ตอนที่ 145 มังกรสมุทร อควาโล่ 1

มังกรสมุทร อควาโล่...

ในยุคนี้ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ชื่อของมัน อย่างไรก็ตาม เหล่ากะลาสีเรือผู้ที่อาศัยบนท้องทะเลต่างเคยหวาดกลัวชื่อนี้ พวกเขาไม่กล้าที่จะแม้กระทั่งเอ่ยขาน

งูทะเลยักษ์ คือสัตว์ประหลาดที่สามารถสร้างคลื่นขนาดใหญ่ยักษ์ด้วยหางของมันและอีกหนึ่งตนผู้ก่อให้เกิดพายุ.....บางคนเรียกขานว่ามันเป็น1ใน2ภัยพิบัติของทะเลควบคู่ไปกับคราเคน แต่สายพันธ์ชองพวกมันกลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

“มังกรฟ้า?!”

“ใช่”

แรนดอล์ฟร้องเสียงหลงหลังจากได้ยินเรื่องนี้และธีโอดอร์ได้ตอบกลับอย่างสงบ

ตั้งแต่แรกเริ่ม ‘งูทะเลยักษ์’เป็นเพียงการเรียกขานเท่านั้น ในความคิดของคนธรรมดา มังกรเป็นสัตว์ประหลาดที่จะโบยบินอยู่บนฟ้าด้วยปีกทั้งสองข้าง ไม่ใช่ว่ายอยู่ในทะเลและมีร่างกายเฉกเช่นงู

อย่างไรก็ตาม มังกรไม่ใช่สายพันธุ์ที่จะระบุได้ด้วยปีก ดังนั้นผู้ที่เรียกมันว่างูจึงไม่มีอะไรมากไปกว่าพวกโง่เขลา เหล่ามังกรถือเป็นสายพันธ์ที่ทรงอำนาจมากที่สุดในโลกวัตถุและเป็นผู้ปกครองที่อยู่เหนือกฏแห่งธรรมชาติ!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งมังกรสมุทร อควาโล่ มันเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในเชื้อสายมังกรฟ้า ผู้ปกครองท้องทะเลตั้งแต่สมัยโบราณกาล

ตามบันทึกทางโบราณ มันเป็นมังกรที่มีชีวิตอยู่มาอย่างน้อยพันปี ครั้งสุดท้ายที่มันปรากฏตัวขึ้น คือเมื่อ150ปีก่อน มันได้ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลและกวาดกองทัพเรือแห่งราชอาณาจักรโซลดุนให้จมอยู่ใต้ทะเล

‘ฉันเคยอ่านชื่อนี้ในห้องสมุดอยู่หลายครั้ง แต่มันไม่เคยเป็นเรื่องที่ดีเลย’

ย้อนกลับไปเมื่อธีโอดอร์เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องสมุดแห่งสถาบันเบอร์เก้น เขาได้อ่านหนังสือหลายพันเล่ม ไม่ว่าจะประเภทใดก็ตาม

ในบรรดาหนังสือเหล่านั้น มีหนังสือที่เล่าเกี่ยวกับตำนานและนิทานพื้นฐานของทวีปแห่งนี้ ชื่อของอควาโล่ปรากฏเพียงไม่กี่ครั้ง แต่เขาไม่เคยลืมมัน นิ้วมือของเขาจะขาดหากเขาต้องการนับการกระทำของมันทั้งหมดในความทรงจำของเขา

กวาดล้างเมืองท่าเพราะส่งเครื่องบรรณาการให้มันช้าไปเพียง2วัน.....

ฆ่านักกวีเพราะเนื้อหาของเขาไม่เป็นที่พอใจ....

จมเรือประมงเนื่องจากจำนวนของปลาลดลง....

นอกจากนี้ จำนวนเรือที่จมลงและผู้คนที่ถูกมันฆ่านั้นมหาศาลเทียบเท่าดวงดาว

อย่างไรก็ตาม แม้จะมีการปกครองแบบเผด็จการ แต่อควาโล่ไม่มีใครสามารถฆ่าอวาโล่ได้  ล้อมรอบด้วยทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาลซึ่งกว้างขวางกว่าบนแผ่นดิน พลังอำนาจของอควาโล่นั้นทรงพลังจนไม่สามารถตีค่าออกมาได้ในท้องทะเล

“…กล่าวอีกนัยหนึ่ง เราต้องไม่ไปข้องเกี่ยวกับมันเด็ดขาด”

“ใช่ ฉันก็คิดเช่นนั้น”

ความคิดเห็นของคนสองคน ผู้ที่จะได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในคนที่แข็งแกร่งที่สุดบนพื้นทวีปหากเปิดเผยออกไปกลับกล่าวว่าไม่ควรไปตอแยมัน เมื่อพิจารณาถึงอำนาจของมังกรโตเต็มวัยเช่นนี้แล้ว อาจกล่าวได้ว่ามีเพียงบุคคลระดับสูงสุด2คนเท่านั้นจึงเทียบเท่ามัน และหากจะฆ่ามันต้องใช้3คน

แม้กระทั่งเวโรนิก้ายังบ่นออกมาว่าเธอไม่มั่นใจเลยหากต่อสู้ตัวต่อตัวกับมังกรแล้วจะชนะ ดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้สำหรับจอมเวทย์ขั้น6และครึ่งก้าวสู่ปรมาจารย์ดาบ

หลังจากที่ตัดสินเกี่ยวกับการรุกรานเรียบร้อย แรนดอล์ฟก็ได้เปิดปากขึ้น“อืม ดังนั้นพวกเราควรจะอยู่อย่างสงบในในที่แห่งนี้?”

“ใช่ เราไม่สามารถมีส่วนร่วมในสถานการณ์ใดๆได้”

ธีโอดอร์ตรวจสอบความรู้ที่เขาพึ่งจะดูดซับมาจากซาโตเมอร์เพื่อยืนยันแนวคิด อาณาเขต ซึ่งยังไม่คุ้นเคยสำหรับเขา ตามความรู้ของซาโตเมอร์ อาณาเขตของมังกรยังสามารถเรียกได้ว่าถ้ำของพวกมัน สถานที่ที่พวกมันชอบเก็บรวบรวมสมบัติเอาไว้

บางทีหมอกที่อยู่รอบเกาะอาจจะเป็นระบบเตือนภัยชนิดหนึ่ง

หมอกคืออาณาเขตของอควาโล่ และมันจะคอยควบคุมคนที่จะเข้ามาในถิ่นของมัน ไม่มีใครามารถเข้าออกได้โดยที่อควาโล่ไม่รู้

มีแนวโน้มสูงที่จะเกิดความวุ่นวายหากพวกเขาขโมยเรือและพยายามหลบหนี ดังนั้นทางเลือกที่ปลอดภัยและฉลาดที่สุดคือรอวันที่เรือโดยสารกลับมาและพวกเขาจะออกเดินทางไปยังราชอาณาจักรโซลดุน

ใช่ ข้อสรุปของธีโอดอร์นั้นสมเหตุสมผล

อย่างไรก็ตาม เขามองข้ามสิ่งหนึ่งไป มันเป็นข้อผิดพลาดที่เขาได้สร้างขึ้นเพราะเขาไม่เข้าใจความรู้ของซาโตเมอร์อย่างเต็มที่

ซาโตเมอร์ ได้บอกธีโอดอร์ในโลกแห่งจิตว่า หมู่เกาะโจรสลัดเป็นอาณาเขตของอควาโล่ ดังนั้นตั้งแต่แรกเริ่ม การดำรงอยู่ของทั้งสองคนจึงถูกจับตาโดยมังกรผู้ฉาวโฉ่แล้ว

[….อืม]

ธีโอจะนึกได้หรือไม่? ไม่นานนัก ความหนาวเย็นก็แล่นลงกระดูกสันหลังเขา

***

ห้าวันต่อจากนั้น

แม้จะเต็มไปด้วยความตึงเครียดในค่ำคืนแรก แต่พวกเขาทั้งสองคนก็หมกตัวอยู่ในโรงแรมโดยไม่มีปัญหาใดๆ เรือโดยสารจะกลับมาในสิบวัน ดังนั้นเวลาจึงผ่านไปครึ่งหนึ่งแล้ว บางทีความคิดซ่อนตัวของพวกเขาอาจจะเป็นไปได้ก็ได้

แรนดอล์ฟและธีโอดอร์เริ่มที่จะฝึกซ้อมในแบบฉบับของพวกเขาในขณะที่เพลิดเพลินไปกับวันอันสงบสุขของพวกเขา แรนดอล์ฟกำลังเหวี่ยงดาบไปมา ธีโอดอร์กำลังอ่านหนังสือบนเก้าอี้

ปึก

ธีโอดอร์ผู้ที่อ่านหนังสือจนจบได้ปิดหนังสือลง

“กินซะ ความตะกละ”

จากนั้นเขาก็โยนหนังสือที่เขาอ่านไปในอากาศ พร้อมๆกับที่ลิ้นยื่นออกมาและกลืนหนังสือไป

[‘สายฟ้าจากท้องฟ้าที่แห้งแล้ง’ได้ถูกกินแล้ว ความเข้าใจของคุณสูงมาก]

[คุณได้รับเวทย์ขั้น6 ‘Thunderbolt’]

[ด้วยการได้รับเวทย์สายฟ้าขั้นสูง ความเชี่ยวชาญเกี่ยวกับเวทย์สายฟ้าของคุณได้เพิ่มขึ้น]

ขณะที่คลื่นแห่งความรู้ได้ไหลเข้ามาอย่างปกติ ธีโอดอร์ก็ได้หลับตาลงและเพ่งสมาธิ

การมีความสามารถในการแสวงหาความรู้และความชำนาญของความตะกละเป็นเรื่องที่โกงอย่างมาก แต่ประสิทธิภาพจะต่ำหากธีโอดอร์ไม่มีแรงบันดาลใจที่จะเรียนรู้ อย่างไรก็ตาม ธีโอดอร์นั้นเป็นคนที่ชอบอ่านหนังสืออยู่แล้ว เขาจึงดึงพลังของมันได้อย่างเต็มที่

จากนั้นธีโอดอร์เปิดตาขึ้นด้วยรอยยิ้มจางๆ

‘เอาละ หนังสือครึ่งหนึ่งที่ฉันนำมาได้ถูกย่อยเรียบร้อยแล้ว’

เขาได้นำหนังสือเวทย์ขั้น6มาเป็นจำนวนมากตอนที่ออกจากเมลเทอร์  ในขณะเดียวกัน การพัฒนาของเขากลับช้าอย่างยิ่งเพราะเขาไม่ได้อ่านหนังสือเลย แต่ทว่า การอ่านหนังสือของเขาในช่วงห้าวันนี้สามารถเทียบได้กับการอ่านหนังสือเป็นเดือน

หนังสือเวทมนต์บางเล่มอาจจะต้องใช้เวลามากขึ้นเพราะพวกมันเข้าใจได้ยาก แต่เขามั่นใจว่าเขาสามารที่จะเรียนรู้พวกมันทั้งหมดได้หากใช้เวลาสามเดือน

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการแก้ไขแก่นพลังของเขา ซึ่งมีกำหนดเวลาเอาไว้

“….ฉันควรจะใช้มันในขณะที่ฉันอยู่บนเกาะนี้?”

สร้อยคอของชาล็อต เป็นสิ่งประดิษฐ์ระดับ สมบัติ ซึ่งจะทำให้วิญญาณทั้งหมดกลายเป็นวิญญาณชั่วร้ายที่ทรงพลัง ธีโอได้รับมันหลังจากที่เขาชนะการต่อสู้ตัวต่อตัวกับไอแซค แต่เขาไม่เคยใช้มันเลยแม้แต่ครั้งเดียว ผนึกของนักบุญซึ่งได้เปลี่ยนสร้อยคอให้เห็นเป็นเพียงเครื่องประดับธรรมดา

ธีโอดอร์จ้องมองไปที่สร้อยคอก่อนที่จะเก็บมันลงไปในช่องเก็บของของเขาพร้อมกับถอนหายใจออกมา

‘หยุด ไม่จำเป็นต้องเพิ่มความเสี่ยงเข้าไปอีก’

เหตุการณ์ที่เกิดจากเวทย์อัญเชิญวิญญาณชั่วร้าย อาจจะไปกระตุ้นมังกรได้

เขาจำเป็นต้องเก็บมันไว้ในใจ ฝ่ายตรงข้ามของเขาคือมังกรสมุทร อควาโล่ มันมีอำนาจเหนือท้องทะเลและมีความเป็นเผด็จการ มันได้ฆ่าผู้คนไปด้วยเหตุผลเล็กน้อยและจมเรือนับพัน เช่นเดียวกับตอนที่เด็กๆยิ้มเมื่อเหยียบมด  ชีวิตของมนุษย์ก็เปรียบเสมือนหนอนสำหรับมังกร

ธีโอต้องจำไว้ว่า หมู่เกาะโจรสลัด คืออาณาเขตของอควาโล่ ดังนั้นภัยพิบัติจึงสามารถพบได้ทุกเวลา

-----เหมือนตอนนี้

[ดีโอ้!]ในขณะนั้นเองมิตรา ผู้ซึ่งนอนหลับท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่นตรงหน้าต่าง ก็ได้ลุกขึ้นและกรีดร้อง

ก่อนที่ธีโอดอร์จะได้ถามเธอ สัญชาตญาณของเขาก็ร้องเตือนขึ้นอย่างรุนแรง แผ่นหลังของเขาหนาวเย็นและเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ขนแขนของเขาลุกขึ้นด้วยความตื่นกลัว   เขาเคยมีประสบการณ์กับความตื่นกลัวเช่นนี้มาก่อน

มันคือตอนที่เขาพุ่งเข้าไปในเปลวเพลิงของลิเวียธาน และเมื่อเขาปะทะกับอัตตาในอดีต  กล่าวอีกนัยนึง เจ้าของการปรากฏตัวที่น่าขนลุกนี้เป็นสัตว์ประหลาดที่อยู่ในระดับเดียวกับอัตตาและลิเวียธาน!

‘อะไรกัน ขวดน้ำ!?’

ขณะที่ธีโอดอร์เตรียมต่อสู้อย่างเร่งรีบ ขวดน้ำหลากสีที่อยู่ในห้องก็เคลื่อนไหว กล่าวอย่างถูกต้อง มันคือขวดน้ำที่มีน้ำอยู่ภายใน

ฟู่

น้ำได้พุ่งออกมาจากขวดและรวมตัวกัน ไม่ว่าจะเป็นน้ำในอากาศหรือหยดน้ำขนาดเล็กต่างรวมตัวกันจนกลายเป็นรูปร่างของคน จนกระทั่งกลายเป็นภาพของนางเงือกที่สวยงาม

“จิตวิญญาณธาตุขั้นสูง ไนแอด....!”

ไนแอด จิตวิญญาณธาตุระดับสูงซึ่งไม่สามารถอัญเชิญได้เว้นเสียแต่ว่าผู้อัญเชิญจะเป็นเอลฟ์ เธอพูดอย่างใจเย็น [ถูกต้อง มนุษย์ผู้ได้รับคำอวยพรจากสายเลือดโบราณ]

โดยปกติเธอจะไม่พูด แต่ในสถานการณ์เช่นนี้เธอกลับเปิดปากเป็นคัร้งแรกโดยไม่มีร่องรอยการเขินอ่น

[ต่อจากนี้ เราจะส่งผ่านคำพูดของเธอ]

ก่อนที่ธีโอดอร์จะได้ถาม เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

[-สวัสดี?]

มันเป็นเสียงหวานพอที่จะละลายหูของเขา แต่ก็เย็นพอที่จะทำให้หลังของเขาเย็นเฉียบ นี่ไม่ใช่เสียงของมนุษย์ มันเป็นเสียงอันบริสุทธิ์ที่ไม่ต้องกลั่นกรองใดๆ เสียงกระซิบที่ดังในหูนั้นมากพอที่ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงต่างหลงใหล

ธีโอดอร์แทบจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวและตอบกลับว่า “ยินดีที่ได้พบท่าน ผู้ปกครองแห่งท้องทะเล”

ไม่มีคำถามเกี่ยวกับตัวตนของเธอ ธีโอดอร์กล่าวทักทายแขกผู้ไม่ได้รับเชิญอย่างสุภาพ ไม่สิ เธอเป็นจ้าวแห่งเกาะนี้ ดังนั้นอาจจะเป็นเขาเองที่เป็นแขกไม่ได้รับเชิญ มังกรสมุทร อควาโล่ ผู้ที่ปกครองผืนทะเลมานับพันๆปีได้มองสำรวจธีโอดอร์ขึ้นและลง

จากนั้นเธอก็พูดด้วยน้ำเสียงทรงเสน่ห์ [ประการแรก ยินดีต้อนรับสู่เกาะของฉัน หนุ่มน้อย]

“เป็นการต้อนรับที่กระทันหันมากครับ”

[ฮ่าๆๆ เธอกำลังพูดเช่นนั้น แต่เธอดูเหมือนจะไม่ประหลาดใจเลยนะ?เธอดูอ่อนเยาว์ในแง่ของใบหน้า แต่ดูเหมือนว่าเธอจะได้รับประสบการณ์มามากมาย]

จนถึงตอนนี้ มันยังไม่เป็นไร ธีโอดอร์สัมผัสไม่ได้ถึงความเกลียดชังในน้ำเสียงของเธอ มันเป็นเพียงความอยากรู้อยากเห็น?หรือว่าเธอแค่ฆ่าเวลาเล่น?ไม่ว่าจะทางไหน เขาต้องการข้อมูล ธีโอดอร์อดที่จะเปิดปากขึ้นไม่ได้ขณะที่เขาจับจ้องไปยังไนแอด

“...ผมขอโทษ  ผมขอถามได้ไหมว่าทำไมคุณถึงมาหาผม?”

[หืม มันยากที่จะพูดคุยกับฉันหรอ?]

“พูดตรงๆ มันค่อนข้างลำบากใจ”

เสียงของอควาโล่ถูกตัดออกไปชั่วขณะ

[ฮ่าๆๆๆ!เจ้า เจ้าก็พูดตรงเกินไป!ฉันเองก็ไม่ได้เกลียดนิสัยเช่นี้ แต่เธอไม่ควรจะระมัดระวังตัวหน่อยหรอ?]

-เพราะฉันอาจจะฆ่าเธอโดยบังเอิญ

ธีโอดอร์หลั่งเหงื่อออกมา มันไม่ได้เป็นการขู่หรือคำเตือน แต่อควาโล่ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับการฆ่าธีโอดอร์....มันเหมือนกับการบดขยี้มดโดยไม่ตั้งใจภายใต้เท้าของเธอ โชคดีที่ อควาโล่ไม่ได้ทำเช่นนั้น

เธอหัวเราะก่อนที่จะตอบคำถามของธีโอดอร์ [เอาละ ฉันจะบอกเธอง่ายๆ ในอีกสามวัน งานเฉลิมฉลองเพื่อที่จะสักการะฉันจะจัดขึ้นในใจกลางเกาะ ในเวลานั้นฉันต้องการให้เธอกับเพื่อนของเธอมาด้วย]

ไม่มีช่องทางให้เขาปฏิเสธ ธีโอดอร์พยักหน้าและตอบกลับ“…ผมเข้าใจ”

[เธอเองก็ฉลาดเหมือนกันนี่ ถ้าหากเธอถามคำถามอีกหนึ่งคำถาม ฉันจะตัดหัวเธอซะ]อควาโล่กล่าวก่อนที่จะยกเลิกการอัญเชิญไนแอด

รูปร่างของนางเงือกบิดเบี้ยวและน้ำค่อยๆตกลงไปบนพื้นอย่างช้าๆเมื่ออำนาจเวทมนต์ถูกตัดออก ในขณะที่น้ำเปียกชุ่มพื้นไม้และพรม เสียงของอควาโล่ก็ยังคงดังมา

[แล้วฉันจะรอ ในอีกสามวัน]

หลังจากนั้น เธอก็เพิ่มคำเตือนที่น่ากลัวมา

[หนุ่มน้อย หากเธอไม่มา ฉันจะฆ่าเธอ]