ตอนที่ 87 เซี่ยจื้อเองก็กลับมาเกิดใหม่ด้วยงั้นหรือ?

ตอนที่ 87 เซี่ยจื้อเองก็กลับมาเกิดใหม่ด้วยงั้นหรือ?

แค่ได้ยินเล่อเจิ้งเยี่ยนก็รู้สึกปวดเอว เมื่อยขา และมือหงิกงอขึ้นมาทันที เขาจึงรีบรับปากว่า "ศิษย์พี่ ข้าจะบรรลุขั้นสร้างรากฐานระดับต้นภายใน 12 วันให้ได้อย่างแน่นอนขอรับ"

ทางเข้าออกของโลกใบเล็กแห่งนั้นจะไม่ขยับเขยื้อนไปไหนเพื่อป้องกันไม่ให้เล่อเจิ้งเยี่ยนแอบอู้ เล่อเจิ้งเยี่ยนก้าวเข้าไปในมิติบุปผาในกระจกจันทราใต้น้ำต่อหน้าลู่ซิงเหยียน

หลังจากจัดการมอบหมายภารกิจให้เล่อเจิ้งเยี่ยนเสร็จ ลู่ซิงเหยียนก็บิดขี้เกียจ นำเตาหลอมของนางออกมา แล้วเริ่มหยิบวัตถุดิบสำหรับการหลอมศาสตราออกมาเตรียมไว้

นางคัดแยกวัตถุดิบไปพลางเอ่ยถามไปพลาง

"เหล่าลิ่ว เจ้าไปตรวจสอบข้อมูลของเซี่ยจื้อมาไม่ใช่หรือ? ได้ความว่ายังไงบ้างล่ะ?"

"ได้แล้วๆ ทางศูนย์ใหญ่เพิ่งจะส่งมาให้ เนื่องจากเซี่ยจื้อและเล่อเจิ้งเยี่ยนทำพันธสัญญาวิญญาณต่อกัน เมื่อเล่อเจิ้งเยี่ยนได้กลับมาเกิดใหม่ มันจึงถูกดึงให้กลับมาเกิดใหม่ด้วยเช่นกัน และนี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมมันถึงถูกลดขั้นจากสัตว์เทวะกลายเป็นเพียงสัตว์วิญญาณระดับเซียนเท่านั้น"

"ส่วนสาเหตุที่ว่าทำไมมันถึงร่วงหล่นสู่เส้นทางมารในเนื้อเรื่องต้นฉบับทั้งที่เป็นถึงสัตว์เทวะ นั่นก็เพราะมันถูกเผ่าสัตว์วิญญาณทอดทิ้ง ต้องร่อนเร่พเนจรมาตั้งแต่เด็ก และต่อมายังถูกสหายหักหลังอีก"

"ถูกสหายหักหลังงั้นหรือ? มนุษย์หรอกหรือ?" ลู่ซิงเหยียนเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

"เป็นสัตว์วิญญาณพเนจรเหมือนกับมันนั่นแหละขอรับ"

คำตอบนี้ทำเอาลู่ซิงเหยียนถึงกับเงียบไป

ดูเหมือนว่าโลกของเผ่าสัตว์วิญญาณจะมีการแก่งแย่งชิงดีไม่น้อยไปกว่าโลกมนุษย์เลย

ในช่วงเวลาหลังจากนั้น ลู่ซิงเหยียนมุ่งเน้นไปที่การศึกษาค้นคว้าเรื่องการหลอมศาสตราเป็นหลัก และในยามพักผ่อนนางก็จะปรุงโอสถ

เนื่องจากเพิ่งจะหาหินวิญญาณระดับสูงสุดได้ถึง 500,000 ก้อนจากเซี่ยจื้อ ในช่วงสั้นๆ นี้นางจึงไม่ขัดสนเรื่องเงินทองอย่างแท้จริง

นางไม่เพียงแต่กว้านซื้อสมุนไพรวิญญาณและสมุนไพรเซียนจากหอต่างๆ ในสำนักเสวียนหลิงเท่านั้น แต่ยังซื้อวัตถุดิบสำหรับการหลอมของวิเศษมาอีกมากมายด้วย

นางต้องการหลอมกระบี่ระดับเซียนรวมถึงอาวุธที่เหมาะสมกับรากวิญญาณทั้ง 10 สายของนาง และนางยังวางแผนที่จะหลอมเตาปรุงโอสถระดับเซียนขึ้นมาอีกด้วย

"โฮสต์ ท่านอุตส่าห์หลอมกระบี่ระดับเซียนเล่มนี้ออกมาได้แล้ว ทำไมถึงไม่เอามันล่ะขอรับ?"

ระบบเหล่าลิ่วจับจ้องมองกองกระบี่ระดับเซียนและกระบี่วิญญาณที่วางอยู่บนแท่นหลอมศาสตราของลู่ซิงเหยียนด้วยความหวาดหวั่น

ลู่ซิงเหยียนใช้เวลาถึง 6 วันโดยไม่ได้พักผ่อน ในการหลอมของวิเศษตามคัมภีร์รังสรรค์สวรรค์ที่นางแลกมา

สิ่งแรกที่นางเลือกนำมาฝึกมือก็คือกระบี่ยาวธรรมดา

เริ่มต้นตั้งแต่เตาหลอมระเบิด พัฒนามาเป็นการหลอมกระบี่วิญญาณ จากนั้นก็เป็นกระบี่ระดับกึ่งเซียน และในที่สุดก็สามารถหลอมกระบี่ระดับเซียนออกมาได้สำเร็จ

ทว่ามันเป็นเพียงระดับเซียนขั้นต่ำสุดเท่านั้น แถมยังไม่ดึงดูดทัณฑ์อัสนีลงมาด้วยซ้ำ

"ถึงแม้กระบี่ระดับเซียนที่ข้าหลอมจะถึงเกณฑ์ แต่มันกลับไร้ซึ่งจิตวิญญาณและไม่มีทัณฑ์อัสนี ดังนั้นมันก็เป็นแค่กระบี่ระดับเซียนจอมปลอมเท่านั้นแหละ"

ลู่ซิงเหยียนหยิบกระบี่ระดับเซียนที่เพิ่งหลอมสำเร็จขึ้นมาด้วยสายตาแห่งความรังเกียจ ก่อนจะโยนมันกลับลงไปในเตาเพื่อหลอมละลายใหม่

และกองกระบี่วิญญาณกับกระบี่ระดับกึ่งเซียนเหล่านั้นก็ถูกโยนตามลงไปทั้งหมดเช่นกัน

แสงไฟอันร้อนระอุสาดส่องจนใบหน้าขาวผ่องของนางแดงระเรื่อ

ลู่ซิงเหยียนมองดูไฟวิญญาณในเตาหลอมอย่างเงียบๆ นางกะพริบตา "ทุกสิ่งล้วนมีจุดหลอมเหลว เห็นได้ชัดว่าอานุภาพไฟวิญญาณของข้ายังไม่แข็งแกร่งพอ"

"ในดินแดนเซียนหลิง ต้นกำเนิดไฟตามธรรมชาติถูกแบ่งออกเป็น ไฟวิญญาณ ไฟเซียน และไฟเทวะ เรียงจากต่ำไปสูง ของท่านเป็นเพียงไฟวิญญาณ ซึ่งมันอ่อนด้อยเกินไปสำหรับการหลอมของวิเศษระดับเซียนจริงๆ นั่นแหละขอรับ"

"แต่ในช่วงเวลาสั้นๆ แบบนี้ ท่านจะไปหาไฟเซียนหรือไฟเทวะมาจากไหนกันเล่า?"

"เหล่าลิ่ว ในร้านค้าคะแนนไม่มีแผนที่ขุมทรัพย์บ้างเลยหรือ? ไม่มีแผนที่บอกตำแหน่งของไฟเทวะขายบ้างเลยหรือไง?"

เมื่อถูกถามคำถามนี้ ระบบเหล่าลิ่วก็เกิดอาการอึกอักเล็กน้อย

"โฮสต์ นอกจากแผนที่เหมืองแร่เส้นชีพจรวิญญาณที่มีขายอย่างชัดเจนแล้ว พวกของอย่างไฟเทวะและสมุนไพรระดับเทวะ ล้วนถูกรวมอยู่ในแผนที่ภูมิภาคในรูปแบบกล่องสุ่มทั้งสิ้นขอรับ"

"หากท่านซื้อแผนที่ของภูมิภาคนั้นๆ และบังเอิญมีไฟเทวะอยู่ มันถึงจะปรากฏขึ้นมาขอรับ"

"เป็นอย่างนั้นหรอกหรือ?" ลู่ซิงเหยียนพึมพำ

เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ นางก็รีบดับไฟวิญญาณ เก็บแท่นหลอมศาสตรา แล้วเรียกหาห่านยักษ์

"เจ้าห่านยักษ์ เจ้าอยู่ที่นี่คอยเฝ้าเอาไว้นะ หากเล่อเจิ้งเยี่ยนออกมาก่อนกำหนด ก็อย่าปล่อยให้เขาออกไปจากยอดเขาเซียวเหยาเด็ดขาด" ก่อนจากไป ลู่ซิงเหยียนได้กำชับห่านยักษ์เอาไว้

ห่านยักษ์ชูคอขึ้น ด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่า "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง"

"โฮสต์ ท่านทำกับเล่อเจิ้งเยี่ยนราวกับเขาเป็นนักโทษเลยนะขอรับ"

"ไม่งั้นเจ้าอยากให้เขาออกไปข้างนอกคนเดียว แล้วหอบเอาค่าความมืดมิดกลับมาเป็นสิบล้านแต้มให้เจ้าหรือไงล่ะ?"

"นักโทษอะไรกัน ที่นี่พวกเราใช้การจัดการแบบทหารต่างหากล่ะ"

เหล่าลิ่วรีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน