บทที่ 21 - เล่นละคร

บทที่ 21 - เล่นละคร

"ถ้าอย่างนั้น ปัญหาเดียวในตอนนี้ก็คือ จะไขปริศนาความจริงของเกมนี้ได้ยังไง"

ซูเหยียนคิดจบก็ละสายตาไปมองที่หน้าต่างระบบ

[คุณได้รับสิทธิ์ 'กำหนดชะตา' สามครั้ง]

"กำหนดชะตาแปลว่าอะไร? จะกระตุ้นมันได้ยังไง?" ซูเหยียนไม่เข้าใจเลย เขาพยายามลองมาหลายวิธีแล้ว แต่ก็ไม่สามารถใช้สิทธิ์นี้ได้สักที

เห็นได้ชัดว่า การตั้งค่าที่แทรกเข้ามานี้แหละ คือกุญแจสำคัญในการไขปริศนาเกมยาเวทมนตร์

"เกมนี้ไม่ได้จำกัดเวลาเอาไว้ ถ้ามองในมุมกลับกัน จริงๆ แล้วมันก็ไม่จำเป็นหรอก เพราะเมื่อเวลาผ่านไป คนที่อยู่ที่นี่ต่างหากที่จะยิ่งดูอันตรายมากขึ้น"

ซูเหยียนหันกลับไปมอง

ตอนนี้ อีกสามคนที่เหลือก็ศึกษายาเวทมนตร์จนทะลุปรุโปร่งแล้ว และแน่นอนว่าไม่มีใครกล้าเป็นหนูทดลองดื่มยาขวดแรกแน่ๆ

นักเลงรอยสักวางยาเวทมนตร์กลับไปบนโต๊ะ ดวงตากลอกกลิ้งไปมา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ส่วนอู๋เยว่ก็ยืนอยู่กับจางชิงหลิน สองคนนั้นดูเหมือนจะจับกลุ่มกันแล้ว กำลังกระซิบกระซาบอะไรกันอยู่

"เฮ้ย พอได้แล้ว เลิกชักช้ากันได้แล้ว!"

ตอนนั้นเอง ลูกพี่หู่ก็ตะโกนขึ้น เรียกให้ทุกคนมารวมตัวกัน

"พวกแกก็น่าจะรู้ใช่ไหม ว่าต้องเคลียร์เกมนี้ให้ได้ พวกเราถึงจะรอดชีวิตออกไปได้" ลูกพี่หู่พูดด้วยใบหน้าหงุดหงิด "เริ่มกันได้แล้ว ทีละคน"

ไหล่ของจางชิงหลินสั่นสะท้าน ความหมายของลูกพี่หู่ก็คือ จะให้พวกเขาทีละคนเอาชีวิตไปเสี่ยงตายนั่นเอง

"ทำไม พวกแกไม่ยอมงั้นเหรอ?" ลูกพี่หู่ทำหน้าถมึงทึง กระชากคอเสื้อจางชิงหลินอย่างแรง "ไอ้แว่น ที่นี่มันในเกมนะเว้ย เชื่อไหมว่าถ้าลูกพี่หู่บีบคอแกตายตรงนี้ ก็ไม่มีใครกล้าโวยวายหรอก!"

"แก... ฉัน..." จางชิงหลินเสียงสั่น เขามองอู๋เยว่ที่อยู่ข้างๆ แล้วก็รวบรวมความกล้าพูดออกมาประโยคหนึ่ง "แล้วทำไมแกไม่ดื่มเป็นคนแรกเล่า?"

"แม่งเอ๊ย วอนหาที่ตาย!" ลูกพี่หู่โกรธจัด เขาเหวี่ยงจางชิงหลินลงพื้นอย่างแรง แล้วกระทืบไม่ยั้ง

จางชิงหลินร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

เกมยาเวทมนตร์มีกฎก็จริง แต่นอกเหนือจากนั้น คนที่หมัดหนักกว่านั่นแหละคือกฎ จางชิงหลินได้เรียนรู้ความจริงข้อนี้ด้วยความทรงจำอันแสนเจ็บปวด

"หึหึหึ หึหึหึหึหึ..."

ตอนนั้นเอง เสียงหัวเราะประหลาดก็ดังขึ้นมาจากมุมมืด ทำเอาทุกคนรู้สึกหนาวสั่นไปตามๆ กัน

ลูกพี่หู่หยุดชะงัก เขามองรอยยิ้ม 'บิดเบี้ยว' ของซูเหยียนด้วยความหวาดระแวง

"หึหึหึ เป็นอะไรไปล่ะ อัดมันต่อสิ" ซูเหยียนหัวเราะเสียงประหลาด "ไม่แน่ว่าถ้าอัดมันจนตาย เกมอาจจะเคลียร์เลยก็ได้นะ"

เขาเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว ทำให้ลูกพี่หู่ต้องถอยห่างอย่างไม่รู้ตัว และบังเอิญไปหยุดอยู่ตรงหน้าจางชิงหลินที่นอนกองอยู่บนพื้นพอดีเป๊ะ

จางชิงหลินพยายามลืมตาที่บวมปูดขึ้นมา ไม่รู้ทำไม เขาถึงรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้กำลังปกป้องเขาอยู่

แต่แล้ว ซูเหยียนก็ทิ้งตัวลงนั่งทับบนตัวจางชิงหลินดื้อๆ

"ทำต่อสิ ฉันดูอยู่" ซูเหยียนนั่งไขว่ห้าง แค่นเสียงหัวเราะ

"หนอย ไอ้หน้าจืด สักวันแกจะต้องโดนดีแน่" ลูกพี่หู่กัดฟันกรอด แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารรุนแรง

แต่เขาไม่กล้าเสี่ยง ไอ้หน้าขาวนี่ดูอ่อนแอแต่กลับอวดดีขนาดนี้ มันต้องมีดีอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ!

เขาไม่อยากโดนหลอกให้เป็นเสือที่ตายเพราะหมูหรอกนะ

"เธอ มานี่!" เมื่อหมดที่ระบาย ลูกพี่หู่ก็หันขวับไปตวาดใส่อู๋เยว่แทน

"ฉัน ฉัน..." อู๋เยว่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เธอส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปให้ซูเหยียน

ซูเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วทำหน้า 'ลังเล'

"นังตัวดี มัวชักช้าอยู่ได้ เรียกให้มาก็มาสิวะ!" ลูกพี่หู่ฟิวส์ขาด พุ่งพรวดเข้าไปกระชากผมอู๋เยว่อย่างแรง

"กรี๊ดดด!"

เสียงร้องโหยหวนของผู้หญิง ทำให้จางชิงหลินที่โดนทับอยู่เริ่มได้สติ

เขาพยายามหันไปมองอู๋เยว่ที่กำลังโดนทำร้าย ด้วยความโกรธแค้น เขาจึงพยายามตะโกน "นายยังจะ... อื้อออ"

คำพูดที่เหลือถูกซูเหยียนใช้เศษผ้าที่เก็บได้แถวนั้นอุดปากเอาไว้

"อื้อออ นาย อื้ออ ปล่อยฉันนะ อื้ออ..."

คนที่อยู่ใต้ร่างยังคงดิ้นรน ซูเหยียนถอนหายใจ แล้วตบหน้าจางชิงหลินเบาๆ "เรียนมาตั้งสามปี เลือดยังร้อนอยู่อีกนะ อย่าเอาแต่ยึดติดกับทฤษฎีในตำราจนคิดว่ามันคือเรื่องจริงสิ"

"อยู่ที่นี่ ชีวิตตัวเองสำคัญที่สุด"

จางชิงหลินหยุดดิ้น แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ หมอนี่รู้ได้ยังไงว่าเขาเป็นนักเรียน?

ซูเหยียนรู้อยู่แล้วล่ะ

เขาแค่ไม่เข้าใจว่า ไอ้แว่นซื่อบื้อนี่ใส่ชุดนักเรียนสถาบันเจียงเฉิงเข้ามาในเกมเนี่ย มันโง่จริงๆ หรือแกล้งโง่กันแน่?

"ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย! เขาจะฆ่าฉันแล้ว!"

อีกด้านหนึ่ง อู๋เยว่ยังคงร้องขอความช่วยเหลือด้วยความหวาดกลัว น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอเหลือบมองซูเหยียนกับจางชิงหลินเป็นระยะๆ

สีหน้า 'ลำบากใจ' ของซูเหยียนยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

โธ่เว้ย! ไอ้กระจอกนี่จะมัวลังเลไปถึงไหนเนี่ย ขี้ขลาดชะมัด! เธอจะบ้าตายอยู่แล้ว!

เพียะ!

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมา ลูกพี่หู่ตบหน้าอู๋เยว่ฉาดใหญ่ "อย่าดิ้นสิวะ แดกยาเข้าไปเดี๋ยวนี้!"

ท่ามกลางสายตาหวาดผวาของอู๋เยว่ ยาเวทมนตร์ก็ไหลเป็นสายรินลงสู่ลำคอของเธอ

...

[จบแล้ว]