ตอนที่ 82 สมบัติแห่งชาติ อัมบรา 1

การกล่าวของเคิร์ทที่3ได้สิ้นสุดลงและทั่วทั้งห้องก็เต็มไปด้วยเสียงเพลง

♪♬♩♬!

นักดนตรีส่วนมากมักจะไม่ค่อยมีโอกาสได้แสดงความสามารถของพวกเขายกเว้นงานเช่นนี้ พวกเขาจึงไม่มีใครพลาดที่จะเข้าร่วมงานนี้ นักดนตรีต่างใช้ความสามารถของมาอย่างเต็มที่เพื่อทำให้เกิดเสียงเพลงที่ไพเราะดังออกมาจากเครื่องดนตรีต่างๆ ผู้คนต่างเริ่มจับคู่เต้นรำกัน

มันเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมที่ทำให้แม้แต่ธีโอดอร์ยังอยากไปเต้นรำ อย่างไรก็ตามเคิร์ทที่3นั้นไม่ได้ขยับตัวเลยหลังจากที่ส่งมอบเหรียญให้กับเขาแล้ว

“อืมขั้นตอนที่เปเนทางการเสร็จสิ้นหมดแล้ว” เคิร์ทมองมาที่ธีโอด้วยดวงตาสีม่วงและกล่าวว่า “มีบุคคลแยกต่างหากที่ทำหน้าที่รับผิดชอบในการมอบสมบัติแห่งชาติให้กับเธอ”

“ครับ ฝ่าบาท”

“เอาละ มันเป็นช่วงเวลาที่ดี เธอควรจะเข้าไปร่วมงานได้แล้วมีคนกำลังรอเธออยู่”

ทันทีที่เคิร์ทพูดจบ ขุนนางก็ได้เริ่มจับกลุ่มกันในที่ไม่ไกลนัก

คนที่มีสติปัญญาและมีอิทธิพลในเมืองหลวงส่วนใหญ่จะมีอำนาจและฉลาดกว่า เอิร์ล เบอร์เก้น งูแก่เหล่านี้กำลังรอคอยที่จะให้เคิร์ทเดินออกไป พวกเขาจะได้เข้าประชิดตัวธีโอดอร์ได้

นื่คือการเปิดตัวครั้งแรกของวีรบุรุษหนุ่มสู่สังคม

“เราจะคอยดูผลงานเจ้าในอนาคต ธีโอดอร์ มิลเลอร์” เคิร์ทกล่าวขณะที่ตบบ่าของธีโอเบาๆก่อนที่จะเดินออกไป

ไม่ว่าขุนนางทั้งหลายจะอยู่ในระดับสูงเท่าไหร่พวกเขาก็ไม่สามารถที่จะมาลุมล้อมธีโอได้ขณะที่เขายืนอยู่กับกษัตริย์ ต้องขอบคุณที่พื้นที่รอบๆแท่นสูงนั้นปราศจากผู้คน มันถือเป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่สำหรับธีโอผู้ไม่ชอบความวุ่นวาย

เขารีบก้าวลงจากแท่น ‘เอาละฉันควรจะไปหามาสเตอร์หรือคนอื่นๆจากหอคอยเวทมนต์  ใครจะกล้าเข้ามาหาเข้าถ้าเขามีจอมเวทย์ระดับสูงอยู่ข้างๆ?’

ในเมลเทอร์นั้น สถานะของจอมเวทย์จะเทียบเท่ากับขุนนาง จอมเวทย์ขั้น4 จะมาฐานะเทียบเท่ากับบารอน ขณะที่จอมเวทย์ขั้น5 นั้นจะมีสถานะที่สูงมากเนื่องจากมีคนน้อยที่จะก้าวข้ามกำแพงได้ จึงเป็นเรื่องปกติที่ขุนนางจะให้เกียรติจอมเวทย์เหล่านี้

อย่างไรก็ตามอุปสรรคก็ได้เกิดขึ้นต่อหน้าธีโอตามที่เขาคิดเอาไว้

“อา ธีโอดอร์!”

“ข้ารู้สึกยินดีมากที่ได้พบท่าน ไวท์เคาท์ มิลเลอร์!”

“เป็นเกียรติของข้าอย่างยิ่งที่ได้พบท่าน!”

ชุดเดรสที่เผยให้เห็นเรือนร่างที่สวยงาม เครื่องประดับที่ห้อยลงมาจากหู และไหล่ที่ส่องประกายสะท้อนกับแสง นอกจากนี้ยังมีผ้าหลากสีที่ปกคลุมผิวขาวๆเอาไว้

‘นุ่มเหลือเกิน!’

เหล่าขุนนางหลายสิบคนต่างแอบฉาบฉวยกับธีโอดอร์ขณะพูด เนื้อที่นุ่มกับกลิ่นหอมทำให้หัวของเขากลายเป็นขาวโพลน

‘อะ-อันตราย!’ ธีโอดอร์รู้สึกลำบากใจ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขามีประสบการณ์ที่ถูกรุกรานเช่นนี้ นอกจากนี้เสน่ห์ของสาวๆที่ถูกเลี้ยงดูอย่างดีในครอบครัวชั้นสูงนั้นทำให้พวกเธอทรงสเน่ห์น่าจับตามองอย่างมาก และพวกเธอมักจะได้เรียนรู้วิธีการพูดและท่าทางที่ทำให้เป็นที่จับตาของเหล่าบุรุษ

สำหรับพวกเธอแล้ว ธีโอดอร์ มิลเลอร์ เหมาะที่จะเป็นคู่ครองของพวกเธอมาก

ขุนนางแก่ๆหลายคนมักจะเจ้าชู้ไม่มีความจริงใจ ดังนั้นหญิงสาวหลายคนจึงทำทุกอย่างเพื่อให้ได้แต่งงานกับหนุ่มหล่อที่เป็นวีรบุรุษ

“ไวท์เคาท์มิลเลอร์ ช่วยเป็นเกียรติเต้นรำกับฉันได้ไหมค่ะ?” ผู้หญิงที่มีเรือนผมสีทองที่ดูเรียบร้อยกล่าวขึ้น ผิวที่แสนนุ่มนิ่มและเสียงอันอ่อนโยนของเธอทำให้เขารู้สึกเขินอาย

เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะทำอย่างไรกับสถานการณ์เช่นนี้ ขณะที่เขาคิดจะทำอะไรบางอย่าง...

“…เดี๋ยวก่อน สาวน้อย?เธอรู้ไหมว่าเธอกำลังสัมผัสตัวใครอยู่?” เสียงดังขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่ง “ฉันขอโทษด้วย แต่นั่นคือฉัน ถ้าเธอยังไม่ยอมแพ้ เธอคิดว่าจะสามารถต่อสู้กับฉันได้ไหม?”

ผู้คนต่างแหวกออกจากตัวของธีโอเมื่อได้ยินเสียงนั้น แรงกดดันที่เกิดจากเจ้าของเสียงนั้นหนักหน่วงเกินไป และมีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างเธอ เธอปรากฏตัวขึ้นหลังจากที่หญิงสาวทั้งหลายหายไป

เธอคือเวโรนิก้านั่นเอง “..อ่า!”

เธออยู่ในชุดเดรสสีดำที่แนบแน่นกับร่างกายของเธอเผยให้เห็นเรือนร่างที่สมบูรณ์แบบและผิวขาวที่ถูกขับให้เด่นจากชุดสีดำและผ้าคลุมหน้าโปร่งใส แขนที่เปิดโล่งและหน้าอกของเธอได้ดึงดูดความสนใจของธีโอ  เมื่อเทียบกับส่วนบนของร่างกายที่มีการเปิดเผย เสื้อผ้าด้านล่างของเธอกลับเป็นกระโปรงยาวที่มีส่วนลึกแหวกอยู่ด้านซ้าย การแต่งกายของเธออาจจะดูไม่สูงส่งนัก แต่ความสวยงามตามธรรมชาติของเธอและการปรากฏตัว ทำให้เธอดูราวกับเป็นราชินี

ธีโอดอร์ ชายหนุ่มและสาวงามที่มั่นใจในความงามของตัวเอง อดที่จะเงียบและมองมาที่เธอไม่ได้

เวโรนิก้าหัวเราะเยาะพวกเขาและคว้ามือขวาของธีโอที่พึ่งได้รับการปล่อยตัวไม่นานนัก จากนั้นเธอก็ดึงเขาไปในอ้อมแขนของเธอพร้อมกับกระซิบว่า “โอเคร วันนี้ฉันจะสามารถเต้นรำกับตัวเอกของงานสักเพลงได้ไหมนะ?”

เขารู้สึกร้อนรุ่มได้ทั้งตัว มันไม่ได้เกิดจากอารมณ์ของเขาแต่เกิดจากความร้อนที่เวโรนิก้าเปล่งออกมา

ธีโอคิดข้ออ้างข้อสุดท้ายของเขาและพูดขึ้นว่า “ผู้นำหอคอย ผมไม่เคยเรียนการเต้นรำมาก่อน”

“โอ้ จริงหรอ?” เวโรนิก้าเบิกตากว้างก่อนที่เธอจะยิ้มออกมา “ไม่ต้องกังวล แค่เคลื่อนที่ไปตามฉันก็พอ”

“ตามคุณ?”

“ใช่แล้ว ในตะวันออกนั้นมีคำพูดที่ว่า ‘ศิลปะการต่อสู้’นั้นก็เหมือนกับการเต้นรำ ดังนั้นจึงไม่ยากที่เธอจะทำตามฉัน เธอใช้ดวงตาสีทองของเธอจ้องมาที่ธีโอดอร์ที่ยังคงนิ่งงัน”มันจะดีเอง เด็กน้อย เธอไม่เชื่อในตัวฉันงั้นหรอ?”

เป็นคำถามที่ผู้คนไม่ควรเชื่อถือ

***

ผลลัพธ์ก็คือการเต้นรำของธีโอและเวโรนิก้านั้นดูสวยงามน่าชื่นชมมาก

คำพูดของเวโรนิก้านั้นถูกต้อง เธอมีทักษะมากและเขาก็ทำตามเธอ มากกว่าครึ่งเป็นเสียงชื่นชมเวโรนิก้า แต่ก็มีบางคนที่ชื่นชมธีโอดอร์

เธอสัมผัสเขาด้วยฝ่ามือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อและพูดว่า “เราออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์กันหน่อยไหม?”

ธีโอดอร์รู้สึกมึนงงขณะที่เวโรนิก้ายิ้มแปลกๆและชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง มันเป็นระเบียงด้านนอกห้องเต้นรำที่ถูกปกคลุมไปด้วยผ้าม่าน พร้อมกันกับที่ใบหน้าของธีโอแปรเปลี่ยนเป็นสีแดง “ระ-ระเบียง?”

“ใช่ เธอไม่อยากไปงั้นรึ?”

“มะ-ไม่ใช่ครับ แต่...”

เหตุผลที่เขาพูดติดอ่างนั้นเรียบง่ายมาก ขณะที่เธอกล่าวว่าระเบียงของห้องเต้นรำนันมีจุดประสงค์เพื่อพักผ่อนและระบายความร้อนจากภายในงาน แต่โดยนัยแล้วมันเป็นสถานที่ที่ชาย หญิง มักจะทำกิจกรรมลับๆกัน  ธีโอไม่ค่อยเชี่ยวชาญในเรื่องของสังคมชั้นสูง แต่เขารู้เรื่องนี้มากนักดังนั้นจึงเป็นคำชวนที่น่าอายมาก

เวโรนิก้าเดินผ่านคนหลายคนและหายไปตัวนอกม่านโดยมีธีโอเดินตามหลังมาอย่างระมัดระวัง มันอาจจะเป็นภาพลวงตา แต่เขาก็เดินตามไป

ในที่สุดธีโอดอร์ก็เดินมาถึงระเบียงที่เวโรนิก้ายืนอยู่ เธออยู่ในตำแหน่งที่ขาเรียวสวยข้างหนึ่งถูกพาดไว้เหนือขอบระเบียง อย่างไรก็ตามมันไม่ใช่ท่าทางที่เอาไว้ยั่วยวนเขา ดูเหมือนว่าเธอพยายามที่จะกระโดดออกจากระเบียง

ธีโอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างผิดไปและถามอย่างระมัดระวังว่า “ขอโทษนะครับ ผู้นำ?เราจะไปที่ไหนกันงั้นหรอครับ?”

“ฮะ?เธอไม่อยากไปที่ที่เก็บซ่อนสมบัติแห่งชาติงั้นหรอ?”

“….อ่อนี่คือเหตุผลที่คุณชวนผมมาที่ระเบียงงั้นหรอครับ?”

“ใช่แล้ว มีอะไรงั้นหระ---..อ่า”

เวโรนิก้าตระหนักได้ถึงความแข็งแกร่งของชายหนุ่มและยกนิ้วขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ร่าเริง “เห้ มันไม่เร็วเกินไปสำหรับเธองั้นหรอ?เธอจะต้องเติบโตขึ้นอีกหลายปีก่อนที่จะมาท้าทายเวโรนิก้าผู้นี้”

“มะ-ไม่ใช่เรื่องนั้นครับ!”

“เอาละ ไปกันเถอะ สถานที่ตั้งของสมบัติแห่งชาตินั้นเป็นความลับ ไม่ควรจะมีผู้ใดล่วงรู้ถึงมันได้”

เวโรนิก้าเหวี่ยงร่างของเธอลงไปคนแรก

ในที่สุดธีโอก็กระโดดลงจากระเบียง มันแตกต่างจากที่เขาคาดไว้ แต่เขาไม่สามารถละเลยสมบัติแห่งชาติได้ ดังนั้นเขาจึงเดินตามหญิงสาวผมสีแดงผ่านสวนของวังไป

หลังจากนั้นไม่ถึงห้านาที ทั้งสองคนก็ได้หยุดเดิน

‘ที่นี่...?’

สถานที่ที่เวโรนิก้านำธีโอมาเป็นบ่อน้ำพุขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบไปด้วยประติมากรรมหินอ่อนตรงใจกลางสวน

ก่อนที่เขาจะสงสัยว่าสมบัติแห่งชาติอยู่ไหน เธอก็ได้จุ่มมือซ้ายของเธอไว้ในน้ำพุและเริ่มอธิบาย “สมบัติธรรมดาทั่วจะถูกเก็บไว้ในคลังหลวง แต่สิ่งของต่างๆเช่นสมบัติของชาติไม่สามารถเก็บไว้ในที่เดียวกันได้ แต่ละชิ้นนั้นมีพลังอำนาจมหาศาลนั่นคือเหตุผลที่ไม่สามารถนำแต่ละชิ้นมาอยู่รวมกันได้ เป็นไปได้ที่มันจะเกิดระเบิดขึ้นเมื่อมันเชื่อมโยงกับเวทย์มิติ ดังนั้นทางวังหลวงจึงตัดสินใจที่จะเก็บรักษาสมบัติแห่งชาติไว้ในบางพื้นที่ภายในพระราชวัง

ขณะที่เวโรนิก้าพูดขึ้น สถานที่ที่เธอใส่มือของเธอก็เริ่มเดือดและน้ำก็ได้แปรเปลี่ยนเป็นไอน้ำ หลังจากที่น้ำระเหยเป็นไอน้ำ สิ่งที่อยู่ด้านล่างของน้ำพุก็ได้เปิดเผย จากนั้นเธอก็ปีนเข้าไปในน้ำพุที่แห้งและวางฝ่ามือซ้ายลงบนวงเวทย์ที่อยู่ด้านล่าง

“เหล่าผู้นำของหอคอยเวทมนต์จะจดจำพื้นที่ที่แตกต่างกันตามตำแหน่งของพวกเขา และฉันเป็นผู้รับผิดชอบสมบัติแห่งชาติที่ซ่อนอยู่ในน้ำพุแห่งนี้ ฉันรู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ซ่อนอยู่ แต่ฉันจะอธิบายทีหลังหลังจากที่มันถูกนำออกไป”

พลังเวทมนต์ได้ไหลออกจากมือซ้ายของเวโรนิก้าไปในวงเวทย์และแตกออกเป็นชิ้นๆ เมื่อใดก็ตามที่ส่วนหนึ่งของวงเวทย์แตก ก็จะเกิดแสงสีเขียวขึ้นที่รูปปั้นตรงกลางน้ำพุ เมื่อเหลือเพียงแค่หนึ่งเดียวที่เหลือ อยู่ มันก็ส่องแสงสว่างออกมา

มันไม่ใช่พลังเวทย์หรือพลังออร่า นี่คือพลังที่แยกออกจากทั้งสองเช่นพลังชีวิตของเอลโลน่า

ไม่นาน เวโรนิก้าก็ได้ปลดผนึกชิ้นสุดท้ายเสร็จ

วูบบบบ!

ทันทีที่วงเวทย์หายไปรูปปั้นที่สมบัติแห่งชาติถูกซ่อนเอาไว้ก็สั่นไหว จากนั้นประติมากรรมก็ไม่สามารถทนต่อการปะทุของพลังอำนาจได้และระเบิดออกมาจากด้านใน

ตูม! ลูกปัดมรกตโผล่ออกมาจากซากปรักหักพังของรูปปั้น

มันเป็นภาพที่แปลกอย่างมาก

“…อะไรกัน?” ธีโออดที่จะพึมพำออกมาไม่ได้เมื่อเห็นลูกปัด

ลูกปัดดูราวกับจะอยู่ด้านหน้าเขาและไกลสุดขอบฟ้า มันรู้สึกเบาและอ่อนนุ่ม แต่มันมีน้ำหนักกว่าค้อนขนาดใหญ่เสียอีก

ธีโอรู้จักสมบัติทุกประเภท แต่เขากลับไม่รู้จักสิ่งที่แปลกประหลาดเช่นนี้ ดังนั้นเขาจึงรอฟังคำอธิบายของเวโรนิก้า

“มันคือสมบัติแห่งชาติลำดับที่3 อัมบรา” เธอเดินเข้ามาใกล้ธีโอขณะที่ดวงตาจับจ้องไปที่ลูกปัดมรกต “มันเป็นมรดกของสายพันธุ์ที่อาศัยอยู่ในโลกที่มีระดับแตกต่างจากโลกของเรา พวกเขาเปรียบเสมือนวิญญาณและพวกเขาไม่ทราบแนวคิดเรื่องเวลาและช่องว่างมิติ คนที่ครอบครองลูกปัดจะได้รับความสามารถของพวกเขา แต่....ฉันไม่ทราบอะไรนอกเหนือจากนี้แล้ว อย่างไรก็ตาม.....”

เวโรนิก้าผลักมันมาทางธีโอด้วยท่าทางอบอุ่นและพูดว่า “นับจากนี้ไป อัมบรา มันเป็นของเธอแล้ว”