บทที่ 6 การ์ตูนเรื่องนี้จ้างหน้าม้ามาปั่นกระแสหรือเปล่า?

หลังจากกินข้าวเสร็จ สวี่โจวก็ตั้งใจจะปั่นการ์ตูนตอนที่สองต่อทันที

ตั้งแต่ทะลุมิติมา เขารู้สึกว่าความเร็วในการวาดรูปของตัวเองก็ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว

เมื่อก่อนการ์ตูนหนึ่งตอนต้องใช้รูปหกถึงสิบสองหน้ากระดาษ บางตอนที่เนื้อหาเยอะหน่อยก็ปาเข้าไปสิบกว่าถึงยี่สิบสามสิบหน้าเลยทีเดียว

อันที่จริงความเร็วในการลงเส้นวาดรูปไม่ได้ช้าหรอกนะ แต่ขั้นตอนที่สูบเวลาไปมากที่สุดก็คือการวางสตอรีบอร์ดและการออกแบบพล็อตเรื่องต่างหาก

ทว่าสำหรับตัวเขาแล้ว ทั้งสตอรีบอร์ด พล็อตเรื่อง และบทสนทนาของการ์ตูนเรื่อง ‘ยอดนักปรุงโซมะ’ ล้วนมีพร้อมอยู่ในหัวหมดแล้ว

เขาสามารถจดจำทุกฉากทุกตอนได้อย่างแม่นยำชัดเจนราวกับเปิดดูจากแผ่นฟิล์ม เวลาลงมือวาดก็แทบจะไม่ต้องเสียเวลาคิดรายละเอียดอะไรให้วุ่นวาย แค่วาดตามภาพในหัวก็พอ ความเร็วในการปั่นงานจึงพุ่งกระฉูดราวกับติดจรวด

“เริ่มวาดได้!”

ในตอนนี้สวี่โจวเต็มเปี่ยมไปด้วยไฟในการทำงานสุดๆ “เพื่อเมนูใหม่ๆ ในร้านอาหารของฉัน!”

“เนื้อหาในตอนที่สองคือฉากที่พระเอกเริ่มเข้าสอบคัดเลือกเพื่อเข้าเรียนในโรงเรียนโทสึกิ และในการสอบคัดเลือกก็มีเมนูใหม่โผล่มาด้วย!”

เขาคว้าเมาส์ปากกาขึ้นมาแล้วเริ่มปั่นการ์ตูนตอนที่สองของการ์ตูนเรื่อง ‘ยอดนักปรุงโซมะ’ อย่างเมามัน

เปิดฉากตอนที่สองมาก็เป็นภาพในโรงเรียนโทสึกิ นางเอกอย่าง ‘นาคิริ เอรินะ’ กำลังใช้ลิ้นพระเจ้าของเธอลิ้มรสอาหารของผู้เข้าสอบคนอื่นๆ และวิจารณ์เมนูข้าวต้มหอยนางรมซะสับเละไม่มีชิ้นดี

“ข้าวต้มหอยนางรมนี่มัน...”

“รสชาติห่วยแตกบัดซบซะจนเหมือนไปแช่ออนเซ็นรวมกับลิงกอริลลาที่ราบต่ำทิศตะวันตกเลยแฮะ!”

นางเอกคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!

นอกจากจะมีลิ้นพระเจ้าที่สามารถแยกแยะรสชาติอาหารได้ตั้งแต่เพิ่งเกิดมาลืมตาดูโลกได้แค่สามเดือนแล้ว คำวิจารณ์ของเธอที่มีต่อร้านอาหารใดร้านหนึ่งยังสามารถชี้เป็นชี้ตายส่งผลกระทบโดยตรงต่อยอดขายของร้านนั้นได้เลยทีเดียว

พอวาดมาถึงตรงนี้ สวี่โจวก็ชะงักไปชั่วครู่ ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ พลางลังเลใจว่าจะแก้บทสนทนาสักหน่อยดีไหม

“การเปรียบเทียบรสชาติอาหารแบบนี้มันจะดูนามธรรมเกินไปหน่อยไหมเนี่ย...”

“ขืนวาดออกไปแบบนี้มีหวังโดนด่าเปิงอีกแหงๆ”

ช่างเถอะ

ถ้าแค่นี้ยังรับไม่ได้ แล้วฉากกินอาหารจนเสื้อผ้าขาดกระจุยกระจายในตอนหลังๆ จะทำยังไงล่ะวะ?

...

สวี่โจวทำได้แค่บ่นอุบอิบในใจเงียบๆ แล้วลงมือวาดต่อไป

เนื่องจากออร่าความน่าเกรงขามของนาคิริ เอรินะผู้เป็นนางเอกนั้นแผ่ซ่านจนน่าขนลุก พอทุกคนได้ยินว่าเธอคือผู้คุมสอบ ต่างก็พากันเผ่นหนีป่าราบจนหมด เหลือเพียงแค่พระเอกยูคิฮิระ โซมะเพียงคนเดียวที่ยังคงยืนหยัดอยู่

แถมหัวข้อในการสอบคัดเลือกยังเป็นโจทย์ที่เกี่ยวกับไข่ไก่อีกต่างหาก นาคิริ เอรินะเชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทางหยิ่งยโส

“งั้นฉันจะลองชิมดูสักหน่อยก็แล้วกัน”

“ไอ้เชฟกระจอกชั้นต่ำอย่างนาย กับรสชาติเหมือนอาหารหมาที่อยู่จุดต่ำสุดของวงการอาหารน่ะ...”

เธอสบประมาทพระเอกอย่างไม่ปิดบัง และเมื่อพระเอกโดนดูถูกเข้า เขาก็เครื่องติดขึ้นมาทันที!

ตอกไข่!

หั่นผัก!

มือตวัดมีดลงสับ รวดเร็วปานสายลม!

ตอนที่พระเอกยูคิฮิระ โซมะปลดผ้าพันมือออก มันช่างดูราวกับกำลังปลดผนึกพลังที่หลับใหลอยู่ยังไงยังงั้น

“สิ่งที่ฉันจะทำก็คือ เมนูลับหมายเลข 8 ของร้านอาหารยูคิฮิระ ข้าวคลุกไข่ดิบ!”

“แน่นอนว่ามันไม่ใช่ข้าวคลุกไข่ดิบธรรมดาๆ หรอกนะ!”

“สิ่งที่ฉันจะทำก็คือ ข้าวคลุกไข่แปลงร่างต่างหาก!”

เนื้อหาในตอนที่สองครึ่งแรกมีไม่เยอะนัก หลังจากวาดไปได้ครึ่งตอน สวี่โจวก็กดอัปโหลดทันที

ในระบบก็มีเมนูใหม่ที่ต้องการการรวบรวมค่าความปรารถนาปรากฏขึ้นมาด้วย

[ค่าความปรารถนาเมนูเนื้อย่างจำแลง: 135/1000 (2)]

[ค่าความปรารถนาเมนูข้าวคลุกไข่แปลงร่าง: 0/100 (1)]

เดิมทีค่าความปรารถนาของเมนูเนื้อย่างจำแลงในช่วงบ่าย ลูกค้าสองคนช่วยกันเพิ่มมาให้แค่คนละ 15 แต้มเท่านั้น

ส่วนในช่วงค่ำ บางทีอาจจะพอมีนักอ่านหน้าใหม่หลงเข้ามาบ้าง ตัวเลขถึงได้ขยับขึ้นมากระปริบกระปรอยแค่ 5 แต้ม

...

สวี่โจวเหลือบมองข้อมูลสถิติการ์ตูนของตัวเองแวบหนึ่ง

พอกดเข้าไปดูก็เป็นอย่างที่คิด สวีข่ายเข้าไปตั้งกระทู้รีวิวในช่องคอมเมนต์การ์ตูนของเขาจริงๆ แถมยังโดนทัวร์ลงยับเยินอีกต่างหาก

[สวีข่าย: แนบรูป/นี่คือใบเสร็จ ร้านนี้มีอยู่จริงนะโว้ย! แอดไลน์มาได้เลย เดี๋ยวฉันส่งโลเคชันให้ หรือจะให้พาไปก็ยังได้!]

พวกนักอ่านหน้าใหม่ที่เพิ่งอ่านตอนที่หนึ่งจบแล้วกดเข้ามาดูคอมเมนต์ ต่างก็รุมสับสวีข่ายกันอย่างไม่ไว้หน้า

[รับงานมาเท่าไรล่ะเนี่ย?]

[แอ็กเคานต์หลุมของนักเขียนปะเนี่ย?]

[มุกต้มตุ๋นแบบใหม่เหรอวะ?]

[นายกล้าบอกว่าไอ้อาหารออริจินัลบ้าบอคอแตกอะไรนี่ กล้าขายในชีวิตจริงจานละพันแปดร้อยแปดสิบแปดหยวนเลยเหรอวะ? โคตรหน้าด้านเลย]

มีเพียงนักอ่านการ์ตูนคนเดียวที่คอมเมนต์ดูเหมือนจะเป็นแง่บวก

[หวังลู่ลู่ : โอเวอร์ไปหน่อยนะ ตอนต่อๆ ไปก็ช่วยปรับปรุงหน่อยแล้วกัน ส่วนลายเส้นก็ถือว่าวาดได้ดีทีเดียว]

ทว่าความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวนี้ กลับมลายหายไปทันทีที่สวี่โจวอัปโหลดตอนที่สองครึ่งแรกเสร็จสิ้น

เธอกลายร่างเป็นแอนตี้แฟนไปซะแล้ว

แถมยังมาทิ้งคอมเมนต์ไว้ตรงส่วนของ ‘ลิ้นพระเจ้า’ อีกต่างหาก

[ฉันนี่แหละหน่วยกล้าตาย! ทุกคนหนีไป! เรียกแท็กซี่หนีไปเดี๋ยวนี้เลย!]

ไม่พอยังร่ายยาวเป็นเรียงความร้อยกว่าตัวอักษรทิ้งไว้ในช่องคอมเมนต์อีก

[ผู้กล้าชิมลางมาโปรดแล้วจ้า! การ์ตูนเรื่องนี้มีแต่ความกาวล้วนๆ หนีไป!

[หวังลู่ลู่ : ฉันนี่แหละหน่วยกล้าตาย! สงสัยนักเขียนการ์ตูนเรื่องนี้คงจะซดเหล้าขาวปลอมไปสักสองชั่งก่อนวาดแหงๆ ในนี้ไม่เพียงแต่จะมีสูตรอาหารออริจินัลมั่วๆ ซั่วๆ เท่านั้น แต่อาหารของเขายังเปล่งแสงสีทองได้ด้วยนะ ที่หลุดโลกที่สุดก็คือในตอนที่สอง นางเอกดันมีสกิลลิ้นพระเจ้าซะงั้น... คำเดียวสั้นๆ หนีไป!]

ด้านล่างมีข้อความเด้งขึ้นมารัวๆ หลายข้อความติด

[ขอบคุณผู้กล้าชิมลางที่มาชี้ทางสว่าง เผ่นละจ้า]

[กาวเกินไปแล้ว เวอร์วังอลังการสุดๆ อาหารต่อให้อร่อยเหาะแค่ไหน มันจะไปทำให้คนกินหน้าแดงได้ยังไงวะ? แถมแอดมินยังเอาแอ็กเคานต์หลุมมาอวยตัวเอง ไม่พอยังเปย์เงินให้ตัวเองอีก ไม่รู้สึกเขินบ้างหรือไง?]

[หวังลู่ลู่ตอบกลับ: กาวจริงๆ นะ! ประเด็นคือเมนูอาหารในตอนที่สองที่นักเขียนใช้ ดันเป็นเมนูข้าวคลุกไข่ดิบเนี่ยสิ

นี่มันอาหารบดสำหรับเด็กทารกไม่ใช่เหรอ? อาหารบดของหลานฉันยังมีประโยชน์ครบถ้วนกว่านี้อีก! กล้าเอาสูตรอาหารพรรค์นี้มาขิงเนี่ยนะ ไม่อายบ้างหรือไง?]

“......”

ในฐานะนักสร้างสรรค์ผลงาน พอสวี่โจวเห็นคำว่า ‘ผู้กล้าชิมลาง’ เขาก็เกิดอาการหวาดผวาอย่างหนักราวกับเป็นโรค PTSD

ฉันอุตส่าห์อดตาหลับขับตานอนวาดแทบตาย เธอกลับมาด่าว่าการ์ตูนของฉันมีแต่ความกาวเนี่ยนะ!

จิตใจทำด้วยอะไรฮะ ไม่รู้สึกรู้สาอะไรบ้างเลยหรือไง!

เขาเหลือบมองดูค่าความปรารถนาของเมนูข้าวคลุกไข่แปลงร่างที่ยังคงหยุดนิ่งอยู่ที่ [0] สวี่โจวก็กดเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ของนักอ่านสองสามคนที่มาทิ้งคอมเมนต์ไว้

พอดูกวาดสายตาไปรอบหนึ่ง ก็พบว่ามีแค่หน้าโปรไฟล์ของ ‘หวังลู่ลู่’ คนนี้คนเดียวเท่านั้นที่เต็มไปด้วยประวัติการอ่านอนิเมะอาหาร แถมยังมีคอมเมนต์รีวิวยาวเหยียดอีกเพียบ

[หวังลู่ลู่คอมเมนต์เรื่อง ‘จากเด็กล้างผักสู่เชฟใหญ่’: อ๊า! วิธีฝึกหั่นผักแบบนี้มันได้ผลจริงๆ ด้วย!]

[หวังลู่ลู่คอมเมนต์เรื่อง ‘จากเด็กล้างผักสู่เชฟใหญ่’ ตอนที่ 100 : ลองทำตามสูตรอาหารดูแล้วนะ! อร่อยเหาะไปเลย!]

“เอาคนนี้แหละ”

เดิมทีมือของสวี่โจวกำลังจะกดลบกระทู้ของผู้กล้าชิมลางคนนี้ทิ้งไปแล้ว แต่เขาก็ชะงักมือไว้ ก่อนจะเริ่มรัวคีย์บอร์ดคอมเมนต์ตอบกลับอย่างบ้าคลั่ง

“ตาบอดหรือไงถึงไม่เห็นว่าเป็นข้าวคลุกไข่แปลงร่าง? มันใช่ข้าวคลุกไข่ดิบกะโหลกกะลาตามท้องตลาดรูหนูบ้านคุณที่ไหนล่ะ?”

“ไข่ไก่ที่คนอื่นใช้ก็แค่ไข่ไก่โง่ๆ ที่ซื้อตามซูเปอร์มาร์เก็ต แต่ไข่ไก่ที่ผมใช้มันพรีเมียมยิ่งกว่าไข่ของไก่ที่ฟักออกมาพร้อมกับฟังเพลงคลาสสิกซะอีก!”

“อย่าเอาสูตรข้าวคลุกไข่ดิบบ้านนอกๆ เหมือนหน้าคุณ มาเทียบชั้นกับสูตรข้าวคลุกไข่แปลงร่างของผมให้มันมากนักเลย!”

“หัดเปิดโลกกินของดีๆ ซะบ้างเถอะ”

หลังจากสาดกระสุนน้ำลายใส่หวังลู่ลู่ไปเป็นกระบุงโกย สวี่โจวก็ตระเวนจุดไฟใส่ชาวบ้านไปทั่วช่องคอมเมนต์อย่างไม่ไว้หน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้น

ด่ากราดแบบมืดฟ้ามัวดิน แถมยังด่าแบบมีชั้นเชิงสุดๆ

“นักเขียนอย่างแกนอกจากจะเก่งแต่ปากแล้ว ยังมีปัญญาทำอะไรได้อีกฮะ?”

“ปัญญาทำข้าวคลุกไข่แปลงร่างไงล่ะ แถมผมยังเปิดร้านอิซากายะอยู่ที่เมืองซงหนานด้วย ไม่เคยล่ะสิ? คนอย่างคุณก็คงทำได้แค่ดูรูปในเน็ตแล้วน้ำลายหยดเป็นหมาได้ยินเสียงเคาะจานข้าวหมาไปวันๆ นั่นแหละ”

“คิดว่าเปิดร้านอิซากายะแล้วมันเท่นักหรือไงฮะ? แกคอยดูเถอะ พ่อจะนั่งแท็กซี่ไปถล่มให้หนึ่งดาวร้านแกให้ดู!”

“เหอะ หน้าอย่างนายเนี่ยนะจะกล้ามา? ขี้ขลาดตาขาวเป็นเต่าหดหัวขนาดนี้ อย่ามาทำเป็นพูดให้ขำหน่อยเลย”

หลังจากส่งข้อความท้าทายกลับไป สวี่โจวก็ชำเลืองมองค่าความปรารถนาด้วยความคาดหวัง

อุตส่าห์ใช้แผนยั่วยุเบอร์แรงขนาดนี้ เมื่อวานยังได้ผล วันนี้ก็น่าจะใช้ได้ผลเหมือนกันแหละน่า?

โดนด่าว่าเป็นเต่าหดหัวขนาดนี้ ยัยนั่นต้องนั่งแท็กซี่มากินข้าวที่ร้านเพื่อกดให้ดาวเดียวชัวร์ป้าบ!

พอมองดูอีกที

ก็เป็นไปตามคาด

[ค่าความปรารถนาเมนูเนื้อย่างจำแลง: 145/1000 (2)]

[ค่าความปรารถนาเมนูข้าวคลุกไข่แปลงร่าง: 48/100 (1)]

ค่าความปรารถนาของสูตรอาหารทั้งสองเริ่มขยับขึ้นอย่างช้าๆ เมนูข้าวคลุกไข่แปลงร่างยิ่งพุ่งทะยานจากศูนย์ไปถึงสี่สิบแปดแต้มเลยทีเดียว

“เยี่ยมไปเลย”

“พอตื่นมาพรุ่งนี้เช้า ก็น่าจะเต็มร้อยพอดี”