บทที่ 2 ผมมีเมนูใหม่!

พอตกค่ำช่วงเวลาอาหารเย็น สวี่อี้และจางอิงหงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดกับสวี่โจวในที่สุด

“ลูกคิดว่ายังไงล่ะ?”

สองสามีภรรยามีแววตากังวลใจอยู่บ้าง พวกเขานำบิลค่าใช้จ่ายของร้านอิซากายะในเดือนนี้มากางตรงหน้าสวี่โจว

“พ่อกับแม่คิดว่าปิดร้านอิซากายะนี่ไปซะเถอะ ขืนเปิดต่อไปก็มีแต่จะขาดทุนย่อยยับทุกวัน...”

“ถ้ายังขาดทุนต่อไปแบบนี้ อีกไม่กี่วันเงินเก็บก็คงร่อยหรอไปจนหมดแล้วล่ะ”

“แถมคะแนนในแอปเหมยถวนก็ร่วงลงมาเหลือแค่สองจุดห้าแล้ว ร้านนี้คงไม่มีลูกค้าคนไหนอยากมาเหยียบแล้วล่ะ”

ราวกับกลัวว่าลูกชายจะกังวลใจ ทั้งสองจึงวางบัตรธนาคารลงบนโต๊ะโดยตรงด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกระวนกระวาย

“เงินที่เหลืออยู่ของบ้านเราทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว ร้านนี้...”

“เปิดร้านนี้ต่อไปเถอะครับ”

สวี่โจวมองบัตรธนาคารบนโต๊ะพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เงินในบัตรนี้ถือซะว่าเป็นเงินทุนตั้งตัวที่ผมขอยืมมาหมุนก่อนก็แล้วกันนะครับ รอให้ร้านกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ผมจะหามาคืนให้พ่อแม่เอง”

การซื้อวัตถุดิบแฟนตาซีในระบบก็น่าจะต้องใช้เงินเหมือนกัน ตอนนี้เขายังไม่รู้แน่ชัดว่าต้องใช้เงินมากน้อยแค่ไหน

“เสี่ยวโจว...”

ผู้เป็นแม่มองมาด้วยสีหน้าเหมือนมีคำพูดจุกอยู่ที่คอ “ลูกตั้งใจจะเปิดร้านต่อไปจริง ๆ เหรอจ๊ะ?”

“ครับ”

สวี่โจวฉีกยิ้มกว้าง “แม่ครับ ผมมีเมนูใหม่แล้วนะ!”

เมนูใหม่?

สองสามีภรรยาฟังแล้วถึงกับอึ้งไปเลย พวกเขารู้สึกสับสนงุนงง ลูกชายของตัวเองทำอาหารเป็นตั้งแต่เมื่อไรกัน?

แต่เมื่อเห็นท่าทางที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของสวี่โจว ทั้งสองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

…

หลังจากพูดคุยกับพ่อแม่สั้น ๆ สวี่โจวก็กลับเข้าห้อง เตรียมตัววาดการ์ตูนตอนที่หนึ่งครึ่งหลังให้เสร็จ

ทว่าพอเปิดช่องคอมเมนต์ดู ก็มีคอมเมนต์ใหม่เอี่ยมอ่องปรากฏขึ้นมา

[คนที่ไม่เคยทำอาหารช่วยกรุณาอย่าวาดอนิเมะอาหารได้ไหม?]

“......”

นักสร้างสรรค์คอนเทนต์ที่ดีก็ควรจะเมินเฉยต่อคอมเมนต์แย่ ๆ สิ!

สวี่โจวสูดหายใจเข้าลึก ๆ เตรียมจะมองข้ามคอมเมนต์นี้ไป ตัวเขาเป็นนักสร้างสรรค์ผลงานที่เป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว จะไม่ลดตัวลงไปถือสาหาความกับพวกแอนตี้แฟนหรอก!

กำลังจะเมินเฉยอยู่แล้วเชียว แต่กลับเห็นว่ายูสเซอร์คนนี้ดูเหมือนจะยังหงุดหงิดไม่หาย ถึงได้ไปทิ้งคอมเมนต์วิจารณ์เป็นย่อหน้าไว้ตรงส่วนของ ‘เมนูเนื้อย่างจำแลง’ อีก

[สูตรอาหารออริจินัล? ไปเอาความกล้ามาจากไหนกัน? ถ้าทำอาหารไม่เป็นแต่อยากวาดอนิเมะอาหาร แกก็ไปลอกสูตรอาหารมาสิวะ นี่ถึงขนาดลอกยังลอกไม่เป็นเลยเหรอ?]

“ถอยหนึ่งก้าวฟ้ากว้างทะเลใส... ถอยบ้าอะไรล่ะ!”

[ร้านอิซากายะอี้โจวตอบกลับ: ?]

เดิมทีเขาพิมพ์ข้อความตอบโต้เตรียมไว้ตั้งยืดยาว แต่คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรจะเรียบง่ายและตรงประเด็นไปกว่าเครื่องหมายคำถามเพียงตัวเดียวอีกแล้ว

หลังจากตอบกลับไป อีกฝ่ายก็เงียบหายไปนานไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใด ๆ

ดูเหมือนว่าแฟนมังงะคนนี้คงจะโดนกวนประสาทจนหนีเตลิดไปแล้ว

สวี่โจวเหลือบมองยอดวิวและยอดกดเข้าชั้น

[ยอดวิว : 1]

[ยอดกดเข้าชั้น : 0]

“ช่างเถอะ”

“รีบอัปโหลดตอนที่หนึ่งครึ่งหลังลงไปก่อนดีกว่า”

“แสงสีทอง... สว่างขึ้นอีกนิด!”

“สีหน้าตัวร้ายก็ต้องให้โอเวอร์กว่านี้อีกหน่อย!”

สวี่โจวหยิบเมาส์ปากกาขึ้นมาเริ่มปั่นการ์ตูนอย่างบ้าคลั่ง

ทันทีที่อาหารของพระเอกยูคิฮิระ โซมะถูกยกออกมา ตัวร้ายก็ถูกความน่ากินสะกดจนใบ้แดกไปเลย

ส่วนลูกน้องของตัวร้ายยิ่งหนักเข้าไปใหญ่ ถึงขั้นวิ่งหน้าตั้งเข้ามายืนจ้องอาหารจานนี้เขม็ง แทบจะอยากกลายร่างเป็นเสือหิวพุ่งกระโจนเข้าไปกัดกินให้รู้แล้วรู้รอด

ตัวร้ายหญิงใบหน้าแดงซ่าน แววตาเลื่อนลอย

“ได้โปรด... ให้ฉันชิม... มากกว่านี้เถอะ!”

พอวาดมาถึงตรงนี้ สวี่โจวก็ยังอดไม่ได้ที่จะบ่นอุบอิบออกมาเองว่า “นี่ไม่ได้แอบวางยาในอาหารใช่ไหมเนี่ย?”

“รีแอ็กชันแบบนี้มันจะดูโอเวอร์เกินไปไหมนะ? อนิเมะอาหารของโลกนี้ยิ่งเน้นความสมจริงกันอยู่ด้วย...”

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สวี่โจวก็สลัดความคิดทั้งหมดทิ้งไป

ช่างหัวมันประไร!

อนิเมะอาหารถ้าไม่มีแสงสีทองสาดประกาย จะเรียกว่าอนิเมะอาหารได้ยังไงกัน?

…

ตอนที่หนึ่งครึ่งหลังส่วนใหญ่เป็นฉากชิมอาหาร หลังจากที่พวกตัวร้ายได้ลิ้มรสความอร่อยแล้ว พวกเขาก็ล้มเลิกความตั้งใจที่จะมากว้านซื้อร้านของพระเอกไป

พระเอกคิดมาตลอดว่าจะได้เปิดร้านเล็ก ๆ นี้ร่วมกับพ่อต่อไป แต่ผู้เป็นพ่อกลับบอกให้เขาไปเรียนที่โรงเรียนโทสึกิ

ฉากสุดท้ายไปหยุดอยู่ตรงประโยคของพ่อพระเอกยูคิฮิระ โซมะที่พูดว่า “ถึงเวลาที่แกต้องออกเดินทางแล้ว โซมะ”

ถึงแม้จะมีมังงะแค่สามหน้าใหญ่ ๆ แต่สวี่โจวก็วาดได้เร็วมาก ใช้เวลาแค่ช่วงบ่าย เขาก็วาดเนื้อหาครึ่งหลังจนเสร็จสมบูรณ์

พอวาดเสร็จ เขาก็กดอัปโหลดตอนที่หนึ่งครึ่งหลังลงไปทันที

“ฉันขยันขนาดนี้!”

“มันก็ต้องมีคนเข้ามาชมกันบ้างแหละน่า!”

หลังจากอัปโหลดเสร็จเรียบร้อย

สวี่โจวก็ไปกินข้าว พอกลับมาเขาก็กดรีเฟรชหน้าช่องคอมเมนต์ด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม แต่พอกดรีเฟรชปุ๊บ รอยยิ้มก็พลันแข็งค้างอยู่บนมุมปากทันที

[แกเคยเห็นอาหารเปล่งแสงได้ด้วยเหรอวะ? วาดมั่วซั่วอะไรเนี่ย?]

[อาหารที่พระเอกแกทำแอบใส่ยาปลุกเซ้กส์ลงไปหรือไง? แค่กินข้าวประสาอะไรถึงขั้นหน้าแดงกระเส่าได้ขนาดนั้น?]

[ไอ้เมนูเนื้อย่างจำแลงนี่มันคืออาหารอะไรกัน? ทำไมฉันไม่เห็นเคยได้ยินชื่อเมนูนี้มาก่อนเลย?]

[กดแฟบไว้ละ ฉันล่ะอยากจะรอดูจริง ๆ ว่าแกจะวาดอะไรที่มันหลุดโลกออกมาได้อีก...]

ดูเหมือนว่าระบบจะดันยอดวิวแบบอัจฉริยะ

ถึงแม้คนที่กดเข้ามาอ่านจะเอาแต่ด่าก็เถอะ แต่ในมุมมองของระบบดันยอดวิวอัจฉริยะ พวกเขาไม่ได้แค่อ่านตอนที่หนึ่งจนจบเท่านั้น แต่ยังทิ้งคอมเมนต์เอาไว้อีกด้วย

มันก็เลยกลายเป็นว่ายิ่งมีคนเข้ามาดูเยอะขึ้นไปอีก

[ยอดวิวยอดนักปรุงโซมะ: 20]

[ยอดกดเข้าชั้นยอดนักปรุงโซมะ: 15]

[ยอดคอมเมนต์ยอดนักปรุงโซมะ: 23]

ตอนที่สวี่โจวเห็นคอมเมนต์แย่ ๆ ไหลมาเป็นสาย เขาก็ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง แต่พอสายตาไปหยุดอยู่ตรงตัวเลข [ค่าความปรารถนา 0/100] ความคิดแปลกประหลาดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัว

เดี๋ยวก่อนนะ

ข้อกำหนดของค่าความปรารถนานี้ ดูเหมือนจะต้องการให้ทุกคนมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้กินอาหารจานนี้จากใจจริงใช่ไหม?

สวี่โจวใจเต้นตึกตัก วางมือลงบนคีย์บอร์ดแล้วเริ่มพิมพ์ตอบโต้กลับไปอย่างบ้าคลั่ง ใต้คอมเมนต์แย่ ๆ ทุกอันล้วนมีข้อความตอบกลับของเขาเพิ่มเข้าไป

“บ้านผมเปิดร้านอิซากายะครับ เมนูนี้ก็คือเมนูใหม่ของร้านผมเอง!”

“การที่คุณไม่เคยเห็นไม่ได้แปลว่ามันไม่มีอยู่จริงสักหน่อย!”

“ลองมากินเองดูสิ แล้วคุณจะรู้ว่าหน้าแดงมันเป็นยังไง!”

“เคยกินหรือยัง? ถ้ายังไม่เคยรับประทานแล้วจะมาพ่นน้ำลายวิจารณ์ทำไม?”

“แค่เมนูเนื้อย่างจำแลงยังไม่รู้จัก คุณยังมีหน้ามาเรียกตัวเองว่าเป็นนักกินตัวยงอีกเหรอ?”

จากปฏิบัติการโต้กลับสุดป่วนนี้ ค่าความปรารถนาก็พุ่งสูงขึ้นอย่างที่คาดไว้จริง ๆ

[ค่าความปรารถนาเมนูเนื้อย่างจำแลง +1+1+1...]

หลังจากผ่านการปะทะคารมอย่างดุเดือดในช่องคอมเมนต์นานถึงสองชั่วโมง ในที่สุดเหล่านักอ่านการ์ตูนก็เริ่มมีน้ำโหขึ้นมาจริง ๆ แล้ว

[ได้ แกมันเจ๋ง ฉันไม่เคยเห็นนักวาดคนไหนปากเก่งเท่าแกมาก่อนเลย คอยดูเถอะ ฉันจะไปลองกินดู ถ้ามันไม่อร่อยล่ะก็ พ่อจะเอาแอ็กเคานต์หลุมสิบอันมาแบ่งกดให้ห้าดาวสักห้าครั้งไปเลย!]

คนที่โพสต์คอมเมนต์นี้คือนักกินตัวยงที่ชื่อสวีข่าย ซึ่งมักจะชอบดูอนิเมะอาหารเป็นประจำ

บังเอิญว่าสวีข่ายทำงานอยู่ที่เมืองซงหนานพอดี ในวันธรรมดานอกจากเขาจะชอบกินของอร่อยแล้ว เขาก็ชอบดูอนิเมะอาหารนี่แหละ

อนิเมะอาหารส่วนใหญ่จะมีวิธีทำอาหารแนบมาให้ด้วยทุกเมนู ทำให้สามารถดูอนิเมะไปพร้อมกับลองทำตามไปด้วยได้

หลังจากปะทะฝีปากกับนักเขียนในช่องคอมเมนต์ของการ์ตูนยอดนักปรุงโซมะมาเป็นชั่วโมง พอเขาเห็นข้อความตอบกลับล่าสุดของนักเขียน เขาก็ถึงกับโมโหจนหลุดขำออกมา

[ร้านอิซากายะอี้โจวตอบกลับคุณ: ขอแค่มีคนมาทิ้งคอมเมนต์ไว้ในช่องคอมเมนต์ครบหนึ่งร้อยคน และอยากจะกินเมนูนี้จากใจจริง ผมก็จะเปิดหูเปิดตาให้พวกคุณได้เห็นเป็นขวัญตาเอง!]

“โคตรจะปากดีเลยโว้ย!”

“ร้อยคนใช่ไหม?”

“เหอะ มากระตุกต่อมโมโหคนอย่างฉันซะแล้วสิ!”

สวีข่ายแชร์การ์ตูนเรื่องนี้ลงในกลุ่มแชตแฟนคลับอนิเมะอาหาร หลังจากแชร์เสร็จ เขายังแจกอั่งเปาลงไปในกลุ่มอีกสองซองด้วย

[สวีข่าย: ใครอยู่เมืองซงหนานบ้าง? คนเมืองซงหนานมากดรับอั่งเปา แล้วช่วยเข้าไปกดเข้าชั้นกับคอมเมนต์ให้การ์ตูนเรื่องนี้หน่อย!]

[สวีข่าย: นักวาดการ์ตูนเรื่องนี้มันปากแข็งอ้างว่าไอ้เมนู 'เนื้อย่างจำแลง' อะไรนั่นเป็นเมนูใหม่ในร้านอิซากายะของบ้านมัน... พวกนายลองเข้าไปดูเอาเองเถอะ!]

บ้านของสวีข่ายไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทอง อั่งเปาที่แจกไปก็เลยซองใหญ่ไม่เบา

ทันทีที่อั่งเปาถูกส่งออกไป สมาชิกในกลุ่มพอกดรับเสร็จก็พากันแห่ไปมุงดูช่องคอมเมนต์ของการ์ตูน ‘ยอดนักปรุงโซมะ’ ทันที

[ไช่ไช่: นักเขียนคนนี้ขี้โม้ชะมัด อาหารบ้าอะไรจะทำให้คนกินแล้วหน้าแดงแถมมีรีแอ็กชันแบบในการ์ตูนได้วะ? หมอนี่คิดว่าตัวเองเป็นเทพเจ้าแห่งอาหารหรือไง?]

[ไช่ไช่: กดแฟบแล้ว! คอมเมนต์แล้ว! ต้องการร้อยคนใช่ไหม? เดี๋ยวฉันไปลากคนมาให้เดี๋ยวนี้แหละ!]

ไม่นานนัก ยอดคอมเมนต์ในการ์ตูนของสวี่โจวก็ระเบิดตู้ม

เขามองดูค่าความปรารถนาที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยตาตัวเอง

และในช่วงเที่ยงของวันต่อมา ในที่สุดตัวเลขก็พุ่งทะยานไปแตะเส้น 100 จนได้