแล้ว

ความตะกละได้คิดว่ามันเป็นข้อมูลที่ธีโอดอร์จำเป็นต้องรู้?ความตะกละได้ยอมรับง่ายกว่าที่ธีโอดอร์คิด

-อย่างเช่นที่มันกล่าว พาราแกรนัมได้ถูกสร้างขึ้นโดยนักเล่นแร่แปรธาตุผู้ยิ่งใหญ่ ฟิลลิปัส พาราเซลซัส ไม่ไม่นักเล่นแร่แปรธาตุคนใดที่อยู่เหนือไปกว่าเขาในยุคโบราณกาล และเหล่าวัลแคน บรรพบุรุษของคนแคระ ยังยกย่องให้เขาเป็นคนที่ฉลาด แม้กระทั่งแบล็คสมิท(ช่างตีเหล็ก)ผู้ยิ่งใหญ่ วัลแคนนัส ยังยกย่องให้เขาเป็นกึ่งเทพเจ้า

‘….ผู้สร้างหนังสือเวทย์โบราณ’

เหล่าคนแคระนั้นมีฝีมือในการช่างที่ดีกว่ามนุษย์หลายเท่าทั้งในด้านของความชำนาญและความสวยงาม งั้นเกี่ยวกับบรรพบุรุษของคนแคระละ? เอลฟ์ชั้นสูงได้สืบทอดเลือดของเผ่าพันธ์ศักดิ์สิทธิ์มาเพียงนิดเดียว แต่พวกเขาก็สามารถที่จะก่อให้เกิดปรากฏการณ์ที่มหัศจรรย์ได้ งั้นเลือดบริสุทธิ์ก็ต้องเป็นศูนย์รวมของปาฏิหาริย์

อย่างไรก็ตามนักเล่นแร่แปรธาตุนาม ‘พาราเซลซัส’คือคนที่แม้กระทั่งเผ่าพันธุ์ดั้งเดิมยังให้ความเคารพ เห็นได้ชัดว่าเขาอยู่ไกลเกินกว่าความรู้ของมนุษย์มากนัก เขาเป็นตัวตนที่สามารถสร้างหนังสือเวทย์โบราณได้

-พาราแกรนัม เป็นเวทย์โบราณที่ถูกสร้างโดยพาราเซลซัส

ตั้งแต่ที่ยุคโบราณกาลผ่านพ้นไป การเล่นแร่แปรธาตุก็ได้เริ่มเสื่อมโทรมนับแต่นั้นเป็นต้นมา ดังนั้นจึงไม่ได้มีการศึกษาจริงๆจังๆเกี่ยวกับมันในยุคปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม มันเป็นรากฐานของการก่อสร้างหอคอยเวทมนต์ของเมลเทอร์และยังคงถูกค้นคว้า

หนังสือเวทย์โบราณอยู่นอกเหนือความคิดทั่วไป ดังนั้นคำพูดของความตะกลจึงทำให้ธีโอดอร์รู้สึกหวั่นกลัว พาราแกรนัมนั้นมีส่วนทำให้เกิดการก่อตั้งเมลเทอร์ขึ้นเมื่อประมาณ600ปีก่อน และการสร้างหอคอยเวทมนต์ก็เพื่อเป็นฐานการวิจัยค้นคว้า

แน่นอน พาราแกรนัมอาจจะมีเหตุผลที่แตกต่างไปของตัวเอง อย่างไรก็ตาม ธีโอดอร์ได้เฝ้าดูการกระทำของหนังสือเวทย์โบราณมาก่อนและพบว่าข้อสรุปของเขานั้นน่าจะใกล้เคียงกับคำตอบที่ถูกต้อง

‘แล้วมันหมายถึงอะไรกับการทำลายข้อห้าม?’

-อืม

คำถามนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ยากลำบากเล็กน้อยสำหรับความตะกละ ผู้ซึ่งได้หลั่งไหลคำอธิบายมาราวกับน้ำพุก่อนหน้าได้หยุดนิ่งไปชั่วขณะ แต่ทว่า มันก็ได้เปิดปากขึ้นอีกครั้ง

-เวทย์โบราณทุกตนต่างมีจุดมุ่งหมายในการดำรงอยู่ซึ่งถูกประทับเอาไว้โดยผู้สร้าง ข้ารวบรวมเวทมนต์ ‘อัตตา’รวบรวมพันธุกรรม และอื่นๆเป็นต้น การกระทำทั้งหมดของเรามีขึ้นเพื่อให้บรรลุจุดประสงค์ดังกล่าว เจ้าเข้าใจรึยัง ณ ตอนนี้?

‘อืม’

-ดังนั้น เวทย์โบราณจึงต้องทำตามหลักการของตัวเองเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ของการดำรงอยู่ การเคลื่อนไหวด้วยตนเอง การกลืนกินผู้ใช้ การควบคุมผู้ใช้.....พวกมันทั้งหมดต่างมีหลักการเป็นของตนเอง ในกรณีของพาราแกรนัม มันเป็นประเภท ‘การควบคุม’ที่กำหนดให้ต้องมีผู้ใช้(ให้ผู้ใช้ ใช้งานแบบความตะกละมั้งครับ)

แต่พาราแกรนัมไม่มีเจ้านายในตอนนี้ มันได้สร้างร่างกายของตัวเองขึ้นและแกล้งทำเป็นมนุษย์ ซึ่งแตกต่างจากจุดประสงค์ของมัน เครื่องมือที่เบี่ยงเบนไปจากจุดประสงค์ที่ต้องการก็จะไม่ใช่เครื่องมืออีกต่อไป

พวกมันได้เบี่ยงเบนไปจากจุดประสงค์ในการดำรงอยู่ของตัวมันเอง นั่นคือข้อห้ามสำหรับเหล่าเวทย์โบราณ ความตะกละได้อธิบายด้วยเสียงอันดัง –เพียงแค่เปลี่ยนแปลงหลักการของการกระทำนั้นไม่ใช่เรื่องแย่ แต่หนังสือที่ละเมิดวัตถุประสงค์ของตนเองไม่สามารถควบคุมตนเองได้และในที่สุดพวกมันก็จะบ้าคลั่ง

มันถือเป็นบาปสำหรับเครื่องมือที่จะเบี่ยงเบนไปจากชะตากรรมของมัน  มันเป็นจุดอ่อนที่น่ากลัวสำหรับเวทย์โบราณ จิตใจของพวกมันจะพังทลาย และพวกมันจะหายไปโดยที่ไม่บรรลุเป้าหมายของการดำรงอยู่

ธีโอดอร์ได้เคยเห็นในการต่อสู้กับอัตตาและประสบการณ์ในการอยู่ร่วมกับความตะกละ เหล่าเวทย์โบราณจะให้ความสำคัญกับความฉลาดและวัตถุประสงค์เหนือสิ่งอื่นใด นี่เป็นผลลัพธ์ที่ไม่อาจจะยอมรับได้สำหรับพวกมัน ในขณะนั้นเอง ธีโอดอร์ก็ได้มีคำถาม ‘เอ๊ะ? งั้นทำไมผู้นำหอคอยจึงยังดูปกติดี?มันเป็นเวลา600ปีแล้วที่ข้อห้ามได้ถูกละเมิด’

-ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน

‘…มันอันตรายไหม?’

-มีคำกล่าวที่ว่าเจ้าอาจจะตื่นขึ้นมาในตอนเช้าและตายในตอนเย็น

‘ฉันเกลียดคำนั้น!’

ขณะที่เวทย์โบราณและเจ้านายของมันกำลังทะเลาะกัน หญิงสาวก็ได้ไปถึงด้านบนของYellow Tower “เธอได้ยินเรื่องราวที่น่าสนใจมาแล้วใช่มั้ย?”

“…!”ดวงตาของธีโอดอร์เบิกกว้างขึ้น

นี่ทำให้พาร่าหัวเราะเบาๆ “เธออาจจะถามเกี่ยวกับฉัน หากเธอเป็นจ้าวมนตราแล้ว เธอคงปลดผนึกลำดับที่4เป็นอย่างน้อย เธอคงได้ยินมาเกือบจะทุกอย่างแล้วและสงสัยว่าทำไมฉันจึงยังคงปกติดีหลังจากทำลายข้อห้ามแล้ว”

“..คุณมีทักษะในการอ่านใจงั้นหรือ?”

“บางทีละนะ การเล่นแร่แปรธาตุไม่ได้แบ่งประเภทของความสามารถ แต่ฉันมีสไตล์เป็นของตัวเอง”

ถ้าใช่ นั่นหมายความว่ามันเป็นสัญชาตญาณที่น่ากลัวของพาราแกรนัม เธอสามารถที่จะสรุปเกี่ยวกับการสนทนาระหว่างธีโอดอร์และความตะกละได้ นี่ไม่ใช่คนที่เขาสามารถท้าทายได้ด้วยคำพูด ขณะที่ธีโอดอร์เต็มไปด้วยความตึงเครียด พาร่าก็ได้หยุดอยู่หน้าห้องและบอกกับเขาว่า “น้ำ35ลิตร”

“หือ?”ธีโอดอร์พูด

โดยไม่ได้ตอบกลับธีโอดอร์ พาร่าได้พูดต่อ “คาร์บอน20กิโลกรัม แอมโมเนีย 4 ลิตร แคลเซียม 1.5กิโลกรัม ฟอสฟอรัส 800 กรัม เกลือ 250กรัม โพแทสเซียมไนเตรด 100กรัม  กำมะถัน 80 กรัม ฟลูออรีน 7.5กรัม เหล็ก5กรัม ซิลิคอน 3 กรัม ....”

มันมีบางสิ่งที่อยู่ในรายชื่อที่ธีโอดอร์รู้ แต่บางคนจะไม่รู้ มันเป็นความรู้ด้านวิทยาศาสตร์และอารยธรรมที่ซึ่งจะพัฒนาต่อไปในอนาคต นี่หมายความว่ามันเป็นเรื่องที่ธีโอดอร์ไม่เข้าใจ

อย่างไรก็ตาม ความตะกละนั้นแตกต่างออกไป

-มันเป็นสารประกอบร่างกายของมนุษย์ที่เติบโตแล้วใช่หรือไม่?

“ถูกต้อง”พาร่ายิ้มราวกับเธอกำลังรออยู่และถอดเสื้อคลุมของเธอออก ธีโอดอร์เคยเห็นผู้หญิงสวยๆมาก่อน แต่เขารู้สึกประทับใจกับร่างกายของพาร่าที่มีสัดส่วนอันสมบูรณ์แบบ พาร่าได้โบกมือไปยังร่างเพรียวบางของเธอและกล่าวว่า “ฉันได้ใช้ปริมาณที่น้อยลงเพื่อสร้างสาวน้อยนี่ขึ้นมา”

-มันไม่ได้ทำมาจากร่างกายของมนุษย์

“ฉันสามารถที่จะสร้างบางสิ่งขึ้นมาจากอะไรก็ได้”

ธีโอดอร์ได้ฟังการสนทนาระหว่างเวทย์โบราณและไม่อาจที่จะซ่อนความสับสนได้ “ระ-ร่างกายมนุษย์?คุณได้สร้างร่างกายมนุษย์ขึ้นมา?”

“แน่นอน มันคือโฮมุนครุส ร่างกายนี้เป็นเพียงการเลียนแบบมนุษย์และจะมีอายุเพียง10ปีก่อนที่จะตาย กล่าวได้ว่ามันเป็นความล้มเหลว”

“….ทำไม?”

‘ทำไม พาราแกรนัม จึงพยายามสร้างมนุษย์ขึ้นมา?ทำไมจึงสร้างโฮมุนครุส?ทำไมเวทย์โบราณจึงทำเช่นนี้?ทำไมจึงอาศัยอยู่ในฐานะผู้นำYellow Tower?’

คำถาม ‘ทำไม’หลายคำเด้งขึ้นในหัวของธีโอดอร์ การฝืนหลักศีลธรรม ความอยากรู้อยากเห็นในฐานะจอมเวทย์ ความไม่พอใจในฐานะมนุษย์ ความอยากรู้เกี่ยวกับชีวิตที่ถูกสร้างขึ้น....ธีโอดอร์ไม่อาจจะคาดเดาสาเหตุทั้งหมดได้

อย่างไรก็ตาม พาราแกรนัม นั้นเคยเฝ้าดูจอมเวทย์หลายคนมาเป็นเวลานาน มันจึงรู้เกี่ยวกับคำถามของธีโอดอร์ทั้งหมด หนังสือเวทย์โบราณในรูปลักษณ์ของสาวสวยได้หัวเราะขึ้น“นี่เป็นเพราะเป้าหมายของฉัน”

นักเล่นแร่แปรธาตุผู้ยิ่งใหญ่ ฟิลลิปัส พาราเซลซัส ได้ออกจากจุดประสงค์ของตนเองเพื่อสร้าง[มนุษย์] [มนุษย์]ที่ไม่สามารถดีหรือต่ำไปกว่ามนุษย์

เป้าหมายของพาราแกรนัม คือการสร้างมนุษย์ที่สมบูรณ์แบบ มันไม่สำคัญว่าพวกเขาจะเป็นขอทานหรือวีรบุรุษ ตราบใดที่ชีวิตถูกสร้างขึ้น นี่คือโชคชะตาและเป้าหมายของการดำรงอยู่ที่มอบให้กับพาราแกรนัม นี่คือวิถีแห่งความเป็นจริงของนักเล่นแร่แปรธาตุ ผู้ที่ไปถึงจุดสูงสุดในยุคโบราณกาล ผู้ที่ไล่ตามจนกระทั่งสิ้นชีวิต

“ต้องขอบคุณสิ่งนั้น ฉันสามารถที่จะเขียนพฤติกรรมของฉันขึ้นใหม่ได้โดยไม่ต้องใช้ผู้ใช้และทำงานด้วยตัวคนเดียว ไม่มีงานวิจัยใดที่มีประสิทธิภาพเท่ากับการเลียนแบบมนุษย์โดยตรง”

คำถามหนึ่งข้อได้รับการแก้ไขแล้ว แต่ก็มีคำถามอื่นๆปรากฏขึ้น “ทำไมพาราเซลซัสจึงพยายามสร้างมนุษย์?”

“ตามบันทึกของผู้สร้าง พาราเซลซัส มนุษย์เป็น’พันธมิตรของความเป็นไปได้’และ’เมล็ดพันธ์แห่งความสับสนวุ่นวาย’ กล่าวคือเป็นสิ่งมีชีวิตที่ม่ามารถเป็นอย่างอื่นไปได้นอกเหนือจากความสับสนวุ่นวาย หากฉันสามารถสร้างความเป็นไปได้นั้นขึ้นมาด้วยตัวของฉันเอง ก็จะมีหลายวิธีที่สามารถเข้าถึงความจริงได้”

“นั่น....เป็นเพียงสมมติฐาน”

“ไม่ใช่ว่านั่นเป็นเรื่องจริง?ไม่สิ คำถามนั้นมันไรค่า มันจะถูกหรือผิดฉันยังคงต้องลองดู”

อึก.

หลังจากที่ได้ยินเสียงของพาร่า ธีโอดอร์ก็เข้าใจถึงความบ้าที่มีอยู่ในหนังสือเวทย์โบราณตนนี้ มันมีภูมิปัญญาจากยุคที่มนุษย์ไม่อาจจะจินตนาการได้และสามารถสื่อสารได้ด้วยความฉลาดอย่างมาก อย่างไรก็ตาม มันมีสัญชาตญาณที่จะดำเนินการตามวัตถุประสงค์โดยไม่คำนึงถึงความสำเร็จหรือความล้มเหลว

‘อย่าสิ้นหวัง อย่ายอมแพ้ อย่าประนีประนอม มันไม่ใช่เป็นไปได้หรือเป็นไปไม่ได้’พาร่าได้พูดถึงมนุษย์ แต่สาระสำคัญของเธอก็คือเครื่องมือที่สมบูรณ์แบบ

ธีโอดอร์ปิดปากของเขา จากนั้นผู้นำYellow Tower ก็หันมาพูดว่า “เรื่องราวของฉันสิ้นสุดลงแค่นี้ เจ้าของความตะกละ เธอสงสัยไหมว่าทำไมฉันถึงพาเธอมาที่นี่และบอกความลับของฉัน?”

ผู้นำหอคอยได้เปิดประตูของหอคอยเข้าไป ความมืดภายในได้ไหลเทออกมาและดูเหมือนบรรยากาศเย็นๆจะอยู่เต็มทางเดิน มันได้ตอกย้ำความกลัวเข้าไปภายในจิตใจธีโอดอร์

ธีโอดอร์ไม่สามารถที่จะเอาชนะความเครียดได้และพูดว่า “มีบางอย่างที่คุณต้องการจะถาม?”

“ถูกต้อง”ผู้นำหอคอย พาราแกรนัม ได้ยื่นมือซ้ายของเธอออกไปขณะที่มองเขาด้วยความพอใจ จากนั้นเธอก็พบอะไรบางอย่างบนผนังและโน้มลง

กริ๊ก มีเสียงกลไกดังขึ้นในที่มืด

“เฮือก!”ดวงตาของธีโอดอร์สั่นสะท้านด้วยความพิศวง

ความมืดได้ถูกชะล้างและภาพที่ไม่อาจจะจินตนาการได้ได้ปรากฏตรงหน้าเขา

“สวัสดี ยินดีต้อนรับสู่ห้องวิจัยของฉันเป็นครั้งแรก”

มีบางอย่างอยู่ในรูปลักษณ์ของชายหนุ่มที่แข็งแรง ขณะที่อีกสิ่งเป็นรูปลักษณ์ของชายชรา จากนั้นก็มีบางอย่างที่ดูเหมือนเด็กน้อยน่ารัก.....

และในรูปลักษณ์ของหญิงสาวสวย มีผู้คนที่มีรูปลักษณ์แตกต่างกันลอยอยู่ในภาชนะโปร่งใส ไม่สิ ธีโอดอร์รู้ พวกเขาทั้งหมดคือโฮมุนครุส เปลือกของมนุษย์ที่ไม่มีความคิดเป็นของตนเอง

ธีโอดอร์แทบจะไม่สามารถสงบลงได้ขณะที่เขาพูดด้วยเสียงสั่นเทา “.....มีกี่คนที่รู้เรื่องนี้?”

“ไม่มีใครรู้ หากเธอใช่เจ้าของเวทย์โบราณ ---ไม่สิ เธอจะไม่รู้หากเธอไม่ใช่เจ้าของความตะกละ”

“งั้น ทำไมคุณถึงมาหาผม?”

พวกเขาได้เข้ามาในห้องและพาร่าก็ได้นั่งลงบนเก้าอี้ตรงกลางห้องที่แปลกประหลาด

จากนั้นเธอก็มองไปที่ธีโอดอร์ที่กำลังสั่น “อย่างที่เธอเห็น ฉันไม่สามารถออกไปจากเมืองนี้ได้ มาน่า-วิล สามารถที่จะรับมือได้ด้วยเวโรนิก้าคนเดียว แต่ฉันสามารถเคลื่อนที่ได้แค่ใกล้ๆ ดังนั้นฉันจึงต้องการทำธุรกิจกับเธอ ผู้ที่มีทักษะและความลับเช่นเดียวกับฉัน”

“ธุรกิจ?”ธีโอดอร์ส่ายหัวและเกือบจะหัวเราะเยาะ เธอได้แสดงพลังของเธอเพื่อทำข้อตกลง? อย่างไรก็ตาม พาราแกรนัมพยักหน้าและพูดด้วยท่าทางจริงจัง “ไม่ใช่ว่าเธอมีความลับมากมายเนื่องจากความตะกละ?ฉันสามารถช่วยเธอได้เมื่อพูดถึงเรื่องนี้”

มันทำให้เขาเข้าใจ ธีโอดอร์พยายามหลีกเลี่ยงการตอบคำถามในเกรทฟอเรสต์ แต่เขาไม่สามารถปกปิดการมีอยู่ของความตะกละได้ตลอดไป ความจริงที่ว่าเขาพึ่งเอาชนะไฮด์ ซึ่งเป็น1ใน7เทพดาบแห่งจักรวรรดิ ก็ยังไม่ถูกเปิดเผยต่อสาธารณชน

ธีโอดอร์ถูกทำให้เชื่อโดยผู้นำYellow Towerและพยักหน้า “….พูดต่อละนะ”

“ฉันต้องการใครสักคนที่จะเคลื่อนไหวในนามของฉัน และเธอจะได้รับผลประโยชน์ในขณะที่มีความลับร่วมกัน นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่จะ วิน-วิน ทั้งสองฝ่าย?”

“ผลประโยชน์อะไร?”

“ฉันรอคำถามนี้อยู่แล้ว!”

จากมุมมองของธีโอดอร์ เขาอดที่จะถามไม่ได้ แต่ทว่า พาร่าก็ได้หยิบบางสิ่งออกมาราวกับเธอกำลังรออยู่ มันเป็นแผนที่ แผนที่ที่เก่ามาก แต่ธีโอไม่มีปัญหาในการจำแนกภาพวาด มันครอบคลุมพื้นที่ที่สอดคล้องกับทะเลทรายมิวส์ ด้านนอกของอาณาจักรออสเต็น

พาร่าชี้ไปยังจุดสีแดงบนแผนที่และกล่าวว่า “นี่คือห้องทดลองของผู้สร้างฉัน พาราเซลซัส ที่ถูกซ่อนอยู่ หากเธอไปที่นั่นกับโฮมุนครุสของฉัน ฉันจะให้ของทั้งหมดที่เขาทิ้งไว้ เว้นแต่วัสดุที่ฉันต้องการ”