บทที่ 30 ตะลึงกับรสชาติเนื้อตุ๋นไวน์แดงเบอร์กันดีฉบับปรับปรุง
บทที่ 30 ตะลึงกับรสชาติเนื้อตุ๋นไวน์แดงเบอร์กันดีฉบับปรับปรุง
เจียงหมิงจูเป็นคนในวงการ
ตอนที่สวี่โจวหยิบเนื้อวัว หอมหัวใหญ่ เห็ดแชมปิญอง มันฝรั่งสีทอง และแครอทออกมา เธอก็ตาไวสังเกตเห็นความแตกต่างของวัตถุดิบได้ทันที
เนื้อวัวชิ้นเบ้อเริ่มตรงนั้นเป็นสีแดงเชอร์รีเข้ม ภายใต้แสงไฟ ส่วนที่เป็นไขมันดูไม่เลี่ยนเลยสักนิด แต่เป็นสีขาวเนียนแทรกซึมอยู่ทั่วชิ้นเนื้อ
ไขมันดูไม่เยอะ เนื้อวัวสีแดงเชอร์รีเข้มชิ้นโตดูสดใหม่จนเห็นได้ด้วยตาเปล่า ไม่เพียงแต่ไม่มีกลิ่นคาว แต่กลับมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของหญ้าสดผสมกับกลิ่นไขมัน
“คุณภาพเนื้อวัวนี่มัน...” เจียงหมิงจูมองดูเนื้อชิ้นโตที่สวยงามจนน่าหลงใหลตาค้าง
ถึงจะเป็นแค่เนื้อดิบ แต่แค่เห็นความใสและความฉ่ำของความสดใหม่ ก็จินตนาการได้เลยว่าถ้าเอาไปทำอาหารแล้วจะอร่อยขนาดไหน
จบกัน
ราคานี้มันสมเหตุสมผลจริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย?
เนื้อวัวนี่ดูปราดเดียวก็รู้เลยว่าราคาไม่ถูกแน่ๆ!
ที่บ้านเธอก็ซื้อเนื้อวัวคุณภาพระดับท็อปเหมือนกัน แต่ดูยังไงก็สู้ของที่สวี่โจวเอาออกมาไม่ได้เลย
ทั้งสีสัน ความชุ่มฉ่ำ ความเด้งสู้มือ เทียบไม่ติดเลยสักนิด
เจียงหมิงจูกัดริมฝีปาก รู้สึกอับอายขึ้นมาตงิดๆ
จบกัน ดูท่าเขาไม่ได้หลอกเอาเงินจริงๆ ด้วย!
...
เพราะพวกเขาสั่งเนื้อวัวสามที่ สวี่โจวก็เลยหยิบหม้อออกมาสามใบ วางบนเตาแก๊สสามเตาเตรียมตุ๋นพร้อมกันสามที่
หลังจากเอาเนื้อวัวออกมาแล้ว เขาก็ค่อยๆ หยิบไวน์แดงสามขวดที่เพิ่งซื้อมาออกมาอย่างระมัดระวัง
ไวน์แดงถูกแบ่งมาเรียบร้อยแล้ว ขวดละสองร้อยห้าสิบมิลลิลิตร
ตอนที่วางลงบนโต๊ะ กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของไวน์แดงปิโนต์นัวร์เบอร์กันดีที่ผลิตจากโรงบ่มไวน์ชั้นนำในเบอร์กันดีก็ฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง
วัตถุดิบชั้นยอด แค่ปรากฏตัว ก็แสดงพลังอำนาจอันยอดเยี่ยมของวัตถุดิบระดับท็อปออกมาให้เห็นแล้ว
สายตาของทุกคนไม่สามารถละไปไหนได้อีก เอาแต่จ้องมองสวี่โจวหมักเนื้อวัวตาไม่กะพริบ พอเห็นเนื้อวัวสีแดงเชอร์รีที่ดูดซับไวน์แดงจนชุ่มฉ่ำ แค่กดเบาๆ ก็มีไวน์แดงซึมออกมา ก็ลอบกลืนน้ำลายเอื้อก
“ชะ... เชรี้ยเอ๊ย...”
“ไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าเดี๋ยวจะอร่อยขนาดไหน”
“พกขนมปังก้อนมาด้วยไหม?”
สวีข่ายแอบหยิบขนมปังก้อนเล็กๆ ออกมา “เดี๋ยวพอได้กลิ่นหอมจนทนไม่ไหว ฉันจะกินรองท้องไปก่อน”
“พกมา!”
เฉินเยี่ยนก็ล้วงออกมาเหมือนกัน
ส่วนเจียงหมิงจูที่อยู่ข้างๆ ไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจพวกเขาแล้ว ทั้งร่างกายและจิตใจกำลังตกอยู่ในความตื่นตะลึง
ไวน์แดงสีสันบริสุทธิ์ ไวน์แดงปิโนต์นัวร์ไม่เพียงแต่มีกลิ่นหอมขององุ่นที่เต็มเปี่ยม แต่ยังแฝงไปด้วยกลิ่นหอมของเชอร์รี สตรอว์เบอร์รี และราสป์เบอร์รีที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว
ไวน์แดงระดับท็อป!
นี่มันคุณภาพระดับท็อปที่ต่อให้มีเงินก็ประมูลในงานประมูลไม่ได้แน่ๆ!
นายเอามาแช่เนื้อวัวเนี่ยนะ?
...
เนื้อวัวที่ดูดซับไวน์แดงระดับท็อปที่ต่อให้ไปงานประมูลก็หาซื้อไม่ได้จนชุ่มฉ่ำ ตอนที่หิ้วขึ้นมาใส่หม้อตุ๋น ก็ยังมีน้ำไวน์แดงหยดติ๋งๆ ลงมา
ถึงเวลาหมักจะไม่นานนัก แต่เนื้อวัวคุณภาพระดับท็อปที่ใสแจ๋ว ไม่เพียงแต่ชุ่มฉ่ำไปด้วยไวน์แดง แต่แม้แต่กลิ่นของช่อสมุนไพรอย่างไทม์ กานพลู ใบกระวาน ต้นหอม และหอมหัวใหญ่ ก็ซึมซาบไปทั่วทั้งชิ้นเนื้อ
เนื้อวัวที่เต็มไปด้วยน้ำซุป พอเอาไปทอดกับเนยสมุนไพรลาทา เสียงฉ่าๆ ของไวน์แดงที่ปะทะกับเนย พร้อมกับไอร้อนก็พวยพุ่งขึ้นมาจากหม้อทันที
กลิ่นหอมราวกับมีรูปร่างล่องลอยไปทั่วห้อง สะกดทุกคนที่อยู่ในนั้น
พวกเขาราวกับกลายเป็นลูกค้าที่ตาเป็นประกายรูปหัวใจ ถูกกลิ่นหอมสีแดงที่ลอยออกมาจากหม้อทำให้มึนงงไปหมด
“หอม...”
“หอมเกินไปแล้ว”
ตั้งแต่หั่นผัก หมัก ทอด จนถึงตุ๋น การเคลื่อนไหวของสวี่โจวรวดเร็วจนเกินจินตนาการของเจียงหมิงจูไปมาก
ตอนที่เธอยังไม่ทันได้สติจากกลิ่นหอมของเนื้อทอดเนย ชายหนุ่มตรงหน้าก็มาถึงขั้นตอนสุดท้ายซะแล้ว
ตอนนี้ไวน์แดงระเหยเข้าไปในน้ำซุปเนื้อวัวจนหมดแล้ว น้ำซุปเข้มข้นสุดๆ พอตักเนื้อวัวขึ้นมา แล้วราดน้ำซุปลงบนเนื้อวัว เสียงฉ่าก็ดังขึ้น เป็นอันเสร็จพิธี
“เรียบร้อย”
“เนื้อตุ๋นไวน์แดงเบอร์กันดี สามที่ พวกนายมาหยิบเองแล้วกัน”
สวี่โจวดันจานทั้งสามใบไปข้างหน้า
เจียงหมิงจูมองดูเนื้อวัวจานนั้น เดินเข้าไปราวกับถูกมนต์สะกด ประคองจานของตัวเองมาวางบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง แล้วค่อยๆ หั่นเนื้อชิ้นหนึ่งอย่างระมัดระวัง
มีดกรีดลงไป
น้ำซุปเข้มข้นก็ซึมออกมาจากเนื้อวัว
กลิ่นหอมหวานของแครอท เห็ดแชมปิญอง และผักในน้ำซุป ผสมผสานกับกลิ่นไวน์แดงที่ละลายอยู่ ชวนให้เคลิบเคลิ้ม
เอาเนื้อวัวคำนี้เข้าปาก เคี้ยวเบาๆ รสชาติก็พุ่งปรี๊ดขึ้นสมองผ่านต่อมรับรสด้วยความเร็วแสง
“อ้า...”
เจียงหมิงจูโดนเนื้อวัวคำนี้สะกดเข้าอย่างจัง กินจนอึ้งกิมกี่ รสชาติของไวน์แดงปิโนต์นัวร์ซึมซาบเข้าไปในเนื้อทุกชิ้นอย่างสมบูรณ์แบบ
กัดเข้าไปคำเดียว ไม่เพียงแต่จะได้ลิ้มรสเนื้อวัวที่นุ่มละมุนสุดๆ พอกัดลงไปน้ำซุปในเนื้อก็ระเบิดกระจายในปาก แค่ซดน้ำซุปไวน์แดงเข้าไปอึกเดียว ก็ได้สัมผัสถึงรสชาติที่ซ้อนทับกันนับไม่ถ้วน
ความหวานสดชื่นของผัก กลิ่นองุ่นปิโนต์นัวร์และกลิ่นเชอร์รีในไวน์แดง หรือแม้แต่ความหวานนิดๆ ของน้ำผึ้ง ผสมผสานกันจนกลายเป็นอาหารที่เข้มข้นถึงขีดสุด
เคลือบอยู่บนชิ้นเนื้อ อร่อยจนเหลือเชื่อ
หนึ่งคำ
สองคำ
ทั้งสามคนสวาปามราวกับเสือหิว เจียงหมิงจูกินไปก็อดวิจารณ์ไปไม่ได้
“ยอดเยี่ยมมาก การจับคู่ที่สมบูรณ์แบบสุดๆ น้ำผึ้งที่ทาบนเนื้อวัวช่วยล็อกน้ำซุปในเนื้อเอาไว้ ไวน์แดงก็ซึมซาบเข้าไปในเนื้อวัวล่วงหน้าแล้ว หลังจากผ่านการตุ๋น ก็ระเหยเข้าไปในน้ำซุปจนหมด...”
“รสชาติทุกอย่างเข้ากันอย่างลงตัว รสชาติของน้ำผึ้งจะมากไปหรือน้อยไปก็ไม่ได้”
“ไวน์แดงนี่ต้องเป็นไวน์แดงคุณภาพระดับท็อปที่หาซื้อในงานประมูลไม่ได้แน่ๆ...”
เจียงหมิงจูพูดรัวเป็นปืนกล รู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังล่องลอยอยู่บนฟ้า กินจนเคลิ้มไปหมดแล้ว
เหมือนกับลูกค้าในมังงะที่กินจนเห็นผึ้งบินว่อนยังไงยังงั้น
หลงทางอย่างสมบูรณ์แบบ
เนื้อวัวจานหนึ่งลงท้อง ทั้งสามคนกินจนหลงทางอย่างสมบูรณ์แบบ เจียงหมิงจูแทบจะรอไม่ไหว สั่งอาหารอีกสามอย่างที่เหลือมาลองให้หมด
กินทีละอย่างๆ ต่อให้กินจนจุกก็ยังยัดเข้าปาก
เนื้อย่างจำแลง สุดยอด!
ข้าวคลุกไข่แปลงร่าง สุดยอด!
ข้าวต้มหอยนางรมรวมมิตรรวมมิตร สุดยอด!
พอกินอาหารทั้งสี่อย่างหมด เธอก็จุกจนขยับตัวไม่ลอยแล้ว เหมือนวิญญาณโดนกระแทกอย่างแรง เซลล์ประสาทรับรสทุกเซลล์ในปากยังคงแช่อยู่ในความอร่อยเมื่อกี้
“เถ้าแก่สวี่...”
ตอนนี้พอเจียงหมิงจูหันไปมองท่าทางเกียจคร้านนิดๆ ของสวี่โจว ก็รู้สึกเหมือนเขามีออร่าเปล่งประกายออกมาทั้งตัว
“มีอะไรเหรอ?” สวี่โจวสงสัย
“เถ้าแก่ ร้านของนาย... เปิดกี่โมงเหรอ?”
จู่ๆ เสียงของเจียงหมิงจูก็เปลี่ยนเป็นเสียงสอง ทั้งหงุดหงิดตัวเองทั้งเขินอาย
เสียงดัดๆ นั่นทำเอาสวี่โจวขนลุกซู่ แต่พอนึกถึงว่าวันนี้เธอเพิ่งจ่ายเงินไปหมื่นหกพันสองร้อยสี่สิบสองหยวน น้ำเสียงก็อ่อนลงหน่อย
“ไม่แน่ใจ”
“อะไรนะ? ไม่แน่ใจ?”
“อืม”
สวี่โจวคิดอยู่ครู่หนึ่ง “บางทีก็ตอนบ่าย บางทีก็ตอนเย็น แล้วแต่ว่าฉันตื่นกี่โมง”
“...”
“เธอมาตามดวงแล้วกัน ร้านฉันจำกัดจำนวน อาหารแต่ละอย่างจำกัดแค่วันละสิบที่เท่านั้น”
“ตามดวง? จะบ้าเหรอ! ถ้าดวงซวยไม่ได้กินล่ะ!”
เจียงหมิงจูอึ้งกิมกี่ สมองตื้อไปหมด
ถ้าไม่แน่ใจเวลา ก็แปลว่าต่อไปถ้าเธออยากกินอาหารอร่อยๆ ก็ต้องมารอตั้งแต่เนิ่นๆ
ที่สำคัญคือถ้ามาตอนเที่ยง แล้วสวี่โจวดันมาเปิดร้านตอนเย็น เธอไม่ต้องมารอเก้อทั้งบ่ายเลยเหรอ?
แค่คิด เจียงหมิงจูก็รู้สึกหน้ามืดตาลายแล้ว
“กำหนดเวลาตายตัวไม่ได้เหรอ?”
“ไม่ได้”
“แล้วจะทำยังไงล่ะ?”
เจียงหมิงจูทำตาปริบๆ หยิบคิวอาร์โค้ดวีแชตในมือถือขึ้นมา “แอดเพื่อนกันหน่อยสิ ตอนนายเปิดร้าน ก็บอกฉันหน่อย... นะคะพี่ชาย”
ปกติเธอเป็นคนหยิ่งๆ เชิดๆ ใบหน้าเล็กๆ สวยหวานเชิดขึ้น ทำเสียงอ้อนอย่างไม่ค่อยชิน ส่งสายตาปริบๆ มาให้
ตอนที่ทำเสียงอ้อน ใบหน้าเล็กๆ ขาวเนียน ดวงตากลมโตเปียกชื้น บวกกับแก้มป่องๆ แบบเบบี้แฟต ดูน่ารักไม่เบาเลยจริงๆ
“เธอเพิ่งบอกว่าร้านเราเป็นพวกล่อลวงไม่ใช่เหรอ?” สวี่โจวปรายตามองเธอ
“ฉัน... ฉันหมายถึง คนที่มีรสนิยมระดับเทพเท่านั้นแหละถึงจะยอมกระโดดลงมา ยอมเป็นลูกค้าด้วยความเต็มใจ” เจียงหมิงจูพูดตะกุกตะกัก
“งั้นเหรอ?”
“แน่นอน!”
“จะบอกล่วงหน้าก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้หรอกนะ”
“อืม! เถ้าแก่ ฉันรู้แล้วว่านายใจดีที่สุด!” เจียงหมิงจูตาเป็นประกายทันที น้ำเสียงแฝงความตื่นเต้น หูผึ่งขึ้นมาเลย
แต่วินาทีต่อมา ก็เห็นสวี่โจวชี้ไปที่ป้ายหน้าร้าน
“นั่นเป็นสิทธิพิเศษสำหรับลูกค้า VIP ที่เติมเงินห้าแสนเท่านั้น”
“...”
“จำกัดแค่เดือนละสองคน”
สวี่โจวหยุดพูดนิดหนึ่ง มองดูเจียงหมิงจูที่ยืนแข็งเป็นหินอยู่ตรงนั้น แล้วพูดเสริมอีกประโยค
“เดือนนี้ เต็มแล้ว”
เจียงหมิงจู “...”
บูมเมอแรงกลับมาฟาดหน้าตัวเองจนได้
เธอยืนอยู่กับที่ด้วยความเจ็บใจ ในหัวมีแต่ความคิดแล่นปรู๊ดปร๊าด
ไม่ได้ ต้องหาวิธี ต้องหาวิธีเอาบัตร VIP นี้มาให้ได้!
...
สวีข่ายที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ล้วงมือถือออกมา
“จริงสิเถ้าแก่ ผมมีเรื่องจะบอก”
“เกี่ยวกับข้าวต้มหอยนางรมรวมมิตรรวมมิตรของเถ้าแก่น่ะ”
พอนึกถึงเรื่องนี้ สีหน้าของสวีข่ายก็ขรึมลงทันที