บทที่ 20 ปลาเก๋าแดง

บทที่ 20 ปลาเก๋าแดง

หลังจากชี้เป้าหมายสีฟ้าให้น้องชายเสร็จ เฉินนั่วก็หิ้วถังและสวิงเดินตรงไปยังพื้นที่สีแดง

ดูเหมือนว่าโชคดีที่มาพร้อมกับสีทอง น่าจะเหนือกว่าสีแดงอยู่พอสมควรเลยล่ะ

แน่นอนว่า พื้นที่สีแดงก็ไม่ควรพลาดเช่นกัน

เดินไปได้สักหกเจ็ดสิบเมตร เฉินนั่วก็มาถึงบริเวณที่มีโขดหินหนาแน่นขึ้น

ในแอ่งน้ำที่ถูกล้อมรอบด้วยโขดหินหลายก้อนข้างหน้า ปลาสีส้มอมเหลืองตัวหนึ่งว่ายไปมาอย่างโดดเด่นสะดุดตา ดึงดูดความสนใจของเขาทันที

นั่นมันปลาเก๋าแดงนี่นา แถมยังตัวเบ้อเริ่มเลยด้วย

ปลาเก๋าแดงเป็นเมนูยอดฮิตตามร้านอาหารทะเลหรูๆ ในชาติที่แล้วเขาเคยกินมานักต่อนัก ตอนนั้นราคาปาเข้าไปชั่งละตั้งหลายร้อยหยวนเชียวล่ะ

ถึงตอนนี้เขาจะไม่ค่อยแน่ใจเรื่องราคานัก แต่มันต้องจัดอยู่ในหมวดหมู่ของแพงแน่นอน

ปลาเก๋าแดงเป็นปลาในตระกูลปลาเก๋า และจัดว่าเป็นหนึ่งในสายพันธุ์ที่ราคาแพงหูฉี่ เนื้อของมันหวานอร่อยสุดๆ

เฉินนั่วรีบจ้ำอ้าวเข้าไปใกล้ แล้วยื่นสวิงลงไปตัก

ในเมื่อแอ่งน้ำมันเล็กนิดเดียว ปลาเลยไม่มีทางหนีรอด เขาจับมันมาได้อย่างง่ายดาย

เฉินนั่ววางถังลงบนพื้น แล้วเทปลาเก๋าแดงจากสวิงลงไปในถัง

กะดูด้วยสายตา น่าจะหนักสักหกเจ็ดชั่งได้ ใหญ่กว่าปลาเก๋าแดงตามท้องตลาดในยุคหลังๆ หลายเท่าตัวเลยทีเดียว เพราะพวกนั้นส่วนใหญ่หนักไม่เกินสามชั่งหรอก

"ลูกพี่ มาดูนี่เร็วเข้า! ดูสิข้าจับอะไรได้!"

เสียงร้องด้วยความดีใจของเฉินเฉียงดังขึ้นอีกครั้ง

เฉินนั่วหันไปตามเสียง ก็เห็นหมอนั่นกำลังชูสองมือขึ้น คว้าปลาไหลทะเลตัวเบ้งที่กำลังดิ้นพล่านสุดฤทธิ์ไว้แน่น

มีชาวบ้านอยู่แถวนั้นหลายคน ทุกคนต่างมองเฉินเฉียงด้วยสายตาอิจฉาตาร้อน

ปลาไหลทะเลนี่ถือเป็นของดีมีราคาเลยนะ แถมตัวนี้ก็ไม่ใช่เล็กๆ น่าจะหนักสักสามสี่ชั่งได้

"แจ๋วไปเลยเว้ย!"

เฉินนั่วร้องชมเสียงดัง ในใจแอบขำนิดๆ

เขาอยากรู้จริงๆ ว่าถ้าหมอนั่นเห็นปลาเก๋าแดงในถังของเขา จะทำหน้ายังไง

"ลูกพี่ รีบมานี่เร็ว! ปลาบ้าอะไรลื่นชะมัด ข้าจะจับไม่อยู่แล้วเนี่ย"

เฉินเฉียงตะโกนลั่น

"ไปเดี๋ยวนี้แหละ"

เฉินนั่วตอบรับยิ้มๆ แล้วรีบสาวเท้าเข้าไปหา

พอเดินเข้าไปใกล้ เฉินเฉียงก็ฉีกยิ้มกว้าง ทักทายเขา แล้วโยนปลาไหลทะเลลงไปในถัง

แต่วินาทีต่อมา รอยยิ้มก็แข็งค้างอยู่บนใบหน้าของเขา

"เชี่ยเอ๊ย!"

"ชู่ว..."

เฉินนั่วเตรียมตัวมาดี เขายกนิ้วชี้แตะริมฝีปากเป็นเชิงบอกให้เงียบ พร้อมกับส่งยิ้มให้

เฉินเฉียงดึงสติกลับมาได้ พยักหน้าหงึกๆ อย่างคนยังงงๆ แล้วลดเสียงลงกระซิบถาม "ลูกพี่ สองวันมานี้ดวงพี่พุ่งปรี๊ดเลยนะ พี่มีเคล็ดลับอะไรดีๆ หรือเปล่าเนี่ย?"

"แกก็คิดมากไปได้ ก็แค่คนมันดวงดีเท่านั้นแหละ"

"งั้นสงสัยเจ้าแม่ทับทิมจะประทับร่างพี่จริงๆ แล้วล่ะมั้ง พี่ชี้เป้าให้ข้าไปหาตรงนู้น ข้าก็ได้ปลาไหลทะเลมา แต่พี่ดันได้ของโคตรแรร์กว่าข้าอีก!"

"เบาเสียงหน่อยสิวะ"

"เข้าใจแล้วๆ แล้วเราจะไปหาตรงไหนกันต่อดีล่ะ?"

"เราก็ได้ของมาเยอะพอสมควรแล้วล่ะ ตอนนี้เลิกหาของแพงๆ ก่อนดีกว่า ไปงัดหอยนางรมกับหอยเชลล์กันเถอะ!"

เฉินนั่วบอกยิ้มๆ

ในครรลองสายตาของเขายังมีพื้นที่สีเขียวหลงเหลืออยู่อีกสองสามจุด ซึ่งน่าจะเป็นพวกของระดับเดียวกับปูม้า แต่เขาไม่คิดจะตามไปเก็บแล้วล่ะ

การเดินหาของทะเลตามชายหาดมันก็แค่ช่องทางเล็กๆ นิ้วทองคำของเขาจะสำแดงเดชได้เต็มที่ก็ต่อเมื่อเขาซื้อเรือและออกทะเลไปแล้วเท่านั้นแหละ

ตอนนี้เฉินเฉียงก็เชื่อฟังเขาอย่างหัวปักหัวปำแล้ว ไม่มีทางสงสัยอะไรเขาอีกแน่นอน

ทั้งสองคนช่วยกันงัดหอยนางรมและหอยเชลล์มาได้เยอะแยะเลยทีเดียว

เมื่อมีคนแห่มาเดินหาของที่ชายหาดกันมากขึ้น พื้นที่สีเขียวในสายตาของเฉินนั่วก็ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยสีขาวจนหมด

ชัดเจนเลยว่า ของดีๆ ที่ซ่อนอยู่ตามพื้นที่สีเขียวพวกนั้น โดนคนอื่นสอยไปเกลี้ยงแล้ว

เฉินนั่วไม่ได้รู้สึกเสียดายเลยสักนิด ความโลภนี่แหละตัวดี เขาไม่อยากทำตัวโดดเด่นจนเกินไปนักหรอก

"พอแค่นี้แหละ อาเฉียง กลับกันเถอะ!"

"โอเค!"

จังหวะที่ทั้งสองคนกำลังจะเดินออกจากหาด ก็เห็นพี่น้องตระกูลฉินเดินตามมาทันพอดี

"อาหยั่ว อาเฉียง ได้ของเยอะไหมวะ?"

ฉินเซี่ยงตงถามกลั้วหัวเราะ

"ก็เรื่อยๆ แหละ ดูท่าทางพวกเอ็งจะได้ของติดไม้ติดมือมาเพียบเลยนี่หว่า!"

เฉินนั่วทักทายยิ้มๆ

"วันนี้พวกข้ามาเช้า ก็เลยได้ของดีๆ มาพอสมควร ดูสิ ข้าจับปูดำได้ด้วยนะ ถึงจะตัวไม่ค่อยใหญ่ก็เถอะ"

ฉินเซี่ยงตงพูดพลางยื่นถังให้ดู

เฉินนั่วชะโงกหน้าไปดู ในถังส่วนใหญ่เป็นหอยนางรม หอยตลับ หอยตาแมว แล้วก็หอยหลอด ปูดำที่อยู่ข้างบนนั่นแหละของแพงสุด แล้วก็มีกุ้งลายเสืออีกสองสามตัว

"ไม่เลวเลยนี่หว่า ดวงดีใช้ได้เลย!"

"ใช่ไหมล่ะ?"

"ดวงดีกะผีสิวะ! เอ็งลองแหกตาดูในถังลูกพี่ข้าก่อนเถอะ ค่อยมาคุยโว"

เฉินเฉียงทนไม่ไหว พูดแทรกขึ้นมา

ฉินเซี่ยงตงชะงักไปนิดนึง แล้วชะโงกหน้าไปดูในถังพลาสติกที่เฉินนั่วหิ้วอยู่ ถึงกับอ้าปากค้าง ยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตกไปเลย

พอเห็นแบบนั้น ฉินเซี่ยงเป่ยที่เดินอยู่อีกฝั่งก็รีบอ้อมมาดูบ้าง ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงไม่แพ้กัน

"บ้าน่า! ได้ปลาไหลทะเลยังไม่พอ นี่เอ็งฟลุ๊กงมได้ปลาเก๋าแดงมาด้วยเหรอวะเนี่ย?"

ฉินเซี่ยงตงจ้องหน้าเฉินนั่วด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

"ปลาไหลนั่นอาเฉียงเป็นคนจับได้ต่างหาก"

เฉินนั่วตอบยิ้มๆ

ฉินเซี่ยงตงปรายตามองเฉินเฉียง แล้วพูดเสียงสะบัด "พวกเอ็งสองคนไปทำอะไรมาเนี่ย? ดวงดีพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายเลยเหรอวะ?"

"ถุย! พูดจาหมาๆ แบบนี้ได้ไงวะ?"

เฉินเฉียงถ่มน้ำลายอย่างหงุดหงิด

"ช่วงสองวันนี้ดวงข้ากำลังขึ้นน่ะ"

เฉินนั่วยิ้มกว้าง

"มาๆ ไปก๊งเหล้าบ้านข้ากันไหมวะ? ขอข้าเกาะบารมีคนดวงดีหน่อยสิ"

ฉินเซี่ยงตงเอ่ยปากชวน

"วันนี้คงไม่สะดวกล่ะ เจ้าอ้วนกุ๊กก็ไม่อยู่ แถมตอนบ่ายข้ามีธุระต้องไปทำด้วย"

เฉินนั่วปฏิเสธอย่างมีมารยาท

"อย่าทำเป็นเล่นตัวไปหน่อยเลยน่า เอ็งจะมีธุระอะไรนักหนา? พอดีวันนี้พวกข้าสองพี่น้องหยุดงานพอดี เดี๋ยวข้าเข้าครัวเอง รับรองว่าฝีมือไม่เป็นรองเจ้าอ้วนกุ๊กหรอกเว้ย"

"วันหลังเถอะ ข้ามีธุระจริงๆ"

"เซ็งชะมัด เออๆ งั้นพวกข้ากลับก่อนละกัน"

"เจอกัน!"

หลังจากมองส่งพี่น้องตระกูลฉินเดินจากไป เฉินเฉียงก็บ่นอุบอิบขึ้นมา

"ลูกพี่ พี่ไม่คิดบ้างเหรอว่าไอ้ฉินเซี่ยงตงมันเริ่มจะขี้เก๊กขึ้นทุกวัน? ทำเป็นอวดรวยว่าตัวเองได้ออกเรือมีงานทำ"

"ไม่หรอกน่า เอ็งคิดมากไปเอง!"

เฉินนั่วมองเขาขำๆ

"ยังไงข้าก็หมั่นไส้มันอยู่ดี"

"เอ็งน่ะสิ พอโดนพ่อแม่เอาไปเปรียบเทียบกับพวกมันบ่อยๆ เข้า ก็เลยพาลเกลียดพวกมันใช่ไหมล่ะ?"

"ไม่... ไม่ใช่สักหน่อย!"

"จริงเหรอ?"

เฉินนั่วถามกลับพร้อมรอยยิ้มหยอกล้อ

"เออ ก็ได้ อาจจะนิดนึง"

"ฮ่าๆ... เรื่องปกติน่า พ่อแม่ข้าก็บ่นเรื่องข้าให้ฟังบ่อยๆ เหมือนกัน ทำใจให้สบายเถอะน่า พอเราซื้อเรือได้เมื่อไหร่ เราก็จะได้ออกทะเลไปหาปลาเหมือนกัน ถึงตอนนั้นเอ็งก็ยืดอกได้อย่างภาคภูมิใจแล้วล่ะ"

พอได้ยินแบบนั้น ดวงตาของเฉินเฉียงก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"ข้าหวังว่าพ่อเจ้าอ้วนกุ๊กจะได้ข่าวดีเร็วๆ นะ เราจะได้รีบซื้อเรือแล้วออกทะเลกันซะที"

"ไม่ต้องรีบร้อนหรอกน่า ไปเอาปลาไปขายที่ท่าเรือกันก่อนดีกว่า"

"โอเค!"

ทั้งสองคนเดินมาถึงท่าเรือ เฉินนั่วก็ยังคงตรงดิ่งไปหาคุณลุงลูกพี่ลูกน้องของพ่อ เฉินชิงกั๋ว แล้วหยิบปลาเก๋าแดงออกมาส่งให้

"อาหยั่ว สองวันมานี้แกไปรับทรัพย์มาจากไหนวะเนี่ย? ขนาดเดินหาของริมหาดเฉยๆ ยังฟลุ๊กได้ของแบบนี้มาเลยเหรอ?"

เฉินชิงกั๋วรับปลาเก๋าแดงไปถือไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"อาหยั่วๆ! ขายให้ข้าสิเว้ย! ข้าให้ราคาสูงปรี๊ดเลย!"

จ้าวเจี้ยนเซ่อตะโกนมาจากไม่ไกลนัก

"ไสหัวไปเลยไป๊!"

เฉินชิงกั๋วคว้าเปลือกหอยสังข์จากพื้นปาใส่หมอนั่น

จ้าวเจี้ยนเซ่อเอียงคอหลบแล้วด่าเปิง "ไอ้บ้าเฉิน แม่มึงเถอะ! เกือบโดนหัวข้าแล้วไหมล่ะไอ้เวร!"

"ก็ข้าเล็งหัวเอ็งนั่นแหละ!"

เฉินชิงกั๋วไม่แม้แต่จะปรายตามองหมอนั่น หันกลับมาพูดกับเฉินนั่วว่า "ปลาตัวนี้สภาพสวยมาก ข้าให้ชั่งละห้าหยวนเลยเอาไหม"

"ตกลงครับ ขาย!"

เฉินนั่วพยักหน้ารับยิ้มๆ

เฉินชิงกั๋วนำปลาไปชั่งน้ำหนักด้วยความคล่องแคล่ว

น้ำหนักรวม 6.4 ชั่ง ชั่งละห้าหยวน เป็นเงิน 32 หยวน

ส่วนต่างราคาของปลาแต่ละชนิดนี่มันช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวจริงๆ

จบบท