บทที่ 24 - สร้างถนนอีกเส้น!

บทที่ 24 - สร้างถนนอีกเส้น!

"พวกนายจะไปรู้อะไร ทักษะในมือของชายหนุ่มคนนี้อยู่ในระดับสมบัติของชาติของประเทศเซี่ยเราอย่างแน่นอน!

อย่าว่าแต่แปดหมื่นเหรียญเซี่ยเลย ต่อให้เป็นแปดล้านหรือแปดสิบล้านก็ยังคุ้ม!

มันดูเหมือนง่าย แต่ตอนทำจริงนั้นยากลำบากมาก ครั้งหนึ่งมหาวิทยาลัยสถาปัตยกรรมซั่งจิงของเราตั้งใจจะเปิดหลักสูตรสาขาการบูรณะสถาปัตยกรรมโบราณ แต่เป็นเพราะหาผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ไม่ได้ สุดท้ายก็เลยต้องล้มเลิกไป!

อีกอย่างฉันต้องสนิทกับอาจารย์อู๋ก่อนถึงจะโทรไปหาได้! ถ้าโทรไปตอนนี้ก็คงโดนปัดรังควานส่งๆ แน่!"

เมื่อเห็นว่านักศึกษาของตัวเองยังคงบ่ายเบี่ยง เหลียงเฟิ่งก็ถลึงตาใส่พร้อมกับพูดขึ้น

ดูจากท่าทางแล้ว

ถ้านักศึกษาปริญญาเอกพวกนี้ไม่ส่งของขวัญ เขาจะเป็นคนลงมือเอง!

"จรวดห้าอัน จะส่งให้เดี๋ยวนี้แหละครับ ขอเติมเงินก่อนนะครับ"

เมื่อเห็นอาจารย์เริ่มร้อนรน

ชายหนุ่มปริญญาเอกก็รีบปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผากและพูดขึ้น

แต่ในใจก็ยังคงไม่ค่อยยอมรับนัก

"อาจารย์อู๋เหรอ สตรีมเมอร์สายบันเทิงคนหนึ่งกลับถูกสมาชิกสภาวิศวกรรมเรียกว่าอาจารย์ เขาเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ ของแบบนั้นยังไงก็ล้าสมัยไปแล้ว โครงสร้างเหล็กสิถึงจะเป็นกระแสหลักในอนาคต!"

ด้วยเหตุนี้ เพียงไม่นานจรวดทะลุเมฆห้าอันก็ถูกส่งเข้ามาในห้องไลฟ์สดของอู๋ซวงพร้อมกับข้อความจาก "เหล่าเหลียง"

แแตอู๋ซวงก็ไม่ได้เห็นจรวดทั้งห้าอันนี้

เพราะตอนนี้เขาได้แบกขาตั้งกล้องไลฟ์สดและเดินไปที่เนินทรายด้านหลังแล้ว

เนินทรายที่อยู่ข้างโอเอซิสล้วนเป็นเนินทรายที่ตั้งอยู่กับที่และแทบไม่มีการเคลื่อนตัวเลย แต่ชั้นทรายที่ลอยหนาเตอะอยู่ด้านบนนั้นเป็นของจริง การปีนขึ้นไปจึงเหนื่อยเอาการ

หอบแฮ่ก หอบแฮ่ก!

"ดูเหมือนว่าจะต้องหาวิธีสร้างถนนสักเส้นแล้วล่ะ ต่อไปนอกจากจะต้องไลฟ์สดพระอาทิตย์ตกดินแล้วยังต้องไปรับเสบียงที่จุดเสบียงอีก การปีนไปปีนมาแบบนี้ไม่ใช่เรื่องดีแน่!"

ขณะที่บ่นพึมพำ อู๋ซวงก็เริ่มใช้ความคิดอีกครั้ง

หลายคนคิดว่าการสร้างถนนในทะเลทรายเป็นเรื่องยากมาก หรือไม่ก็ไม่มีทางทำได้เลย แต่อู๋ซวงรู้เคล็ดลับดีๆ อยู่ข้อหนึ่ง

ถนนไม่ต้องกว้างมาก แค่ประมาณหนึ่งเมตรก็พอแล้ว ตามความคิดของเขาจริงๆ แล้วไม่ต้องใช้ความพยายามมากนัก

รอให้สร้างถนนเสร็จก่อนแล้วค่อยหาวิธีปลูกต้นไม้รอบๆ ให้ร่มรื่น

ต่อไปที่นี่ก็จะมีทั้งน้ำ ต้นไม้ บ้าน ถนน และพื้นที่สีเขียว อย่าว่าแต่การเอาชีวิตรอดให้ได้หนึ่งปีเลย ต่อให้อยู่นานกว่านั้น อย่างน้อยในเรื่องของสิ่งอำนวยความสะดวกก็ไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน

กริ๊ง กริ๊ง

แต่ในขณะที่อู๋ซวงเพิ่งจะปีนขึ้นมาถึงกลางเนินทราย โทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"โทรศัพท์บ้าอะไรเนี่ย ถ้าไม่ดังตอนที่ฉันกำลังปีนเนินทรายก็ต้องดังตอนที่ฉันกำลังนอนทุกที"

เขาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

อู๋ซวงปิดเสียงไลฟ์สดแล้วกดรับสาย

"ฮัลโหล!"

"อู๋ซวง ฉันหยางซือซือนะ!"

เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดดังมาจากปลายสาย

"หยางซือซือเหรอ ไม่รู้จัก คุณโทรผิดแล้วล่ะ!"

อู๋ซวงค้นหาในความทรงจำอย่างละเอียดก็ยังนึกไม่ออกว่าหยางซือซือคนนี้คือใคร เขาจึงเตรียมจะวางสายอย่างไม่ลังเล!

ตอนนี้มีเรื่องให้น้อยเข้าไว้จะดีกว่า!

"เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งวาง ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย!"

พอได้ยินว่าอู๋ซวงจะวางสาย เสียงจากปลายสายก็ดูร้อนรนขึ้นมาทันที

"มีธุระอะไร"

"อะแฮ่ม ความจริงแล้วฉันเป็นแฟนคลับของคุณ"

"แฟนคลับเหรอ แล้วคุณมีเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของผมได้ยังไง เบอร์นี้ผมเพิ่งเปลี่ยนใหม่นะ!"

อู๋ซวงขมวดคิ้วเล็กน้อย

เบอร์โทรศัพท์นี้ของเขาในปัจจุบันมีแค่บริษัทซิงเย่าและคนอีกไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ นอกจากจะเป็นคนในวงการ แฟนคลับจะรู้ได้ยังไง!

"อะแฮ่ม เอาล่ะ ฉันมาจากบริษัทเอเจนซี่ซืออิ๋ง อยากจะปรึกษาเรื่องหนึ่งกับคุณสักหน่อย!"

ในสายชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ผ่านไปครึ่งค่อนวันกว่าจะตอบกลับมาหนึ่งประโยค

"บริษัทเอเจนซี่เหรอ ไม่สนใจ!"

อู๋ซวงไม่พูดพร่ำทำเพลง เขากดวางสายทันที

ล้อเล่นหรือไง!

ตอนนี้เขาเพิ่งจะหลุดพ้นจากบริษัทซิงเย่ามาได้ จะไปยุ่งเกี่ยวกับบริษัทเอเจนซี่อื่นอีกได้ยังไง

อู๋ซวงวางสายอย่างไม่ใส่ใจ แต่สาวสวยอย่างหยางซือซือที่อยู่ปลายสายนั้นแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว

เธอโทรมาจากสำนักงานของบริษัท โดยมีพนักงานอีกหลายคนอยู่ที่นั่นด้วย

"ประธานหยาง ดูเหมือนเขาจะไม่ต้องการบริษัทเอเจนซี่นะครับ จะทำยังไงดี"

ผ่านไปสักพัก พนักงานคนหนึ่งก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

เมื่อเช้าตรู่วันนี้พวกเขาสามสี่คนถูกเรียกตัวมาที่สำนักงาน

หยางซือซือมอบหมายภารกิจให้พวกเขาเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือหาวิธีเซ็นสัญญากับอู๋ซวงให้ได้ ทุกคนต้องหาวิธีมาอย่างน้อยคนละสองวิธี!

แถมหยางซือซือยังบอกพวกเขาอย่างชัดเจนว่า เมื่อคืนหลังจากอู๋ซวงไลฟ์สดเสร็จ โทรศัพท์ของเธอก็ถูกตัดสายทิ้งทันที ไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้พูด

ดังนั้น เหล่ามันสมองจึงช่วยกันคิดค้นหาวิธีมาตลอดทั้งเช้า พร้อมกับดูไลฟ์สดของอู๋ซวงไปด้วย

สุดท้ายพวกเขาก็ตัดสินใจโทรไปในตอนที่อู๋ซวงผ่อนคลายที่สุด

แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงน่าเวทนาเหมือนเดิม

"ประธานหยาง ถึงอู๋ซวงคนนี้จะดูเหมือนเป็นเด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยพรสวรรค์จริงๆ แต่การเป็นช่างไม้ได้ก็ไม่ได้หมายความว่าจะแสดงละคร ร้องเพลง หรือเต้นเป็นนี่ครับ"

หลังจากดูไลฟ์สดมาตลอดทั้งเช้า

พนักงานหลายคนก็มีมุมมองต่ออู๋ซวงที่เปลี่ยนไปมาก แต่ก็ยังคิดว่าอู๋ซวงจะไม่มีวันเป็นดาราดังระดับท็อปสตาร์ได้อย่างแน่นอน!

ทักษะพื้นฐานของการเป็นดาราไม่ได้เป็นแบบนี้เลย

"พวกสายตาสั้น ฉันต้องเซ็นสัญญากับอู๋ซวงให้ได้ ไม่เชื่อก็คอยดู"

หยางซือซือโกรธจนหน้าดำหน้าแดง จนถึงตอนนี้ความโกรธก็ยังไม่ลดลงเลย

ตั้งแต่เด็กจนโต นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกผู้ชายตัดสายทิ้ง แถมยังถูกตัดสายทิ้งติดกันถึงสองครั้ง

"ประธานหยาง บริษัทเอเจนซี่กับศิลปินต้องมีความพึงพอใจตรงกัน ดูจากท่าทางแล้ว อู๋ซวงเองก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีความสนใจในการเป็นศิลปินสักเท่าไหร่เลยนะครับ!

ข่าวที่สืบมาได้จากบริษัทซิงเย่าบอกว่า ตอนที่อู๋ซวงได้ยินเรื่องการยกเลิกสัญญา เขาดูจะดีใจกว่าบริษัทซิงเย่าเสียอีก แทบจะเซ็นสัญญาโดยไม่ต้องคิดเลย!

ถ้าเป็นคนที่ตั้งใจอยากจะเข้ามาอยู่ในวงการบันเทิงจริงๆ จะไม่มีทางทำแบบนี้แน่นอนครับ!"

เมื่อพนักงานคนหนึ่งเห็นว่าหยางซือซือยังคงมีอารมณ์อยู่จึงได้พูดเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"รีบไปหาวิธีมาใหม่ พอเจอความลำบากนิดหน่อยก็หาข้ออ้างสารพัด ถ้าคนที่มีศักยภาพทุกคนเซ็นสัญญาด้วยง่ายขนาดนั้นฉันจะจ้างพวกนายมาทำไม!"

เมื่อหยางซือซือได้ยินดังนั้น เธอก็โกรธจนต้องโบกมือไล่

ตอนนี้สิ่งที่เธออยากได้ยินคือคำพูดให้กำลังใจและสนับสนุน ไม่ใช่คำพูดตัดพ้อแบบนี้

"ประธานหยาง ถ้างั้นพวกเราขอตัวไปหาวิธีเพิ่มก่อนนะครับ!"

เมื่อออกจากห้องทำงานของหยางซือซือ พนักงานหลายคนก็จับกลุ่มคุยกันแบบส่วนตัว

"พวกนายว่าทำไมประธานหยางถึงไปยุ่งกับอู๋ซวงคนนี้ได้ล่ะ"

"ไม่รู้สิ ยังไงฉันก็ไม่ค่อยหวังอะไรในตัวเขาหรอก พี่หม่าก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่าตอนที่อู๋ซวงอยู่ที่สถาบันศิลปะหนานหยาง ผลงานเขาก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร แค่มีหน้าตาดีก็เลยไปสะดุดตาบริษัทซิงเย่าเข้า"

"หน้าตาดีเหรอ เดี๋ยวนะ พวกนายว่าประธานหยางอาจจะอยากได้ร่างกายของอู๋ซวงหรือเปล่า!"

"พรืด!"

"ชู่ว ระวังประธานหยางได้ยินเข้าสิ!"

ฝั่งนี้กำลังคุยกัน ส่วนอีกฝั่งหนึ่งอู๋ซวงก็ได้แบกขาตั้งกล้องไลฟ์สดขึ้นมาถึงจุดสูงสุดของเนินทรายแล้ว

ในเวลานี้ก็เป็นเวลาหกโมงครึ่ง พระอาทิตย์กำลังตกดิน ทะเลทรายกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา เป็นเวลาที่เหมาะแก่การเริ่มไลฟ์สดพอดี

เป็นไปตามคาด ทันทีที่ตั้งกล้องเสร็จ ข้อความต่างๆ บนหน้าจอก็เริ่มพุ่งทะยานขึ้นมาอย่างรวดเร็ว!

"สวย สวยงามจริงๆ วันนี้ไม่เสียแรงที่รอเลย!"

"สตรีมเมอร์มีรายการแบบนี้ด้วยเหรอ เป็นแฟนคลับแล้ว ขอสมัครเป็นแฟนคลับเลย!"

"ใช่ ตอนแรกกะจะมาดูสตรีมเมอร์สร้างบ้านไม้ด้วยมือเปล่าแท้ๆ ไม่คิดเลยว่าจะได้ผลกำไรแบบนี้ด้วย!"

"น่าสนใจแฮะ พูดตามตรง ห้องไลฟ์สดนี้สนุกกว่าของดาราพวกนั้นตั้งเยอะ!"