บทที่ 16 - การยั่วยุ

บทที่ 16 - การยั่วยุ

"อยู่กันเงียบๆ ซะ! อย่าให้มีเรื่อง ไม่งั้นพวกแกเจอดีแน่!"

เสียงตะโกนข่มขู่ของทหารยามดังก้อง

ฉู่เจวี๋ยยังคงนิ่งเงียบ ภาพตรงหน้าดูคุ้นตาเหลือเกิน เพราะก่อนหน้านี้เขาก็ถูกต้อนเข้ามาในค่ายนักโทษประหารด้วยวิธีแบบเดียวกันนี้แหละ

แต่ดูเหมือนนักโทษประหารกลุ่มนี้จะมีจำนวนเยอะกว่ามาก กะด้วยสายตาคร่าวๆ น่าจะมีสักสามสี่ร้อยคนได้เลย

หลุมดินที่เคยดูโล่งตาเพราะคนตายไปเยอะ จู่ๆ ก็กลับมาเบียดเสียดแออัดอีกครั้งเมื่อมีนักโทษหน้าใหม่ทะลักเข้ามา

พวกนักโทษหน้าเก่าต่างก็มองดู 'ของเล่น' ชิ้นใหม่เหล่านี้ด้วยสายตาเยาะเย้ย

สำหรับพวกเขาแล้ว

การได้ต้อนรับนักโทษหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้ามา ถือเป็นความบันเทิงไม่กี่อย่างที่หาได้ในค่ายแห่งนี้

แน่นอนว่า ความบันเทิงที่ว่านี้มันไม่ได้สนุกสำหรับพวกหน้าใหม่เลยสักนิด

ฉู่เจวี๋ยกวาดสายตามอง

สายตาของเขาหยุดชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น

"นักโทษกลุ่มใหม่นี่ ดูทรงแล้วน่าจะเก่งกว่ากลุ่มของฉันเยอะเลยนะ?"

เขาสังเกตเห็นชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำแข็งแรงหลายคนปะปนอยู่ในกลุ่ม แม้จะยังดูไม่ออกว่าอยู่ระดับไหน แต่นักสู้ที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างยาวนาน ย่อมมีท่วงท่าและการเคลื่อนไหวที่แตกต่างจากคนธรรมดา คนพวกนี้ฝีมือไม่ธรรมดาแน่ๆ

คาดเดาได้เลยว่า

หลังจากนี้ค่ายนักโทษประหารคงจะ 'คึกคัก' น่าดู

"แต่ก็ช่างเถอะ ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย"

ฉู่เจวี๋ยดูแค่แวบเดียวก็ละสายตากลับมา เขาส่งซิกให้หมีเถื่อนทางสายตา ก่อนจะกลับไปฝึกฝนเพลงดาบสังหารโลหิตต่อในมุมลึกสุดของหลุมดิน

นักโทษจะเยอะขึ้น หลุมดินจะแออัดลง แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับฉู่เจวี๋ยเลย

ขอแค่ไม่ตาบอด ก็คงไม่มีใครกล้าเข้ามารนหาที่ตายหรอก

...

"ได้เวลากินข้าวแล้ว! มากินข้าวโว้ย!"

เสียงเคาะลูกกรงเหล็กดังขึ้น ถังไม้ที่บรรจุหมั่นโถวกับผักดองถูกหย่อนลงมา พวกนักโทษประหารที่หิวจนตาลุกวาว โดยเฉพาะพวกหน้าใหม่ ต่างก็พากันพุ่งกระโจนเข้าใส่ทันที

"ไอ้พวกไม่มีมารยาท!"

เสียงตวาดเย็นชาดังขึ้น

หลินต้าเฟิงที่เคยถูกเรียกชื่อเมื่อวันก่อนพุ่งพรวดออกไป ถีบนักโทษหน้าใหม่คนหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ จนกระเด็นล้มลงไปนอนครางโอดโอยกับพื้น

ในชั่วพริบตา

ความวุ่นวายในค่ายนักโทษประหารก็เงียบกริบลงทันที

ในกลุ่มนักโทษหน้าใหม่ มีหลายคนที่แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชา

แต่หลินต้าเฟิงทำเป็นไม่สนใจ มันแสร้งทำหน้ายิ้มแย้มประจบประแจง

"ลูกพี่ฉู่ยังไม่ได้กินเลย ไอ้พวกสวะหน้าใหม่อย่างพวกแกมีสิทธิ์อะไรมากินก่อนฮะ?"

มันก็อยากจะทำตัวเหมือนหมีเถื่อนที่ได้คอยติดตามรับใช้ฉู่เจวี๋ยบ้าง เผื่อว่าวิธีนี้จะทำให้มันเตะตาฉู่เจวี๋ยขึ้นมาได้

สายตาหลายคู่จับจ้องไปที่มุมนั้น

พวกนักโทษหน้าใหม่รู้ตั้งแต่ตอนที่เข้ามาแล้วว่ามุมนั้นมันไม่ธรรมดา เพราะไอ้ยักษ์ใหญ่นั่นแค่ยืนอยู่เฉยๆ ก็แผ่รังสีอำมหิตจนน่ากลัวแล้ว และคนที่อยู่ข้างหลังเจ้ายักษ์นั่นก็ยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่ พอได้เห็นหน้าชัดๆ ก็ยิ่งตกใจ เพราะนั่นเป็นแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง แม้ใบหน้าจะเปื้อนคราบสกปรก แต่ก็ยังดูหล่อเหลาเอาการอยู่ดี

ฉู่เจวี๋ยไม่ได้สนใจความวุ่นวายที่เกิดขึ้นเลย

หมีเถื่อนถลึงตาใส่หลินต้าเฟิง ก่อนจะเดินไปเลือกหมั่นโถวที่ดูดีที่สุดมาสองสามลูก แล้วนำมาให้ฉู่เจวี๋ยด้วยตัวเอง

"ลูกพี่ ท่านกินก่อนเลย" ท่าทีของเขานอบน้อมมาก

หลินต้าเฟิงแอบแค้นใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ

พวกนักโทษประหารต่างก็ใจสั่นรัว

เด็กหนุ่มคนนี้มีดีอะไรกันแน่?

พวกที่หัวหมอหน่อยก็เริ่มไปตีสนิทกับพวกนักโทษหน้าเก่าเพื่อสืบข่าว พอได้ฟังวีรกรรมสุดโหดของฉู่เจวี๋ย ก็ทำเอาหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว

แต่ก็มีข้อยกเว้นอยู่บ้าง

มีนักโทษสามคนแววตาเปลี่ยนไป พวกมันดูตื่นเต้นดีใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็พยายามสะกดกลั้นเอาไว้

ทั้งสามคนสบตากัน ราวกับกำลังปรึกษาแผนการบางอย่าง

...

ความมืดมิดยามค่ำคืนมาเยือน

หลุมดินตกอยู่ในความมืดสลัว

ค่ายนักโทษประหารเริ่มมีความเคลื่อนไหว เวลาผ่านไปแค่ช่วงกลางวันวันเดียว ภายในหลุมดินก็เริ่มแบ่ง 'ชนชั้น' กันอีกครั้ง

และพวกที่อ่อนแอก็คือของเล่นของพวกที่แข็งแกร่ง

เวลานี้แหละคือช่วงเวลาทองที่พวกยอดฝีมือจะหาความสำราญใส่ตัว

ตามมุมมืดต่างๆ มีเสียงร้องโหยหวนดังมาให้ได้ยินเป็นระยะๆ

แต่โดยรวมแล้วก็ถือว่ายังอยู่ในขอบเขตที่พอรับได้

ทันใดนั้น

ก็มีเสียงหัวเราะบ้าคลั่งดังมาจากมุมทิศตะวันตก ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องและขอความช่วยเหลืออย่างหวาดกลัว ฟังดูบาดแก้วหูสุดๆ

"ช่วยด้วย! ไว้ชีวิตข้าเถอะนายท่าน ข้าขอร้อง!"

นักโทษทุกคนในค่ายหันไปมองเป็นตาเดียว และเห็นลางๆ ว่ามีเงาร่างกำยำกำลังคร่อมทับอีกร่างหนึ่งอยู่

ฉู่เจวี๋ยลืมตาขึ้น ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขากำลังเพ่งจิตจำลองภาพดวงอาทิตย์ยักษ์อยู่ พอเคยชินกับความเงียบสงบมาหลายวัน พอจู่ๆ มาเจอเสียงหนวกหูแบบนี้ ก็เลยรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย

เมื่อหมีเถื่อนเห็นดังนั้น เขาก็ตวาดเสียงดุดันไปทางมุมทิศตะวันตกทันที

"เฮ้ย ไอ้พวกนั้นน่ะ เบาเสียงหน่อยโว้ย!"

ค่ายนักโทษประหารเงียบกริบลงทันที สายตาหลายคู่มองมาที่หมีเถื่อนด้วยความหวาดกลัว ก่อนหน้าที่ฉู่เจวี๋ยจะโดดเด่นขึ้นมา หมีเถื่อนก็เป็นหนึ่งในตัวอันตรายที่สุดในค่ายอยู่แล้ว คำพูดของเขาย่อมมีน้ำหนักเสมอ

พอเขาเอ่ยปาก พวกนักโทษที่กำลังหาความสำราญกันอยู่ก็ชะงักงันด้วยความลังเล

แต่ทว่า... เงาร่างที่มุมทิศตะวันตกกลับทำหูทวนลม

และยังคงลงมือทำร้ายคนต่อไปอย่างไม่เกรงใจใคร

ดวงตาของหมีเถื่อนหรี่ลง เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน สีหน้าดุดันเอาเรื่อง

"หูหนวกหรือไงวะ? ข้าพูดกับแกอยู่นะ!"

รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมา เขาเริ่มโมโหแล้ว การมารบกวนการฝึกของลูกพี่ มันเลวร้ายยิ่งกว่ามาหาเรื่องเขาเสียอีก

ที่มุมทิศตะวันตก

ชายร่างกำยำคนนั้นลุกพรวดขึ้นมา ใช้เท้าเตะนักโทษที่อยู่ใต้ร่างจนตายคาที่ ก่อนจะหันมามองหมีเถื่อนด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม

"แม่งเอ๊ย! คิดว่าค่ายนักโทษประหารนี้เป็นของแกคนเดียวหรือไงวะ?"

มันเดินออกมาจากเงามืด ทำให้ทุกคนเห็นได้ชัดเจนว่า รูปร่างของมันก็ใหญ่โตล่ำสันไม่แพ้หมีเถื่อนเลย แค่เตี้ยกว่านิดหน่อยเท่านั้น

หมีเถื่อนทุบหมัดเข้าหากัน แสยะยิ้มเหี้ยม

"เดี๋ยวนี้สวะที่ไหนก็กล้ามากำเริบเสิบสานแล้วสินะ!"

แม้เขาจะยอมเป็นลูกน้องฉู่เจวี๋ย แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมให้ใครมาหยามหน้าได้ง่ายๆ หรอกนะ

บรรยากาศตึงเครียดสุดๆ

สายตาหลายคู่จับจ้องไปที่ทั้งสองคนด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันไป

ทุกคนดูออกว่า ชายร่างกำยำคนนั้นจงใจหาเรื่องชัดๆ

สายตาของฉู่เจวี๋ยเย็นเยียบ

ในขณะที่ทุกคนกำลังจับตามอง

หมีเถื่อนกับชายร่างกำยำก็พุ่งเข้าปะทะกันเหมือนกระทิงเปลี่ยวสองตัว เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้อง ราวกับประทัดที่ถูกจุดระเบิดในโอ่ง

พวกนักโทษประหารแอบฮือฮาเบาๆ

ภาพที่หมีเถื่อนบดขยี้คู่ต่อสู้แบบขาดลอยไม่ได้เกิดขึ้น ทั้งสองคนกลับสู้กันได้อย่างสูสี!

ในชั่วพริบตา สายตาหลายคู่ก็เริ่มมีแววสนุกสนานมากขึ้น

ไม่มีใครอยากเห็นใครตั้งตัวเป็นใหญ่หรอก การมีคนคุมอำนาจเบ็ดเสร็จมันไม่ส่งผลดีต่อพวกเขาเลย แถมหมีเถื่อนยังฆ่าศัตรูไปได้ถึงยี่สิบห้าคนแล้ว บางคนที่ขี้อิจฉาก็ไม่อยากเห็นเขารอดพ้นจากสถานะนักโทษประหารไปได้ง่ายๆ หรอก

หมีเถื่อนคำรามลั่น เขารวบรวมพลังทั้งหมด กล้ามเนื้อแขนขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง แล้วชกหมัดสวนกลับไป

ทั้งสองคนพัวพันกันอย่างดุเดือด

เสียงปะทะอันหนักหน่วงดังระงมไม่ขาดสาย

ฉู่เจวี๋ยหรี่ตาลง

"ระดับหลอมกระดูก?"

ใช่แล้ว

ชายร่างกำยำคนนั้นเป็นนักสู้ระดับหลอมกระดูก แม้หมีเถื่อนจะอยู่แค่ระดับหลอมเส้นเอ็น แต่ด้วยพละกำลังมหาศาลที่มีมาแต่กำเนิด เขาก็สามารถสู้กับระดับหลอมกระดูกทั่วไปได้อย่างสูสี การที่ชายคนนี้รับมือหมีเถื่อนได้สูสีขนาดนี้ แสดงว่าฝีมือก็ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

แถมไม่ได้มีแค่นั้น

ฉู่เจวี๋ยมองออกอย่างทะลุปรุโปร่งว่า ชายร่างกำยำคนนี้ยังออมแรงเอาไว้อยู่ ท่วงท่าการต่อสู้ก็มีแบบแผนชัดเจน

ไม่ใช่พวกนักเลงข้างถนนธรรมดาแน่ๆ

"ไม่ชอบมาพากลแล้ว!"

แก่นโลหิตในหัวเต้นตุบๆ ความคิดของฉู่เจวี๋ยแล่นฉิว ประสาทสัมผัสในการรับรู้สิ่งรอบข้างก็ยิ่งเฉียบคมมากขึ้น

เขาสังเกตเห็นว่า ในระหว่างที่ชายร่างกำยำกำลังสู้กับหมีเถื่อน สายตาของมันก็ยังคอยเหลือบมองมาที่เขาอยู่ตลอด และเขายังเห็นอีกว่า ตามมุมมืดต่างๆ มีสายตาอีกสองคู่กำลังจับจ้องปฏิกิริยาของเขาอย่างลับๆ

ในเสี้ยววินาที

ฉู่เจวี๋ยก็เข้าใจทุกอย่าง

"ไอ้พวกนี้... มันจงใจพุ่งเป้ามาที่ฉันนี่นา!"

เขาเพิ่งจะถูกส่งมาค่ายนักโทษประหาร แถมก็ยังไม่มีศัตรูที่ไหน การที่มีคนมีฝีมือและมีแรงจูงใจที่จะตามล่าเขามาไกลถึงค่ายนักโทษประหารแบบนี้ คำตอบก็มีอยู่แค่อย่างเดียวเท่านั้น

นัยน์ตาของเขาเย็นเยียบ รังสีสังหารอันรุนแรงพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก

"ดีมาก ทำให้ฉันต้องมาตกระกำลำบากอยู่ในค่ายนักโทษประหารยังไม่พอ ยังคิดจะตามมาฆ่าปิดปากอีกงั้นเหรอ เลวทรามจริงๆ!"

"เจ้าพระยาศรโลหิต! เจ้าพระยาพิทักษ์ทักษิณ! ตระกูลหลิว! ตระกูลเย่!"

"พวกแกทุกคนมันสารเลว!"

ฉู่เจวี๋ยค่อยๆ ลุกขึ้นยืน จิตสังหารที่กระหายเลือดพลุ่งพล่านอยู่ในแววตา ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เก็บซ่อนมันเอาไว้มิดชิด

เขาเดินตรงไปยังจุดที่หมีเถื่อนกำลังต่อสู้อยู่ ในพริบตานั้น สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่เขา มีทั้งความคาดหวังและความสนุกสนาน

เสียงเรียบเฉยของฉู่เจวี๋ยดังขึ้นที่ข้างหูของหมีเถื่อน

"ถอยออกมา"

"รับทราบ ลูกพี่"

เมื่อได้ยินคำสั่ง หมีเถื่อนก็ไม่ลังเลเลยสักนิด เขารีบถอยฉากออกมาอย่างว่าง่าย

แต่ชายร่างกำยำกลับไม่ยอมเลิกรา โอกาสดีๆ แบบนี้มันจะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง มันแสยะยิ้ม กระดูกลั่นเกรียวกราว หมัดที่หนักหน่วงราวกับค้อนเหล็กพุ่งตรงเข้าใส่หมีเถื่อน พวกนักโทษประหารเบิกตากว้าง แอบด่าหมีเถื่อนในใจว่าโง่เง่าเต่าตุ่น เวลาต่อสู้ใครเขาหันหลังให้ศัตรูแบบนี้กันล่ะ?

แต่หมีเถื่อนกลับไม่สะทกสะท้านเลย

เผชิญหน้ากับหมัดอันดุดันนั้น เขาไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วด้วยซ้ำ

เขามั่นใจในตัวลูกพี่ของเขาอย่างเต็มเปี่ยม

"ปึก!"

เสียงกระแทกทึบๆ ดังขึ้น

พวกนักโทษประหารเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง

เห็นแค่เพียงหมัดอันหนักหน่วงของชายร่างกำยำถูกมือข้างหนึ่งคว้าเอาไว้ได้อย่างสบายๆ แล้วก็ถูกบีบไว้แน่นจนขยับไม่ได้

เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มหน้าผากของชายร่างกำยำ มือเรียวยาวที่จับหมัดของมันอยู่ตอนนี้แข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก ไม่ว่ามันจะออกแรงดิ้นรนแค่ไหน ก็ไม่สามารถสลัดให้หลุดได้เลย

ฉู่เจวี๋ยจ้องมองชายร่างกำยำด้วยสายตาเรียบเฉย แววตาราวกับมีสัตว์ร้ายกำลังตื่นจากการหลับใหล

"บอกมา ใครส่งพวกแกมา?"

[จบแล้ว]