บทที่ 29 กระจกเกราะอกและงูพิษ

สามวันต่อมา ประตูเมืองซิงหนานราวกับกลายเป็นตะแกรงที่มองไม่เห็น ผู้ลอบเข้าเมืองที่ถูกส่งมาจากกลุ่มโจรชุดม่วงและกลุ่มโจรผ้าเขียว เปรียบดั่งแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ พากันดาหน้าเข้ามาทีละคน แต่ส่วนใหญ่แล้วกลับไม่มีใครได้หวนคืน

สายลับระดับนักยุทธ์หรือจอมยุทธ์ขั้นต้น แม้จะอาศัยการปลอมตัวที่แนบเนียนหลบเลี่ยงศิลาตรวจสอบหน้าประตูเมืองไปได้ แต่ก็มักจะหายตัวไปอย่างลึกลับหลังจากเข้าเมืองได้ไม่นาน ไร้ร่องรอยราวกับถูกเมืองกลืนกินไปอย่างเงียบเชียบ ส่วนระดับหัวหน้าหน่วยไม่กี่คนที่บรรลุระดับจอมยุทธ์ขั้นกลางขึ้นไปนั้น กลิ่นอายแข็งแกร่งกว่านักยุทธ์ทั่วไปมากนัก เมื่อเข้าใกล้ศิลาตรวจสอบที่เรืองแสงจางๆ ศิลาก็จะสว่างวาบขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดึงดูดความสนใจจากยอดฝีมือกองทหารยามทันที หลังจากการปะทะสั้นๆ แต่ดุเดือด ที่หน้าประตูเมืองก็จะปรากฏศพหรือนักโทษที่ถูกล่ามโซ่เพิ่มขึ้นหลายราย

ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณการปฏิบัติการลับอย่างพิถีพิถันของฉินเฟิงและความระมัดระวังที่เข้มงวดขึ้นเรื่อยๆ ของกองทหารยาม เขายังตระหนักชัดเจนยิ่งขึ้นว่าศิลาตรวจสอบที่หน้าประตูเมืองคือหัวใจสำคัญในการป้องกันจอมยุทธ์ระดับกลางถึงสูงไม่ให้ลอบเข้ามา จอมยุทธ์ขั้นกลางขึ้นไปมีพลังภายในลึกล้ำ ดุจหิ่งห้อยในยามค่ำคืน ยากจะปกปิดได้มิดชิด นี่อธิบายได้ว่าทำไมจ้าวเชียนซานถึงต้องเสี่ยงเปิดประตูในยามวิกาล—มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะหลบเลี่ยงด่านป้องกันที่เข้มงวดที่สุดนี้ได้

ส่วนระดับปรมาจารย์ยุทธ์หรือยอดฝีมือที่สูงกว่านั้น? กลิ่นอายสังหารและพลังชีวิตอันมหาศาลที่แผ่ออกมาได้ก้าวข้ามขอบเขตของวิชาปลอมตัวไปไกลแล้ว เว้นแต่จะมีสมบัติลับระดับสุดยอดหรือวิชาในตำนานที่สามารถเปลี่ยนกลิ่นอายได้โดยสิ้นเชิง การเข้าใกล้ประตูเมืองก็เท่ากับเดินเข้าสู่กับดัก ย่อมดึงดูดการโจมตีสายฟ้าแลบจากยอดฝีมือระดับราชันยุทธ์ภายในจวนเจ้าเมืองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ทว่า ในขณะที่ฉินเฟิงคิดว่าสถานการณ์คลี่คลายลงบ้างแล้วและพอจะหายใจหายคอได้ ข้อมูลข่าวสารจากระบบที่อัปเดตคืนนี้กลับทิ้งระเบิดลูกใหญ่อีกลูกลงมา

สองรายการแรกยังคงเป็นสัญลักษณ์ซุบซิบสีขาวที่ไม่สำคัญ รายการแรกเป็นข้อมูลสีเหลืองที่ชี้เป้าสมบัติชิ้นหนึ่ง:

'(ระดับเหลือง) เมื่อวานนี้ เถ้าแก่ร้าน "ปั๋วกู่ไจ๋" ทางทิศตะวันออกของเมือง ได้รับซื้อ "กระจกเกราะอกเต่าทมิฬ" ระดับลึกลับขั้นต่ำที่ชำรุดเสียหายมาในราคาถูก เนื่องจากแสงแห่งจิตวิญญาณของมันหม่นหมอง จึงถูกตีราคาว่าเป็นเพียงกระจกทองแดงเก่าธรรมดาและขายในราคาเพียงห้าตำลึงทอง'

ฉินเฟิงจดจำข้อมูลนี้ไว้ มันอาจจะมีประโยชน์ แต่เมื่อเขาเห็นข้อมูลชิ้นที่สามที่แผ่รังสีสีเขียว หัวใจของเขาก็ดิ่งวูบ

'(ระดับเขียว) รองหัวหน้ากลุ่มโจรชุดม่วง "โยวหลัว" (ปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นต้น) หลังจากกิน "ยาเม็ดซ่อนลมหายใจ" (ระดับลึกลับขั้นต่ำ) แล้วกดระดับพลังลงมาเหลือต่ำกว่าจอมยุทธ์ขั้นกลาง ปลอมตัวเป็นสาวใช้หน้าตาธรรมดา แฝงตัวเข้าเมืองมาเย็นนี้พร้อมกับขบวนส่งของที่มุ่งหน้าไปยังจวนสกุลหลี่ ปัจจุบันซ่อนตัวอยู่ในคฤหาสน์ของเศรษฐีหลี่ทางทิศใต้ของเมือง นางพกทรัพย์สมบัติส่วนหนึ่งของกลุ่มโจรชุดม่วง ยาพิษร้ายแรงหลายชนิด และกระบี่อ่อนชื่อ "จุมพิตอสรพิษ" ติดตัวมาด้วย'

ผู้หญิง! ปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นต้น! ปลอมตัวเป็นสาวใช้!

รูม่านตาของฉินเฟิงหดเกร็งทันที "โยวหลัว" ผู้นี้รับมือยากยิ่งกว่า "คนแล่เนื้อ" เฟิงเลี่ย ที่เคยปรากฏในข่าวกรองก่อนหน้านี้เสียอีก! ไม่เพียงแต่แข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ แต่วิธีการแทรกซึมของนางยังเจ้าเล่ห์เพทุบายสุดๆ คฤหาสน์เศรษฐีหลี่เต็มไปด้วยผู้คนร้อยพ่อพันแม่ สาวใช้และบ่าวไพร่มากมาย นางแฝงตัวเข้าไปดุจน้ำหยดลงสู่มหาสมุทร ยากแก่การตรวจจับ ยิ่งไปกว่านั้น เพศหญิงและบทบาทสาวใช้ของนางยังช่วยลดความสงสัยของผู้อื่นลงได้อย่างมาก

คู่ต่อสู้ระดับรองผู้บัญชาการ อย่างน้อยก็ระดับปรมาจารย์ยุทธ์! นี่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่เขาจะรับมือได้ตามลำพังอีกต่อไป ต่อให้อีกฝ่ายกดพลังลงมาเหลือระดับจอมยุทธ์ขั้นปลาย แต่สัญชาตญาณการต่อสู้ เคล็ดวิชา และการใช้พลังที่แท้จริง ย่อมเหนือกว่าจอมยุทธ์ทั่วไปมากนัก หากเผชิญหน้ากันตรงๆ โอกาสชนะของเขามีน้อยนิด

"ต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากภายนอก... ต้องบอกอาจารย์" ความคิดนี้ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

แต่สิ่งที่ตามมาคือความสับสนและลังเลใจที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า

คราวที่แล้ว ข้อมูลเกี่ยวกับจ้าวเชียนซานยังพอจะอ้างว่าเป็นเหตุบังเอิญที่มีโอกาสเกิดขึ้นน้อยอย่าง "ได้ยินในห้องส้วม" ได้ แต่คราวนี้ล่ะ? จะให้บอกว่าไปแอบได้ยินมาว่าสาวใช้คนใหม่ในจวนสกุลหลี่แท้จริงแล้วคือรองหัวหน้ากลุ่มโจรชุดม่วง พกยาซ่อนลมหายใจและยาพิษร้ายแรงมาด้วยอย่างนั้นหรือ? นั่นมันเหลวไหลยิ่งกว่าคราวก่อนเสียอีก!

อาจารย์ฉู่ยุนเหอไม่ใช่คนโง่ ตรงกันข้าม เขาเป็นคนละเอียดรอบคอบและมากประสบการณ์ การให้ข้อมูลที่แม่นยำ เจาะลึก และเหลือเชื่อติดต่อกันถึงสองครั้ง ย่อมกระตุ้นความสงสัยอย่างรุนแรงในตัวใครก็ตาม ถึงตอนนั้นอาจารย์จะซักไซ้อย่างไร? เขาจะอธิบายอย่างไร? ระบบคือรากฐานในการดำรงชีวิตของเขา เป็นความลับสุดยอดที่ไม่มีวันเปิดเผยได้

ถ้าไม่บอกอาจารย์ จะให้ข้าลุยเดี่ยวหรือไง?

ฉินเฟิงประมวลทางเลือกต่างๆ ในการจัดการกับ "โยวหลัว" ตามลำพังอย่างรวดเร็ว ลอบโจมตี? คู่ต่อสู้เป็นถึงปรมาจารย์ยุทธ์ ประสาทสัมผัสเฉียบคม เชี่ยวชาญการปลอมตัวและซ่อนเร้น โอกาสลอบโจมตีสำเร็จต่ำเตี้ยเรี่ยดิน วางยาพิษ? ข้อมูลระบุว่านางเชี่ยวชาญเรื่องพิษ ย่อมต้องระวังตัวแจ ใช้ทหารยามเมือง? ไม่มีหลักฐานแน่นหนา จะให้ทหารยามเมืองไปค้นตัวสาวใช้ในจวนเศรษฐีเพียงเพราะคำพูดของเขาได้อย่างไร? ไม่เพียงแต่จะทำให้นางไหวตัว แต่เขาอาจจะพลอยติดร่างแหไปด้วย

ความเสี่ยงสูงเกินไป! หากพลาดพลั้ง ไม่เพียงแต่ชีวิตของเขาจะตกอยู่ในอันตราย แต่อาจกดดันให้ "โยวหลัว" ลงมือเร็วกว่ากำหนด สร้างความเสียหายที่ไม่อาจคาดเดา

ความรู้สึกไม่สบายใจเกาะกุมหัวใจฉินเฟิงดั่งเถาวัลย์พันเกี่ยว เขาเดินไปที่หน้าต่าง ทอดสายตามองราตรีที่เงียบสงบภายนอก นิ้วมือเคาะขอบหน้าต่างโดยไม่รู้ตัว

หลังจากเงียบงันอยู่นาน เขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ แววตาฉายประกายเด็ดเดี่ยว

ตามคำแนะนำของข่าวกรองระดับเหลือง เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นเขาไปที่ร้านปั๋วกู่ไจ๋ และซื้อ "กระจกเกราะอกเต่าทมิฬ" ที่ดูเหมือนของเก่าชำรุดและไร้ประกายมาในราคาห้าตำลึงทองแทบจะโดยไม่ต้องต่อรอง ของสิ่งนี้อาจช่วยชีวิตเขาได้ในยามวิกฤต

เมื่อสวมเกราะอกไว้ที่หน้าอก ฉินเฟิงรู้สึกถึงความเย็นจางๆ ที่แผ่ออกมา ทำให้จิตใจสงบลงได้บ้าง

"ข้าบอกอาจารย์ตรงๆ ทุกอย่างไม่ได้..." เขาพึมพำกับตัวเอง "แต่จะให้อยู่เฉยๆ ก็ไม่ได้เหมือนกัน"

เขาต้องการวิธีที่แยบยลกว่านี้ วิธีที่จะดึงดูดความสนใจของอาจารย์และจวนเจ้าเมืองได้โดยไม่เปิดเผยตัวตนมากเกินไป บางทีอาจจะเริ่มจากสถานที่ "จวนเศรษฐีหลี่" และคำบรรยายคลุมเครืออย่าง "สาวใช้คนใหม่ที่มีพฤติกรรมผิดปกติ"? หรือจะหาทางทำให้ "โยวหลัว" เผยพิรุธออกมาเอง?

สมองของฉินเฟิงแล่นเร็ว คิดแผนการแล้วก็ปัดตกไปแผนแล้วแผนเล่า เขารู้ว่าเวลาเหลือน้อยเต็มที งูพิษที่แทรกซึมเข้ามาตัวนี้ต้องถูกกำจัดโดยเร็วที่สุด และเขาจะเป็นเพียงคนเดียวในสงครามลับครั้งนี้ที่รู้ว่ามันซ่อนตัวอยู่ที่ไหน