บทที่ 7 มือมันเขี้ยวนัก อยากจะบีบเสียจริง

บทที่ 7 มือมันเขี้ยวนัก อยากจะบีบเสียจริง

ถนนในชนบทนั้นเดินทางลำบากเหลือแสน

แทบทั้งหมดเป็นถนนดินลูกรัง

ยิ่งในช่วงฤดูร้อนที่มักจะมีฝนตกลงมาบ่อยครั้ง ถนนที่เป็นโคลนเลนพอถูกล้อรถบดทับจนแห้ง ก็จะกลายเป็นหลุมเป็นบ่อขรุขระในทันที

รถประจำทางทั้งโยกทั้งส่ายไปมาตลอดทาง

พอถึงตอนลงรถ เสิ่นจือโหยูก็ถึงกับขาอ่อนแรง

กู้เย่ลงรถไปก่อนเขา ราวกับว่าชายหนุ่มมีตาหลัง พอหันกลับมาก็ยื่นมือมาประคองหล่อนได้ทันท่วงทีในจังหวะที่ขาหล่อนพับจนเกือบจะหน้าคว่ำลงพื้น

ด้วยแรงพยุงจากเขา เสิ่นจือโหยวจึงก้าวลงจากรถมาได้อย่างทุลักทุเล หล่อนเกาะแขนเขาไว้แน่น ท่าทางดูอ่อนเปลี้ยเพลียแรงราวกับผักเหี่ยวๆ พลางเอ่ยขอบคุณเสียงแผ่ว "ขอบคุณนะคะสำหรับเมื่อครู่"

"อืม"

อากาศทั้งร้อนทั้งอบอ้าว ประกอบกับหล่อนเป็นคนเมารถง่ายอยู่แล้ว

ผ่านการเดินทางมาหยกๆ เสิ่นจือโหยวจึงตกอยู่ในอาการมึนงง ปฏิกิริยาตอบสนองช้าไปครึ่งจังหวะ หล่อนไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ายังคงเกาะแขนเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

หล่อนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท่อนแขนอันแข็งแกร่งของเขาถูกเบียดชิดเข้ากับความนุ่มนิ่มของตนเองจนแทบจะจมหายเข้าไปหากออกแรงมากกว่านี้อีกนิด

สภาพอากาศร้อนจัดเช่นนี้

กู้เย่เองก็รู้สึกกระสับกระส่ายอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อเห็นหล่อนอยู่ในสภาพที่ดูอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง ชายหนุ่มก็ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยว่า "คุณอ่อนแอเกินไปแล้ว ต้องออกกำลังกายบ้าง!"

เวลาฝึกซ้อมปกติ เขามักจะประลองฝีมือกับเหล่าสหายทหารด้วยกัน

ร่างกายของทุกคนต่างก็บึกบึนและแข็งแกร่ง จะมีใครเหมือนหล่อนที่มีเนื้อนิ่มราวกับเต้าหู้ เพียงแค่สะกิดเบาๆ ก็บุ๋มลงไปแล้ว แบบนี้มันใช้ไม่ได้เด็ดขาด

แม้ว่าทั้งคู่จะหมั้นหมายกันแล้ว แต่ความจริงเพิ่งรู้จักกันได้เพียงสองวัน ความคิดบางอย่างอยู่ในใจแต่เขาก็ไม่กล้าโพล่งออกมา

เสิ่นจือโหยว: "...เรากำลังจะแต่งงานกันนะคะ ไม่ได้จะไปสาบานเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันเสียหน่อย"

กู้เย่ยังคงปักใจเชื่ออย่างดื้อรั้นว่าความอ่อนแอของหล่อนในตอนนี้เกิดจากการขาดการออกกำลังกาย

หากเนื้อหนังในร่างกายได้รับการฝึกฝนจนแน่นกระชับ ย่อมไม่มีทางนุ่มนิ่มเหมือนตอนนี้เป็นแน่

จะว่าไป เขาไม่เคยเห็นใครที่มีเนื้อนิ่มขนาดนี้มาก่อนเลย หล่อนต้องไม่เคยออกแรงทำอะไรเลยแน่ๆ

ต้องขอบอกว่าปกติแล้วกู้เย่เป็นคนหลับลึกเหลือเกิน

ยามที่เพื่อนร่วมห้องนอนกระสับกระส่ายหรือละเมอพูดจาเลอะเทอะ เขาก็ชิงหลับปุ๋ยไปก่อนแล้ว

เขาจึงไม่รู้เลยว่าการที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะมีรูปร่างที่บอบบางแต่อวบอิ่มได้สัดส่วน กระชับและมีความยืดหยุ่น มีส่วนเว้าส่วนโค้งในจุดที่ควรมีและมีเอวที่คอดกิ่วในจุดที่ควรเป็นนั้น มันวิเศษยอดเยี่ยมเพียงใด

หรือจะพูดอีกอย่าง

ในความฝันอันรุ่มร้อนและดุดันเมื่อคืนนี้ เขาควรจะได้เรียนรู้ถึงความมหัศจรรย์นั้นไปแล้ว

เพียงแต่ว่าเขายังไม่ค่อยประสีประสาในเรื่องทำนองนี้เท่าใดนัก มันยังคงเหมือนมีม่านบางๆ บดบังอยู่ ทำให้เขารู้แจ้งเพียงกึ่งหนึ่งเท่านั้น

เสิ่นจือโหยวคร้านจะเถียงกับเขาในเรื่องนี้แล้ว

หล่อนกำลังคำนวณสิ่งที่ต้องซื้อในวันนี้อยู่ในใจ

ตอนออกจากบ้าน เฉินชุ่ยเจวียนได้ยัดเงินสามสิบหยวนพร้อมกับคูปองผ้าจำนวนหนึ่งใส่มือหล่อน

เงินและคูปองเหล่านั้นยับย่น เห็นได้ชัดว่าถูกเก็บสะสมมาเป็นเวลานาน

แม้เสิ่นต้าเหอจะเป็นถึงหัวหน้ากองผลิต และฐานะทางบ้านจะดีกว่าสมาชิกคอมมูนทั่วไปอยู่บ้าง

แต่เพราะหล่อนร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก เงินทองเพียงเล็กน้อยที่ครอบครัวพอจะหาได้จึงถูกนำไปใช้ดูแลหล่อนเสียหมด

แม้เฉินชุ่ยเจวียนจะบอกว่าให้หล่อนนำเงินสินสอดทั้งหมดติดตัวไปตอนแต่งงาน แต่เสิ่นจือโหยูก็ตั้งใจจะเหลือไว้ให้พ่อกับแม่ครึ่งหนึ่ง

แม้แรงจูงใจในการแต่งงานกับกู้เย่ของหล่อนจะไม่บริสุทธิ์นัก แต่เสิ่นจือโหยูก็ตั้งใจจะใช้ชีวิตกับเขาให้ดี

ในเมื่อเป็นสามีภรรยากันแล้ว ก็ควรจะมีความซื่อสัตย์ต่อกัน

หล่อนจึงได้เตรียมคำอธิบายไว้ล่วงหน้าเพื่อจะบอกสิ่งที่หล่อนคิดออกมาอย่างตรงไปตรงมา

แต่ใครจะรู้ว่ามันกลับไม่มีความจำเป็นเลยสักนิด

ทันทีที่หล่อนพูดจบ กู้เย่ก็พยักหน้าเห็นด้วย "เงินสินสอดนั่นเป็นของครอบครัวคุณ คุณจะจัดการอย่างไรก็สุดแท้แต่คุณ ไม่จำเป็นต้องมาปรึกษาผม อีกอย่าง พ่อแม่เลี้ยงดูคุณมาและปฏิบัติกับคุณอย่างดี การที่คุณจะกตัญญูต่อท่านก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว"

เสิ่นจือโหยวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย หล่อนเพิ่งค้นพบเป็นครั้งแรกว่าความจริงกู้เย่ก็ไม่ได้แย่นี่นา?

จะว่าอย่างไรดี คนที่กตัญญูและให้เกียรติครอบครัวฝ่ายหญิงย่อมไม่ใช่คนเลวร้ายแน่นอน

ด้วยเหตุนี้ หล่อนจึงตั้งใจเลือกซื้อของใช้ที่จำเป็นสำหรับงานแต่งงานในภายหลังอย่างขะมักเขม้นยิ่งขึ้น

ก่อนมา เฉินชุ่ยเจวียนได้ย้ำนักย้ำหนาว่าอย่าลืมซื้อเสื้อท่อนบนสีแดง ดังนั้นทันทีที่มาถึงสหกรณ์จัดซื้อจัดจ้าง พวกเขาจึงตรงดิ่งไปยังแผนกเสื้อผ้าและผ้าพับทันที

เสื้อผ้าสำเร็จรูปถือเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยในสหกรณ์แห่งนี้

แบบที่มีวางขายจะถูกแขวนโชว์ไว้ให้เห็น

ในยุคสมัยนี้ทุกคนยังยากจน คูปองผ้าที่ได้รับต่อปีนั้นน้อยนิดเหลือเกิน เสื้อผ้าหนึ่งชิ้นจึงควรใส่ให้ได้นานแปดถึงสิบปี และเมื่อใส่ไม่ได้แล้วก็ยังส่งต่อให้ลูกชาย ลูกสาว หรือแม้กระทั่งหลานๆ ได้อีก

ดังนั้นเวลาคนซื้อเสื้อผ้า พวกเขาจึงเน้นความทนทานและไม่สกปรกง่ายเป็นหลัก

สำหรับเสื้อผ้าสีสันสดใสอย่างสีแดงซึ่งไม่ค่อยได้ใส่ในชีวิตประจำวัน ทางร้านจึงมีเพียงตัวเดียวและเป็นขนาดเล็ก

กู้เย่ขอให้พนักงานหยิบมันลงมา และเสิ่นจือโหยวก็ลองสวมทับเสื้อผ้าที่หล่อนใส่อยู่ทันที

เนื้อผ้าเป็นผ้าใยสังเคราะห์ และขนาดก็พอดีตัวจนถึงขั้นหลวมช่วงเอวเสียด้วยซ้ำ

เพียงแต่มันคับแน่นช่วงหน้าอกจนเกินไป กระดุมแทบจะกลัดไม่ได้ หล่อนรู้สึกราวกับว่ามันจะปริกระเด็นออกมาได้ทุกวินาที

กู้เย่เหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีราวกับถูกไฟช็อต เขาขยับกายไปบังหล่อนไว้ด้านหลัง ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงขณะพยายามระงับอารมณ์บางอย่างพลางเอ่ยถามพนักงานว่า "มีขนาดที่ใหญ่กว่านี้ไหมครับ?"

"มีตัวนี้ตัวเดียวค่ะ เสื้อสีแดงผ้าใยสังเคราะห์แบบนี้ขายดีมาก ส่งตรงมาจากเซี่ยงไฮ้เลยนะคะ ถ้าคุณมาพรุ่งนี้ก็คงถูกขายไปแล้วล่ะค่ะ"

กู้เย่ขมวดคิ้วแน่น บางทีเขาควรจะลองเข้าไปดูในห้างสรรพสินค้าประจำอำเภอตอนนี้เลย

เสื้อตัวนี้ใส่เดินออกไปข้างนอกไม่ได้เด็ดขาด

เขาเกรงว่าเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว กระดุมคงจะกระเด็นหลุดออกมาหมดเสียก่อน

กู้เย่: "..."

"ไม่เป็นไรค่ะ"

เสิ่นจือโหยวชินกับรูปร่างของตนเองมานานแล้ว "เอาตัวนี้แหละค่ะ เดี๋ยวฉันแค่หาผ้ามาพันตัวให้แน่นๆ สักหน่อยก็พอ"

กู้เย่: "มันจะไม่เจ็บหรือ?"

เสิ่นจือโหยว: "...ถ้าอย่างนั้นจะให้ทำอย่างไรเล่าคะ?!"

สุดท้ายพวกเขาก็ตัดสินใจซื้อเสื้อตัวนั้น

เสิ่นจือโหยวหยิบเงินและคูปองผ้าที่เฉินชุ่ยเจวียนให้มาเพื่อนับ แต่ก่อนที่หล่อนจะยื่นมันส่งไป เงาร่างหนึ่งก็มาบังข้างหน้าไว้ กู้เย่เป็นฝ่ายจ่ายเงินไปก่อนที่หล่อนจะทันได้ขยับตัว

"ฉันพกเงินมานะคะ"

"อืม"

กู้เย่รับเสื้อที่ห่อเรียบร้อยแล้วมาไว้ในมือ "ใครจ่ายก็เหมือนกันนั่นแหละ"

เสิ่นจือโหยวลองคิดทบทวนดูแล้วก็เห็นว่ามีเหตุผลดี ในเมื่อพวกเขากำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้วนี่นา

"คุณควรจะซื้ออะไรให้ตัวเองบ้างนะคะ"

เสิ่นจือโหยวลองมองไปรอบๆ เห็นเสื้อเชิ้ตผู้ชายมีให้เลือกอยู่หลายแบบ

"ผมมีแล้วครับ"

กู้เย่กล่าวว่า "ผมนำชุดทหารกลับมาด้วย ถึงตอนนั้นผมใส่ชุดทหารก็พอแล้ว"

ในยุคนี้ อาชีพทหารถือเป็นอาชีพที่ศักดิ์สิทธิ์และน่าเคารพยิ่ง หากครอบครัวไหนมีคนได้เข้ากรมทหารย่อมถือเป็นความภาคภูมิใจของคนทั้งหมู่บ้าน

ไม่ต้องพูดถึงสหายชายเลย แม้แต่สหายหญิงหากมีชุดทหารสักชุดใส่เดินออกไปก็นับว่าช่วยเสริมบารมีได้อย่างยิ่งใหญ่

ผู้คนถึงขั้นมาขอยืมชุดทหารเพื่อใส่ถ่ายรูปกันเลยทีเดียว

ในเมื่อกู้เย่เป็นทหารอยู่แล้ว การสวมชุดทหารในวันแต่งงานจึงเป็นสิ่งที่เหมาะสมที่สุด

เหตุผลของเขานั้นฟังดูดี เสิ่นจือโหยวจึงพยักหน้าเห็นด้วย "ถ้าอย่างนั้นหลังจากแต่งงานกันแล้ว ฉันจะตัดชุดใหม่ให้นะคะ"

"ไว้ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันครับ"

แม้ว่าจะเป็นการมาซื้อของสำหรับงานแต่งงาน แต่สินค้าหลายอย่างในตอนนี้จำเป็นต้องใช้ใบทะเบียนสมรสประกอบการซื้อด้วย

พวกเขายังไม่ได้จดทะเบียนกัน สิ่งที่ซื้อได้จึงมีจำกัด และพวกเขาก็ไม่สามารถนำของติดตัวไปที่หน่วยทหารได้มากนัก ดังนั้นของที่ซื้อจึงมีแต่ของของหล่อนเป็นหลัก

นอกจากเสื้อแล้ว พวกเขายังซื้อรองเท้าให้หล่อนอีกหนึ่งคู่ เป็นรองเท้าหนัง

รวมทั้งหมดนี้ก็ใช้เงินไปหลายสิบหยวนแล้ว

ขณะที่ถือรองเท้าไว้ เสิ่นจือโหยวเห็นว่าเขายังไม่มีทีท่าจะกลับ จึงดึงเสื้อเขาเบาๆ "พอเถอะค่ะ อย่าซื้ออะไรให้ฉันอีกเลย"

"รอก่อนครับ"

ชายหนุ่มพาหล่อนเดินไปยังตู้กระจกที่สะอาดที่สุด เขาชี้ไปที่นาฬิกาข้อมือเรือนหนึ่งด้านในแล้วกล่าวว่า "ช่วยหยิบเรือนนี้ออกมาให้ดูหน่อยครับ"

นี่เป็นนาฬิกาสตรีเพียงเรือนเดียวในตู้ที่ดูค่อนข้างประณีต สายและหน้าปัดเป็นสีเงินดูหรูหรามาก

"ชอบไหม?"

จากการสนทนาก่อนหน้านี้ พนักงานขายย่อมรู้ว่าพวกเขากำลังจะแต่งงานกัน

ฝ่ายชายเป็นทหาร ย่อมไม่ใช่คนขัดสนเรื่องเงินทองแน่นอน

หล่อนกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "นาฬิกาเรือนนี้ส่งมาจากเซี่ยงไฮ้เลยนะคะ เป็นรุ่นล่าสุดที่กำลังเป็นที่นิยมในเมืองตอนนี้เลยค่ะ"

จะไม่ชอบได้อย่างไรเล่า!

มันเป็นนาฬิกาที่ดูดีและเป็นประกายระยิบระยับ เสิ่นจือโหยูกะพริบตาปริบๆ มองนาฬิกาสลับกับมองกู้เย่ แล้วเอ่ยถามพนักงานด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจว่า "ราคาเท่าไหร่หรือคะ?"

"ไม่แพงค่ะ แปดสิบหยวน"

แปดสิบหยวนไม่แพงงั้นหรือ!

พอได้ยินราคา เสิ่นจือโหยวก็แทบจะลืมหายใจ

จากปฏิกิริยาของหล่อน เห็นได้ชัดว่าหล่อนชอบมันมาก

กู้เย่หยิบเงินและคูปองอุตสาหกรรมออกมา "สหายครับ เราเอานาฬิกาเรือนนี้แหละ"

เสิ่นจือโหยวเบิกตากว้าง ด้วยความรีบร้อนหล่อนจึงลืมเรื่องมารยาทแล้วยื่นมือไปคว้าแขนเขาไว้โดยตรง "วันนี้เราใช้เงินไปเยอะมากแล้วนะคะ อย่าซื้อนาฬิกาเลยค่ะ"

ผู้หญิงนี่ช่างนุ่มนิ่มไปเสียทุกส่วนจริงๆ

แม้แต่ฝ่ามือก็ยังนุ่มนิ่ม ฝ่ามืออันเย็นเฉียบและนุ่มนวลของหล่อนทาบทับลงบนแขนเขา ปลายนิ้วเรียวบางราวกับไร้กระดูกบีบกระชับที่ท่อนแขน ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า:

"สำหรับของมีค่าสี่อย่าง อย่างน้อยเราควรจะมีสักอย่างหนึ่งนะ"

พนักงานขายรีบรับเงินและห่อนาฬิกาให้อย่างรวดเร็วพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม "นั่นสิคะสหาย คุณช่างโชคดีจริงๆ ที่คู่ชีวิตของคุณรู้จักทะนุถนอมคุณขนาดนี้"

"ขอให้มีความสุขในวันแต่งงานนะคะ!"

ใบหน้าของเสิ่นจือโหยวร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะ"

กู้เย่ลดสายตาลง มองเห็นสีแดงระเรื่อที่ลามไปถึงลำคอที่ขาวจัดจนแสบตาและใบหูของหล่อน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด จู่ๆ เขาก็รู้สึกมือมันเขี้ยวนัก อยากจะยื่นมือไปบีบดูเสียจริง