บทที่ 9 อาหารในการ์ตูนปรากฏขึ้นจริงแล้ว!

สวี่โจวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า เมนูอาหารที่ถูกนางเอกสับเละจนไม่มีชิ้นดีในการ์ตูนเรื่อง ‘ยอดนักปรุงโซมะ’ พอถูกทำออกมาจริงๆ แล้วรสชาติมันจะเป็นยังไง

แต่พอมองดูคุณภาพของวัตถุดิบที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ เห็นเนื้อหอยนางรมไข่มุกที่ดูสดใหม่เต่งตึงแวววาว กับเปลือกหอยสีขาวมุก เขาก็รู้สึกว่ารสชาติมันคงไม่เลวร้ายเท่าไรนักหรอก

แค่เห็นก็น้ำลายสอแล้ว ต่อให้ยังดิบๆ อยู่ก็เถอะ มันช่างกระตุ้นต่อมอยากอาหารซะจริงๆ

“พวกเรามายืนจ้องแบบนี้มันจะดีเหรอครับ?”

พอสวีข่ายเห็นสวี่โจวจัดการเตรียมวัตถุดิบอย่างทะมัดทะแมง เขาก็ชักจะลังเล

“ปกติแล้วสำหรับเชฟ สูตรอาหารมันถือเป็นความลับสุดยอดไม่ใช่เหรอครับ?”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ”

สวี่โจวใช้มีดแงะเนื้อหอยนางรมออกจากเปลือก นำเนื้อหอยสีขาวมุกไปล้างจนสะอาดเอี่ยม แล้วนำไปทอดในกระทะจนส่งกลิ่นหอมฉุย พลางหัวเราะเบาๆ

“พวกคุณจำไปก็ทำตามไม่ได้หรอกครับ”

ก็แหงล่ะ ขนาดตัวเขาเองที่มีระบบคอยช่วยซัปพอร์ต ยังต้องเข้าไปฝึกฝนในห้องฝึกซ้อมเป็นพันๆ หมื่นๆ ครั้ง กว่าจะจำลองรสชาติออกมาได้สำเร็จ

แถมวัตถุดิบทุกอย่างยังต้องซื้อผ่านระบบโดยตรงอีกต่างหาก

ต่อให้มีเงินมากแค่ไหนก็หาซื้อตามท้องตลาดไม่ได้หรอก

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องทักษะการใช้มีดอันวิจิตรพิสดาร การควบคุมไฟ และเคล็ดลับการปรุงซอสรสเด็ดเลย

ยังไงพวกเขาก็ไม่มีทางเลียนแบบได้หรอก

สวี่โจวเริ่มลงมือทำอาหารอย่างตั้งอกตั้งใจ เพื่อรักษามาตรฐานความอร่อย เขาจึงต้องทำทีละชามอย่างพิถีพิถัน

เนื้อหอยนางรมสีขาวสะอาดถูกนำไปหมักแล้วทอดน้ำมันจนหอมกรุ่น ปรุงรสด้วยพริกไทยขาวและเกลือป่น เหยาะน้ำขิงและจิ๊กโฉ่วลงไปนิดหน่อยเพื่อดับคาวและชูรสชาติ

เนื้อหอยนางรมไข่มุกสีขาวมุกเมื่อถูกทอดจนขอบเริ่มเกรียมเป็นสีเหลืองทอง กลิ่นหอมฟุ้งที่ผสมผสานกับกลิ่นอายคาวของเกลียวคลื่นก็ลอยคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง

“กลิ่นนี้มัน...”

“หรือว่านี่คือกลิ่นของลิงกอริลลาแช่น้ำในตำนาน?”

เดิมทีสวี่โจวก็แอบหวั่นใจอยู่เหมือนกัน แต่พอนำไข่เป็ดแดงเค็มลงไปผัดคลุกเคล้า กลิ่นคาวหวานนั้นก็ถูกเจือจางลง ไข่แดงเค็มช่วยดึงเอาความหวานสดชื่นของเนื้อหอยนางรมให้โดดเด่นทะลุปรอทขึ้นมาทันที

ไข่เป็ดแดงเค็มสีเหลืองทอง ต้นกระเทียมซอยละเอียดที่ถูกนำไปเจียวจนหอม เมื่อผัดจนได้ที่แล้วเทข้าวต้มขาวร้อนฉ่าที่เคี่ยวจากน้ำซุปกระดูกหมูลงไป กลิ่นหอมอันรุนแรงก็ระเบิดตู้มออกมาจากกระทะราวกับพลุแตก

กลิ่นคาวชวนขนลุกในตอนแรกมลายหายไปจนหมดสิ้น

“หอมโคตรๆ ...”

“หรือฉันจะซื้อกินเองสักชามดีวะเนี่ย?”

สวี่โจวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในขณะที่มือก็สาละวนทำข้าวต้มหอยนางรมรวมมิตรทั้งสี่ชามออกมาได้อย่างคล่องแคล่วราวกับเคยทำมาแล้วเป็นร้อยเป็นพันครั้ง

ท่ามกลางสายตาสี่คู่ที่จ้องมองตาเป็นมัน ข้าวต้มหอยนางรมรวมมิตรก็ถูกยกมาเสิร์ฟตรงหน้าพวกเขา

“ข้าวต้มหอยนางรมรวมมิตรเสร็จแล้วครับ”

“เชิญรับประทานครับ”

ข้าวต้มถูกเสิร์ฟมาในชามกระเบื้องเคลือบธรรมดาๆ มองแวบแรกจะเห็นเพียงแค่ข้าวต้มสีขาวข้นหนืดราวกับท้องทะเลสีขาว มองแทบไม่เห็นเมล็ดข้าวเลยด้วยซ้ำ ต้องเพ่งดูดีๆ ถึงจะเห็นหอยนางรมสามตัวซ่อนตัวอยู่ก้นชาม

ถึงแม้หน้าตาของมันจะดูไม่หวือหวาสะดุดตาเหมือนเมนูเนื้อย่างจำแลง มองเผินๆ ก็เหมือนข้าวต้มกุ๊ยธรรมดาๆ ชามหนึ่ง

แต่กลับให้ความรู้สึกเรียบง่ายทว่าทรงพลังอย่างบอกไม่ถูก

...

ทั้งสี่คนไม่รอช้า รีบคว้าช้อนตักหาหอยนางรมในชามข้าวต้ม แล้วค่อยๆ บรรจงส่งเข้าปากอย่างระมัดระวัง

หอยนางรมยังร้อนจัดอยู่เลย

ทันทีที่กัดลงไป รสชาติความหวานสดชื่นอันล้ำลึกก็ระเบิดกระจายแผ่ซ่านไปทั่วต่อมรับรส พุ่งปรี๊ดขึ้นสมองไปเลย

“รสชาตินี้มัน!!”

“ซี๊ด~”

หัวใจของสวีข่ายเต้นระรัว สมองของเขาถูกครอบงำด้วยความอร่อยระดับเทพเจ้าจนแทบจะตั้งตัวไม่ติด

คำที่สอง คำที่สาม รสชาติแต่ละคำที่สัมผัสได้ล้วนมีมิติที่แตกต่างกันออกไป

เขารู้สึกว่าสติสัมปชัญญะของตัวเองเริ่มเลือนลาง รสชาติอร่อยล้ำเลิศทำเอาเขากินไปน้ำตาคลอไป

“อร่อยเว้ย!”

“นี่มัน... โคตรของโคตรอร่อยเลย!”

“นี่มันข้าวต้มที่อร่อยที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมาในชีวิตเลย!”

กลิ่นคาวของอาหารทะเลหลงเหลืออยู่เพียงเบาบาง แต่กลิ่นคาวจางๆ นี้ไม่เพียงแต่จะไม่ทำลายรสชาติเท่านั้น ทว่าเมื่อถูกห่อหุ้มด้วยข้าวต้มขาวที่เคี่ยวจากน้ำซุปกระดูกหมู มันกลับสร้างเนื้อสัมผัสที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร

หวานสดชื่นทะลุขีดจำกัด!

สัมผัสแรกคือความหวานสดชื่นสุดติ่ง!

พอลองลิ้มรสดูดีๆ ก็ราวกับจะได้กลิ่นหอมหวานของน้ำซุปที่เคี่ยวจากกระดูกหมู ผสมผสานกับรสชาติอันซับซ้อนของวัตถุดิบนับสิบชนิด

และทีเด็ดที่เปรียบเสมือนวิญญาณของอาหารจานนี้ก็คือ น้ำต้นกระเทียม จิ๊กโฉ่ว น้ำขิงนิดหน่อย และไข่แดงเค็มที่นำไปผัดจนเข้ากัน

รสชาติเหล่านี้ชูโรงให้ข้าวต้มขาวธรรมดาๆ กลายเป็นอาหารจานเด็ดที่อร่อยเหาะจนหยุดกินไม่ได้

...

หร่วนเหมียนที่วันนี้ถูกจ้างให้มารับคิวแทนสวีข่าย ถึงกับกินจนสติหลุดไปแล้ว เธอสวาปามหอยนางรมทั้งสามตัวลงท้องไปอย่างตะกละตะกลาม แต่ก็ยังรู้สึกไม่หนำใจ

“อร่อยเกินไปแล้ว!”

“เพิ่งรู้ว่าเอาอาหารทะเลมาต้มกับข้าวต้มขาวแล้วมันจะอร่อยเหาะขนาดนี้!”

“ทำไมเมื่อก่อนไม่เห็นมีใครทำขายเลยเนี่ย?”

หร่วนเหมียนลืมมาดกุลสตรีไปจนหมดสิ้น จากตอนแรกที่ค่อยๆ ใช้ช้อนตักกินอย่างเรียบร้อย ตอนนี้กลับยกชามซดโฮกๆ เข้าปากอย่างไม่ห่วงสวย

ท่าทางตะกละตะกลามแบบนี้ทำเอาหร่วนเหมียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะตัวเองในใจ

“ก่อนหน้านี้ฉันยังแอบด่าว่ารีแอ็กชันของลูกค้าในการ์ตูนมันโอเวอร์เกินจริงอยู่เลย...”

“นี่มันไม่ได้โอเวอร์เลยสักนิด นี่มันถ่ายทอดจากเรื่องจริงชัดๆ”

เพิ่งรู้ก็วันนี้นี่แหละว่า พออาหารมันอร่อยถึงขีดสุด ร่างกายมันก็ตอบสนองไปเองโดยอัตโนมัติจริงๆ

สุดยอดประสบการณ์ทางต่อมรับรสทำเอาเธอขนลุกซู่ไปทั้งตัว มือที่ประคองชามสั่นระริก

รูมเมตของไช่ไช่ก็กินจนตาลอยไปเหมือนกัน หลังจากซดจนเกลี้ยงชาม เขาก็รู้สึกราวกับร่างกายและจิตวิญญาณได้รับการเยียวยาจากข้าวต้มชามนี้

ความอร่อยยังคงติดตรึงอยู่ในริมฝีปากและไรฟัน

“โคตร... โคตรอร่อยเลย”

“เถ้าแก่ ขออีกชามครับ!”

“ใช่ครับเถ้าแก่ วันนี้ขายแค่วันละสิบชามใช่ไหม? งั้นที่เหลือผมเหมาหมดเลย!”

รูมเมตของไช่ไช่ก็รวยไม่เบาเหมือนกัน

พอเขาพูดจบ สวีข่ายที่เพิ่งจะซดข้าวต้มหมดชามก็กลอกตาบนใส่ทันที

“ถ้ามันเหมาได้ ฉันจะถ่อพาพวกนายมาด้วยทำไมวะ?”

“ถ้าเหมาได้ ฉันคงควักเงินเหมาจ่ายเป็นรายเดือนไปตั้งนานแล้ว พวกนายต้องขอบคุณกฎเหล็กของเถ้าแก่นะโว้ย”

ถึงแม้ในใจจะแอบเสียดาย แต่สวีข่ายก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา “เถ้าแก่ครับ เหมาจ่ายเป็นรายเดือนไม่ได้จริงๆ เหรอครับ? ข้าวต้มชามกระจิดริดแค่นี้ ผมยังกินไม่อิ่มเลยนะเนี่ย”

เขาเลียริมฝีปาก แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความกระหายอยากกินข้าวต้มหอยนางรมรวมมิตรอีกชามอย่างไม่ปิดบัง

และแน่นอนว่าความกระหายนี้ก็สะท้อนออกมาให้เห็นผ่านค่าความปรารถนาในระบบ

[ค่าความปรารถนาเมนูข้าวต้มหอยนางรมรวมมิตร +1+1+1+1…]

[ค่าความปรารถนาเมนูเนื้อย่างจำแลง +1+1+1+1+1...]

หลังจากที่ทั้งสี่คนจัดการเมนูเนื้อย่างจำแลงและข้าวต้มหอยนางรมรวมมิตรจนเกลี้ยง พวกเขาก็ช่วยกันดันค่าความปรารถนาให้เมนูละ 10 แต้ม

และพอได้ยินว่าข้าวต้มชามเล็กๆ นี่ก็สั่งเพิ่มไม่ได้แล้ว ทั้งสี่คนก็พากันดันค่าความปรารถนาเพิ่มให้เมนูละอีกหลายแต้ม

...

ชามข้าวต้มของทั้งสี่คนถูกกวาดจนเกลี้ยงเกลาไม่มีเหลือ

พอเห็นท่าทางอยากกินต่อของพวกเขา สวี่โจวก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตอนที่เขายังอยู่บนโลก โจ๊กหม้อไฟก็ฮิตระเบิดระเบ้อเหมือนกันนี่หว่า

การเอาอาหารทะเลมาต้มในข้าวต้มขาว น้ำซุปมันจะข้นและหวานอร่อยกว่าต้มในน้ำซุปแบบอื่น รสชาติมันจะหวานสดชื่นสุดๆ

แถมข้าวต้มที่ต้มพร้อมอาหารทะเลก็อร่อยเหาะไปเลย ยิ่งตอนนี้วัตถุดิบทั้งหมดมาจากระบบแฟนตาซีระดับเทพด้วยแล้ว

คิดว่าเมนูข้าวต้มหอยนางรมรวมมิตรก็น่าจะใช้หลักการเดียวกันนี่แหละ

แต่ดูเหมือนว่าระบบจะช่วยปรับปรุงขั้นตอนหลายๆ อย่างให้มันเพอร์เฟกต์ขึ้นไปอีก

“เถ้าแก่สวี่ พรุ่งนี้เถ้าแก่จะมาเปิดร้านกี่โมงครับ?”

“พรุ่งนี้เช้ากับตอนเที่ยงจะเปิดไหมครับ?”

สวีข่ายกับพวกพากันจ่ายเงินไปพลางส่งสายตาปริบๆ ไปพลาง

สวี่โจวส่ายหน้า “ตอนเช้ากับตอนเที่ยงไม่เปิดครับ ส่วนตอนบ่ายต้องรอดูอีกที อาจจะเปิดตอนบ่าย หรือไม่ก็ตอนเย็นเลยครับ”