บทที่ 39 - อคติของระดับ D

บทที่ 39 - อคติของระดับ D

มันคือซอมบี้ที่ตัวสูงใหญ่เท่ากับตึกหลังเล็กๆ ทันทีที่มันโผล่มา กลิ่นเหม็นเน่าชวนอ้วกก็ลอยข้ามบังเกอร์มาเตะจมูกทันที

ผิวหนังสีเขียวคล้ำที่เน่าเฟะจนดูไม่ออกแล้วว่าเป็นเพศอะไร แต่พอมองจากชุดโลลิต้าขาดรุ่งริ่งบนตัวก็พอจะเดาออก

นั่น คงจะเป็นไอดอลซอมบี้แห่งย่านเริงรมย์สินะ

"พอดันเจี้ยนรอบนี้จบเมื่อไหร่ ฉันต้องไปหาจิตแพทย์เพื่อบำบัดสายตาตัวเองซะหน่อยแล้ว"

ซูเหยียนบ่นอุบอิบ

ควันโขมงลอยคลุ้ง ฝั่งตำรวจดูเหมือนจะหยุดยิงไปแล้ว ไม่นานนัก ตำรวจนายหนึ่งก็แบกเงาดำร่างหนึ่งรีบวิ่งกลับมาที่บังเกอร์

ผู้ที่ถูกคุมตัวมาคือชายหนุ่มไว้หนวดเคราเฟิ้มสวมเสื้อกล้ามสีขาว ท่อนล่างของเขาถูกดัดแปลงเป็นเครื่องจักรทั้งหมด

"โอ้! เดฟ ไอ้เวรเอ๊ย!" สารวัตรสไลม์ที่อยู่ข้างๆ หนงหมิงหย่วนโวยวายเสียงดังลั่นทันที "ฉันจะจับแกลากเข้าคุก แล้วเตะตูดแกให้เข็ดเลยคอยดู!"

ดูเหมือนว่าหมอนี่แหละคือ 'เดฟ' ตัวการที่สร้างไอดอลซอมบี้ขึ้นมา

"ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย!" เดฟทำหน้าบอกบุญไม่รับ "เมื่อหลายวันก่อนมีลูกค้ารายใหญ่กลุ่มหนึ่งมาบ่นว่าไอดอลในสังกัดฉันยังอึ๋มไม่พอ"

"ฉันก็เลยคิดว่า ถ้าทำให้พวกเธอตัวใหญ่ขึ้นอีกหน่อยก็คงจะดี สุดท้ายก็..."

"สุดท้ายแกก็เลยสร้างซอมบี้ราชาขาแดนซ์ตัวเท่าด็อกเตอร์ซอมบอสขึ้นมาเนี่ยนะ" ซูเหยียนอดแขวะไม่ได้

"เลิกเถียงกันได้แล้ว ไอ้สัตว์ประหลาดนั่นมันบุกมาแล้ว ขอกำลังเสริมด่วน!" ตอนนั้นเอง ก็มีคนตะโกนร้องขึ้นมา

พื้นดินสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

ถึงแม้ซอมบี้ตัวนั้นจะเคลื่อนไหวเชื่องช้า แต่มันก็อาศัยความได้เปรียบเรื่องขนาดตัวขนาดยักษ์ ร่นระยะห่างเข้ามาหาพวกเขารวดเร็วมาก

เดฟถูกจับใส่กุญแจมือทิ้งไว้ข้างๆ ทุกคนหมอบลงกับบังเกอร์ ปืนพกพ่นไฟออกมาอย่างดุเดือด แถมยังมีระเบิดมือถูกขว้างออกไปอย่างแม่นยำเป็นระยะ

แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพลังป้องกันของซอมบี้มันเพิ่มขึ้นจากการอัปเกรด หรือเป็นเพราะขนาดตัวที่ใหญ่โตมโหฬารกันแน่ ห่ากระสุนที่สาดเข้าไปถึงไม่ได้ทิ้งรอยแผลไว้บนตัวไอดอลซอมบี้สักเท่าไหร่เลย

"ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่ รอให้ซอมบี้เข้ามาใกล้กว่านี้ พวกเราได้ตายหมู่กันหมดแน่" ซูเหยียนมองเห็นสถานการณ์ที่ตึงเครียด

"ไม่ต้องลนลานไปผู้ช่วย"

จังหวะนั้นเอง นักสืบหมีดำก็ตบไหล่ซูเหยียนเบาๆ ด้วยท่าทีสบายๆ "ดูฝีมือฉันได้เลย"

เห็นเพียงเขาเดินก้าวออกมาจากบังเกอร์ช้าๆ แล้วยื่นไม้เท้าในมือออกไป

จากนั้นก็มีเสียงกลไกดังแกรกกราก ปลายไม้เท้าก็เผยให้เห็นปากกระบอกปืนสีดำทะมึน

ซูเหยียนอึ้งไปนิดนึง ก่อนจะมองด้วยสายตาคาดหวัง หรือว่าพวกเขามีอาวุธเลเซอร์ด้วย

"ไอ้สัตว์ประหลาดชั่วร้ายเอ๋ย จงรับการโจมตีแบบสุภาพบุรุษของฉันไปซะเถอะ" นักสืบหมีดำพึมพำด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนที่ไม้เท้าในมือจะพ่นลำน้ำสีขาวขุ่นพุ่งพรวดออกไป!

ซูเหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ นักสืบหมีดำได้กลิ่นฉุนกึกคุ้นๆ ลอยมาเตะจมูก ก่อนที่ลำน้ำนั่นจะพุ่งเข้าเป้าตรงดวงตาของไอดอลซอมบี้อย่างจัง

ซอมบี้ชะงักไปชั่วครู่

มันทำหน้าขยะแขยง ก่อนจะหันหลังขวับ แล้วเดินมุ่งหน้าไปทางบังเกอร์อีกฝั่งแทน

แถมยังเดินเร็วขึ้นกว่าเดิมอีกนิดด้วย

"เอ๋" นักสืบหมีดำทำหน้างง

"ไอ้บ้าเอ๊ย!" ในที่สุดสารวัตรหมีขาวก็ทนไม่ไหว ตะโกนด่าลั่น "น้ำกระเทียมมันใช้ได้ผลกับผีดูดเลือดโว้ย แกต้องใส่เลือดหมาดำสิวะ!"

"ฉันลืมไปเลย..." นักสืบหมีดำหันกลับมาทำหน้าจ๋อยสนิท "งั้นตอนนี้เปลี่ยนมาใช้เลือดฉันแทนได้ปะ"

"หมอบลง!" จู่ๆ สารวัตรสไลม์ก็ตะโกนลั่น

ซูเหยียนตาไว รีบคว้าคอเสื้อนักสืบหมีดำลากกลับเข้ามาในบังเกอร์ เสียงดังกึกก้องกัมปนาทก็ดังขึ้น

ดูเหมือนซอมบี้ตัวนั้นจะถูกยั่วโมโห มันกระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างแรง รอยร้าวแตกแขนงพุ่งตรงมาทางนี้ ตำรวจหลายนายที่ไม่ทันระวังตัวถูกแรงสั่นสะเทือนกระเด็นลอยละลิ่วออกไป

"แม่จ๋า ฉันยังไม่อยากตายนะ! ช่วยด้วย!" หนงหมิงหย่วนกุมหัวร้องโอดครวญ

ซูเหยียนปรายตามองเขา

ความวุ่นวายในครั้งนี้ใหญ่โตกว่ทุกครั้งที่ผ่านมา ตามหลักแล้วผู้เล่นคนอื่นๆ ที่อยู่จุดอื่นก็ควรจะรับรู้ได้เหมือนกัน

แต่จนถึงป่านนี้ก็ยังไม่มีใครโผล่หัวมาสักคน นั่นอธิบายได้แค่เรื่องเดียว——พวกเขาอาจจะเอาตัวไม่รอดเหมือนกัน

"ช่างมันเถอะ ขอฉันลองดูหน่อยก็แล้วกัน"

ซูเหยียนขยับไปตรงช่องว่างของบังเกอร์ แล้วยื่นปืนลูกโม่ผู้ศรัทธาออกไป

กระสุนที่แฝงไปด้วย 'ความรักและสันติภาพ' พุ่งแหวกอากาศเจาะทะลุกลางกบาลซอมบี้ ฝังตัวเข้าไปในหัวของอีกฝ่ายได้อย่างแม่นยำ

"สำเร็จไหม" หนงหมิงหย่วนที่อยู่ข้างๆ หูผึ่ง รีบชะโงกหน้ามาถามซูเหยียนด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ล้มเหลว" ซอมบี้ตัวนั้นยังคงขยับเขยื้อนต่อไปราวกับไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย ซูเหยียนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้พร้อมกับทำหน้าเจื่อนๆ

"เกือบลืมไปเลยแฮะ ซอมบี้น่ะ มันไม่มีสมองนี่หว่า"

ทั้งสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก จ้องมองซอมบี้ยักษ์ที่บุกเข้ามาประชิดตัวแล้ว

"หนีเร็ว!!!"

ตูม——!

เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วทั้งถนน สิ่งปลูกสร้างรอบๆ พังพินาศป่นปี้ไปตั้งนานแล้ว

นี่มันไม่ใช่ในเกมนะ ที่จะพึ่งแค่บ้านหลังเล็กๆ ก็สามารถต้านทานกองทัพซอมบี้นับหมื่นได้สบายๆ

"ทำไงดีวะเนี่ย ไอ้ตัวนี้มันจะเอาลงได้จริงๆ เหรอ" ซูเหยียนถอยห่างจากบังเกอร์ หันไปมองพวกตำรวจที่วิ่งหนีกระเจิดกระเจิงกันไปคนละทิศคนละทาง ในใจเขาก็ชักจะเริ่มหวั่นๆ

ถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา เขาอาจจะต้องเสียสัตว์อัญเชิญไปฟรีๆ ตัวนึงเลยนะ

"ช่างมันเถอะ ขืนปล่อยไว้แบบนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก"

ซูเหยียนหยุดวิ่ง หันขวับกลับไปจ้องไอดอลซอมบี้ที่เพิ่งจะฝ่าแนวกั้นเข้ามาได้

"ฉันเลือกนาย พีชูตเตอร์!"

"หา" หนงหมิงหย่วนที่วิ่งนำหน้าอยู่ พอได้ยินประโยคคุ้นๆ ก็อดหันกลับมามองไม่ได้

ลำแสงสีเขียวสายหนึ่งพุ่งออกจากปลายนิ้วของซูเหยียนตกลงบนพื้น จากนั้นผืนดินก็ปริแตก ต้นอ่อนสีเขียวมรกตต้นหนึ่งแทงยอดขึ้นมา ไม่นานก็เติบโตกลายเป็นต้นถั่วลันเตาสูงระดับหน้าแข้ง

"ป๊อกปิ้ว~" ฝักถั่วสีเขียวทำหน้าขึงขังแบบฉบับตัวการ์ตูน ส่ายหัวดุ๊กดิ๊กจ้องมองไปข้างหน้า

เพียงแต่เมื่อเอาไปเทียบกับซอมบี้ตัวเท่าตึกแล้ว มันก็ดูเล็กจิ๋วหลิวไปถนัดตา

"ไม่เอาน่าลูกพี่ เวลานี้ไม่ใช่เวลามาเล่นเกมนะเว้ย" หนงหมิงหย่วนขยี้ตา แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

"หุบปากไปเลย" ซูเหยียนกลอกตาบน

ถ้ามีวิธีอื่น เขาจะยอมเอาชีวิตมาเสี่ยงกับพีชูตเตอร์เหรอ

ตอนนี้มีคนพลุกพล่าน ซูเหยียนไม่กล้างัดไม้ตายทั้งหมดที่มีออกมาใช้หรอก อีกอย่างจากที่เขาสังเกตมา พวก NPC กับผู้เล่นในดันเจี้ยนนี้ก็ไม่ได้เป็นกลางร้อยเปอร์เซ็นต์ซะด้วย

"พีชูตเตอร์ ยิงเลย!" ซูเหยียนสะบัดแขนตะโกนสั่ง

"ป๊อก!"

พีชูตเตอร์ตัวสั่นกึก ก่อนจะพ่นถั่วลันเตาขนาดเท่าลูกบิลเลียดออกมาจากปาก พุ่งทะยานเข้าใส่ซอมบี้ที่อยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

ถั่วลันเตาสีเขียวมรกตตกลงบนท่อนแขนของซอมบี้เบาๆ ราวกับเม็ดฝน มันเล็กซะจนไม่ถึงขนาดเศษเล็บของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ

แต่แล้วเรื่องน่าเหลือเชื่อก็เกิดขึ้น

ตูม—— ประกายไฟลุกโชนสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ ก่อเกิดเป็นคลื่นกระแทกอันน่าสะพรึงกลัว!

เมื่อควันจางลง ซอมบี้ที่โดนห่ากระสุนของพวกเขาถล่มมาเป็นชั่วโมงแต่ยังไร้รอยขีดข่วน ตอนนี้ท่อนแขนของมันกลับถูกระเบิดจนขาดกระจุย

"แม่ร่วงเอ๊ย!"

หนงหมิงหย่วนเบิกตาแทบถลน "นั่นมันยิงบ้าอะไรออกไปวะเนี่ย ขีปนาวุธยังไม่เวอร์ขนาดนี้เลยมั้ง"

สีหน้าของซูเหยียนก็ผ่อนคลายลง เขาประเมินอานุภาพของสัตว์อัญเชิญระดับ D ต่ำเกินไปจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น นี่ยังเป็นสัตว์อัญเชิญที่สามารถสร้างความเสียหายให้กับซอมบี้ได้อย่างมหาศาลอีกต่างหาก

ผู้เล่นหลายคนมักจะเข้าใจผิดเกี่ยวกับพลังทำลายล้างของระดับ D อย่างเช่นอุปกรณ์เคลื่อนย้ายสามมิติในมือของซูเหยียน

ถ้ามองแค่เรื่องพลังทำลายล้าง มันอาจจะสู้ปืนพกธรรมดากระบอกหนึ่งไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่จุดเด่นของอุปกรณ์ระดับ D ชิ้นนี้ไม่ได้อยู่ที่การโจมตีตั้งแต่แรกแล้ว

การเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง และความสามารถในการหลบหนีต่างหาก คือจุดแข็งที่โดดเด่นที่สุดของมัน

แต่ในตอนนี้ พีชูตเตอร์ที่อยู่ในมือของซูเหยียน ถูกกำหนดมาให้เป็นตัวโจมตีแบบเต็มสูบ แถมยังเป็นแบบยืนยิงอยู่กับที่อีกต่างหาก

ในสายความถนัดเฉพาะทาง สัตว์อัญเชิญระดับ D ประเภทนี้สามารถสร้างความเสียหายระดับล้างบางได้เลยทีเดียว

หนงหมิงหย่วนมองพีชูตเตอร์ตัวจิ๋วที่อยู่ตรงหน้าซูเหยียนด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ เขาถึงกับมองเห็นแววตาเหยียดหยามแบบมนุษย์ฉายชัดอยู่บนหน้าต้นถั่วด้วยซ้ำ

ก็แค่ซอมบี้กระจอกๆ โดนโจมตีปกติสิบทีก็ร่วงแล้วปะ

[จบแล้ว]